Νέα στοιχεία έρχονται στη δημοσιότητα σχετικά με το πόσο άμεση ήταν η κρατική κινητοποίηση μετά την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό που προκάλεσε η βύθιση του «Αγία Ζώνη 2» - Τι απαντά ο υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής για τα όσα ανέφερε η εκπρόσωπος Τύπου του EMSA.

«O Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ναυτικής Ασφάλειας (EMSA) διαθέτει για τα κράτη μέλη της ΕΕ 16 πλοία τα οποία είναι stand by και είναι διαθέσιμα 24 ώρες μετά την υποβολή αιτήματος από τη χώρα μέλος και την υπογραφή συμβολαίου με την εκάστοτε κυβέρνηση», ήταν τα χαρακτηριστικά λόγια της Ραντίνα Ρούσεβα, εκπροσώπου Τύπου του EMSA.

Μάλιστα, εντύπωση προκαλεί ο ισχυρισμός της ίδιας ότι το αίτημα της Ελλάδας, προς τον Οργανισμό έφτασε αργά βράδυ της 12^ης Σεπτεμβρίου, υπογραμμίζοντας πως υπάρχουν διαθέσιμα 16 σκάφη τα οποία είναι διαθέσιμα για να συνδράμουν σε όποια χώρα αιτηθεί βοήθεια.

Έντονη αντίδραση της ΝΔ - «Αναμένουμε παραίτηση Κουρουμπλή»

Η ΝΔ μετά τη δήλωση της εκπροσώπου Τύπου του EMSA, Ραντίνας Ρούσεβα ότι το υπουργείο Ναυτιλίας έστειλε αίτημα για βοήθεια στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό μετά από 4 μέρες από το ατύχημα στο Σαρωνικό, ζητάει εκ νέου την παραίτηση του υπουργού Ναυτιλίας.

«Μετά τη σημερινή επιβεβαίωση της εκπροσώπου Τύπου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Θαλάσσιας Ασφάλειας (ΕΜSA), κυρίας Ρούσεβα, ότι η κυβέρνηση έστειλε το αίτημα συνδρομής το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου, ο κ. Κουρουμπλής είναι ψεύτης με σφραγίδα και αναμένουμε την παραίτησή του»τονίζει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΝΔ.

Τι αναφέρει ανακοίνωση του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Οι δηλώσεις της εκπροσώπου Τύπου της EMSA Radina Russeva (Ραντίνα Ρούσεβα), όπως δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, επιβεβαιώνουν ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι καλά ενημερωμένος, τονίζει σε σημερινή του ανακοίνωση ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Παναγιώτης Κουρουμπλής.

Αναφέρει ότι «το ελληνικό αίτημα προς την EMSA κατατέθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου και όχι στις 13 όπως υποστηρίζει τόσες ημέρες ο κ. Μητσοτάκης. Δηλαδή κατατέθηκε δύο ημέρες μετά το ναυάγιο και όχι τέσσερις όπως λέει ο αρχηγός της Ν.Δ. Θυμίζουμε στον κ. Μητσοτάκη ότι το ναυάγιο έγινε την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου και όχι το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου»προσθέτει ο υπουργός.

Ο κ.Κουρουμπλής αναφορικά με τα 16 πλοία που έχει διαθέσιμα ο EMSA ανά πάσα στιγμή, υπογραμμίζει τα εξής: «Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ποιο πλοίο είναι προτιμότερο. Αυτό που είναι ήδη στην Ελλάδα ή το πιο κοντινό στην Ελλάδα, το οποίο ήταν στη Μάλτα και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 10 κόμβων που αναπτύσσει, θα ερχόταν σε 3,5 ημέρες; Προφανώς το ελληνικό πλοίο, το οποίο ανέλαβε υπηρεσία, αμέσως μόλις τελείωσε την αποστολή που εκτελούσε», αναφέρει.

Πηγή: newsbomb.gr

του Νίκου Μπογιόπουλου

«Σωτηρία». «Μεταρρυθμίσεις». «Ανάπτυξη». Και εσχάτως: «Επενδύσεις». Για χρόνια οι λέξεις αυτές κλίνονται καθημερινά σε όλες τις πτώσεις από τους επαϊοντες της «σωτηρίας» μας.

