Με τον Σαρωνικό να βρίσκεται ακόμη σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τον τουρισμό και την αλιεία της περιοχής να έχουν υποστεί σοβαρό πλήγμα, νέα διεθνής έκθεση του WWF μας υπενθυμίζει τη μοναδική αξία της Μεσογείου. Οι οικονομικές δραστηριότητες που σχετίζονται με τη θάλασσα αποφέρουν κέρδη της τάξης των 450 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

«Πώς θα προστατέψουμε αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό, όταν οι πιέσεις που δέχεται αυξάνονται συνεχώς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις μεταφορές πετρελαίου που αναμένεται μέχρι το 2025 να αυξηθούν κατά 250 εκατομμύρια τόνους με 6.700 τάνκερ να διασχίζουν τα νερά της Μεσογείου;», διερωτάται, σε ανακοίνωσή της, η περιβαλλοντική οργάνωση.

Η θαλάσσια μεσογειακή πρωτοβουλία του WWF, σε συνεργασία με τη Boston Consulting Group, έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα μια αποκαλυπτική έκθεση για την αξία της Μεσογείου αλλά και τις απειλές που αντιμετωπίζει. Η αναφορά με τίτλο «Reviving the economy of the Mediterranean Sea-Actions for a sustainable future», εστιάζει στους κομβικούς τομείς του τουρισμού και της αλιείας. Για την Ελλάδα, εν μέσω της κρίσης ρύπανσης στον Σαρωνικό, η έκθεση σημαίνει συναγερμό για τα θαλάσσια ατυχήματα και τις επιπτώσεις της μη βιώσιμης ανάπτυξης.

Για να αντιληφθεί κανείς την αξία της Μεσογείου, το Ακαθάριστο Θαλάσσιο Προϊόν της – ένας όρος που εισάγεται για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο και αντίστοιχα με το ΑΕΠ αφορά σε όσα συνεισφέρουν οι θάλασσες στην παγκόσμια οικονομία – αναλογεί στο 20% του παγκόσμιου θαλάσσιου προϊόντος, παρότι η έκτασή της δεν ξεπερνάει το 1% των ωκεανών. Δυστυχώς όμως, οι θαλάσσιοι πόροι της Μεσογείου εξαντλούνται από την ανεξέλεγκτη και μη βιώσιμη ανάπτυξη. Με αυτήν την έκθεση αναδεικνύεται ως ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη για γενναίες πολιτικές αποφάσεις που θα βασίζονται στους παγκόσμιους Στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη.

«Το περιβάλλον έχει τη δική του αυταξία και για αυτήν δίνουμε καθημερινό αγώνα. Η προστασία της Μεσογείου ήταν, είναι και θα είναι για εμάς ένας σκοπός που ξεπερνά τα οικονομικά δεδομένα. Η ανάδειξη όμως και της οικονομικής της αξίας έρχεται να προσθέσει ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε αυτόν τον αγώνα και να αποδείξει ότι δεν μπορούμε να ευημερήσουμε, αν δεν προστατέψουμε τη φυσική μας κληρονομιά», δήλωσε ο Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής του WWF Ελλάς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των πιέσεων που δέχεται η Μεσόγειος είναι ότι μέχρι το 2025 αναμένεται να αυξηθούν οι μεταφορές πετρελαίου στην κλειστή λεκάνη της Μεσογείου κατά 250 εκατομμύρια τόνους ενώ θα διασχίζουν τα νερά της 6.700 τάνκερ τον χρόνο. Πόσο έτοιμοι είμαστε λοιπόν για την αντιμετώπιση ενός εφιαλτικού περιστατικού θαλάσσιας ρύπανσης πολλαπλάσιας κλίμακας από αυτό του «Αγία Ζώνη II»; Σύμφωνα με τα στοιχεία του WWF, τα επόμενα 20 χρόνια θα υπάρξει συνολική αύξηση των τάσεων ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα.

«Η υπόθεση του Σαρωνικού είναι ένα δυνατό σήμα κινδύνου. Η διέλευση τάνκερ θα αυξάνεται συνεχώς. Όσοι ονειρεύονται εξορύξεις υδρογονανθράκων, ας αναλογιστούν κατά πόσο είμαστε έτοιμοι ως χώρα να αντιμετωπίσουμε ένα περιστατικό πολλαπλάσιας κλίμακας από αυτό στη Σαλαμίνα και τι θα σήμαινε αυτό για τον τουρισμό και την αλιεία μας. Η Ελλάδα, όπως και όλες οι χώρες της Μεσογείου, εξαρτώνται από τη θάλασσα και μόνο με μια βιώσιμη «Γαλάζια Ανάπτυξη» και αυστηρούς κανόνες θα μπορέσουμε να χτίσουμε γερά θεμέλια για τις οικονομίες και τις κοινωνίες μας. Πότε θα συζητήσουμε επιτέλους σοβαρά το μοντέλο του τουρισμού που επιλέγουμε ή τη βιωσιμότητα της αλιείας της χώρας;», συμπλήρωσε ο κ. Καραβέλλας.

Η αλιεία στη Μεσόγειο

Σε ό, τι αφορά στον τομέα της αλιείας στη Μεσόγειο, αυτός αποτιμάται σε πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια και απασχολεί περισσότερους από 180,000 επαγγελματίες. Όμως, παράγοντες, όπως η ρύπανση και η καταστροφή θαλάσσιων οικοτόπων έχουν ων αποτέλεσμα πάνω από το 80% των ιχθυαποθεμάτων της Μεσογείου να είναι υπεραλιευμένα. Στη χώρα μας, κάποια στοιχεία είναι ενδεικτικά: το 2011 η συνολική παραγωγή θαλάσσιων αλιευμάτων είχε μειωθεί κατά 30% σε σχέση με το 2005. Παρότι είμαστε πρώτοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε αριθμό σκαφών (15.683 σκάφη το 2015), οι τάσεις της αλιείας είναι πτωτικές, τόσο όσον αφορά στην ποσότητα όσο και στην αξία των αλιευμάτων ανά εργαζόμενο.

Ο τουρισμός στη Μεσόγειο

Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού η 27η Σεπτεμβρίου και με αφορμή και την έκθεση του WWF, το μοντέλο του τουρισμού που μπορεί να ωφελήσει τόσο τον άνθρωπο όσο και τη φύση παραμένει ζητούμενο. Ο τουρισμός αποφέρει το 11% του ΑΕΠ της Μεσογείου και μέσα στην επόμενη δεκαετία αναμένεται να αυξηθεί κατά 2,9% ετησίως με τις σχετικές θέσεις απασχόλησης να αυξάνονται κατά 2.8% τον χρόνο. Παρόλα αυτά, το σημερινό μοντέλο του μαζικού τουρισμού που κυριαρχεί στη λεκάνη, με την άκρατη οικιστική ανάπτυξη στις παραθαλάσσιες περιοχές, υποβαθμίζει το ίδιο το προϊόν.

Η τάση του μοντέλου αυτού, τόσο στη Μεσόγειο, όσο και στη χώρα μας που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της περιοχής, σε συνδυασμό με τις αυξημένες καταναλωτικές ανάγκες των κατοίκων θα θέσει σε κίνδυνο την μακροπρόθεσμη ανάπτυξη του τομέα σε όλη τη λεκάνη. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έκθεση αναμένεται να μειωθεί η μέση δαπάνη ανά τουρίστα ακόμα και αν ο αριθμός των αφίξεων δεν μειωθεί βραχυπρόθεσμα.

Πηγή: newsbeast.gr

«Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα μείνει στην ιστορία ως η δεξιότερη από όλες τις κυβερνήσεις της Ελλάδας από το 1831 ως σήμερα», αναφέρει σε επιστολή του ο Μίκης Θεοδωράκης προς τον «Σπινθήρα».

Με ιδιαίτερη συμμετοχή της νεολαίας πραγματοποιήθηκε στις 27/9/2017 στο στέκι των «Αναιρέσεων» εκδήλωση – συζήτηση με θέμα «Η πράσινη ανάπτυξη βούλιαξε στον Σαρωνικό».

Ομιλητές στην εκδήλωση ήταν ο Περιφερειακός Σύμβουλος στην Αττική του «Συνδυασμού Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής» και ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ.

Στην τοποθέτησή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ μεταξύ των άλλων ανέφερε ότι η περιβαλλοντολογική προστασία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι στην δράση του αγωνιστικού ταξικού κινήματος, διότι συνδέεται με την ποιότητα ζωής των εργαζομένων ενώ από την άλλη το μεγάλο κεφάλαιο, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και το υποταγμένο πολιτικό σύστημα βλέπουν και αντιμετωπίζουν το περιβάλλον σαν πεδίο ανάπτυξης των επιχειρηματικών δράσεων τσαλαπατώντας και υπονομεύοντας την υφιστάμενη νομοθεσία και την ποιότητα ζωής των πολιτών. Βάζουν μπροστά την κερδοφορία τους, θυσιάζουν το θαλάσσιο περιβάλλον, ρυπαίνουν, καταστρέφουν και παράγουν την μόλυνση (βιομηχανίες, εφοπλιστικές και πετρελαϊκές εταιρίες, τουριστικές και κατασκευαστικές επιχειρήσεις) επιβαρύνοντας δραματικά την ποιότητα ζωής του λαού και των εργαζομένων.

Τα διυλιστήρια του Λάτση – Βαρδινογιάννη, οι δεξαμενές στο Κερατσίνι του Μελισσανίδη, η κατάσταση που διαμορφώνεται σε όλο το νότιο θαλάσσιο παράκτιο τμήμα της Αττικής, το ελληνικό, η λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη που διαφημίζει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποτελούν δείγμα γραφής πόσο σέβονται το περιβάλλον, πού οδηγούν οι επενδύσεις τους και πόση υποκρισία κρύβεται πίσω από παραπλανητικά συνθήματα και τα επικοινωνιακά τους τεχνάσματα.

Αυτό το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης καταστρέφει το περιβάλλον, επιβαρύνει την ποιότητα ζωής των λαϊκών οικογενειών, διαμορφώνει σοβαρούς κινδύνους ακόμη και για την ίδια την ζωή τους.

Πρόκειται για ανάπτυξη που στηρίζει μονόπλευρα την επιχειρηματική δράση του μεγάλου κεφαλαίου (εγχώριου και ξένου) νοιάζεται για την κερδοφορία του και προφανώς βρίσκεται στον αντίποδα των στόχων, των διεκδικήσεων και της πάλης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Η κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά το ναυάγιο του «Αγία Ζώνη ΙΙ» απέδειξε αυτήν την ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου. Σαπιοκάραβα υπερήλικα, ανασφαλή και επικίνδυνα στα οποία οι έλεγχοι είναι τραγικά ανεπαρκείς και αναποτελεσματικοί, αποτελούν θανάσιμο καθημερινό κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή στην θάλασσα αλλά και για την μόλυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Το ναυάγιο αυτό κατά την γνώμη μας δεν ανέδειξε μόνο αυτό που χρόνια με τεκμηριωμένα στοιχεία καταγγέλλουμε για την κατάσταση των πλοίων από πλευράς ασφαλείας αλλά και την ανυπαρξία πλωτών και εναέριων μέσων στην διάθεση του κρατικού μηχανισμού προκειμένου αυτός να αντιμετωπίζει έγκαιρα και αποτελεσματικά μια σοβαρή θαλάσσια ρύπανση.

Μέσα σε αυτό το θεσμικό πλαίσιο που διαμορφώνει η ασκούμενη όλα τα χρόνια κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική, τα ναυτεργατικά δικαιώματα καθημερινά καταπατούνται όπως στην επάνδρωση και στην σύνθεση των πλοίων, ενώ κατά κανόνα σε όλα τα ναυτικά ατυχήματα στοχοποιούνται ως εξιλαστήρια θύματα οι ίδιοι οι Ναυτεργάτες και όχι η ασυδοσία των εφοπλιστών, αλλά και με την ασκούμενη κυβερνητική πολιτική που νομιμοποιεί με όλους τους τρόπους την ασυδοσία, τις παρανομίες και αυθαιρεσίες των εφοπλιστών.

Παράλληλα το ναυάγιο αυτό ανέδειξε το μεγάλο οικονομικό έγκλημα του λαθρεμπορίου καυσίμων το οποίο είναι διαχρονικό και καμιά κυβέρνηση έως σήμερα δεν έθιξε αυτό το παράνομο κύκλωμα που λυμαίνεται την διακίνηση παράνομων και αδήλωτων καυσίμων.

Όλοι τους, Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ γνωρίζουν άριστα το κύκλωμα πώς λειτουργεί, ποιοι εμπλέκονται και το πάρτυ του μαφιόζικου αυτού κυκλώματος συνεχίζεται χωρίς να παρεμβαίνει κανείς.

Από την άλλη η κυβέρνηση αντί να στοχοποιήσει και να εξολοθρέψει αυτό το κύκλωμα, αυξάνοντας μέσω της πάταξης του παράνομου λαθρεμπορίου τα δημόσια φορολογικά έσοδα, δίνει χέρι βοηθείας και αθωώνει το κύκλωμα και αναζητεί συνεχώς την αύξηση των φορολογικών εσόδων από τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Αποδεικνύουν τόσο αυτοί όσο και οι προηγούμενοι ότι δεν έχουν την πολιτική βούληση να συγκρουστούν και να συντρίψουν το παράνομο κύκλωμα διακίνησης καυσίμων.

Κλείνοντας ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ σημείωσε: Η πάλη για την προστασία του περιβάλλοντος για το εργατικό ταξικό κίνημα είναι άρρηκτα δεμένη με την πάλη ενάντια στην ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου, είναι απολύτως συνδεδεμένη με τον αγώνα για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Όσοι διακηρύσσουν τις οικολογικές τους ευαισθησίες αναδεικνύοντας μονομερώς το ζήτημα του περιβάλλοντος, δημιουργούν αυταπάτες και αποπροσανατολισμό στον λαό και την κοινή γνώμη διότι στην ουσία απαλλάσσουν το μεγάλο κεφάλαιο και το πολιτικό κατεστημένο που στηρίζει τα συμφέροντά του.

Αντίθετα η συνεπής, σταθερή και αταλάντευτη πάλη για την προστασία του περιβάλλοντος επιβάλλει να υπάρχει στην κεντρική αντζέντα και στο διεκδικητικό πλαίσιο ο αγώνας για την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του μεγάλου κεφαλαίου σε έναν συνεπή αντικαπιταλιστικό δρόμο ρήξης και ανατροπής με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής.