«Οι άνθρωποι νομίζουν ότι απλώς προσπαθώ να φροντίσω όμορφα, χνουδωτά ζωάκια. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι σταματήσω την αυτοκτονία του ανθρώπινου γένους», έλεγε για την κρίση της εξαφάνισης των ειδών, ο γνωστός περιβαλλοντολόγος του κινήματος της διατήρησης, Τζέραλντ Ντουρέλ. Τώρα αυτή η κρίση είναι, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όχι απλά προ των πυλών αλλά σε πλήρη εξέλιξη. Οδεύουμε προς έναν πλανήτη χωρίς ζώα. Και δυστυχώς ο άνθρωπος ξεχνά ότι είναι ένα από αυτά. 

Δύο ενδεικτικά παραδείγματα, όχι απειλής, αλλά εξαφάνισης

Η λεπτομύτα είναι ένα «εξαιρετικά σπάνιο» είδος πουλιού, της οικογένειας των Σκολοπακίδων που απαντάται και στην Ελλάδα. Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών που συντάσσεται από την Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), κατηγοριοποιεί το είδος ως «κρίσιμα απειλούμενο». Αυτή είναι η επιστημονική προειδοποίηση. Κατά πάσα πιθανότητα η λεπτομύτα έχει εξαφανιστεί τελείως. 

Το Δελφίνι του ποταμού Γιανγκτσέ, κατέληξε να ζει σε μηδενική ορατότητα στο σκοτάδι του ποταμού από το οποίο πήρε το όνομά του. Τα ζώα έβρισκαν το δρόμο τους από τα σόναρ. Τελικά εξαφανίστηκαν. Η χημική ρύπανση και η ηχορύπανση - τα σόναρ είναι μοιραία για τα δελφίνια - τα χτυπήματα από τις προπέλες των πλεούμενων και η αδυναμία τους να ζήσουν σε ένα πυκνοκατοικημένο περιβάλλον, τα οδήγησε στο τέλος τους. Το 2006, το είδος κηρύχθηκε «λειτουργικά εξαφανισμένο».  

Έως το 2020 τα άγρια ζώα θα μειωθούν κατά 66%

Σύμφωνα με τον δείκτη, Living Planet, που καταρτίστηκε από τη WWF και τη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, τα άγρια ζώα του κόσμου θα μειωθούν κατά τα δυο τρία έως το 2020. Από τα 85.000 είδη που απαριθμούνται από την IUCN, περισσότερα από 24.000 βρίσκονται σε κίνδυνο. Ανάμεσα σε αυτά, τα λιοντάρια, οι ρινόκεροι και οι καμηλοπαρδάλεις, των οποίων ο αριθμός έχει μειωθεί σχεδόν κατά 40% από το 1985. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances τον Ιανουάριο, τα τρία τέταρτα των πρωτευόντων ειδών έχουν μειωθεί, ενώ το 60% κινδυνεύει με εξαφάνιση. Μεταξύ αυτών, οι γορίλες και οι χιμπατζήδες. 

Ένας κόσμος χωρίς ζώα; 

Φαίνεται ότι κατευθυνόμαστε προς έναν κόσμο χωρίς ζώα, αναφέρει το New Statesman. «Το σχέδιο υπάρχει και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο, λέει δεικτικά ο Ματ Σάρντλοου, ο διευθυντής της φιλοζωικής οργάνωσης για τη διατήρηση των ασπόνδυλων «Buglife». 

Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι απέτυχαν να κρύψουν την πραγματικότητα, ότι οι άνθρωποι είναι ένα είδος ζώου. Είμαστε πρωτεύοντα. Έχουμε επίσης πολλά οικιακά και οικόσιτα ζώα κι αφού δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι οι αγελάδες και τα κοτόπουλα κινδυνεύουν με εξαφάνιση, δεν ανησυχούμε για τα υπόλοιπα. 

Η συνολική βιομάζα των σπονδυλωτών - δηλαδή, το συνδυασμένο βάρος κάθε ζωντανού σπονδυλωτού ζώου τον πλανήτη - μπορεί να χωριστεί στα άγρια ζώα και τα υπόλοιπα. Εδώ κρύβεται το πρώτο καταστροφικό στατιστικό: πριν από 10.000 χρόνια, η βιομάζα των ανθρώπων και των κατοικίδιων ζώων του, αντιπροσώπευαν το 0,4% του συνόλου. Αυτή τη στιγμή, είναι 96% και αυξάνεται.

Η έκτη μεγάλη εξαφάνιση των ειδών 

Στον πλανήτη εξελίσσεται μια σημαντική αλλαγή. Οι παλαιοντολόγοι συμφωνούν ότι υπήρξαν πέντε μεγάλα επεισόδια εξαφάνισης ειδών στην ιστορία της Γης. Το πιο πρόσφατο ήταν η εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, μετά από μια μεγάλη πτώση μετεωριτών στον πλανήτη. 

Οι επιστήμονες συναινούν ότι η έκτη εξαφάνιση συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων ήταν κυριολεκτικά το τέλος μιας εποχής, μιας γεωλογικής εποχής: Από την Μεσοζωική περάσαμε στην Καινοζωική περίοδο. Υπολογίζεται ότι τώρα μπαίνουμε επίσης σε μια καινούργια γεωλογική περίοδο, λέμε αντίο στην Ολόκαινο εποχή και καλωσορίζουμε την Ανθρωπόκαινο. 

Ο άνθρωπος φέρεται να έχει αποδεχτεί την ιδέα ότι η απώλεια των άγριων ζώων είναι θλιβερή αλλά αποδεκτό τίμημα για την πρόοδο και ότι η πρόοδος είναι αναμφισβήτητα κάτι καλό. Πρόσφατα περάσαμε από το χρονικό σημείο κατά το οποίο οι περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους του πλανήτη ζει στις πόλεις. 

Προφανώς η απώλεια των ζωικών ειδών δεν θεωρείται σοβαρό θέμα. Οι πολιτικοί δεν μιλούν για την κρίση της εξαφάνισης των ειδών. Αυτό αντανακλά την αντίληψη ότι οι άνθρωποι έρχονται πρώτοι, τα κατοικίδια ζώα και όσα εκτρέφονται για κατανάλωση δεύτερα κι όλα τα υπόλοιπα είναι παράσιτα ή πολυτέλεια και γι’ αυτό είναι αναλώσιμα, σημειώνει το New Statesman. 

Κι όμως στην πρόσφατη και άγρια ιστορία, η λευκή φυλή πίστευε ότι οι άλλες φυλές ήταν αναλώσιμες. Το απέδειξαν με τη γενοκτονία των γηγενών Αμερικανών και των Αυστραλών Αβοριγίνων. Ο Πίτερ Σίνγκερ, ηθικός φιλόσοφος, υποστηρίζει ότι ο κύκλος της ανησυχίας των ηθικών φιλοσόφων έχει, από εκείνα τα χρόνια, επεκταθεί από τη φυλή, το έθνος και το γένος, σε όλη την ανθρωπότητα και τώρα θα πρέπει να επεκταθεί και στα μη ανθρώπινα είδη. Αυτό συμβαίνει σε έναν βαθμό - η παγκόσμια απαγόρευση της εμπορικής φαλαινοθηρίας δείχνει μια τέτοια σκέψη - αλλά η βιοποικιλότητα συνεχίζει να χάνεται με καταστροφικό ρυθμό.

Πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς ζώα; 

Δηλαδή, ένας κόσμος στον οποίο τα μόνα ζώα θα ήταν οι άνθρωποι και τα κατοικίδια και οικόσιτα ζώα; Κατά μία έννοια, αυτή είναι λάθος ερώτηση. Η ερώτηση θα έπρεπε να είναι «Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό», κι όχι «Τι σημαίνει αυτό για εμάς;». Αλλά ακόμη κι αν το ερώτημα τεθεί σοβινιστικά από την ανθρώπινη πλευρά τότε θα πρέπει να απαντηθεί πως η απώλεια της βιοποικιλότητας θα επηρεάσει τα είδη που θα επιβιώσουν. 

«Δεν θα μπορέσουμε να εξαφανίσουμε κάθε είδος», λέει ο Τζον Μπάρτον, διευθύνων σύμβουλος του World Land Trust, ενός οργανισμούς προστασίας των οικόσιτων ζώων. «Θα υπάρχουν πάντα αρουραίοι και κατσαρίδες. Κι αυτό δεν είναι κακό». Πάντα ο άνθρωπος έχει την τάση να περιφρονεί τα είδη που προσαρμόζονται επιτυχώς στις μεταβολές που επιφέρει ο ανθρώπινος παράγοντας. 

Δεν θα υπάρχει άγρια αλιεία. Εδώ και δεκαετίες γίνεται υπεραλίευση. Η ρύπανση έχει δημιουργήσει 405 «νεκρές ζώνες» σε παράκτια ύδατα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης μιας περιοχής 6.500 τετραγωνικών μιλίων στον Κόλπο του Μεξικού. Πιθανή είναι η εξαφάνιση των μεγάλων θηραμάτων: λιονταριών, ρινόκερων, γοριλών, ελεφάντων, τίγρεων, φαλαινών. Ένας κόσμος χωρίς άγρια ζώα θα είναι πολύ πιο περίπλοκος.  

Η κρίση από τα ζώα, στα φυτά και στις καλλιέργειες 

«Θα υπάρχουν ελάχιστα ανθοφόρα φυτά», λέει ο Σάρντλοου, «αλλά πάρα πολλές πικραλίδες, αφού δεν χρειάζονται έντομα επικονιαστές». Η επίδραση της απώλειας των εντόμων επικονιαστών θα είναι σημαντική, καθώς οι περισσότερες καλλιέργειες εξαρτώνται από την επικονίαση. Εκτιμάται ότι η ετήσια αξία των άγριων επικονιαστών στην παγκόσμια οικονομία είναι 190 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Οι σύγχρονοι περιβαλλοντολόγοι που ανήκουν στο κίνημα της διατήρησης κάνουν λόγο για «φυσικό κεφάλαιο» και υπολογίζουν μια δημοσιονομική αξία για τις «υπηρεσίες του οικοσυστήματος». 

Η απώλεια των επικονιαστών οδήγησε σε μια βιομηχανία που προμηθεύει με οικόσιτες μέλισσες για να κάνουν αυτό που κάποτε γινόταν δωρεάν. Σε ορισμένα μέρη, κυρίως στο Σιτσουάν της Κίνας, η επικονίαση των φρούτων γίνεται από ανθρώπους με πινέλα ή φίλτρα από τσιγάρα. 

Ο Λιν Ντικς, οικολόγος του τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, εκτιμά ότι η απώλεια των άγριων επικονιαστών θα μειώσει την παγκόσμια παραγωγή κατά 5-8%, κάτι που είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι ακούγεται, όταν ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξάνεται κατά 75 εκατομμύρια ετησίως. 

Επιπλέον είναι πιθανό ότι η ποικιλία των ειδών είναι η δομή στην οποία στηρίζεται όλη η ζωή πάνω στη Γη. Τα φυσικά συστήματα έχουν πλεόνασμα - δηλαδή περισσότερα είδη από αυτά που είναι απαραίτητα για να λειτουργήσει το σύστημα. «Το επιχείρημα στην οικολογία είναι ότι το πλεόνασμα είναι απαραίτητο για τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα του συστήματος», δηλώνει ο Ντικς. 

Μια μονοκαλλιέργεια είναι πιο επιρρεπής στην κατάρρευση από ένα διαφορετικό σύστημα: υπάρχει το παράδειγμα του Λιμού της πατάτας στην Ιρλανδία τον 19ο αιώνα. Στις σύγχρονες μονοκαλλιέργειες απαιτείται μεγάλη χρήση χημικών για να διατηρηθούν. Είναι πιθανό ότι το τέλος της βιοποικιλότητας και μαζί της βιο-αφθονίας θα δημιουργήσει μια σειρά από καταστροφές στο οικοσύστημα. 

Η θεωρία της Γης

Ο Τζειμς Λόβλοκ, που διατύπωσε τη θεωρία της Γης - ότι η Γη πρέπει να θεωρείται ως ένας και μόνο ζωντανός οργανισμός - έχει εκτιμήσει πως ίσως έρθει ένα τρομακτικό μέλλον με μικρούς διάσπαρτους ανθρώπινους πληθυσμούς που θα βρίσκονται συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Άλλοι πιστεύουν ότι η εφευρετικότητα της ανθρωπότητας θα βρει έναν τρόπο επιβίωσης. Κανείς δεν ξέρει, αλλά όπως είπε ο μεγάλος Αμερικανός επιστήμονας και συγγραφέας Έντουαρντ Ο’ Γουίλσον: «Ένας πλανήτης, ένα πείραμα». 

Υπάρχουν και άλλες μορφές απώλειας που συνδέονται με το διαζύγιο ανθρώπων από τη φύση. Η απώλεια των πτηνών και των ανθισμένων φυτών δεν είναι σαν την απουσία μιας ταπετσαρίας ή της μουσικής δωματίου. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων συνδέεται στενά με την πρόσβαση στη φύση. 

Φύση και ψυχική υγεία 

Έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι στα νοσοκομεία έχουν πολύ καλύτερη αποκατάσταση μετά από μια χειρουργική επέμβαση αν έχουν παράθυρο - και ακόμη καλύτερη αν μπορούν να δουν ένα δέντρο. Όσοι έχουν κατάθλιψη παρουσιάζουν βελτίωση εάν περνούν χρόνο σε φυσικό περιβάλλον. Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσκολίες συμπεριφοράς βελτιώνονται - μερικές φορές με εκπληκτικό τρόπο - όταν έρχονται σε επαφή με τον φυσικό κόσμο. 

Ο καθηγητής Άντριου Μπάλμφορντ, από το Τμήμα Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ σημειώνει μια σειρά πειραμάτων σχετικά με τις επιπτώσεις του φυσικού κόσμου στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένα από αυτά απαιτούσε από τους συμμετέχοντες να κρίνουν παραβάτες. Η μια ομάδα το έκανε έχοντας για θέα ουρανοξύστες και η άλλη εικόνες δέντρων. Όσοι έβλεπαν κτίρια εξέδωσαν αυστηρότερες ποινές και ιδιαίτερα σε παραβάτες που άνηκαν σε μειονοτικές ομάδες. 

Σε ένα δεύτερο πείραμα οι συμμετέχοντας ρωτήθηκαν για τις βασικές τους αξίες. Η μία ομάδα είπε ότι αυτό που είχε σημασία ήταν η φήμη και τα χρήματα. Η δεύτερη ομάδα είπε ότι αυτό που είχε σημασία ήταν η οικογένεια και οι φίλοι. Η δεύτερη ομάδα απάντησε ενώ βρισκόταν σε ένα δωμάτιο με φυτά.

Οι κρίσεις συνδέονται και καταλήγουν στον άνθρωπο

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει την εξαφάνιση των ζώων ως την απόλυτη καταστροφή και κάποιος άλλος ως ένα σύμπτωμα της κρίσης που μαστίζει τον άνθρωπο αλλά όπως και να το δει κανείς, αυτό που συμβαίνει είναι επικίνδυνο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο πλανήτης δολοφονείται ή αλλάζει πέρα από κάθε προηγούμενο. Η εξαφάνιση των ειδών και το κόστος για τον άνθρωπο είναι μέρος της ίδιας καταστροφής. 

Ο άνθρωπος καταστρέφει τα δάση. Αυτό συμβάλλει στην άνοδο των θερμοκρασιών παγκοσμίως. Παράλληλα χρειαζόμαστε τη γη για τη γεωργία και τη βόσκηση των ζώων. Ως αποτέλεσμα, της καταστροφής των δασών, η γη δεν συγκρατεί πλέον το νερό όταν βρέχει κι έτσι υπάρχουν καταστροφικές πλημμύρες που καταστρέφουν τις καλλιέργειες και φέρνουν λιμούς.

Η παγκόσμια θερμοκρασία συνεχίζει να αυξάνεται. Έχει αυξηθεί κατά 1,2 ° C και ανεβαίνει. Η αύξησή της στους 2 ° C θα είναι σημείο καμπής και θα οδηγήσει σε περισσότερες εξαφανίσεις - ίσως της πολικής αρκούδας. Θα έχει επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή. Οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής του σήμερα, θα είναι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, του αύριο, σημειώνει το New Statesman. 

Από το 1950, ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει τριπλασιαστεί. Το 2016, φτάσαμε στα 7,4 δισεκατομμύρια. Η χρήση της ενέργειας πενταπλασιάστηκε. Οι κρίσεις συνδέονται. Ο περιβαλλοντολόγος Τόνι Τζούνιπερ τονίζει: «Αυτό σημαίνει ότι και οι λύσεις συνδέονται. Πρόκειται για τις βιώσιμες οικονομίες. Αν συνεχίσουμε την οικονομική ανάπτυξη θα εξαντλήσουμε τα οικοσυστήματα και το έδαφος. Πρέπει να σταματήσουμε την εξαφάνιση των ειδών, να μειώσουμε τις εκπομπές του CO2 και να προστατέψουμε τα εδάφη».

Πηγή: tvxs.gr

Της ανατέθηκε να προσεγγίσει την τοπική κοινωνία και αυτή κατέγραφε τηλέφωνα, φωτογραφίες, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαπίστωνε ότι κάποιοι χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης! Την 103 σελίδων έκθεσή της (μερικές από τις οποίες παρουσιάζει σήμερα η «Εφ. Συν.») θα ζήλευαν και παρακρατικοί μηχανισμοί.

Ενα κλικ στον υπολογιστή ήταν αρκετό για να αποκαλυφθεί μια μεγάλη υπόθεση ολοκληρωμένου και επιστημονικού φακελώματος ενός κινήματος πολιτών. Ενα κλικ εξάλλου στις μέρες μας χωρίζει τα προσωπικά δεδομένα από τα συμβάντα της δημόσιας σφαίρας. Ενα κλικ χωρίζει τη δημοκρατία από την γκρίζα ζώνη στην οποία είναι δυσδιάκριτη η εισβολή στην ιδιωτική ζωή, αφού μπορεί να γίνεται με νόμιμη κάλυψη και να ονομάζεται «στρατηγική επικοινωνίας», παρότι είναι κατανοητό στον καθένα ότι πρόκειται για... ασφαλίτικη πρακτική. Μόνο που όποιος κινείται σε αυτό το ολισθηρό έδαφος καμιά φορά χάνει τον έλεγχο, ένα κλικ φτάνει, και τότε διαπιστώνει πόσο οδυνηρό είναι να γίνεσαι διάφανος αλλά και δημοσίως ελεγχόμενος.

Είναι προς παραδειγματισμό και προβληματισμό το ντοκουμέντο που αποκαλύφθηκε τυχαία από έναν πολίτη της δυτικής Θεσσαλονίκης. Μια έκθεση που έχει να κάνει με τη λεπτομερή καταγραφή και ανάλυση κινήσεων, δράσεων, καταστάσεων και κυρίως προσώπων τα οποία ανήκουν σε ομάδα/ες που θεωρεί/ούν υπεύθυνους τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) για υποβάθμιση περιβάλλοντος στις Δυτικές Συνοικίες.

Ολα ξεκίνησαν από το αναντίρρητο πρόβλημα της δυσοσμίας που καλύπτει συχνά πυκνά τη δυτική Θεσσαλονίκη -αλλά φτάνει και μέχρι το κέντρο της πόλης ανάλογα με τους ανέμους, η «Εφ.Συν.» έχει αναφερθεί πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν- και για το οποίο ο υπεύθυνος είναι διαρκώς προς αναζήτηση, θεωρείται μέχρι σήμερα ως ο ρυπαντής-φαντομάς. Μια ομάδα πολιτών θεωρεί υπεύθυνα τα ΕΛΠΕ και η εταιρεία παραγγέλνει σε γνωστό ιδιωτικό γραφείο που χειρίζεται θέματα επικοινωνίας την εκπόνηση πρότασης για ένα «ολοκληρωμένο πρόγραμμα προσέγγισης της τοπικής κοινωνίας και ενημέρωσης της κοινής γνώμης», το οποίο πριν παραδοθεί στο ΕΛΠΕ πέφτει στα χέρια ενός από τους ανθρώπους του κινήματος.

Πηγή: efsyn.gr

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο και με κάθε κυβερνητικό σχηματισμό, έτσι και φέτος η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ θέλει λίγο πριν τη ΔΕΘ, να δημιουργήσει στα πολύπαθα λαικά στρώματα της κοινωνίας μας, την εντύπωση ενός κλίματος σταθερότητας και ανάπτυξης.  Τις τελευταίες μέρες προσπαθεί να το πετύχει μέσω του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας, που όπως λέει στοχεύει στην περαιτέρω προστασία των εργαζομένων.

Μάλιστα κεντρικό ζήτημα από την πλευρά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αποτελεί το άρθρο, σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι που θα προβαίνουν σε μονομερή καταγγελία της σύμβασης εργασίας σε περίπτωση μη καταβολής δεδουλευμένων αποδοχών θα μπορούν αυτόματα να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ. Η συγκεκριμένη ρύθμιση παρουσιάζεται ως σανίδα σωτηρίας από την πλευρά του Υπουργείου Εργασίας, για όλους εκείνους τους «εγκλωβισμένους» απλήρωτους εργαζομένους.

Κοιτώντας όμως προσεκτικότερα την ουσία της συγκεκριμένης διάταξης του Νομοσχεδίου, εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ότι ουσιαστικά εκχωρούνται οι οφειλές του κάθε εργοδότη, είτε μεμονωμένου είτε εταιρείας, στο Δημόσιο και καταβάλλονται στους δικαιούχους εργαζομένους μέσω του ΟΑΕΔ. Με άλλα λόγια βγαίνουν για άλλη μια φορά λάδι οι εργοδότες οι οποίοι, απαλλάσσονται από την υποχρέωση καταβολής δεδουλευμένων στους εργαζομένους που απασχολούσαν, κι αναλαμβάνει δράση ο ΟΑΕΔ μέσω του επιδόματος ανεργίας.

• Γιατί άραγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ και του υπουργείο Εργασίας δεν δείχνουν την ίδια ευαισθησία και με τις οφειλές των εργαζομένων και των λαικών στρωμάτων προς τις Τράπεζες, αντίθετα επιτρέπουν να βγαίνουν τα σπίτια τους κάθε Τετάρτη στο σφυρί για χρέη μερικών χιλιάδων ευρώ;

• Και τελικά, αν το ελληνικό Δημόσιο έχει την δυνατότητα για την αποπληρωμή των οφειλομένων στους απλήρωτους εργαζομένους μέσω του επιδόματος του ΟΑΕΔ, γιατί τόσο καιρό δεν δίνεται επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους και κάθε φορά το δίκαιο αυτό αίτημά μας, σκοντάφτει πάνω στα άδεια ταμεία και στην λιτότητα;

Ως Ενεργοί Άνεργοι τονίζουμε ότι η συγκεκριμένη διάταξη έρχεται να πλήξει τα δικαιώματα τόσο των εργαζομένων όσο και των ανέργων δημιουργώντας μια κατάσταση που όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας θα ζει με επιδόματα πείνας, καλλιεργώντας ακόμα περισσότερο την αφήγηση περί τεμπέληδων που ζουν μέσω του ΟΑΕΔ και των επιδομάτων ανεργίας. Παράλληλα χαρίζει τεράστια ποσά στην εργοδοσία, κι ανοίγοντας τον δρόμο πλέον κανένας εργοδότης να μην είναι υποχρεωμένος να καταβάλει δεδουλευμένες αποδοχές, εφόσον θα το κάνει το Δημόσιο μέσω του ΟΑΕΔ και του επιδόματος ανεργίας.

Θα μας βρουν απέναντί τους, μόνοι υπεύθυνοι για την καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών οι ίδιοι οι εργοδότες, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους.

Θέλουμε δουλειά κι όχι ανεργία
Την κρίση να πληρώσει η εργοδοσία

Πηγή: ergasianet.gr

Τον «βάφτισαν» νέο φορέα. Του φόρεσαν την «ταμπέλα» της Κεντροαριστεράς. Απεύθυναν κάλεσμα συσπείρωσης στο λεγόμενο «μεσαίο χώρο» και ξεκίνησαν την κούρσα. Η επιχείρηση για την συγκρότηση «ενιαίου πολιτικού φορέα», που θα συνενώσει τις δυνάμεις της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας – σε όλες τις παραλλαγές της – μπήκε στην τελική ευθεία.

Πρώτος μεγάλος σταθμός η ανάδειξη αρχηγού, που θα ηγηθεί του νέου σχήματος στις εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 5 και 12 Νοεμβρίου. Οι «μνηστήρες» πολλοί. Ηδη, την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την ηγεσία, έχουν ανακοινώσει η Φ. Γεννηματά, ο Στ. Θεοδωράκης, ο Γ. Καμίνης, ο Γ. Ραγκούσης και ο Γ. Μανιάτης. Πιθανά τις επόμενες μέρες να ανακοινώσουν την υποψηφιότητά τους και οι Ν. Ανδρουλάκης και Οδ. Κωνσταντινόπουλος.

Όλοι οι υποψήφιοι εμφανίζονται εκφραστές του «προοδευτικού χώρου». Υπόσχονται έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια. Προτάσσουν σχέδια ανάπτυξης προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Στήνουν το «ντεκόρ» της εσωκομματικής προεκλογικής «βιτρίνας». Πίσω, όμως από αυτό προσπαθούν να κρύψουν ότι ο καθένας από το πόστο του, ψήφισε και εφάρμοσε μνημόνια. Επέβαλαν πολιτικές προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων και μονοπωλιακών ομίλων. Ενέκριναν απολύσεις, ξεπούλημα της δημοσίας περιουσίας, περικοπές σε συντάξεις, μισθούς, επιδόματα και κοινωνικές παροχές.

Οι σημερινοί επίδοξοι «ηγήτορες» της ανασύνθεσης του χώρους της λεγόμενης κεντροαριστεράς, όσους «μανδύες» και αν φορέσουν δεν μπορούν να κρύψουν τον πυρήνα της πολιτικής τους.

— Η Φώφη Γεννηματά, έχει ψηφίσει και τρία μνημόνια. Ήταν υφυπουργός υγεία στην κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου. Συμμετείχε ως αναπληρώτρια υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Στήριξε όλες τις αντιλαϊκές πολιτικές και ψήφισε πληθώρα βάρβαρων μέτρων.

— Ο Στ. Θεοδωράκης, είναι επικεφαλής του κόμματος, που τα στελέχη του αναφωνούσαν «κράτα γερά Γερούν (σ.σ Νταισενμπλουμ)». Στο δημοψήφισμα του 2015 πρωτοστάτησε στον εκβιασμό του ελληνικού λαού για να επικρατήσει το «Ναι» και αμέσως μετά ψήφισε το 3ο μνημόνιο. Υπέρμαχος από την αρχή της πολιτικής σταδιοδρομία του,της συρρίκνωσης του δημοσίου, της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, του καθορισμού των μισθών από την ελεύθερη αγορά.

— Ο Γ. Μανιάτης, υπήρξε υπουργός τόσο της κυβέρνησης Παπανδρέου, όσο και της συγκυβέρνησης Σαμαρά. Ψήφισε και τα τρία μνημόνια. Ως υπουργός Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αδειοδότησε την καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση στις Σκουριές. Έβγαλε στο «σφυρί» του ελληνικούς υδρογονάνθρακες, προσκαλώντας τις πολυεθνικές, κυρίως αμερικανικές, για να εξαγοράσουν τα δικαιώματα εξόρυξης πετρελαίου  σε Ιόνιο και Κρήτη. Στη θητεία του εκπόνησε σχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Ήταν ο υπουργός που πέρασε το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής, με το οποίο χάριζε στο Μελισσανίδη την άδεια για το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια και ταυτόχρονα μετέτρεπε σε χαβούζα, την έκταση στα λιπάσματα της Δραπετσώνας.

— Ο Γ. Ραγκούσης, διατέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Ψήφισε δύο μνημόνια και το σύνολο των μέτρων εξόντωσης του ελληνικού λαού. Αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012 και δημιούργησε πολιτική κίνηση με τους Φλωρίδη και Διαμαντοπούλου, με θέσεις που κινούνται σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.

— Ο Γ. Καμίνης, ως Δήμαρχος Αθήνας τα τελευταία οκτώ χρόνια, εφάρμοσε όλα τα μέτρα των μνημονίων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συρρικνώνοντας παροχές, αυξάνοντας δημοτικά τέλη, ενώ πρόσφατα απολύοντας και 84 συμβασιούχους στο Βρεφοκομείο Αθηνών. Στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ για να εκλεγεί στην πρώτη θητεία του, αλλά χαίρει και της εκτίμησης της ΝΔ. 

Το εγχείρημα ενός ευρύτερου σχεδιασμού

Τα στελέχη λοιπόν που διεκδικούν το θώκο στην ηγεσία της κεντροαριστεράς είναι δοκιμασμένα. Έχουν δώσει διαπιστευτήρια στην εφαρμογή μιας πολιτικής που οδήγησε στην φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Σήμερα επιδιώκουν να «αναβαπτιστούν» και αναζητούν νέο ρόλο. Το εγχείρημα τους, ζυμώνεται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα εντός των τειχών του αστικού πολιτικού κατεστημένου. Οι κινήσεις του, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού της αστικής τάξης, στο πλαίσιο της αναδιάταξης του πολιτικού προσωπικού της.

Η παγίωση του νέου διπολικού συστήματος εξουσίας, με βασικούς πυλώνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, δημιούργησε την πολιτική αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός τρίτου πόλου. Ενός πολιτικού σχηματισμού που θα έχει τη δυνατότητα, αλλά και την εκλογική δυναμική, στο άμεσο μέλλον, να «συνδράμει» στη δημιουργία σταθερών κυβερνήσεων.

Η ανασυγκρότηση του συγκεκριμένου χώρου, έρχεται να συνδράμει για λογαριασμό της καθεστηκυίας τάξης, στην ανάγκη χειραγώγησης του λαού. Στο εγκλωβισμό του μέσα σε νέα πολιτικά σχήματα, που θα «απορροφήσουν» ακίνδυνα για το σύστημα τη δυσαρέσκειά. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, έχει δώσει εξετάσεις στο παρελθόν σε αυτό το εγχείρημα και τώρα καλείται να το επαναλάβει.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ να φυλλοροεί δημοσκοπικά και τη ΝΔ να αδυνατεί προς το παρόν να συγκεντρώσει ποσοστά αυτοδυναμίας, το σύστημα λαμβάνει τα μέτρα του. Η πιθανότητα να χρειασθεί συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές, αποφασισμένης να συνεχίσει την πολιτική των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών, είναι ο κινητήριος μοχλός των διεργασιών.

Δεν το κρύβουν άλλωστε ούτε τα στελέχη του νέου φορέα, που δηλώνουν υπέρμαχοι των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Ταυτόχρονα η κινητικότητα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, στο όνομα της κεντροαριστεράς, πέρα από τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας, συνολικά για λογαριασμό της αστικής τάξης, αντανακλά και την αναγκαιότητα επιβίωσης του συγκεκριμένου χώρου, αλλά και την διαμόρφωση των όρων για την παρουσία του, εντός του νέου πολιτικού σκηνικού.

Η ανασύνθεση του, είναι μια μακρά διαδικασία, που ξεκίνησε μετά την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ το 2012. Αρχικά το εγχείρημα της «Ελιάς», του Ευάγ. Βενιζέλου. Στη συνέχεια η συγκρότηση της ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), έβαλαν τις βάσεις.

Οι σημερινοί διεκδικητές της ηγεσίας του νέου φορέα, προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη «δεξαμενή» του ΠΑΣΟΚ, που τις τελευταίες δεκαετίες αποτέλεσε τον αδιαμφισβήτητο εκπρόσωπο της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας.

Όμως με τον ΣΥΡΙΖΑ, να έχει εγκαταλείψει ακόμα και φραστικά, τα ριζοσπαστικά συνθήματα του παρελθόντος και πλέον να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία, στο συγκεκριμένο χώρο, δημιουργεί νέα δεδομένα.

Η επιλογή του Τσίπρα, ανήμερα της 3ης Σεπτεμβρίου, να δημοσιεύσει άρθρο – υμνολόγιο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο Τσίπρας, εμφανίστηκε ως «συνεχιστής» του ΠΑΣΟΚ, των πρώτων χρόνων του Ανδρέα και των διακηρύξεων περί «εθνικής ανεξαρτησίας», «κοινωνικής δικαιοσύνης» και «δημοκρατίας». Η παρέμβαση του πρωθυπουργού, λίγες μέρες μετά το άρθρο Λαλιώτη που καλούσε το ΠΑΣΟΚ να αποφύγει να καταντήσει «ουρά της Δεξιάς» αλλά αντίθετα να αναζητήσει διαύλους επικοινωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια μιας «αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής στρατηγικής του χώρου της Κεντροαριστεράς, σύμφωνα με την παράδοση του Ανδρέα Παπανδρέου», φέρνει στην επιφάνεια μέρος των διεργασιών που συντελούνται στο χώρο. Ο Λαλιώτης, κάνοντας ένα «βήμα» πιο μπροστά, προτείνει τα υλικά για να στηθεί το «ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής»…

Φυσικά η παρέμβαση Λαλιώτη, ο οποίος «αθόρυβα» έχει ταχθεί στον πλευρό της Φ. Γεννηματά, στην μάχη για την ηγεσία του νέου φορέα, δεν εκφράζει ούτε το σύνολο του χώρου, ούτε πολύ περισσότερο τις επιδιώξεις των υπόλοιπων διεκδικητών.

Μάλιστα στην παρούσα στιγμή, ακόμα και η Φώφη Γεννηματά εμφανίζεται έτοιμη να υπερασπιστεί την αυτονομία του χώρου της και να μην γίνει «πρόθυμη συνεργάτης», ούτε του Αλέξη Τσίπρα ούτε του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλώνει μάλιστα ότι έχει στόχο, όπως και ο Γ. Ραγκούσης, να διεκδικήσουν τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στις επόμενες εκλογές. Εξάλλου μέχρι τις κάλπες όλοι θα «ψαρέψουν» στην ίδια θάλασσα. Ωστόσο ή επικεφαλής της ΔΗΣΥ, την ίδια στιγμή, έχει ταχθεί υπέρ μια συγκυβέρνησης των τριών κομμάτων στο όνομα της «εθνικής ενότητας» και ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση της χώρας. Την εξασφάλιση δηλαδή των προϋποθέσεων για την ταχύτερη ανάκαμψη του κεφαλαίου, μετά την καπιταλιστική κρίση. 

Από την άλλη πλευρά, ο Στ. Θεοδωράκης, όλο το προηγούμενο διάστημα, συμπαρατάχθηκε με κεντρικές επιλογές της ΝΔ και εκφράζει πιο ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερες θέσεις και απόψεις στο όνομα της συγκρότησης ενός «μεταρρυθμιστικού και προοδευτικού κέντρου». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γ. Καμίνης, ο οποίος μάλιστα προβάλλει τις νικηφόρες επιδόσεις του, στο δήμο της Αθήνας, ως αποτέλεσμα της ικανότητας του να συσπειρώνει «κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους». Η επικράτηση Καμίνη ή Θεοδωράκη, θα ήταν καλοδεχούμενη από την ηγεσία της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο τους, η ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, «βλέπουν» αξιόπιστους κυβερνητικούς εταίρους μιας μελλοντικής κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ.

Είναι δεδομένο ότι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του «εγχειρήματος», υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, στο επίπεδο των κυβερνητικών συνεργασιών. Αυτές θα αποκρυσταλλωθούν αμέσως μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Τα στελέχη που φιλοδοξούν να αναγάγουν τον νέο φορέα σε τρίτο πόλο, του πολιτικού συστήματος και «ρυθμιστή» της εξουσίας, λίαν συντόμως θα αναγκαστούν να διαλέξουν «μετερίζι». Είτε δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, είτε στο πλευρό της ΝΔ του Μητσοτάκη.

Όμως όλες οι προσεγγίσεις έχουν ένα κοινό παρανομαστή: Την εξασφάλιση των όρων για την απρόσκοπτη κυβερνητική εναλλαγή, που θα διασφαλίζει τη συνέχεια και κλιμάκωση των αντιλαϊκών πολιτικών, αποτρέποντας ταυτόχρονα συνολικά για λογαριασμό του συστήματος, τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών συνειδήσεων.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr