Συνεδρίασε η Διοίκηση της ΠΝΟ στις 27/9/2017 με θέμα την Σύγκληση του Ετήσιου Τακτικού Γενικού Συμβουλίου μη συμπεριλαμβάνοντας στην ημερήσια διάταξη ως θέμα την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή που δημιούργησε με την βύθισή του το Δ/Ξ «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Στην τοποθέτησή του ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΝΕΝ ζήτησε να συζητηθεί μόνο το θέμα του ναυαγίου και της οικολογικής καταστροφής, τα αίτια και τις ευθύνες που έχουν προκύψει καταγγέλλοντας τον Γενικό Γραμματέα της ΠΝΟ ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η σύγκληση του Γενικού Συμβουλίου και η εκλογική διαδικασία της ΠΝΟ και τίποτα άλλο!!!!

Άσκησε δριμεία κριτική για την ένοχη σιωπή, την αδράνεια και την απραξία τόσο του Γ.Γ της ΠΝΟ όσο και της πλειοψηφίας του οργάνου και τους καταλόγισε ευθύνες ότι με τον τρόπο αυτό μετατρέπουν την ομοσπονδία σε χειροκροτητή της ναυτιλιακής κυβερνητικής πολιτικής και της ασύδοτης δράσης του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Προφανώς δεν διασώζεται η απαράδεκτη εικόνα που για άλλη μια φορά παρουσίασε η ΠΝΟ με την αναφορά της στην σχετική ανακοίνωση περί των πρωτοβουλιών των Σωματείων μελών της….. αφού και σε αυτές τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες οι ίδιοι απείχαν επιδεικτικά.

Αναλύοντας τα στοιχεία που έχουν προκύψει η ΠΕΝΕΝ κατέθεσε προτάσεις που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης. Κατάργηση των ειδικών συνθέσεων και επάνδρωση σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες των πλοίων, χρονοδιάγραμμα για την απόσυρση των παλαιών πλοίων θεσμοθετώντας ανώτατο όριο ηλικίας τα 20 χρόνια, αναβάθμιση της Επιθεώρησης Εμπορικών πλοίων με την συμμετοχή των Ναυτεργατικών Σωματείων, επιστημονικών και λαϊκών φορέων βάζοντας τέλος στον δεσμό με το εφοπλιστικό κεφάλαιο με ουσιαστικούς ελέγχους και διασφαλίζοντας την διαφάνεια και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Κατήγγειλε τις τεράστιες ευθύνες της κυβέρνησης και του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας για την ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού στην αντιμετώπιση του ναυαγίου του Δ/Ξ «Αγία Ζώνη ΙΙ».

Στο επόμενο θέμα που συζητήθηκε για το συνταξιοδοτικό, ο Γενικός Γραμματέας της ΠΕΝΕΝ πρότεινε απεργιακές κινητοποιήσεις απαιτώντας να σταματήσει το αίσχος της κυβέρνησης που εμπαίζει τον Ναυτεργατικό κόσμο έχοντας καταντήσει τις συντάξεις απλό φιλοδώρημα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Απροκάλυπτη ανάμειξη και παρέμβαση στα εσωτερικά του συνδικαλιστικού κινήματος και στις εκλογικές διαδικασίες βρίσκεται σε εξέλιξη στην «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών» από την μεγαλοεργοδοσία των Σούπερ Μάρκετ Σκλαβενίτης – Βασιλόπουλος – Παντελιάδης κ.λπ με σκοπό να εκλεγούν στην Διοίκηση του ανωτέρω Σωματείου άτομα αρεστά και συνεργάσιμα με το μεγάλο κεφάλαιο στις αλυσίδες των Σούπερ Μάρκετ και από την άλλη να διαμορφώσουν επίπλαστους συσχετισμούς στο εσωτερικό του συνδικαλιστικού κινήματος, τόσο σε επίπεδο ομοσπονδίας και ΕΚΑ αλλά και στην ίδια την τριτοβάθμια οργάνωση την ΓΣΕΕ.

Στην άθλια αυτή επιχείρηση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι γνωστοί και ξεφωνημένοι εργοδοτικοί, κυβερνητικοί συνδικαλιστές Βασιλόπουλος – Κυριακούλιας οι οποίοι συμπορεύονται πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από τις τεκμηριωμένες καταγγελίες που αφορούν τις αρχαιρεσίες του παραπάνω Σωματείου προκύπτει και αποδεικνύεται ότι έχει τεθεί σε εφαρμογή ένα καλά οργανωμένο σχέδιο και μέσα από ένα όργιο πιέσεων, εκβιασμών και τρομοκρατίας στελέχη των επιχειρήσεων των Σούπερ Μάρκετ αναλαμβάνουν τα ίδια να επιβάλουν και να υποτάξουν την θέληση των εργαζομένων με σκοπό την ανάδειξη των εκλεκτών τους στην Διοίκηση του Σωματείου.

Η συμμαχία της μεγαλοεργοδοσίας στο λιανικό εμπόριο με τους υποταγμένους συνδικαλιστές αποσκοπεί επίσης στην μετατροπή αυτών των συνδικάτων σε χειροκροτητές της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής και παράλληλα μέσα από το ελεγχόμενο συνδικαλιστικό κατεστημένο που οι ίδιοι στηρίζουν να υπονομεύσουν και να συντρίψουν τα εργασιακά τους δικαιώματα.

Η ΠΕΝΕΝ καταγγέλλει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την ξεδιάντροπη αυτή επέμβαση της εργοδοσίας στα συνδικάτα, καλεί όλο το συνδικαλιστικό κίνημα να πάρει θέση και να μην νομιμοποιήσει αυτές τις πρωτοφανείς αθλιότητες. Τέλος καλεί επίσης του εργαζόμενους να μην υποκύψουν και να αντισταθούν στα σχέδια κυβέρνησης και εργοδοσίας να μετατρέψουν τα συνδικάτα σε υποχείρια των δικών τους συμφερόντων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΩΝ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ «ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΑΘΗΝΩΝ»

Από την Δευτέρα 18/9/2017 βρίσκονται σε εξέλιξη οι αρχαιρεσίεςσωματείου με την επωνυμία «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών»,με απροκάλυπτη παρέμβαση του μηχανισμού της εργοδοσίας, με τον οποίο εδώ και χρόνια επιχειρείται να επιτευχθούν με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια υπέρ του κεφαλαίου.

Εργοδοσία, διευθυντικά στελέχη, εργοδοτικοί συνδικαλιστές, με πρώτα βιολιά τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, «τρέχουν» χέρι - χέρι αυτόν τον εργοδοτικό μηχανισμό, ώστε να προωθεί τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων μέσα στους εργαζόμενους. Οι αντιπρόσωποι που βγάζει το συγκεκριμένο σωματείο, πάνε πακέτο στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, στις κυβερνητικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα.

Ο τρόπος που γίνονται οι σημερινές αρχαιρεσίες είναι κάτι σαν επτασφράγιστο μυστικό. Δεν υπήρχαν ανακοινώσεις, τίποτα που να προπαγανδίζει τις αρχαιρεσίες, αφού την προπαγάνδα ανέλαβε η ίδια η εργοδοσία με τους μηχανισμούς της.

Υπονομεύονται και με αυτόν τον τρόπο τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων με τη συμμετοχή, την επιρροή και την παρέμβαση της εργοδοσίας στις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Στο συγκεκριμένο σωματείο τα διευθυντικά στελέχη των σούπερ μάρκετ «κοσμούν» το ψηφοδέλτιο της εργοδοσίας και συμμετέχουν με κάθε τρόπο στις εκλογές.

Με εκβιασμούς, τρομοκρατία οι εργοδότες των μεγάλων Σούπερ Μάρκετ σέρνουν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν τους εργοδοτικούς συνδικαλιστές που συγχρόνως είναι προϊστάμενοι και διευθυντές σε αυτές τις επιχειρήσεις ή κυβερνητικοί συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτούς που καθημερινά κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αυξηθεί η εκμετάλλευση των εργαζομένων, να τσακίσουν δικαιώματα και κατακτήσεις, να βάλουν εμπόδια στη συνδικαλιστική τους δράση και οργάνωση. Που βάζουν πλάτη για να περάσει χωρίς αντιδράσεις η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.

Χρειάζεται οι εργαζόμενοι να ξεπεράσουμε το φόβο και την μοιρολατρία και να κάνουμε δική μας υπόθεση την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος με την ενίσχυση της ταξικής γραμμής πάλης. Να βάλουμε εμπόδια στα σχέδιά κυβέρνησης και εργοδοσίας και να πετάξουμε έξω από τα εργατικά σωματεία τις δυνάμεις που βάζουν πλάτη να περνούν οι σχεδιασμοί τους.

Καταγγέλλουμε τη διαδικασία διεξαγωγής των εκλογών η οποία συνιστά κατάφορη παρέμβαση της εργοδοσίας στη λειτουργία του σωματείου. Αποτελεί παράνομη πράξη και δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί.

Δηλώνουμε ότι είμαστε απέναντι σε κάθε αντίστοιχη προσπάθεια που θα επιχειρηθεί στα σωματεία που ανήκουν στην δύναμη του Εργατικού Κέντρου Πειραιά.

Καλούμε κάθε τίμιο εργαζόμενο να μην επιτρέψει να γύρει η ζυγαριά υπέρ της εργοδοσίας που θα γίνει ακόμη ποιο επιθετική το επόμενο διάστημα τη στιγμή που το αντιλαϊκό βαρέλι κυβέρνησης και εργοδοσίας δεν έχει πάτο.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

Όσοι μπορέσουν να αναδείξουν με στοιχειώδη πειστικότητα ιδεολογικοπολιτικές και προγραμματικές διαφορές ανάμεσα στους 10 υποψηφίους του unknown Κεντρο(ψευδό)αριστερού χώρου θα στεφθούν ως επίτιμοι πρόεδροι του σχήματος για να αποδίδουν την γνήσια κάθε στιγμή ταυτότητα του.

Δε θα μπορέσει, όμως, κανείς να εντοπίσει τέτοιες διαφορές ανάμεσα στους μνηστήρες. Ακόμα και ως προσωπικότητες μοιάζουν μάλλον ως σταγόνες νερού.

Είναι περίπου “replikes”, γνήσια 10δυμα, του αυθεντικού υποδείγματος, που λέγεται Σημίτης!

Άλλωστε ο Σημιτισμός κυβερνάει τη χώρα, με τα πλοκάμια του κυρίαρχα σε όλα τα μνημονιακά κόμματα.

Μέχρι που κάποιος μου έλεγε “ένα είναι το κόμμα στην Ελλάδα”, το Σημιτιστάν, με πολιτικές παραφυάδες στο εσωτερικό του που διακρίνονται μόνο από την διαφορετική πολιτική προέλευση τους και όχι από τις σημερινές θέσεις τους.

Πηγή: iskra.gr

Από Μυρσίνη Αθανασιάδου

Η άνοδος του φασιστικού κόμματος στην Γερμανία πρέπει να προβληματίσει κάθε αριστερό, κάθε προοδευτικό πολίτη, κάθε άνθρωπο που πρεσβεύει ανθρωπιστικές αξίες. Δεν είναι κάτι καινούριο για τον ευρωπαϊκό χώρο, αν αναλογιστεί κανείς την άνοδο του γαλλικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν, το κυβερνών κόμμα στην Πολωνία, τις ακροδεξιές κορώνες στις Βαλτικές χώρες, την δημοσκοπική άνοδο της δικής μας Χρυσής Αυγής. Εντούτοις ενώ πολλούς τρομοκρατούν αυτά τα αποτελέσματα, που μας γυρνούν χρόνια πίσω, δεν γίνεται προσπάθεια να αντιμετωπιστούν αναλόγως.

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσει η Αριστερά καταρχήν ότι ένας κόσμος ανέργων και χαμηλόμισθων που κανονικά θα έπρεπε να είναι ακροατήριό της και οπαδός της, αποσβολωμένος από τις επαγγελίες των κομμάτων εξουσίας, που αμέσως μόλις την αποκτήσουν, τιμωρούν με τα νεοφιλελεύθερα μέτρα τους όσους τους πίστεψαν, προσπαθεί να αναζητήσει πιο δραστικές λύσεις σε κόμματα ακροδεξιά. Και έχει σημασία πως τα κόμματα αυτά χρησιμοποιούν ένα λόγο πιο εκσυγχρονιστικό και φιλελεύθερο από το παρελθόν, παρόλο που χρησιμοποιούν υπογείως τις ίδιες μεθόδους και πρακτικές αυτού του παρελθόντος. Δεν πρέπει να θεωρηθεί αμελητέο ότι τα κόμματα αυτά συντηρούνται από το μεγάλο κεφάλαιο, που δίνει και δουλειές και κάνει εξυπηρετήσεις σε μία περίοδο ακραίας λιτότητας και ανεργίας. Και στην χώρα μας είναι γνωστή η συμπαιγνία του με τους φασίστες, όπως στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος. Άλλωστε ο κομμουνιστής ηγέτης Δημητρώφ τόνιζε από παλιά ότι ο Φασισμός είναι η σκληρότερη επιβολή του μεγάλου κεφαλαίου, με στόχο να χτυπηθεί το εργατικό κίνημα. Σήμερα βέβαια το εργατικό κίνημα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είναι σε φθίνουσα πορεία με την συνενοχή των μεγάλων Συνομοσπονδιών. Εντούτοις τα νεοφιλελεύθερα μέτρα που προσπαθούν να επιβάλουν, κάθε μέρα και πιο επώδυνα, απαιτούν την καταστολή όποιας αντίδρασης και σ’ αυτό συμβάλλει, εκτός από τον τρόμο της ανεργίας και το φόβητρο του φασιστικού μορφώματος.

Η πτώση της Σοσιαλδημοκρατίας και κυρίως η συμβολή της στο πέρασμα νεοφιλελεύθερων και αντιδραστικών πολιτικών και η εξομοίωσή της με τις δεξιές παρατάξεις έβαλλε και το δικό της λιθαράκι στην άνοδο των νεοφασιστών, αφού απογοήτευσε τους ψηφοφόρους της. Την ίδια απογοήτευση έσπειρε φυσικά και στην χώρα μας ο ΣΥΡΙΖΑ, που χωρίς να δώσει καμία μάχη, απεμπόλησε κάθε φιλολαϊκή του εξαγγελία. Έτσι ο αντιφασιστικός του λόγος είναι διάτρητος, αφού με τις πρακτικές του (μακροημέρευση της δίκης της Χρυσής Αυγής, μέτρα καταστολής), αλλά και τα αντιλαϊκά μέτρα που εφαρμόζει, την ενισχύει.

Ένας άλλος λόγος, υποκειμενικός, που αφορά στην ίδια την Αριστερά είναι η πτώση των πρώην σοσιαλιστικών καθεστώτων, που και τον ρόλο του αντίπαλου δέους θα έπαιζαν, αλλά και θα μπορούσαν να αποτελούν το όραμα της εργατικής τάξης, που δυστυχώς καταβαραθρώθηκε και κατασυκοφαντήθηκε. Η συρρίκνωση των Αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη είναι επίσης ένα γεγονός που δεν βοηθά στο να υπάρχει σημαντική εναλλακτική λύση. Αντίθετα στην χώρα μας που η Αριστερά στο σύνολό της προσεγγίζει το 10% θα είχε την δυνατότητα να ορθωθεί ως ανάχωμα, αν η δράση της τουλάχιστον ήταν κοινή έναντι της μνημονιακής πολιτικής και των συνεπειών της, αφού δεν μπορεί να επιτευχθεί η κοινή της κάθοδος, που θα ήταν ευχής έργον και θα έδινε ελπίδα στον λαό.

Εκτός όμως από την καταγραφή της κατάστασης και των αιτιών του φαινομένου, απαραίτητο είναι να δει άμεσα η Αριστερά, τις ευθύνες της, αλλά κυρίως την αντιμετώπισή του. Εκτός της αναγκαίας κοινής δράσης της με κέντρο τα προβλήματα του εργαζόμενου κόσμου, όπως η μείωση των μισθών και συντάξεων, η φορολογία, η συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, το ξεπούλημα δημοσίων οργανισμών και εθνικού πλούτου, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οφείλει να προτάξει μέτρα για την τεράστια ανεργία, που εξουθενώνει τους πολίτες και τους πετά στο περιθώριο, ως έρμαιο κάθε φασιστικής σειρήνας.

Αν και οι συνθήκες δεν είναι τόσο ευνοϊκές, εντούτοις οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της Αριστεράς πρέπει να συμμαχήσουν και να δουν προγράμματα και κοινές πολιτικές για την αντιμετώπιση του φασιστικού κινδύνου.

Απαραίτητη είναι επίσης η ανάπτυξη ενός αντιπολεμικού κινήματος δεμένου στιβαρά με το αντιφασιστικό και το αντιρατσιστικό κίνημα, γιατί οι πόλεμοι, όπως και η οικονομική κρίση, είναι οι δύο μεγάλες αιτίες που αναγκάζουν τους ανθρώπους να γίνονται μετανάστες και πρόσφυγες. Αυτές πρέπει να αναδεικνύονται καθημερινά στον αντιρατσιστικό μας λόγο, με την προσθήκη ότι το μεγάλο κεφάλαιο από την μία ανοίγει πολέμους σε διάφορα επωφελή γι αυτό μέρη της γης (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία) για την κατοχή των ενεργειακών δρόμων και από την άλλη γκετοποιεί σε άθλιες συνθήκες τους πρόσφυγες, τους στοχοποιεί και τους αποδιώχνει.

Πρέπει ακόμη να τονιστεί η αναγκαιότητα της ανάδειξης της ταξικότητας του προσφυγικού ζητήματος. Να κατανοηθεί ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι εργαζόμενοι, που διπλά καταπιέζονται και λόγω της υποβαθμισμένης εργασίας τους και λόγω της ξένης καταγωγής τους και ότι γι αυτό πρέπει το εργατικό κίνημα να τους εντάξει στους κόλπους του και να γίνουν αντικείμενο της φροντίδας και συμπαράστασής του

Καθόλου αμελητέο καθήκον δεν είναι να προσεγγιστεί η νέα γενιά που δεν έχει καμία πείρα πολέμων η δικτατορικών καθεστώτων και ζει σε αδράνεια και παθητικότητα, αναντίστοιχη με τα προβλήματα. Γι αυτό χρειάζεται ποιοτική εκπαίδευση για όλους και όλες, που θα ανάγει την γνώση ως αυταξία, θα μεταγγίζει ανθρωπιστικές αξίες, θα κοινωνικοποιεί και θα πολιτικοποιεί τον νέο άνθρωπο. Απαραίτητη είναι και η συμβολή του Πολιτισμού και της Τέχνης με πρώτο στόχο τον εξανθρωπισμό, την προβολή της αλληλεγγύης, της ανοχής στο διαφορετικό, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου ή χρώματος και της σωστής επιλογής του ποιοτικά καλού από το πλήθος των τηλεοπτικών και δήθεν «πολιτιστικών» σκουπιδιών, που μπορούν να επηρεάσουν.

Τέλος όλα αυτά πρέπει να ζυμωθούν στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα, να γίνουν θέσεις του και να κοινοποιηθούν στα μέλη του, στους εργαζόμενους και στην κοινωνία, ώστε να υπάρξει προοπτική πως θα αλλάξει η κοινωνική συνείδηση και θα επέλθουν ελπιδοφόρες αλλαγές. Αθανασιάδου Μυρσίνη, εκπαιδευτικός.

Πηγή: iskra.gr