Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Η κατάσταση του συνδικαλιστικού κινήματος, οι αγώνες και γενικότερα η δράση του τα τελευταία χρόνια τροφοδοτούν μια έντονη συζήτηση με τοποθετήσεις από διάφορες πλευρές, ορισμένες από τις οποίες είναι ενδιαφέρουσες.

Μετά από αρκετά χρόνια πυροσβεστικής ουσιαστικά τακτικής από την πλευρά των παρατάξεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού -που είχαν ξεκάθαρο στόχο την υπονόμευση του κινήματος και των αγώνων και τη στήριξη της μνημονιακής πολιτικής και των κυβερνήσεων- φαίνεται ότι οι αστικές πολιτικές δυνάμεις και ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός αλλάζουν τακτική και αναλαμβάνουν πρωτοβουλία. Προκήρυξαν, ως «Κοινωνική Συμμαχία»,  την Ημέρα πανεθνικής δράσης στις 30/5. Οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που συμμετέχουν στην «Κοινωνική Συμμαχία», προκήρυξαν εικοσιτετράωρη απεργία, φυσικά, στα μέτρα και τα στάνταρ των απεργιών τους.

Ο στόχος τους είναι σαφής. Να προωθήσουν την ταξική συνεργασία, να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη των ταξικών αγώνων και του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και να αποκαταστήσουν την κλονισμένη ηγεμονία της αστικής τάξης πάνω στο μικροαστικά και μεσοαστικά στρώματα.

Η δράση αυτή, ιδιαίτερα αν είναι επιτυχής, θα δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στα συνδικάτα ταξικού προσανατολισμού και στην ανάπτυξη των αγώνων και συνολικά στην κινητοποίηση και δράση της εργατικής τάξης, στοιχείο το οποίο πρέπει να αξιολογηθεί ανάλογα.

Ενόψει αυτών των εξελίξεων θα κάνουμε ορισμένες σύντομες επισημάνσεις που τις θεωρούμε ουσιαστικές χωρίς φυσικά να εκτιμούμε ότι εξαντλείται το συγκεκριμένο θέμα.

Ορισμένες τοποθετήσεις ακόμη και κομμουνιστών και αριστερών αρθρογράφων και στελεχών έχουν την τάση να επιμερίζουν ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, χρεώνοντας τις ευθύνες κατά βάση στις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού. Θεωρούμε ότι αυτό δεν συμβάλλει σε μια παραγωγική συζήτηση από τη σκοπιά των δυνάμεων ταξικού προσανατολισμού.

Φυσικά οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και άλλες μικρότερες έχουν τεράστιες ευθύνες και -στο βαθμό που ελέγχουν τις συνομοσπονδίες και τις περισσότερες ομοσπονδίες- οι ευθύνες τους είναι καίριες. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούσε κανείς να περιμένει κάποια διαφορετική τακτική και συμπεριφορά από τις δυνάμεις αυτές και μάλιστα στις σημερινές συνθήκες. Αυτός είναι ο ρόλος τους, η καθήλωση του συνδικαλιστικού κινήματος ώστε να μην ξεπεράσει το κίνημα και οι αγώνες τα όρια που θέτουν τα συμφέροντά της αστικής τάξης και οι πολιτικές επιδιώξεις της.

Το κύριο ζήτημα για τις δυνάμεις ταξικού προσανατολισμού είναι η εκτενής συζήτηση της δικής τους δράσης, της τακτικής και των αιτημάτων που προωθούνται, της συνολικής αντίληψης για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τους αγώνες και το ρόλο του στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης και της ταξικής συνείδησης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μελετάται το πλαίσιο των αντικειμενικών συνθηκών, οι δυσκολίες και οι δυνατότητες που δίνουν, ούτε φυσικά να υποτιμείται η δράση των δυνάμεων του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Κεντρικό ζήτημα είναι να απαντηθεί, με βάση τη μαρξιστική θεωρία, ο ρόλος και η σημασία της συνδικαλιστικής δράσης και των συνδικάτων στα πλαίσια της συνολικής δράσης της εργατικής τάξης και, με βάση την απάντηση αυτή, να λυθούν όλα τα ζητήματα που ανακύπτουν σχετικά με το περιεχόμενο, την τακτική και τον προσανατολισμό του.

Ιστορικά, ως γνωστόν, πριν ακόμη αναπτυχτεί το κομμουνιστικό κίνημα και δημιουργηθούν οργανωμένα κομμουνιστικά κόμματα-πρωτοπορίες της εργατικής τάξης, οι εργάτες είχαν δημιουργήσει τις πρώτες οργανώσεις τους, τα συνδικάτα, οργανώσεις αντίστασης των εργατών απέναντι στα εργοδοτικά συμφέροντα και στην εργοδοτική αυθαιρεσία. Μέχρι τότε, με τις δικές της μόνο δυνάμεις, η εργατική τάξη ως εκεί μπορούσε να φτάσει, στην άμυνα απέναντι στους εργοδότες και τη διεκδίκηση μιας ορισμένης βελτίωσης της ζωής των εργατών.

Μόνο η διαμόρφωση της μαρξιστικής θεωρίας, η αποκρυπτογράφηση της κεφαλαιοκρατικής οικονομίας και η ανάδειξη του ρόλου της εργατικής τάξης ως φορέα των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής και η δημιουργία των κομμουνιστικών κομμάτων έδωσε τη δυνατότητα η ταξική πάλη να πάρει ολοκληρωμένα χαρακτηριστικά, να αναπτύσσεται και στα τρία επίπεδα της, το οικονομικό-συνδικαλιστικό, το πολιτικό και το ιδεολογικό και να κατευθύνεται στην ανατροπή του καπιταλισμού και στην οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Χαρακτηριστικά για το θέμα αυτό ο Ένγκελς έγραφε: «Πρέπει να αναγνωριστεί στους Γερμανούς εργάτες ότι αξιοποίησαν τα πλεονεκτήματα της κατάστασής τους με σπάνια κατανόηση. Για πρώτη φορά από τότε που υπάρχει εργατικό κίνημα, η πάλη διεξάγεται και στις τρεις πλευρές της, την θεωρητική, την πολιτική τα και την πρακτικοοικονομική (αντίσταση ενάντια στους καπιταλιστές)- συντονισμένα, σε συνάρτηση και σχεδιασμένα. Σε αυτή ακριβώς την επικεντρωμένη επίθεση βρίσκεται η δύναμη και το ακατανίκητο του γερμανικού κινήματος». (Φρίντριχ Ένγκελς, Πρόλογος στο έργο του «Ο πόλεμος των χωρικών στη Γερμανία», σ. 34 εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή). Κατά παρόμοιο τρόπο τοποθέτησε το θέμα αυτό και ο Λένιν και επιβεβαιώθηκαν οι τοποθετήσεις αυτές από την πείρα του κομμουνιστικού κινήματος και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με επώδυνο τρόπο όταν οι ισορροπίες αυτές παραβιάζονταν.

Από το απόσπασμα αυτό συνάγεται με σαφήνεια ότι υπάρχουν τρία επίπεδα, τρεις πλευρές που συναπαρτίζουν την ταξική πάλη. Τα επίπεδα αυτά είναι αυτοτελή, έχει καθένα το δικό του περιεχόμενο, τον οργανωτικό φορέα που διεξάγει στη δράση αυτή, δεν είναι όμως εντελώς αποκομμένα μεταξύ τους, αλλά βρίσκονται σε διαλεκτική διασύνδεση ώστε συνολικά να αποτελούν την ενιαία ταξική πάλη που κατευθύνεται στην υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων της εργατικής τάξης, στη συνειδητοποίηση του ιστορικού της ρόλου, την κατάκτηση της εξουσίας και την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας. «Συντονισμένα, σε συνάρτηση και σχεδιασμένα», γράφει ο Ένγκελς.

Καθένα από τα επίπεδα αυτά έχει την ιδιαίτερη σημασία και τον ιδιαίτερο ρόλο του στη δράση της εργατικής τάξης, κανένα δεν μπορεί να παρακαμφθεί, ούτε φυσικά κάποιο να απολυτοποιηθεί. Η πρακτικοοικονομική πάλη είναι η δράση εκείνη που φιλοδοξεί να απευθυνθεί και να κινητοποιήσει τα πλατιά τμήματα και -ει δυνατόν- το σύνολο της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό και το περιεχόμενο της είναι η διεκδίκηση των άμεσων ζωτικών αιτημάτων των εργαζομένων τα οποία είναι κυρίως οικονομικά, αλλά όχι μόνο.

Φορέας της οικονομικής πάλης είναι το εργατικό συνδικάτο, δεν μπορεί να είναι το κόμμα. Το κάθε κόμμα, μέσω των μελών του, θέτει στους εργάτες τις θέσεις και τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, θέτει συνολικά την αντίληψη του, οι εργάτες αποφασίζουν και η διοίκηση του συνδικάτου υλοποιεί την απόφαση.

Φυσικά τα προβλήματα των εργαζομένων έχουν αιτίες οι οποίες σχετίζονται με την πολιτική του κεφαλαίου και των κυβερνήσεων και η αποκάλυψη και καταδίκη τους είναι μέσα στα καθήκοντά των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος. Ανάλογα με το επίπεδο συνείδησης των εργαζομένων κάθε κλάδου και συνολικά της εργατικής τάξης τίθενται τα θέματα αυτά περισσότερο ή λιγότερο ολοκληρωμένα.

Στις τρέχουσες, τις «ειρηνικές» περιόδους το συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορεί να θέσει ως στόχο του την ανατροπή της αστικής τάξης και την εργατική εξουσία, μπορεί όμως κάλλιστα στις συνθήκες των μνημονίων π.χ. να θέτει πέραν της κατάργησης τους, την ανάγκη της εξόδου από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους, την ήττα και την ανατροπή της μνημονιακής κυβέρνησης κ.λπ. Η ταξική πάλη στην ολοκληρωμένη έκφραση της, όσον αφορά την ιδεολογική και την πολιτική-στρατηγική διάσταση της είναι υπόθεση του κομμουνιστικού κόμματος.

Η επεξεργασία των ιδεολογικών ζητημάτων και η διάδοση της ιδεολογίας, η επεξεργασία της στρατηγικής και τακτικής του συνολικού εργατικού κινήματος, η ολοκληρωμένη ιδεολογική αντιπαράθεση με το κράτος, την αστική τάξη και τα κόμματα της δεν είναι υπόθεση των συνδικάτων, χωρίς φυσικά να αποκλείονται εντελώς από τα ζητήματα αυτά.

Κάθε μονομέρεια προς ένα τομέα της ταξικής πάλης έχει τεράστιες συνέπειες. Το στένεμα του περιεχομένου του συνδικαλιστικού κινήματος, η ανάθεση σε αυτό αμιγώς ιδεολογικών και πολιτικών καθηκόντων μοιραία θα οδηγήσει στη συρρίκνωση του και στην απομάκρυνση των πλατιών τμημάτων της εργατικής τάξης από τη συμμετοχή στα συνδικάτα και τη συνδικαλιστική δράση.

Κατά παρόμοιο τρόπο λανθασμένη είναι η ενασχόληση των κομμουνιστικών κομμάτων με τα αμιγώς συνδικαλιστικά ζητήματα και η υποβάθμιση των ιδεολογικών καθηκόντων τους. Αποτέλεσμα θα είναι να μην υπάρχουν δραστήρια και μαζικά συνδικάτα, η συνδικαλιστική δράση να υποβαθμίζεται, τα κομμουνιστικά κόμματα να ρέπουν στα άμεσα, τα οικονομικά προβλήματα, υποβαθμίζοντας τα ιδεολογικά και πολιτικά καθήκοντά τους.

Πλήθος σοβαρά προβλήματα που εμφανίζονται στο συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα -και σε ένα βαθμό η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει- εκεί ακριβώς έχουν την ρίζα τους: στην στρεβλή κατανόηση του ρόλου του συνδικαλιστικού κινήματος και αντιστοίχως στη λανθασμένη αξιοποίηση του. Πιο συγκεκριμένα: Η εργαλειοποίηση των σωματείων από τα κόμματα, η χρησιμοποίηση τους ως εργαλείου, ως προμετωπίδα για την κομματική δράση. Οι χωριστές κινητοποιήσεις σωματείων με επίκεντρο κάποιο κόμμα και τη στενή επιρροή του και τις επιδιώξεις του. Ακόμη και κινητοποιήσεις που συμμετέχουν εργαζόμενοι διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων περισσότερο έχουν το χαρακτήρα συγκόλλησης διαφορετικών κομματικών ακροατήριων παρά αυτόν της ενιαίας εργατικής κινητοποίησης.

Κινητοποιήσεις, κυρίως πανελλαδικές, που προκηρύσσονται από τις κορυφές του συνδικαλιστικού κινήματος, χωρίς καμία προετοιμασία, χωρίς ζύμωση και μέτρα για την επιτυχία τους είναι πάντα αποτυχημένες και επιβλαβείς. Καταστρέφουν το κύρος των σωματείων και του συνδικαλιστικού κινήματος, την έννοια και την αξία του συνδικαλισμού και των αγώνων.

Από την πλευρά της ΓΣΕΕ είναι αναμενόμενο αυτό για λόγους κατανοητούς. Από την πλευρά όμως του ΠΑΜΕ είναι ακατανόητη η πίεση που ασκεί στη ΓΣΕΕ να προκηρύξει πανεργατική απεργία, με δεδομένο ότι δεν θα έχει επιτυχία, απλά θα δημιουργήσει κάποιο κλίμα για μια ορισμένη ζύμωση οικονομικών αιτημάτων, γενικόλογη πολιτική αντιπαράθεση στα αστικά κόμματα χωρίς να ασκείται καμία πίεση στην εργοδοσία και την κυβέρνηση.

Ένα επιπλέον στοιχείο είναι οι παλινωδίες που εμφανίζονται όσον αφορά το περιεχόμενο που κάθε φορά προωθείται στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Αυτό κινείται από απλή παράθεση οικονομικών αιτημάτων ασύνδετων μεταξύ τους μέχρι ολοκληρωμένη πολιτική αντιπαράθεση στα αστικά κόμματα και ζύμωση της ανάγκης του σοσιαλισμού.

Φυσικά δεν γίνεται συζήτηση για ένα ολοκληρωμένο περιεχόμενο που να αντιστοιχεί στο συνδικάτο, και να δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που πείθει και κινητοποιεί τους εργαζόμενους και δημιουργεί προϋποθέσεις επιτυχίας. Η δράση με αποφάσεις των κορυφών -που συνήθως παίρνει καμπανιακό χαρακτήρα- περισσότερο οξύνει τα προβλήματα παρά δίνει λύσεις. Αποτελέσματα μπορεί να δώσει μόνο η επιμονή δράση «από τα κάτω» μέσα στα σωματεία και στους χώρους δουλειάς και –βέβαια- όλη αυτή προσπάθεια να συντονίζεται και να ενοποιείται.

Με βάση όσα αναφέραμε, είναι προφανές ότι ο συνδικαλιστικός αγώνας δεν έχει επαναστατική στόχευση. Όμως, χωρίς το συνδικαλιστικό αγώνα και το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αδύνατη, αφενός η προοπτική οικονομικών κατακτήσεων των εργαζομένων και αφετέρου η διαμόρφωση ισχυρού και ταξικά προσανατολισμένο εργατικού κινήματος με επαναστατική προοπτική.

Η πανεθνική ημέρα δράσης που προωθείται από την αστική τάξη και την κυβέρνηση απαιτεί ισχυρή απάντηση από την πλευρά των ταξικών δυνάμεων. Απαιτεί ένα κίνημα μαζικό και ενωτικό. Αυτό προϋποθέτει να ξεπεραστεί η άγονη αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της αγωνιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς και των συνδικάτων με ταξικό προσανατολισμό. Προϋποθέτει ένα κίνημα που προβάλλει και διεκδικεί τα ζωτικά αιτήματα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων και αντιπαλεύει τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης με προοπτική ακύρωσης τους.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Του Γ. Γ.

Ομολογώ ότι προβληματίστηκα διαβάζοντας στην ιστοσελίδα 902 την ανάρτηση που τιτλοφορείται "Επίθεση -που γεννά ερωτηματικά- του «Ρουβίκωνα» σε συμβολαιογραφείο". Στο σχετικό κείμενο αναφέρεται: "Επίθεση με βαριοπούλες σε συμβολαιογραφικό γραφείο στο κέντρο της Αθήνας, που δεν έχει προχωρήσει ποτέ σε πλειστηριασμό πρώτης εργατικής - λαϊκής κατοικίας, έκαναν την Παρασκευή το πρωί μέλη του «Ρουβίκωνα», σε μια ενέργεια που γεννά πολλά ερωτηματικά".
Επίσης φιλοξενείται δήλωση της ιδιοκτήτριας του συμβολαιογραφικού γραφείου Θηρεσίας Δάλλα - Πολυζώη  όπου καταγγέλλεται "προβοκατόρικη σε βάρος της επίθεση"  αφού όπως λέει "δεν υπάρχει περίπτωση πρώτης λαϊκής κατοικίας, που να έχει εκπλειστηριαστεί από εμένα".

Λίγο μετά άκουσα την Λιάνα Κανέλλη στον ρ/σ Real fm να μιλάει για "Ρουβικωνιές" και αφού "δουλειά δεν έχει ο διάολος και γαμάει τα παιδιά του", όπως μας είπε ότι λένε στο χωριό της, τα μέλη της αναρχικής ομάδας την "έπεσαν" στην συγκεκριμένη συμβολαιογράφο επειδή κατεβαίνει για πρώτη φορά στις εκλογές του συλλόγου της με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ που στηρίζει το ΚΚΕ. Σύμφωνα με την Κανέλλη, η εισβολή στο συμβολαιογραφείο "ήταν μια "πολιτική ενέργεια" που αποσκοπούσε "να σπάσουν το τσαμπουκά" της Δάλλα. 
Και αν σταματούσε εδώ, η συνεργαζόμενη βουλευτής του ΚΚΕ την λογοδιάρροια της, θα ήταν καλά. Προχώρησε όμως και όπως θα δούμε παρακάτω άφησε εντελώς εκτεθειμένο -προφανώς από άγνοια της- το πρόσωπο που ανέλαβε να υπερασπίσει.  

Γνωρίζοντας ότι συνήθως τα μέλη του Ρουβίκωνα, καρατσεκάρουν, που θα 'λεγε και η αξέχαστη Μαλβίνα, κάθε πληροφορία τους και θα το θεωρούσα τεράστια ανευθυνοτητά τους να κάνουν αυτή την ενέργεια τους χωρίς να είναι σίγουροι για την δραστηριότητα του ατόμου που στοχοποιούν, είπα να κάνω ένα σχετικό ρεπορτάζ.

Προφανώς και δεν αρκέστηκα στην κατηγορηματική τηλεφωνική διαβεβαίωση που μου έδωσε φίλος που ανήκει σ' αυτή την αναρχική ομάδα ότι το συγκεκριμένο συμβολαιογραφικό γραφείο έχει προχωρήσει επανειλημμένα σε πλειστηριασμούς και κύριων κατοικιών.

Στάθηκα, λίγο στην δήλωση της κ. Δάλλα. Δεν μας λέει ότι δεν συμμετέχει σε πληστηριασμούς, αλλά ότι αυτή "δεν εκπλειστηριάζει πρώτη λαϊκή κατοικία".
Και εδώ είναι το πρώτο ερώτημα; Πώς γνωρίζει η ίδια ποιες είναι πρώτες ή όχι κατοικίες;

Οπως έχει δηλώσει η αντιπρόεδρος του Συμβολαιογραφικού Συλλόγου Αθηνών Λένα Κοντογεώργη:
"Δεν υπάρχει ορισμός της πρώτης κατοικίας και γι’ αυτό υπάρχει σύγχυση προς το είδος του ακίνητου, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί πρώτη κατοικία του οφειλέτη.... . Ο συμβολαιογράφος που διενεργεί τον πλειστηριασμό δεν γνωρίζει τι περιλαμβάνεται στο Ε9 του οφειλέτη και γενικά αγνοεί την περιουσιακή του κατάσταση. Καλείται να εκτελέσει μια δικαστική απόφαση".

Αρα, λοιπόν η κ. Δάλλα δεν μπορεί να γνωρίζει αν συμμετέχει σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ή όχι. 

Από κει και πέρα με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα δούμε ότι το γραφείο της δεν απουσιάζει όποτε γίνονται πλειστηριασμοί.

Πάμε τώρα και στο καλύτερο της υπόθεσης. Η Λιάνα Κανέλλη, αφού, λοιπόν, μας έκανε την αγιογραφία της κ. Δάλλα η οποία στις προσεχείς εκλογές του συμβολαιογραφικού συλλόγου κατεβαίνει με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ, μας είπε στην κατακλείδα της τοποθέτησής της: "Το πρόβλημα είναι ότι έχει νομοθετηθεί να γίνεται πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας και γίνεται ηλεκτρονικά για να μην γίνεται βαβούρα".

Σωστή τοποθέτηση. Μόνο που την "πάτησε"! Που να γνώριζε η ταλαίπωρη όταν ανάμεσα στους πρώτους 30 συμβολαιογράφους της Αθήνας που δήλωσαν την πρόθεση τους να συμμετάσχουν στους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, προφανώς για να αποφύγουν την "βαβούρα" -έτσι χαρακτηρίζει η Κανέλλη τις λαϊκές κινητοποιήσεις στα Ειρηνοδικεία που πραγματοποιούνται πλειστηριασμοί-, είναι και η "προστατευόμενη" της κ. Δάλλα!!!

Και για να μην μείνει σε κανέναν η παραμικρή επιφύλαξη δημοσιεύουμε απόσπασμα από ανάρτηση που είχε κάνει το "Κίνημα Δεν Πληρώνω" στις 12 Σεπτέμβρη 2017.
Αυτή είχε τίτλο  "ΑΥΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΤΩΝ ΚΟΡΑΚΙΩΝ" και παρέθετε τα ονόματα από την «κλίκα των 30 συμβολαιογράφων που εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των fund άλλα και της τσέπης τους, κόπτονται να αναλάβουν το "πακέτο" των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών με κάθε τίμημα με την μνημονιακή δοσίλογη πολιτική ηγεσία του τόπου να τους στρώνει το χαλί, καταπατώντας κάθε έννοια αστικής δημοκρατίας και Συνταγματικής νομιμότητας».

Οπως βλέπουμε στην παρακάτω εικόνα εξέχουσα θέση σ' αυτή την κλίκα έχει το όνομα της κ. Δάλλα.

 Περαστικά σας κυρία Κανέλλη.

Πηγή: tsak-giorgis.blogspot.gr

Απρόσμενη αύξηση των επιπέδων μίας χημικής ουσίας, η οποία είναι πολύ επιβλαβής για το στρώμα του όζοντος, ανίχνευσαν οι επιστήμονες. Πρόκειται μάλιστα για ουσία που είχε απαγορευτεί από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ το 1987, εμφάνιζε σταθερή μείωση έως το 2012, αλλά έκτοτε η εν λόγω ουσία φαίνεται να αυξάνεται και πάλι στην ατμόσφαιρα.

Ο λόγος για έναν χλωροφθοράνθρακα, το τριχλωροφθορομεθάνιο (CFC-11).

Η αιτία για την αύξησή του παραμένει μυστηριώδης, αλλά, σύμφωνα με τις έως τώρα ενδείξεις, οι νέες πηγές των παράνομων εκπομπών βρίσκονται στην Ανατολική Ασία. Οι επιστήμονες φοβούνται πως αν συνεχιστεί αυτή η αυξητική τάση, μπορεί να «φρενάρει» την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος και να επιδεινώσει την κλιματική αλλαγή.

Το CFC-11 είναι ένας από τους χλωροφθοράνθρακες που είχαν αρχικά αναπτυχθεί ως ψυκτικές ουσίες στη δεκαετία του 1930, ενώ χρησιμοποιούνταν επίσης στα σπρέι, ως διαλυτικά κ.α. Μετά από μερικές δεκαετίες, έγινε αντιληπτό ότι οι ουσίες αυτές, όταν διασπώνται στην ατμόσφαιρα, απελευθερώνουν άτομα χλωρίου που μπορούν να καταστρέψουν γρήγορα τα μόρια του όζοντος.

Όπως υπενθυμίζει το ΑΜΠΕ, η ανακάλυψη μιας μεγάλης «τρύπας» πάνω από την Ανταρκτική οδήγησε στην υπογραφή του πετυχημένου διακρατικού Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ, το οποίο απαγόρευσε την παραγωγή των χλωροφθορανθράκων (συμπεριλαμβανομένου του CFC-11) στις ανεπτυγμένες χώρες στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και στον υπόλοιπο κόσμο έως το 2010.

Καθώς σταμάτησε η παραγωγή, οι επιστήμονες περίμεναν να δουν σταδιακή μείωση των επιπέδων αυτών των χημικών ουσιών στην ατμόσφαιρα και αυτό όντως έχουν δει, γι' αυτό άλλωστε εκτιμούν ότι σε λίγες δεκαετίες θα έχει αποκατασταθεί η «τρύπα» του όζοντος.

Όμως, οι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι ερευνητές, με επικεφαλής τον Στέφεν Μόντζκα της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, που έκαναν τη δημοσίευση στο περιοδικό «Nature», προειδοποιούν ότι μετά το 2012 η μείωση των επιπέδων του CFC-11 έχει επιβραδυνθεί κατά περίπου 50%, πράγμα που σημαίνει ότι νέες εκπομπές έρχονται πλέον να προστεθούν στις προϋπάρχουσες.

Όμως δεν μπορούν ακόμη να εντοπίσουν τον «ένοχο». Οι υποψίες στρέφονται στην Κίνα ή άλλες ασιατικές χώρες, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι νέες πηγές εκπομπών CFC-11, θα καθυστερήσουν την ανάκαμψη της τρύπας του όζοντος, «ίσως και κατά μία δεκαετία», σύμφωνα με τον Μότζκα. Επίσης, οι νέες παράνομες εκπομπές μπορεί να συμβάλουν στην άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη

Πηγή: newsbeast.gr