Μόνο που είναι προφανές ότι στο πλαίσιο της διαρκούς αποκολοκύνθωσης λέξεων και εννοιών, τα ίδια λόγια – για να παραφράσουμε τον ποιητή – δεν έχουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές και σ’ όλα τα χείλη.

Προδήλως η ακολουθούμενη πολιτική ήταν «σωτήρια». Αλλά για ποιόν; Για τις τράπεζες και όσους προκάλεσαν την κρίση, σίγουρα. Για τους μισθωτούς, όμως;

Όντως αυτά τα χρόνια έγιναν «μεταρρυθμίσεις». Προς όφελος ποιού, όμως; Του εργάτη που είδε τον βασικό του μισθό να κατρακυλάει στα 480 ευρώ και τον ΕΝΦΙΑ να τον πνίγει; Η’ προς όφελος της πολυεθνικής που απαλλάχτηκε από τα «περιττά» (για την ίδια) εργασιακά δικαιώματα και του fundπου πλέον θα αρπάζει σπίτια και ηλεκτρονικώς από τον λεηλατημένο και τρισχαρατσωμένο;

Μιλούν για «ανάπτυξη» και για «επενδύσεις». Τι ωραία! Αλλά δεν μας λένε: «Επενδύσεις» προς όφελος ποιού; Και άρα «ανάπτυξη» για ποιόν;

Τι ακριβώς θα «αναπτύξουν» οι 125.000 νέοι με μηνιάτικο 100 ευρώ και οι άλλες 600.000 απασχολούμενοι με τα 380 ευρώ το μήνα;

Κι από πότε, αλήθεια, η εκποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και η άσκηση της «τέχνης του επιχειρείν» με προϋπόθεση τον εργασιακό μεσαίωνα είναι «επένδυση» και όχι ξεπούλημα και ειλωτεία;

«Για ποιόν», λοιπόν. Αυτό είναι το ερώτημα. Και η απάντηση, μαζί. 

Πηγή: Εφημερίδα Real News 17/9/2017

Η κεντρική επιδίωξη τόσο του σχεδιασμού, όσο και της άσκησης  της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής εστιάζεται στην αναζήτηση και την επίτευξη του σημείου ισορροπίας, στο οποίο προκαλείται το μεγαλύτερο όφελος για το κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Από την άποψη αυτή, χαρακτηριστικό παράδειγμα βέλτιστου σημείου ισορροπίας, αποτελεί το επίπεδο 2% πληθωρισμού, που απασχολεί τόσο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), όσο και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED). Κι’ αυτό γιατί το επίπεδο 2% πληθωρισμού θεωρείται ότι μπορεί να διατηρήσει μία σταθερή και μακροπρόθεσμη συνεχή ανάπτυξη στις αναπτυγμένες οικονομίες, αποφεύγοντας, ταυτόχρονα, τις έντονες διακυμάνσεις των οικονομικών κύκλων. 

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι μία σημαντική διάσταση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής αποτελεί η δράση και η αντίδραση των βασικών πυλώνων του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Για παράδειγμα ένας υψηλός φορολογικός συντελεστής στα καύσιμα θα οδηγήσει πολλούς στην χρήση των μαζικών μέσων μεταφοράς, με αποτέλεσμα να μην εισπραχθούν τα φορολογικά έσοδα που προσδοκούσε το κράτος.

Αυτή η λογική αποτελεί και τη βάση της οικονομικής συμπεριφοράς η οποία βασίζεται στην θεωρία των παιγνίων (ισορροπία Nash). Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση, θα πρέπει στις διάφορες αποφάσεις πολιτικής να λαμβάνεται υπόψη η μεγιστοποίηση του οφέλους, στο κράτος, στα  νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι φορολογικοί συντελεστές, όπου σύμφωνα με την καμπύλη του Λάφερ, ένας φορολογικός συντελεστής στο επίπεδο του 0% δεν θα εξασφαλίσει καθόλου έσοδα για το κράτος, αλλά το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει και ένας φορολογικός συντελεστής στο επίπεδο του 100%, αφού ο φορολογούμενος δεν θα έχει κανένα κίνητρο να εργαστεί, δεδομένου ότι  το κράτος θα του απορροφήσει το σύνολο του εισοδήματος του.

Το ίδιο συμβαίνει και με την κοινωνική ασφάλιση, με την έννοια της επιβολής  ασφαλιστικών  εισφορών οι οποίες δεν επιφέρουν το αντίστοιχο ύψος αναλογικότητας στις συντάξεις. Σε αυτή την περίπτωση,  ο εργαζόμενος δεν έχει κίνητρο να ασφαλιστεί, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροαποφυγή. Σε αυτή ακριβώς την κατάσταση έχει περιέλθει η χώρα μας με τα Μνημόνια και το Μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο του κοινωνικο- ασφαλιστικού συστήματος. 

Έτσι, αναφορικά με το φορολογικό σύστημα, διαπιστώνουμε ότι το 2016 το 52% των νοικοκυριών δήλωσε εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ και το 67% δήλωσε κάτω των 15.000 ευρώ. Περισσότερο από 25.000 ευρώ δήλωσε μόλις το 11%.

Στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα των  Μνημονίων, το οποίο συνδέθηκε με το εισόδημα για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες, υπάρχει ο ισχυρισμός ότι αυξήθηκε η εισπραξιμότητα και  η δημιουργία ταμειακού πλεονάσματος, με συντελεστές αναπλήρωσης που υπερβαίνουν κατά μέσο όρο το 70% και προσεγγίζουν  μέχρι και το 107%. Παράλληλα,  για τα πολύ μεγάλα εισοδήματα, ο συντελεστής αναπλήρωσης  μειώνεται  κάτω του 40% και προσεγγίζει μέχρι και το 34%, λόγω της εφαρμογής του ανώτερου ορίου σύνταξης. Όμως οι συντελεστές αναπλήρωσης στα συνταξιοδοτικά συστήματα  δεν είναι ένας εντελώς κυρίαρχος δείκτης. Αντίθετα, το πραγματικό επίπεδο διαβίωσης των συνταξιούχων το οποίο αντικατοπτρίζεται από το μέσο επίπεδο των συντάξεων, αποτελεί ένα κυρίαρχο μέγεθος στα συνταξιοδοτικά συστήματα. 

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι στο Μνημονιακό  κοινωνικο-ασφαλιστικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί στην χώρα μας, κατά την διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας 2010-2020, παρατηρούνται υψηλοί συντελεστές αναπλήρωσης με μέσο επίπεδο κύριων συντάξεων 600€ (μεικτά). Από την άποψη αυτή, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να υποστηρίζεται, σε αντικειμενικούς όρους, ως επιτυχής η επιλογή των υψηλών συντελεστών αναπλήρωσης οι οποίοι οδηγούν σε χαμηλό επίπεδο συντάξεων και σε  γενικευμένη φτωχοποίηση  του συνταξιοδοτικού πληθυσμού της χώρας μας.

Το ίδιο, δεν μπορεί να θεωρείται, αντικειμενικά, ως επιτυχής επιλογή η αύξηση του επιπέδου εισπραξιμότητας των ελεύθερων επαγγελματιών, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία καταβάλλουν την κατώτερη εισφορά, η οποία θα τους οδηγήσει και σε αντίστοιχα χαμηλά επίπεδα συντάξεων.

Επιπλέον, εάν ληφθεί υπόψη και η καταστρατήγηση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών, τότε γίνεται φανερό ότι ουσιαστικά παρέχονται κίνητρα για την έξοδό των ασφαλισμένων της συγκεκριμένης επαγγελματικής κατηγορίας από την κοινωνική ασφάλιση. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι το όποιο ταμειακό πλεόνασμα κατανοείται ως βραχυπρόθεσμης και όχι ως μακροπρόθεσμης προοπτικής. Εξάλλου, αυτό αποτελεί συνήθως το λάθος της κοινωνικο-ασφαλιστικής πολιτικής, η οποία εστιάζεται στην βραχυπρόθεσμη ταμειακή-λογιστική απόδοση, παραγνωρίζοντας  ότι στην κοινωνική ασφάλιση ισχύει η αρχή της αλληλεγγύης των γενεών, η οποία σημαίνει ότι θα πρέπει να εξασφαλίζεται η ισότητα των παροχών τόσο για τους σημερινούς ασφαλισμένους και συνταξιούχους, όσο και για τους μελλοντικούς συνταξιούχους. Όμως, με το ασκούμενο Μνημονιακό κοινωνικο-ασφαλιστικό νομοθετικό πλαίσιο, δεν εξασφαλίζεται η αλληλεγγύη των γενεών, αφού οι υφεσιακές πολιτικές, το αναμενόμενο babyboomingκαι η γήρανση του πληθυσμού θα δημιουργήσουν μεσο-μακροπρόθεσμα νέα ελλείμματα. 

H παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η αποτυχημένη Μνημονιακή κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική στην Ελλάδα, θα δημιουργήσει μεσο-μακροπρόθεσμα, μετά μία δεκαετία περικοπών των συντάξεων κατά 50%, συνθήκες δίδυμων ελλειμμάτων (οικονομικά ελλείμματα – ελλείμματα παροχών), με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για την κοινωνικο-πολιτική σταθερότητα και για τους όρους αποκατάστασης της χρηματοδοτικής και της κοινωνικής ισορροπίας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ).

Στην κατεύθυνση αυτής της δυσμενούς προοπτικής  του ΣΚΑ στην Ελλάδα, αναδεικνύονται δύο βασικά ερωτήματα: α) ποια είναι τα βέλτιστα σημεία ισορροπίας για την φορολόγηση των πολιτών τα οποία δεν θα τους οδηγούν στη φοροδιαφυγή και β)  ποιες είναι οι αρχές στις οποίες  θα πρέπει να βασίζεται ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ,ώστε να μην δημιουργεί αντικίνητρα ασφάλισης και να μην οδηγεί στην εισφοροαποφυγή και την εισφοροδιαφυγή; 

Πράγματι, αναφορικά με την φορολόγηση των πολιτών, απαιτείται να βρεθεί εκείνος ο φορολογικός συντελεστής, ο οποίος σε συνδυασμό με ένα ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου και ποινών  να δημιουργεί στους φορολογούμενους  το κίνητρο να μην τους συμφέρει να φοροδιαφύγουν και να θέλουν από μόνοι τους να είναι συνεπείς στην καταβολή των φόρων, δεδομένου ότι: α) το ύψος των φόρων θα αποτελεί το βέλτιστο σημείο ισορροπίας και  β) ο έλεγχος και οι ποινές θα αποτρέπουν την φοροδιαφυγή.

Αντίθετα, εάν το επίπεδο των φόρων, ο έλεγχος και οι ποινές αποκλίνουν από το βέλτιστο σημείο ισορροπίας και συγκλίνουν σε επίπεδα υπερφορολόγησης και ανυπαρξίας ή χαλάρωσης ελέγχων και ποινών, τότε, ουσιαστικά, θα λειτουργούν ως κίνητρα φοροδιαφυγής, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι δεν συμπεριφέρονται πάντα ως riskaverse(με αποστροφή στον κίνδυνο) αλλά πολλές φορές ως lossaverse (με αποστροφή στην ζημιά). Σε αυτή την περίπτωση, οι φορολογούμενοι διακινδυνεύουν  να φοροδιαφύγουν,  αφού το αναμενόμενο όφελος της φοροδιαφυγής θα υπερτερεί του κόστους της ποινής, ενώ εάν συμβαίνει το αντίθετο, τότε δεν θα διακινδυνεύσουν  να φοροδιαφύγουν  αφού η αναμενόμενη πιθανή ζημιά  θα υπερβαίνει  το επίπεδο των καταβαλλόμενων φόρων.

Παράλληλα, στη  περίπτωση του ασφαλιστικού, τα κίνητρα της ασφάλισης δημιουργούνται, κατά βάση, όταν ένα σύστημα βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης των γενεών, της ισότητας των ασφαλισμένων και της αναλογικότητας εισφορών – παροχών. Σε αυτή την περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη τον χαμηλό κίνδυνο  του δημόσιου κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος  σε σχέση με την ιδιωτική ασφάλιση,  οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην επιλογή της συστηματικής καταβολής των εισφορών τους και όχι στην απόκρυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων, στην εισφοροαποφυγή και στην εισφοροδιαφυγή, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για την μακροπρόθεσμη οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Όμως, η κατάσταση διάβρωσης της κοινωνικής συνοχής, κατά την τελευταία δεκαετία, στην Ελλάδα, επιβάλλει την έγκαιρη, σοβαρή και μακράς πνοής ανάταξη του συστήματος κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά τόσο οι αρνητικές κοινωνικές επιπτώσεις των ασκούμενων Μνημονιακών πολιτικών, όσο και οι νέες προκλήσεις της γήρανσης του πληθυσμού, των  εισοδηματικών και των κοινωνικών ανισοτήτων, της  ευελιξίας και της ανασφάλειας της εργασίας, του υψηλού κόστους των ιδιωτικών υπηρεσιών ασφάλισης, υγείας,κ.λπ.

*Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι Ομότ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου και ο Βασίλειος Γ. Μπέτσης είναι Υποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου  

**Πηγή: slpress.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης.

«Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους στην Ελλάδα. Δε λύνεις το ζήτημα με το να βρουν δουλειά 500, όταν μια επένδυση θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη ανεργία στην περιοχή. Πρέπει να ξεφύγουμε, δηλαδή, από τον εαυτό μου, την οικογένειά μου κλπ.
Παρότι, όπως ξέρετε είμαστε, το λέει και το καταστατικό μας, Κόμμα της εργατικής τάξης, πριν απ' όλα(...) αν χρειαστεί να στεναχωρήσουμε κάποιους εργάτες θα τους στεναχωρήσουμε, γιατί βλέπουμε το σύνολο της εργατικής τάξης κι όχι ένα τμήμα της» (Αλέκα Παπαρήγα, 6/4/2013).

«Οι εργαζόμενοι παλεύουν για τη δουλειά τους, να μη χάσουν τη δουλειά τους. Αυτό είναι απαραίτητο και πρέπει να διεξάγουν τέτοια πάλη. Δεν μπορεί να καταδικάζεις εργαζόμενους στην ανεργία. Εμείς ως κόμμα έχουμε συναντηθεί μαζί τους και έχουμε ξεκαθαρίσει και συμφωνούν μαζί μας σε αυτό ότι εμείς δεν επιλέγουμε το θέμα, για παράδειγμα το ποιος θα είναι ο ιδιοκτήτης που θα λειτουργεί, γιατί πρέπει να λειτουργεί, και βεβαίως πρέπει να παίρνονται όλα τα απαραίτητα περιβαλλοντικά μέτρα έτσι ώστε να προστατεύεται η πανέμορφη περιοχή, όχι μόνο για τον τουρισμό αλλά και για την υγεία των κατοίκων.(..) Λουκέτο δεν πρέπει να υπάρξει σε βιομηχανία, αλίμονο. Το εργοστάσιο πρέπει να ανοίξει να δουλεύει, άλλο ζήτημα ότι εμείς θεωρούμε ότι στα πλαίσια μιας άλλης οικονομίας αυτό θα έπρεπε να είναι κοινωνικοποιημένο. Η διαφωνία μας η ουσιαστική είναι εκεί. Γιατί η κοινωνική ιδιοκτησία με ένα εθνικό κεντρικό σχέδιο μπορεί να προστατέψει και το περιβάλλον, να κάνει άλλους νόμους φιλολαϊκούς» (Δημήτρης Κουτσούμπας, 12/1/2016).

Αυτές οι δύο διαφορετικές δηλώσεις, θα μπορούσαν να ήταν ένα κουΐζ, μια σπαζοκεφαλιά ή ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, ως ερώτηση για το ποιοι τις έκαναν.

Αν κανείς δεν γνώριζε πως πρόκειται για δηλώσεις που αφορούν μια πρώην γραμματέα και έναν νυν γραμματέα του ίδιου και του αυτού κόμματος.

Δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές πολιτικές δηλώσεις που η μια βλέπει ένα τόσο σοβαρό θέμα από την... ανατολή και η άλλη από τη δύση.

Το περίεργο είναι πως δεν πρόκειται για δηλώσεις με τεράστια χρονική απόσταση, ώστε να υποθέσει κανείς ότι μεσολάβησαν κοσμογονικές αλλαγές μεταβάλλοντας πράγματα και καταστάσεις, ώστε να έχουμε πλέον μια διαφορετική προσέγγιση. Πρόκειται για δύο δηλώσεις με απόσταση περίπου τριών ετών.

Μάγοι δεν μπορούμε να γίνουμε, ούτε και να ρίξουμε τα χαρτιά, ώστε να καταλάβουμε τα κίνητρα που μετέβαλαν τη στάση στο ζήτημα της επένδυσης εξόρυξης χρυσού από την Eldorado στο ΚΚΕ μέσα σε μόλις τρία χρόνια.

Η Αλέκα Παπαρήγα λέει πως οι 500 θέσεις εργασίας της Eldorado δε θα λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας στην περιοχή.

Επίσης η δήλωσή της λέει πως «πριν απ' όλα (...) αν χρειαστεί να στεναχωρήσουμε κάποιους εργάτες θα τους στεναχωρήσουμε, γιατί βλέπουμε το σύνολο της εργατικής τάξης κι όχι ένα τμήμα της» .

Καλά όλα αυτά, όμως θα ρωτήσει κάποιος: «τι άλλαξε και ο επόμενος γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η επένδυση της Eldorado δεν πρέπει να κλείσει γιατί αν κλείσει οι εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους; Μα, η Eldoradoδε θα καταστρέψει το περιβάλλον;».

Η επιφανειακή μέθοδος εξόρυξης στις Σκουριές ξεθεμελιώνοντας τεράστιες εκτάσεις δάσους, οι τόνοι εκρηκτικών που με τις εκρήξεις τους θα απλώσουν τη δηλητηριώδη σκόνη χιλιάδες τετραγωνικά γύρω στη περιοχή σε καλλιέργειες και θαλάσσια ζωή, ο υδροφόρος ορίζοντας που θα μολυνθεί από τη διαρροή κυανίου, η φτωχοποίηση και η ερήμωση που θα επακολουθήσουν της επένδυσης, αφού μαζευτεί το πολύτιμο μέταλλο κλπ, αξίζουν όλα αυτά για μερικές θέσεις εργασίας, 500, 1000, 2000 εργαζομένων;

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για τους οποίους ο κος Κουτσούμπας κόπτεται να μην χάσουν την εργασία τους, πως θα ζήσουν μετά αυτοί και οι οικογένειές τους σε έναν ερημικό και, δηλητηριασμένο τόπο;

«Λουκέτο δεν πρέπει να υπάρξει σε βιομηχανία, αλίμονο», μας υποδεικνύει επίσης ο ΓΓ.

Ώστε έτσι! Οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα τι παράγουν και πώς το παράγουν;

Στο ταξικό κίνημα δεν πέφτει κανένας λόγος;

Στο ίδιο το κόμμα της εργατικής τάξης δεν πέφτει κανένας λόγος;

Αν δηλαδή ερχόταν μια επιχείρηση που θα ήθελε να παράξει ένα «Χ» προϊόν, αλλά θα έπρεπε ο Παγασητικός κόλπος (τυχαίο παράδειγμα) να στερέψει από θαλάσσια ζωή επειδή αυτό που θα χυνόταν σ’ αυτόν θα επέφερε μόνιμο θάνατο στην υποθαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, ο κος Κουτσούμπας για χάρη π.χ. 3.000 θέσεων εργασίας θα το δεχόταν;

Το ΚΚΕ θα το δεχόταν;

Όχι, ας μην απαντήσει σε εμάς.

Θα ήταν ενδιαφέρον ένας δημοσιογράφος να καλέσει την Αλέκα Παπαρήγα και τον Δημήτρη Κουτσούμπα, να τους θέσει τα δύο διαφορετικά σκεπτικά τους και να απαντήσει ο ένας στον άλλον.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr