του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Αινείας, όταν κλήθηκε να διασώσει ό,τι πολυτιµότερο µπορούσε από την κατεστραµµένη Τροία, χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε να πάρει στους ώµους του το γέροντα πατέρα του. Στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε µεγαλύτερη καταισχύνη από την αναλγησία απέναντι στο γέροντα. Στον κόσµο της ιησουίτικης ηθικής των εγχώριων και διεθνών «σωτήρων» απαράβατος –υποτίθεται– κανόνας είναι το «τίµα τον πατέρα σου και τη µητέρα σου».

   Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα της ΕΕ, του ΔΝΤ, των Μνημονίων και της… «εξόδου» από αυτά. Αυτό που συμβαίνει με τους συνταξιούχους είναι αισχρό. Δεν φτάνει που πρώην και νυν κυβερνώντες τους έχουν πιεί το αίμα, τώρα τσακώνονται ψηφοθηρικά μεταξύ τους ποιος τους το ήπιε «λιγότερο» ή «περισσότερο», ποιος τους είπε τα «λιγότερα» ή τα «περισσότερα» ψέματα!

  Ωσάν η μέχρι τώρα αφαίμαξη πλέον των 65 δις από τους γέροντες να θεωρείται «δεδικασμένη» και «παραγεγραμμένη» (!), οι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ… μαλώνουν μεταξύ τους για τα επόμενα, για τις νέες περικοπές που έχουν ψηφιστεί για το 2019. Και ποιοι… μαλώνουν; Αυτοί που ψήφισαν τις νέες περικοπές με τους άλλους που δεν ψήφισαν, αλλά δήλωσαν ότι θα εφαρμόσουν τα νέα μέτρα διότι «το κράτος έχει συνέχεια»!

 Όμως, το μόνο που έχει συνέχεια σε αυτό τον τόπο είναι η κοροϊδία. Σε αντίθετη περίπτωση, αντί να ψηφοθηρούν θα έκαναν κάτι πιο απλό: Θα τα ξεψήφιζαν! Αντε, λοιπόν, αφού τόσο νοιάζεστε και οι δυο για τους συνταξιούχους, προχωρήστε: Ξεψηφίστε τα!

Πηγή: Εφημερίδα Real News 13/5/2018

Κίμων Ρηγόπουλος

Κάθε ποδοσφαιρική Κυριακή χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο.

Του συλλόγου μου η σημαία έχει χρώμα κόκκινο. Κόκκινο και άσπρο για να είμαι απολύτως ακριβής. Έμαθα κυριολεκτικά ανάγνωση από το ΦΩΣ των σπορ πολύ πριν διαβώ το κατώφλι του δημοτικού σχολείου. Ο κυρ-Μιχάλης, ο περιπτεράς που με προμήθευε καθημερινά μ’ αυτό το άγιο ΦΩΣ, με αντιμετώπιζε περίπου σαν βλαμμένο: κάθε πρωί, μα κάθε πρωί ρε Κιμωνάκο!

Ο Σταμάτης ήταν ο άνθρωπος που με «στρατολόγησε» στον Ολυμπιακό και που με όρκισε να μην αλλάξω ποτέ ομάδα. Τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος δεν μετακινήθηκα σπιθαμή από τον πρώτο μου έρωτα. Μπορεί να μεσολάβησαν από τότε τεκτονικές κοινωνικές αλλαγές και κοσμογονικές μετατοπίσεις αλλά εγώ εκεί, αμετακίνητος σαν στήλη άλατος. Έβλεπα κάποιους συμμαθητές μου να αλλαξοπιστούν αντί πινακίου φακής ή επειδή το ρεύμα της εποχής σε Πολύγωνο και Γκύζη «έδειχνε» πράσινο και τρελαινόμουνα με αυτή την αβάσταχτη ελαφρότητα. Η οπαδική στράτευση ήταν και παραμένει ένας αδιαπραγμάτευτος λόγος και κώδικας τιμής, δεν είναι κάποιο επιπόλαιο γκομενιλίκι χωρίς χρέωση.

Once upon a time ή μια φορά κι έναν καιρό το θέμα για κάθε οπαδό δεν ήταν μόνο οι νίκες της ομάδας του, αλλά και η ηθική υπεροχή της. Ένας συνδυασμός, ας πούμε, Γιώργου Σιδέρη και Γιώργου Θαλάσση, του μικρού ήρωα. Ο κανονιέρης που ξεσκίζει τα δίχτυα των αντιπάλων είναι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο με το ηρωικό παιδί που κατατροπώνει τον πάνοπλο κατακτητή. Στην περίπτωσή μου, όπως και πολλών ομοϊδεατών μου, συνέβαινε να κολλάει το ιδρωμένο φανελάκι του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στη σάρκα της κοσμοθεωρίας μας. Ή, αλλιώς, το ξυπόλητο τάγμα των μειοψηφικών και ηττημένων έβρισκε πάντα τρόπο να διεισδύει στις γραμμές του εχθρού και να του επιφέρει καίρια πλήγματα. Δεν είχαμε ανάγκη την εργολαβία του χουντικού Γουέμπλεϊ εμείς. Εμείς είχαμε τον Νικόλα τον Γιούτσο που αιωνίως «έμπαινε και γοήτευε», είχαμε τον Γιωργάκη τον Δεληκάρη που υποχρέωνε σε απεγνωσμένα ζεϊμπέκικα τα αντίπαλα μπακ, είχαμε και τον δαφνοστεφανωμένο με το κούτελό του καθαρό. Είχαμε…και τι δεν είχαμε!

Πενήντα χρόνια μετά δεν ζούμε το τέλος της ιστορίας, αλλά το τέλος μιας μυθοπλασίας που χάσκει. Και μαζί με αυτήν τρέμουν και τα θεμέλια του ναού που έχτισαν πιστοί με τον οβολό της ψυχής τους. Το ρήγμα προκαλεί δέος, συνασθενείς μου και αρρωστάκια των απέναντι ομάδων. Ανοίξτε όλα τα αθλητικά έντυπα και όλες τις «αδέσμευτες» ή οπαδικές ιστοσελίδες. Από φορείς μιας «καθαρότητας» πραγματικής ή νομιζόμενης, οι οπαδοί, στην πλειοψηφία τους, έχουν μετατραπεί σε πυρομαχικά αυτών που διαφεντεύουν τις τύχες των ομάδων τους. Ο «πληβειακός κυνισμός» , τα κυριακάτικα ρούχα της αλλοτρίωσης δηλαδή, χτυπάει κόκκινο. Χιλιάδες ανέργων ανθρώπων προβάλλουν ως παράσημά τους τις συμφέρουσες πωλήσεις της κάθε προεδράρας τους. Χιλιάδες λοβοτομημένων οπαδών διαγωνίζονται στο παίγνιο: ποιος τον έχει πιο μεγάλο τον…πρόεδρο. Το καθαυτό παιχνίδι γίνεται το ασφαλές όχημα εκπόρνευσης και εκμηδένισης των ευαγών υλικών κάθε μυθοπλασίας. Οι οπαδοί π.χ. της ομάδας μου καλούνται να μαυρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, και πολύ απ’ αυτούς θα το κάνουν, όχι για την πολιτική προστυχιά του αλλά γιατί είναι σε πόλεμο με τον πρόεδρο -όπου πρόεδρος η ομάδα, όπου ομάδα εγώ και όπερ έδει δείξαι. Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ βολεύονται με την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων διότι έχουν προέδρους που νταλαβερίζονται με την κυβέρνηση. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού σημαιοστολίζουν τη ματαιωμένη δίψα τους για τίτλους με τα ρετάλια μιας ευκαιριακής καθαρότητας, που είναι έτοιμοι να την υποστείλουν αν κάποιος ερχόμενος πρόεδρος τα …ρίξει επιτέλους και βγουν απ’ την αφάνεια βρώμικοι μεν τιτλούχοι δε.

Οι «υπερήφανοι» οπαδικοί λαοί αρνούνται να γίνουν λαός με ταξικό και απελευθερωτικό πρόσημο. Έχουν μετατραπεί σε αμοιβαία κεφάλαια των προέδρων τους και φαντασιώνονται ότι είναι επενδυτές και μεριδιούχοι.

Η έκβαση του παιχνιδιού μέσα σ’ αυτό το γήπεδο είναι προκαθορισμένη. Όταν η μπάλα κολλάει στη λάσπη, το στήσιμο γίνεται εύκολη υπόθεση. Ας αλλάξουμε γήπεδο λοιπόν. Ας μεταφέρουμε τον αγωνιστικό χώρο στην Πανεπιστημίου, στην Σταδίου, στο Σύνταγμα, στην Εγνατία, στην Αριστοτέλους. Στο δρόμο μιας λυτρωτικής ανατροπής θα αποδειχτεί ή θα διαψευστεί το αν εκείνη η παιδική ανάγκη για μυθοπλασία περιέχει ακόμα την άρνηση της βρομιάς.

Πηγή: prin.gr

Από το Δημήτρη Κατσορίδα, επιστημονικό συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ

1] Η μη γραμμική εξέλιξη της Ιστορίας

Η εξέγερση του Μάη του 1968, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και σε μια σειρά αναπτυγμένων χωρών του δυτικού κόσμου δεν ήταν προϊόν της οικονομικής κρίσης, ούτε της φτώχειας και της ανεργίας. Αντίθετα, έγινε σε μια περίοδο ανάπτυξης του καπιταλισμού και κοινωνικής ευημερίας, διαψεύδοντας τις αναλύσεις ότι η Ιστορία ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία και ότι οι εξεγέρσεις είναι αποτέλεσμα μόνο της οικονομικής ανέχειας.

Ο εργατικός Μάης του ’68 στη Γαλλία ήταν το αποτέλεσμα και η συμπύκνωση του συνόλου των εργατικών αγώνων της δεκαετίας του 1960, οι οποίοι αναπτύχθηκαν σε ευρεία κλίμακα σε όλες, σχεδόν, τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού με κύριο ενοποιητικό στοιχείο την αντίσταση στις αυταρχικές και αλλοτριωτικές σχέσεις εργασίας. Η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου μοντέλου οργάνωσης της εργασίας έθεσε παράλληλα σε αμφισβήτηση και όλες τις κοινωνικές σχέσεις.

Επιπρόσθετα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε ότι αυτές οι εξεγερτικές διαδικασίες δεν εντοπίζονται μόνο στον Μάη, αλλά εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα που ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 έως το 1975: από τα κινήματα για τη φυλετική ισότητα και τις διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ μέχρι τα αντάρτικα κινήματα ενάντια στην αποικιοκρατία, την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, την Ανοιξη της Πράγας στην Τσεχοσλοβακία, το Κίνημα των Αδεσμεύτων κ.λπ.

2] Η έφοδος της εργατικής τάξης στον ουρανό

Ο Μάης του ’68 έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών, όπως η ισότητα των δύο φύλων, το κίνημα της σεξουαλικής απελευθέρωσης, το δικαίωμα στην άμβλωση, οι τρόποι διαπαιδαγώγησης των παιδιών, τα προβλήματα της καθημερινής ζωής, το περιβάλλον, η αμφισβήτηση της καταναλωτικής κοινωνίας, τα κινήματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ., ενώ στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε από τους κρατούντες για να φανεί σαν νεολαιίστικο φαινόμενο μόνο, υποτιμώντας το εργατικό ζήτημα.

Ομως, ο Μάης ήταν πάνω από όλα μια γενική απεργία. Ξεκίνησε ως φοιτητική εξέγερση με καταλήψεις εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και συνεχίστηκε με γενική απεργία σε όλη τη Γαλλία, στην οποία έλαβαν μέρος 10 εκατομμύρια εργαζόμενοι με καταλήψεις εργοστασίων, επιχειρήσεων, αλλά και ολόκληρων περιοχών της χώρας, οι οποίες βρίσκονταν στα χέρια απεργιακών ή αγροτικών επιτροπών. Οι καταλήψεις έθεσαν υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και στη διευθυντική εξουσία, ενώ έτειναν να δημιουργήσουν μια δυαρχία στην κοινωνία, η οποία να αντιτάσσεται στην κυριαρχία του κεφαλαίου. Ηταν τόσο μεγάλη η έκταση της εξέγερσης και τόσο ισχυρό το κίνημα, που απείλησε με κατάρρευση την κυβέρνηση του στρατηγού Ντε Γκολ.

3] Η μεταβολή του ταξικού συσχετισμού τότε και σήμερα

Εν τούτοις, παρά την οπισθοχώρηση του εργατικού κινήματος, το γκολικό καθεστώς και οι εργοδότες αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν αρκετά πράγματα: αύξηση κατά 35% των κατώτατων μισθών, ολική αποζημίωση των ανέργων, αναγνώριση του συνδικαλισμού στις επιχειρήσεις, καθώς επίσης τη μείωση του χρόνου εργασίας κατά μία ώρα. Γενικά, οι εργατικοί αγώνες του Μάη οδήγησαν σε μια αύξηση των πραγματικών μισθών στη Δυτική Ευρώπη.

Σήμερα, 50 χρόνια μετά, δεν έχουμε, βέβαια, την επανάληψη της Ιστορίας αλλά νέα φαινόμενα, τα οποία για τις δυνάμεις της εργασίας μόνον ως τραγωδία μπορούν να φανούν. Η γενιά των 400 ευρώ και οι αγώνες ενάντια στα Μνημόνια δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε διαφορετική ιστορική περίοδο από τον Μάη του 1968.

● Τότε λέγανε ότι η εκπαίδευση είναι ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους – Σήμερα διεκδικούμε το δικαίωμα στη μόρφωση.

● Τότε λέγανε κατάργηση της μισθωτής εργασίας – Σήμερα λέμε δικαίωμα στην εργασία.

● Τότε κάνανε κριτική στον καταναλωτισμό – Σήμερα ζητάμε αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζομένων.

● Τότε το κοινωνικό κίνημα ήταν σε άνοδο – Σήμερα έχουμε αποσύνθεση σε όλα τα επίπεδα.

● Τότε οι κινητοποιήσεις και τα αιτήματα είχαν επιθετικό χαρακτήρα – Σήμερα έχουν αμυντικό, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής για τη διατήρηση των κατακτήσεων.

● Τότε υπήρχε αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος – Σήμερα αμφισβητείται ο ρόλος του.

● Τότε το ωράριο εργασίας ήταν εξασφαλισμένο – Σήμερα έχει γίνει λάστιχο.

● Τότε διεκδικούσαν τη μείωση του χρόνου εργασίας – Σήμερα ζητάμε να διασφαλιστεί το οκτάωρο.

● Τότε υπήρχε σταθερή απασχόληση – Σήμερα έχουμε υψηλά ποσοστά ανεργίας, ενώ τείνουν να κυριαρχήσουν οι κάθε μορφής ευελιξίες στην εργασία (μερική απασχόληση, ενοικιασμένοι εργαζόμενοι, μαύρη εργασία, εποχική εργασία, μπλοκάκια κ.λπ.).

● Τότε ήταν εξασφαλισμένος ο χαρακτήρας των δημόσιων επιχειρήσεων – Σήμερα παραδίδονται στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

● Τότε οι εργαζόμενοι καταλάμβαναν τις επιχειρήσεις και έθεταν ζητήματα εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης – Σήμερα υπάρχουν μόνο κάποιες δειλές φωνές που προβάλλουν αυτά τα αιτήματα.

● Τότε υπήρχαν ισχυρά συνδικάτα – Σήμερα η συνδικαλιστική πυκνότητα βρίσκεται σε χαμηλά επίπεδα, ενώ στην Ελλάδα από περίπου 41% το 1989 είναι περίπου στο 21%.

4] Υπάρχουν τα υλικά για έναν νέο Μάη;

Κατά πώς φαίνεται, η πορεία του καπιταλισμού στα 50 χρόνια που πέρασαν από την εξέγερση του Μάη του ’68 έχει συσσωρεύσει νέα εκρηκτικά υλικά.

Σήμερα, έχουμε ένα νέο προλεταριάτο, κυρίως στον τομέα των λεγόμενων υπηρεσιών, το οποίο δεν έχει ακόμη οργανωθεί και κινητοποιηθεί, καθώς επίσης μαζικά φαινόμενα ανεργίας, φτώχειας, καταστροφής του περιβάλλοντος κ.λπ. Αυτή η πίεση κάπου θα τείνει να εκτονωθεί.

Η εργατική τάξη περνά σκληρά χρόνια μεγάλης ιδεολογικής και πολιτικής υποχώρησης. Από την άλλη, βέβαια, οι ιστορικές περίοδοι δεν μετρώνται με ένα και δύο χρόνια, αλλά πολλές φορές και με δεκαετίες.

Τελικά, ο Μάης του 1968 εξακολουθεί να είναι επίκαιρος. Και είναι επίκαιρος, διότι το ζητούμενο είναι με ποιον τρόπο θα απαντηθούν τα σύγχρονα προβλήματα που απασχολούν τον κόσμο της εργασίας.

Πηγή: ergasianet.gr