Συζητήσεις, συναυλίες, κουζίνα από κοινότητες μεταναστών, εκθέσεις, θεατρικά, δημιουργικό παιδότοπο, τόπο και χρόνο για να βρεθούμε μακριά από τις προκαταλήψεις και τις στενομυαλιές, μακριά από το συνειδητό «διαίρει και βασίλευε», μπορεί κανείς να «συναντήσει», αν επισκεφθεί το Σαββατοκύριακο 23 & 24 Σεπτέμβρη 2017, την 11η Αντιρατιστική Γιορτή, που διοργανώνουν το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό», στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256, Αθήνα).

Όπως ενημερώνουν οι διοργωνωτές, «έμφαση δίνουμε στο θεματικό εργαστήρι της Κυριακής 24/9, 6μμ., όπου θα συζητηθεί «Ο αντιφασισμός και ο αντιρατσισμός στους χώρους δουλειάς». Ομιλητές θα είναι…κανονικοί άνθρωποι της δουλειάς για να γίνει μια συζήτηση βάσης που μας αφορά όλες κι όλους! Συμμετέχουν δάσκαλοι, καθηγητές, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, τις τράπεζες, τα… κάτεργα του ιδιωτικού τομέα, τα καράβια, τα ταμεία κ.λπ.».

ΕΔΩ αναλυτικά το πρόγραμμα της 11ης Αντιρατσιστικής Γιορτής.

Πηγή: ergasianet.gr

Του Σπύρου Αλεξίου

Σε κάθε πολιτική συγκυρία υπάρχουν κυρίαρχα διλήμματα. Κάποτε αληθινά γεννήματα της κίνησης της κοινωνίας κι άλλοτε κατασκευασμένα με στόχο τον εγκλωβισμό της στο πλαίσιο που ορίζει το σύστημα.

Από το «Καραμανλής ή τανκς» (για μην πάμε πιο πίσω, σε Παπάγους και Πλαστήρες…) μέχρι το «ΠΑΣΟΚ ή Δεξιά» η πολιτική ζωή του τόπου κινήθηκε γύρω από αυτά τα διλήμματα με την Αριστερά να τα καταγγέλλει ως ψευτοδιλήμματα αλλά να αδυνατεί να τα αντιμετωπίσει και συχνά να γίνεται μέρος τους, με κορυφαίο παράδειγμα το αλήστου μνήμης 1989.

Την τελευταία επταετία, των «μνημονίων», η κατάρρευση του ενός πόλου του δικομματισμού και η εξασθένιση του άλλου αδυνάτισε την επίδραση των διλημμάτων, μέχρι τη δυναμική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πλήρης υποταγή του και ο διασυρμός κάθε έννοιας έστω πολιτικής εντιμότητας (ας μη μιλάμε για Αριστερά) μετά το καλοκαίρι του 2015 έδειξε να μετατρέπει σε ανέκδοτο κάθε δίλημμα καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοζε καλύτερα κι από τη Δεξιά την πολιτική της. Αυτή η αίσθηση δείχνει να αλλάζει το τελευταίο διάστημα καθώς δειλά και ντροπαλά στην αρχή, όλο και πιο έντονα στη συνέχεια διαχέεται στην πολιτική ζωή το ερώτημα: «Και τι θέλετε όσοι παλεύετε κατά της αντιλαϊκής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ; Να έρθει ο Κούλης;» Μάλιστα δείχνει πως θα αποτελέσει το κυρίαρχο θέμα της μακρόσυρτης προεκλογικής περιόδου.

Ποιοι ανησυχούν «μην έρθει ο Κούλης»;

Είναι απαραίτητο να ξεχωρίσουμε όσους θέτουν αυτό το «δίλημμα».

Η πρώτη κατηγορία είναι φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ολόκληρος ο μηχανισμός του. Έχοντας αναδειχτεί σε κύριο εκφραστή της στρατηγικής του κεφαλαίου στην Ελλάδα, παίρνει τα εύσημα της ΕΕ και του ΔΝΤ για την επιτυχία του να περνά αναίμακτα μνημόνια και εφιαλτικά μέτρα. Δεν έχει όμως τα εύσημα της κοινωνίας που ζει την κατακρήμνιση του επιπέδου ζωής, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και τον εφιάλτη της ανεργίας, την κατάλυση ακόμα και κάθε έννοιας δημοκρατίας, την υποταγή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Τα φληναφήματα για ανάπτυξη, κοινωνικό κράτος, έξοδο από μνημόνια προσφέρουν μόνο υλικό για ανέκδοτα ενώ οι όποιες –δειλές πια- προσπάθειες καπηλείας των συμβόλων και των αγώνων της Αριστεράς διογκώνουν απλά την οργή.

Επιπλέον, μην ξεχνάμε δυο παράγοντες: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια στην εξουσία σχεδόν 3 χρόνια, ο κρατικός μηχανισμός έχει γεμίσει με ανθρώπους που επέλεξαν να ανταλλάξουν τις μικρές ή μεγάλες ή και ανύπαρκτες «περγαμηνές» τους με μια θεσούλα. Το κομμάτι αυτό είναι που «ανησυχεί» περισσότερο, πλέον υπακούει σε ωμά, υλικά κίνητρα. Όσοι παρακολουθούν από κοντά την εναγώνια προσπάθεια των «κέντρων» του ΣΥΡΙΖΑ να ξεπουλήσουν το Ελληνικό καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας γνώρισαν καλά αυτήν την κατηγορία, τον φανατισμό και τα … φλαμπουρα(ρια) της. Επίσης, υπάρχει πλέον και επικοινωνιακό οπλοστάσιο: Η επέλαση των εκλεκτών επιχειρηματιών του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του Τύπου (προεξάρχοντος του Σαββίδη και παρασκηνιακά του Μελισσανίδη) σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο της ΕΡΤ δίνουν την απαραίτητη, πολλαπλασιαστική ώθηση.

Είναι λοιπόν ένα ψεύτικο, κατασκευασμένο δίλημμα που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μηχανισμοί του πλασάρουν, μην έχοντας πλέον καμιά πολιτική πραμάτεια να πουλήσουν, έχοντας ξεπεράσει κάθε όριο ψεύδους, αθέτησης υποσχέσεων και πλήρους υποταγής;

Θα ήταν απλή η απάντηση αν δεν υπήρχε και μια τρίτη κατηγορία που αντιμετωπίζει το δίλημμα αυτό χωρίς την υλική σχέση με την εξουσία αλλά με όρους πραγματικούς και κυρίως κάτω από το ασήκωτο φορτίο της απογοήτευσης και της έλλειψης οποιασδήποτε εναλλακτικής πρότασης. Είναι δίπλα μας, γύρω μας. Είναι κόσμος της Αριστεράς, δημοκράτες, απλοί εργαζόμενοι που θα συμφωνήσουν με όσα κι αν τους πεις για την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ, θα προσθέσουν κι άλλα τόσα από τη δική τους εμπειρία αλλά στο τέλος θα χαμηλώσουν τα μάτια και θα πουν σιγανά, σαν να ντρέπονται να ακουστεί δυνατά: «Ναι αλλά και τι να γίνει; Να έρθει ο Κούλης»; Αυτός ο κόσμος δεν είναι τρελός, η αγωνία του είναι γνήσια και πρέπει, είναι απαραίτητο να μιλήσουμε μαζί του χωρίς αφορισμούς.

Τελικά, τι είναι αυτός ο Κούλης;

Τί είναι λοιπόν αυτό που τρομάζει; Προφανώς όχι οι γελοιότητες των απολογητών του ΣΥΡΙΖΑ πως αν έρθει ο Κούλης θα «ψηφιστούν μνημόνια» ή θα «αυξηθεί η ανεργία» ή θα «περικοπούν οι μισθοί» ή θα «ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο, τις υποδομές, τους χώρους». Οι εργαζόμενοι δεν ζουν σε άλλον πλανήτη, γνωρίζουν πως αυτά τα κάνει κάθε μέρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και στο θέμα των δημοκρατικών δικαιωμάτων που –υποτίθεται- πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πλεονέκτημα, η ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης, η υπόθεση της Ηριάννας, η ανεξέλεγκτη δράση των πραιτωριανών του Τόσκα και κυρίως η επίθεση στα στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα με αιχμή την ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας είναι ενδεικτικά. Τότε λοιπόν, γιατί τρομάζει πολλούς ο Κούλης;

Προϋπόθεση για να απαντήσουμε είναι να δούμε ολόκληρο το κάδρο του πολιτικού σκηνικού. Από τον Γενάρη του 2015 η Δεξιά, και σαν ΝΔ αλλά και σαν ΠΑΣΟΚ, αντιμετώπισε μια πρωτοφανή κρίση στρατηγικής. Όλες οι πολιτικές της επιλογές στην οικονομία αλλά και στο πολιτικό εποικοδόμημα υλοποιούνταν από τον ΣΥΡΙΖΑ που διαμόρφωνε ταυτόχρονα και συμμαχίες με ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου. Στα κόμματα της Δεξιάς απέμενε ο άχαρος ρόλος της «γκρινιάρας» αντιπολίτευσης για ζητήματα όπως η … σημαία και οι παρελάσεις ή ο Καρανίκας. Αστειότητες που άφηναν παγερά αδιάφορη τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο η επιλογή ήταν σαφής: Στροφή προς τον πιο ωμό νεοφιλελευθερισμό, όλα τα ιδεολογήματά του στην πρώτη γραμμή – με αποκορύφωμα την περίφημη φράση στη ΔΕΘ – και ταυτόχρονα στροφή στον εθνικισμό και τον χυδαίο αντικομμουνισμό. Αυτή η στροφή δεν είναι μια «ελληνική» ιδιοτροπία, φιλοδοξεί να εκφράσει και στην Ελλάδα την τάση που εκφράζεται διεθνώς από μερίδα του κεφαλαίου. Φιλοδοξεί, ταυτόχρονα, να συνδεθεί με το αποτέλεσμα των τεράστιων αλλαγών που έχουν συντελεστεί στον τομέα της οικονομίας αλλά και της συνείδησης των κοινωνικών ομάδων: Ο κατακερματισμός στο χώρο της εργασίας, η απότομη φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων, η ανεργία σε συνδυασμό με την υποχώρηση του κινήματος και την απαξίωση της έννοιας της Αριστεράς οδηγούν σε συντηρητική στροφή μεγάλα τμήματα, σε υποταγή στην κανονικότητα των μνημονίων, στην ατομική λύση στα όρια του κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτήν την πραγματικότητα επιχειρεί να εκφράσει η ΝΔ.

Άδικη η αγωνία;

Άρα είναι άδικη η αγωνία μεγάλης μερίδας της κοινωνίας; Θα ήταν σοβαρό λάθος από τη μεριά των δυνάμεων της Αριστεράς να περιφρονήσουν την αγωνία αυτή. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν την γεννά η ελπίδα πως με τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξει κάποια καλυτέρευση της ζωής. Γεννιέται από το μεγαλύτερο κακό που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι άλλο από την παγίωση της αντίληψης του μονόδρομου στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας. Της αντίληψης πως δεν υπάρχει τίποτα έξω από την ΕΕ και το ευρώ, έξω από τα μνημόνια, έξω τελικά από τον καπιταλισμό.

Άρα, το ζητούμενο δεν είναι ένας άλλος δρόμος αλλά ένας «λιγότερο κακός» διαχειριστής αυτής της κανονικότητας. Αποτέλεσμα φυσικά μιας τέτοιας λογικής είναι η αντίληψη πως τον μνημονιακό εφιάλτη καλύτερα να τον διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ που, τουλάχιστον, δεν έχει την ακροδεξιά ρητορική της ΝΔ ενώ ακόμα μπορεί να προσφέρει και ψυχολογικό άλλοθι σε όσους το χρειάζονται με στελέχη που το μεσημέρι ψηφίζουν τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς και το απόγευμα καλούν σε «αγώνα» εναντίον τους ή αφού συναγελαστούν με τον Κασιδιάρη ρίχνουν και μια σπαραξικάρδια ανάρτηση στο διαδίκτυο για τον Π. Φύσσα.

Εδώ πια δεν χωρά ούτε αλαζονική αντιμετώπιση αλλά ούτε και υπόκλιση.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι, τελικά, ποιος έχει καταστήσει τον Κούλη υποψήφιο πρωθυπουργό; Πώς μια παράταξη που το 2015 γνώρισε δυο εκλογικές πανωλεθρίες και τον όλεθρο του δημοψηφίσματος έφτασε να διεκδικεί την εξουσία; Η απάντηση είναι πανθομολογούμενη, αυτός που ανέστησε τη Δεξιά δεν είναι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική του έστησε τη ΝΔ (αλλά και τα ζόμπι του ΠΑΣΟΚ) στα πόδια της και είναι εντελώς παράλογο να πιστεύει κανείς πως η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως αποτέλεσμα «να μην έρθει ο Κούλης».

Το αντίθετο! Ο πιο σίγουρος δρόμος για να οδηγηθεί η κοινωνία ακόμα πιο δεξιά, ο πιο σίγουρος δρόμος για την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία είναι ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ. Όσο συνεχίζει στην εξουσία εφαρμόζοντας αυτήν την πολιτική –και μάλιστα στο όνομα της Αριστεράς- τόσο θα στρέφονται δεξιά οι κοινωνικές ομάδες. Ο αγώνας κατά της πολιτικής του, η ήττα και η ανατροπή του από τους αγώνες του λαού, η στροφή της κοινωνικής πυξίδας προς τα αριστερά είναι ο μόνος τρόπος για να κλείσει ο δρόμος και στον μνημονιακό του εταίρο, τη ΝΔ.

Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός;

Κι εδώ φτάνουμε στα δύσκολα καθώς εύκολα διαπιστώνει κανείς τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα εξηγεί πως αυτός τελικά «φέρνει τον Κούλη» αλλά… κάτι περισσεύει! Και πάλι δεν είναι πειστικό γιατί λείπει το πιο σημαντικό, η πρόταση. Λείπει δηλαδή η απάντηση, η θετική διέξοδος. Όχι σε όσους το επικαλούνται ως άλλοθι για να κοροϊδεύουν πριν απ’ όλους τον εαυτό τους αλλά στους εργαζόμενους που τρέμουν την απόλυση που ο Κούλης επισείει γελώντας σαρδόνια, στους άνεργους που τους απειλεί πως θα κόψει και αυτό ακόμα το εξευτελιστικό επίδομα, στους νέους που τους «υπόσχεται» διάλυση της παιδείας και μια ακόμα πιο άγρια εργασιακή ζούγκλα.

Δεν έχουν αυταπάτη οι εργαζόμενοι, αυτά θα τα κάνει κι ο ΣΥΡΙΖΑ, μνημονιακές στρατηγικές επιλογές είναι, όμως δεν τους το λέει, τους αφήνει να πιστεύουν πως θα είναι πιο «ανθρώπινη» η εφαρμογή τους. Πιάνονται από αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλο να πιαστούν, σήμερα, σ’ αυτήν την κοινωνία, σ’ αυτήν τη ζωή.

Από πού θα προέρχονταν αυτό το «άλλο»; Μα μόνο από το μαζικό κίνημα και την Αριστερά. Το «άλλο» είναι ένα πρόγραμμα μάχης που θα έθετε τους άμεσους στόχους για την ανατροπή αυτής της κατάστασης: Την αύξηση των μισθών και των συντάξεων, τη μείωση του χρόνου εργασίας και την απαγόρευση των απολύσεων, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και όλων των άλλων αντιλαϊκών φόρων, την προστασία από την κερδοσκοπία στα είδη λαϊκής ανάγκης, την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών και γενικότερα των κοινωνικών δικαιωμάτων. Το «άλλο» είναι η πολιτική συμφωνία από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς για την κοινή δράση στο κίνημα ώστε να κατακτούνται οι στόχοι αυτοί, η ενίσχυση και συγκρότηση σχημάτων και συλλογικοτήτων που θα αποτελέσουν τα όπλα στη μάχη αυτή. Το «άλλο» είναι να προχωρά παράλληλα ο ουσιαστικός διάλογος για την εμβάθυνση του προγράμματος εξόδου από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίησης τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων. Το «άλλο» είναι όλες αυτές οι διαδικασίες να οικοδομούν με πραγματικούς όρους κινήματος το πολιτικό εκείνο μέτωπο που θα εμπλέξει ξανά χιλιάδες και χιλιάδες, θα αποτελεί στήριγμα του κινήματος και φορέα πολιτικό της ανατροπής.

Δυστυχώς τα πράγματα είναι –επιεικώς – ανησυχητικά. Στο επίπεδο του μαζικού κινήματος πλέον είναι προφανές πως η κρίση έχει δομικά χαρακτηριστικά, δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της ήττας και της πολιτικής ανεπάρκειας. Η νέα πραγματικότητα στον χώρο της εργασίας αλλάζει πολλά και εμείς συνεχίζουμε να δουλεύουμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν μιλάμε απλά για απαξίωση ή κρίση του συνδικαλισμού αλλά για ερωτήματα σχετικά με την ίδια την ύπαρξή του.

Στην πολιτική σφαίρα, αντί η πραγματικότητα να οδηγεί στην φυσιολογική επιλογή, επιλέγεται το αντίθετο: Ο αναχωρητισμός του ΚΚΕ είναι δεδομένος και συναντά την επιλογή της ΛΑΕ να ασχολείται μόνο με την κοινοβουλευτική της διάσωση με συμμαχίες ακόμα και με εθνικιστικά μορφώματα τύπου ΕΠΑΜ ή με νεοκαισαρικά φαινόμενα τύπου Ζωής, μη διστάζοντας στην κατεύθυνση αυτή να θυσιάσει την αριστερή και πιο μάχιμη πτέρυγά της, αλλά και την ταλάντευση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μεταξύ των προτάσεων για πολιτική συνεργασία και κοινή δράση από τη μια και της αναδίπλωσης από την άλλη μέσα από την τακτική να μπαίνει ως προαπαιτούμενο το σύνολο του προγράμματός της. Αποτέλεσμα αυτών των επιλογών δεν είναι μόνο ο κατακερματισμός, η αποστράτευση, η αδράνεια και η αναποτελεσματικότητα, φαινόμενα που αφορούν το σύνολο των αριστερών δυνάμεων, αλλά και το ξέσπασμα ενός εμφύλιου σπαραγμού χωρίς αρχές, με ένταση και χαρακτηρισμούς που θυμίζουν μαύρες εποχές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η περίοδος του αντικομμουνιστικού συνεδρίου της ΕΕ στο Ταλίν: Αντί η ολομέτωπη ιδεολογική επίθεση του αντιπάλου να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς οδηγηθήκαμε σε αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της με όρους άλλων δεκαετιών.

Μια τέτοια εικόνα ποιόν εργαζόμενο μπορεί να εμπνεύσει; Ποια ελπίδα μπορεί να γεννήσει σε κοινωνικές ομάδες που νοιώθουν να καταστρέφεται η ζωή τους σήμερα και δεν μπορούν φυσικά να εναποθέσουν τις ελπίδες τους σε μια αριστερή «Δευτέρα παρουσία» ούτε φυσικά νοιώθουν να τους απασχολεί αν το «Ιράν ή το Ιράκ» θα κυριαρχήσει στον μικρόκοσμό μας. Ή θα απαντήσουμε πειστικά πως εμείς θέλουμε να ηττηθεί και να καταρρεύσει ο μνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κλείσει ο δρόμος σε κάθε Κούλη ή όσο θα προχωρά η κρίση, όσο κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξοντώνει την κοινωνία, το αποκρουστικό πρόσωπο του Κούλη θα γίνεται ακόμα πιο αποκρουστικό και όλο και περισσότεροι θα είναι διατεθειμένοι να σκύψουν ακόμα περισσότερο το κεφάλι και με ακόμα μεγαλύτερη ντροπή και ακόμα πιο σιγανή φωνή να μας απαντούν: «Καλά τα λέτε αλλά … να έρθει ο Κούλης»;

Πηγή: .kommon.gr

Σε περίπου 5.000 παραπάνω από τους αναμενόμενους, υπολογίζει μια νέα ευρωπαϊκή μελέτη τους θανάτους λόγω της κρυφής ρύπανσης των πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων. Μία υπόθεση γνωστή και ως σκάνδαλο «Ντίζελ-γκέιτ», που ξεκίνησε με τις αποκαλύψεις για τη Φολκσβάγκεν.

Οι πρόσθετοι θάνατοι αποδίδονται στους ρύπους (οξείδια του αζώτου) που εκπέμπουν κυρίως οι παλαιότερης γενιάς κινητήρες των πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων. Οι ρύποι αυτοί είναι σε πραγματικές συνθήκες κυκλοφορίας υψηλότεροι από ό,τι φαίνονται στα τεστ - κάτι που εν μέρει αποδίδεται σε ειδικό λογισμικό που «καμουφλάρει» τις μετρήσεις στα τεστ.

Οι ερευνητές του Διεθνούς Ινστιτούτου Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων στην Αυστρία και του Νορβηγικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου, με επικεφαλής τον Γιαν Γιόνσον, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών Environmental Research Letters.

Είχε πρόσφατα προηγηθεί μια άλλη παρεμφερής μελέτη στο περιοδικό Nature, η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το τίμημα των κρυφών ρύπων είναι περίπου 7.000 έξτρα πρόωροι θάνατοι στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι εκπομπές οξειδίου του αζώτου είναι τέσσερις έως επτά φορές μεγαλύτερες στο δρόμο από ό,τι στα επίσημα εργαστηριακά τεστ.

Περίπου 425.000 πρόωροι θάνατοι ετησίως στην Ευρώπη αποδίδονται γενικότερα στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Πάνω από το 90% αυτών των πρόωρων θανάτων προκαλούνται από αναπνευστικές και καρδιαγγειακές παθήσεις που σχετίζονται με την έκθεση των ανθρώπων σε μικροσκοπικά σωματίδια, όπως αυτά που δημιουργούνται από τα οξείδια του αζώτου.

Η μελέτη εκτιμά ότι από τους 425.000 συνολικούς πρόωρους θανάτους κάθε χρόνο, οι 10.000 μπορούν να αποδοθούν στα οξείδια του αζώτου από τα πετρελαιοκίνητα οχήματα. Από αυτούς, περίπου οι μισοί θάνατοι (5.000) σχετίζονται με τους κρυφούς ρύπους αυτών των οξειδίων λόγω του «Ντίζελ-γκέιτ».

Τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα εκπέμπουν λιγότερα οξείδια του αζώτου. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αν τα πετρελαιοκίνητα εξέπεμπαν παρόμοια επίπεδα οξειδίων του αζώτου με τα βενζινοκίνητα, θα αποφεύγονταν περίπου τα τρίτα τέταρτα των πρόωρων θανάτων, δηλαδή 7.500.

Οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό πρόωρων θανάτων λόγω σωματιδίων από τα ντιζελοκίνητα οχήματα, είναι η Ιταλία, η Γερμανία και η Γαλλία. Από τη δεκαετία του 1990, το μερίδιο των πετρελαιοκίνητων συνεχώς αυξάνεται στην Ευρώπη και σήμερα έχουν φθάσει να αποτελούν περίπου το μισό του στόλου των οχημάτων (με σημαντικές όμως διαφορές από χώρα σε χώρα). Σήμερα, κυκλοφορούν πάνω από 100 εκατομμύρια οχήματα με πετρέλαιο στην Ευρώπη, διπλάσια από όσα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Πηγή: tvxs.gr

Η ομιλία προκαλεί ανατριχίλα. Είναι ένα πρωτόγνωρο και συνειδητό συμπύκνωμα επιθετικότητας, πολεμικών απειλών, αντικομουνισμού και υποκρισίας. Κοινό σημείο της ομιλίας του Τραμπ με ομιλίες άλλων αμερικανών προέδρων είναι η παράδοση μαθημάτων δημοκρατίας και ειρήνης στον υπόλοιπο πλανήτη την ώρα που οι ΗΠΑ πρωτοστατούν σε πολέμους, επιδρομές, πραξικοπήματα, προγράμματα βασανιστηρίων και μαζικών φακελωμάτων. Την ίδια ώρα που ο αμερικανικός λαός μετρά με εκατομμύρια τους άστεγους, τους άνεργους, τους φτωχούς.

«Εμείς ο λαός», έτσι άρχισε την ομιλία του ο αμερικάνος πρόεδρος.

Εν αρχή λοιπόν ην η ταύτιση, η ταύτιση του λαού με τον ηγέτη.

Η ταύτιση όμως αποτελεί την πρώτη και πλέον πρωτόγονη μορφή συναισθηματικής και άλογης προσκόλλησης λαού και ηγέτη που με τη σειρά της διευκολύνει την πλήρη ποδηγέτηση των λαϊκών δυνάμεων. Είναι όρος υποκατάστασης του ίδιου του λαού, εφόσον ο ηγεμόνας ταυτίζεται με το λαό με την ίδια ευκολία που τον εκπροσωπεί με την ίδια και τον υποκαθιστά.

Η τεχνική αυτή της προπαγάνδας συναντιέται μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Εξάλλου το δεύτερο στοιχείο που χρησιμοποιεί ο εκπρόσωπος της αμερικάνικης ακροδεξιάς στην ομιλία του είναι η φράση «πρώτα η Αμερική», μια παραλλαγή του «οι ΗΠΑ πάνω απ’ όλα».

Το τρίτο στοιχείο στην ομιλία του είναι η χρησιμοθηρική χρήση του Θεού. «Αυτό να είναι το μήνυμά μας στον πλανήτη: Θα παλέψουμε μαζί (ως έθνη), θα θυσιάσουμε μαζί, και θα σταθούμε μαζί για ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, οικογένεια, ανθρωπότητα και για τον πανίσχυρο θεό, ο οποίος μας δημιούργησε όλους».

Με το τρίπτυχο λοιπόν «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» και με το «Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνω» θα προχωρήσει η ανθρωπότητα.

Στη ομιλία του δεν αφήνει καμιά αμφιβολία περί του επιδιωκόμενου.

«Για να υπερκεράσουμε τους κινδύνους του παρόντος και για να επιτύχουμε την υπόσχεση του μέλλοντος, πρέπει να ξεκινήσουμε από τη σοφία του παρελθόντος. Η επιτυχία μας εξαρτάται από ένα συνασπισμό ισχυρών και ανεξάρτητων εθνών που υιοθετούν την κυριαρχία τους, προωθούν την ασφάλεια, την ευημερία και την ειρήνη για τον εαυτό τους και για τον κόσμο» τόνισε. Εμπρός λοιπόν για τη δημιουργία αυτού του συνασπισμού, ο οποίος – αυτός ο ίδιος – υιοθετεί την κυριαρχία του επί όλων.

Για να απαλύνει το φόβο που σπέρνει η σαφής αυτή επιδίωξη του προηγούμενου εδαφίου της ομιλίας του προσθέτει: «Δεν αναμένουμε διαφορετικές χώρες να μοιράζονται την ίδια κουλτούρα, παραδόσεις ή ακόμη συστήματα διακυβέρνησης. Αλλά αναμένουμε όλα τα έθνη να σεβαστούν αυτά τα δύο κυριαρχικά καθήκοντα: το σεβασμό των συμφερόντων των λαών τους και τα δικαιώματα όλων των άλλων ανεξάρτητων εθνών».

Καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ο νέος μεταμοντέρνος κομουνισμός

Ο Τραμπ ορίζει την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ως κομμουνισμό, ακριβέστερα ως κομμουνιστική νοοτροπία, «η οποία τείνει να εξαπλωθεί σε όλον τον πλανήτη, καταργώντας την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη οικονομία, με πολυεθνικές να απορροφούν τα πάντα, όπως έκανε παλαιότερα το κόμμα στην Σοβιετική Ένωση».

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Όχι στη στρεβλή παγκοσμιοποίηση, όχι σε αυτήν την «κομμουνιστικού τύπου» παγκοσμιοποίηση η οποία θα καταργήσει τα έθνη-κράτη στον βωμό ενός κέντρου εξουσίας και διαχείρισης των πάντων.

Παρακάτω λεπτύνει τα επιχειρήματα του στρεφόμενος εναντίον του συστήματος με τον ίδιο τρόπο που ο Χίτλερ, περιστοιχιζόμενος από την ελίτ του γερμανικού κεφαλαίου, στρεφόταν εναντίον του γερμανικού καπιταλισμού για να τον υπηρετήσει πιο ποιοτικά, επιθετικότερα και πιο αντιλαϊκά.

«Για τόσο καιρό έλεγαν στους αμερικανούς πολίτες πως οι τεράστιες πολυεθνικές εμπορικές συμφωνίες, τα αμέτρητα διεθνή δικαστήρια(!) και οι πανίσχυρες παγκόσμιες γραφειοκρατίες ήταν ο καλύτερο δρόμος προώθησης της επιτυχίας τους. Ωστόσο, όλες αυτές οι υποσχέσεις κατέρρευσαν, εκατομμύρια θέσεις εργασίας εξαφανίστηκαν και χιλιάδες εργοστάσια έκλεισαν. Άλλοι έπαιξαν με το σύστημα και παραβίασαν τους κανόνες με την μεγάλη μεσαία τάξη μας, το πάλαι ποτέ θεμέλιο της αμερικανικής ευημερίας, να παραγκωνίζεται. Αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ» κραυγάζει ο Τραμπ.

Στην περίπτωση του Ιράν ο αμερικανός Πρόεδρος άσκησε σφοδρή κριτική στους κυβερνήτες του και - προκειμένου να ικανοποιήσει τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ - χαρακτήρισε τη συμφωνία του Ομπάμα για το πυρηνικό πρόγραμμα εξευτελισμό για τις ΗΠΑ,.

Απειλές και ύβρεις μοίρασε και για τη Λατινική Αμερική.

Απείλησε με «περαιτέρω δράση» τη Βενεζουέλα προκειμένου να ανατραπεί η κυβέρνηση της χώρας γιατί «η σοσιαλιστική δικτατορία του Νικολάς Μαδούρο έχει προκαλέσει αφόρητο πόνο στους καλούς ανθρώπους της χώρας του που υποφέρουν». Φυσικά για τον εκπρόσωπο της νέας ακροδεξιάς είναι αδιανόητο να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, να πει με ποιο δικαίωμα οι ΗΠΑ έχουν λόγο για τα εσωτερικά ενός κυρίαρχου κράτους.

Επανέλαβε επίσης προκλητικά ότι θα συνεχίσει να περιφρονεί τα Ψηφίσματα της ΓΣ του ΟΗΕ διατηρώντας τον εγκληματικό αποκλεισμό σε βάρος της Κούβας.

Απείλησε «να εξαφανίσει την Βόρεια Κορέα αν συνεχισθεί η αυτοκτονική πολιτική των πυρηνικών της όπλων», ενώ ακόμα και οι χώρες – σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή, υπογραμμίζουν ότι μόνο η διπλωματία μπορεί να δώσει λύση.

Στράφηκε εναντίον του παρόντος και του μέλλοντος του κομουνισμού: «Από την Σοβιετική Ένωση μέχρι την Κούβα και την Βενεζουέλα, όπου υιοθετήθηκε ο πραγματικός σοσιαλισμός ή κομμουνισμός, επέφερε απελπισία, καταστροφή και πτώχευση. Εκείνοι, οι οποίοι κηρύττουν τις αρχές αυτών των ντροπιαστικών ιδεολογιών, απλά συμβάλλουν στην διαρκή δυστυχία των ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτά τα καθεστώτα».

Αλλά το γεγονός ότι ο δισεκατομμυριούχος και ίνδαλμα της αναγεννημένης Κου Κλουξ Κλαν και των Αμερικανών νεοναζί, Ντόναλντ Τραμπ καταφέρεται κατά του σοσιαλισμού και της κομμουνιστικής ιδεολογίας, μιλά αφ’ εαυτού. 

Αντιδράσεις

Η ομιλία Τραμπ συνάντησε τις αποδοκιμασίες εντός του ΟΗΕ.

«Επιθετική πολιτική ενός νέου Χίτλερ στη διεθνή πολιτική σκηνή εναντίον του λαού της Βενεζουέλα» ήταν η απάντηση του Νικολάς Μαδούρο και πρόσθεσε: «Ουδείς μπορεί να απειλεί τη Βενεζουέλα και σε ουδένα ανήκει. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να απειλεί την Μπολιβαριανή Δημοκρατία με θάνατο».

 «Οι ντροπιαστικές παρατηρήσεις του Τραμπ, δείχνουν να αγνοεί τον πόλεμο του Ιράν εναντίον της τρομοκρατίας» δήλωσε ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ. Και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι «στηρίζουν τυραννικά καθεστώτα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής καθώς και το εγκληματικό Σιωνιστικό κράτος». Σε ανάρτησή του στο Twitter, ανέφερε ότι «η γεμάτη άγνοια και εχθρική ομιλία του Τραμπ ανήκει στον Μεσαίωνα και όχι στον 21ο αιώνα και δεν αξίζει απάντησης».

Το υπουργείο Εξωτερικών της Κούβας εξέφρασε την «έντονη διαμαρτυρία» του για τα σχόλια του προέδρου των ΗΠΑ σε σχέση με τα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Ο εκπρόσωπος της Β. Κορέας στον ΟΗΕ αποχώρησε από την αίθουσα της γενικής συνέλευσης πριν αρχίσει την ομιλία του ο Ντ. Τραμπ. «Υπάρχει ένα ρητό που λέει “ακόμα και όταν ένα σκυλί γαβγίζει, η παρέλαση συνεχίζεται”» σχολίασε μιλώντας σε δημοσιογράφους ο υπουργός Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας Ρι Γιονγκ-Χο. Σχολιάζοντας την κατάσταση στην Κορεατική Χερσόνησο, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι την χαρακτήρισε όλο και πιο σοβαρή ημέρα με την ημέρα, ενώ υποστήριξε ότι η λύση του προβλήματος δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην επιβολή κυρώσεων κι όχι σε συνομιλίες. 

«Ήταν η λάθος ομιλία τη λάθος στιγμή, ενώπιον του λάθος ακροατηρίου» τόνισε η υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Μάργκοτ Βάλστρομ. 

Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι δήλωσε ειδικά για το Ιράν πως δεν μπορεί να ακυρωθεί μια συμφωνία που αποδίδει. «Η Αμερική επανεκτιμά την πολιτική της για το Ιράν αλλά αυτό αποκλείεται να γίνει στο περιθώριο της πυρηνικής συμφωνίας, τόνισε. Αποδίδει η πυρηνική συμφωνία, δεν υπάρχουν παραβιάσεις.

«Απογοητευμένος» από την ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ δηλώνει ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Αυστρίας Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν. «Ο Τραμπ υποστήριξε την επανεθνοποίηση και αυτό συνιστά μία "πρόκληση" απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρατήρησε ο αυστριακός πρόεδρος ο οποίος επισήμανε ταυτόχρονα ότι δεν έχει καμία κατανόηση για τη στάση του αμερικανού προέδρου σε σχέση με τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σε ανάρτησή του στο Twitter, επαίνεσε την ομιλία: «Στην τριακονταετή εμπειρία μου με τον ΟΗΕ, δεν έχω ξανακούσει πιο θαρραλέα ομιλία». Ανάλογα αντέδρασε και ο πρόεδρος Μουν Τε-ιν της Ν. Κορέας: «Θεωρούμε ότι η ομιλία παρουσίασε μια συγκεκριμένη και αυστηρή στάση σε ζητήματα- κλειδιά σχετικά με τη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας που αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ», επεσήμανε.

«Εκτιμήσαμε ιδιαίτερα την προσέγγιση του προέδρου Τραμπ στην αλλαγή της πολιτικής στάσης της Βόρειας Κορέας, την αποπυρηνικοποίηση της χώρας και την έκκλησή του προς τη διεθνή κοινότητα, περιλαμβανομένης της Κίνας και της Ρωσίας, να συνεργαστούν ώστε να αυξηθεί η πίεση στη Βόρεια Κορέα», επεσήμανε ο ιάπωνας υπουργός Επικρατείας Γιοσιχίντε Σούγκα.

Σε μια επαμφοτερίζουσα συνολική τοποθέτηση για την ομιλία Τραμπ, ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ εξέφρασε την κατηγορηματική αντίθεση της Μόσχας σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση της συμφωνίας με το Ιράν, εκφράζοντας ταυτόχρονα «υποψίες» ότι οι ΗΠΑ παραβιάζουν την ιστορική συμφωνία του 1987 για τον έλεγχο των στρατηγικών πυραύλων.

Η αστική πολιτική διχάζεται

Με τον Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ, σηματοδοτείται η φάση όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός γίνεται ακόμα πιο ωμός και αδίστακτος, χωρίς να νοιάζεται ούτε για τα προσχήματα.

Διασπά την αστική πολιτική και ταυτόχρονα την εκφράζει αντιδραστικότερα.

Πολιτικοί ανταγωνισμοί μέσα στην αστική πολιτική υπάρχουν πάντα. Οι πολιτικο-ιδεολογικές διασπάσεις όμως στο στρατόπεδο της αστικής πολιτικής διαφέρουν ποιοτικά γιατί είναι αποτέλεσμα ειδικών κοινωνικών και κυρίως των οικονομικών συνθηκών (Τσόρτσιλ – Χίτλερ). Στην εκκολαπτόμενη νέα περίοδο η αστική πολιτική διασπάται ξανά, με σκληρή διαπάλη, ανάμεσα σε δυο κύρια, αντιμαχόμενα ρεύματα: στο ανερχόμενο ακροδεξιό, εθνικιστικό και με νεοφασιστικές τάσεις ρεύμα με κορυφαία σύμβολο την εκλογή Τραμπ και στο «παλιό» νεοφιλελεύθερο ρεύμα. Τα βασικά χαρακτηριστικά του ακροδεξιού ρεύματος είναι ο αντιδραστικός κρατικός παρεμβατισμός, η περιφρόνηση του περιβάλλοντος, η βαθύτερη και βίαιη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, ο εθνικισμός, ο ανοιχτός ιμπεριαλιστικός επεκτατισμός και η πολεμική βία, ο ωμός αντικομουνισμός, ο σκοταδισμός, ο ρατσισμός και ο σεξισμός.

Το ακροδεξιό ρεύμα γεννήθηκε μέσα από την αποτυχία των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού να ξεπεράσουν την κρίση, από την όξυνση των ανταγωνισμών και τα ρήγματα στην «παγκοσμιοποίηση», από τους κίνδυνους που προκύπτουν για το κεφάλαιο μέσα από την άνοδο των κοινωνικών συγκρούσεων.

Πρόκειται για μια νέα πολιτική κατάσταση δεσπόζουσας σημασίας.

Οι διασπάσεις της αστικής πολιτικής μπορεί να διευκολύνουν την αυτοτελή εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο της Ιστορίας, με την απαραίτητη προϋπόθεση αυτή να μη μετατρέπεται σε ουρά της μιας ή της άλλης αστικής πτέρυγας.

Στις επερχόμενες σκληρές αναμετρήσεις η μάχη θα είναι βίαιη. Από την έκβασή της όμως θα κριθεί συνολικά το μέλλον του πλανήτη.

Πηγή: kommon.gr