Απάτη του ΣΥΡΙΖΑ – Δημήτρης Δεσύλλας, μέλος του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τσεκούρι 8 δις. στις συντάξεις, 20 δις. μέσω νέας φορολεηλασίας, αιματηρά πλεονάσματα 200 δις. μέχρι το 2060!

Είναι γνωστό ότι με το 3^ο Μνημόνιο, τα προαπαιτούμενα του και τις τρεις προηγούμενες «αξιολογήσεις» του, έχουν αποφασιστεί και ψηφιστεί τα εξής αντιλαϊκά μέτρα:

Πρώτο, θηριώδη και αιματοβαμμένα πρωτογενή πλεονάσματα: 3,5% του ΑΕΠ ετησίως για 5 χρόνια (2018, 2019, 2020, 2021 και 2022) και στη συνέχεια 2,2% του ΑΕΠ ετησίως, κατά μέσο όρο, για τα επόμενα 38 χρόνια (2023 – 2060). Δηλαδή: 5Χ3,5% = 17,5% του ΑΕΠ και 38Χ2,2% = 83,6% του ΑΕΠ, συνολικά 101,1% του ΑΕΠ, πάνω από 200 δισ. ευρώ (αν υπολογίσουμε ετήσιο μέσο όρο ΑΕΠ, από τώρα ως το 2060 τα 200 δισ. ευρώ). Τα θηριώδη αυτά πρωτογενή πλεονάσματα θα βγουν από την πλάτη μισθωτών και συνταξιούχων με άγρια λιτότητα, περικοπές εισοδημάτων και δικαιωμάτων και φορομπηξία. Επιβλήθηκαν σ’ αυτό το συγκεκριμένο ύψος, για να εξοφληθεί μέχρι το 2060 το 75% των μνημονιακών δανείων EFSF/ESM. Έχουν εκταμιευθεί 73,6 δισ. ευρώ από το πρώτο μνημόνιο, 153,4 δισ. ευρώ από το δεύτερο και προβλέπονται 86 δισεκ. ευρώ από το τρίτο, συνολικά 313 δισ. ευρώ δάνεια.

Για σύγκριση συνολικού ύψους μνημονιακών δανείων και πότε θα ξοφλήσουν το 75% άλλες χώρες: η Ιρλανδία το 2031 (67,5 δισ. Ευρώ), η Κύπρος το 2029 (7,3 δισ. ευρώ), η Πορτογαλία το 2026 (76,3 δισ. ευρώ) και η Ισπανία το 2027 (31 δισ. ευρώ). Από όλα τα παραπάνω στοιχεία γίνεται φανερό ότι η ευρωκηδεμονία στην Ελλάδα θα είναι πολύ αυστηρότερη και πιο μακρόχρονη. Ότι το ληστρικό δημόσιο χρέος, θα μας «πλακώνει» για πολλές δεκαετίες μέχρι να εξοφληθεί και δεν πρόκειται να μειωθεί, αν δεν παλέψουμε για να διαγραφεί.

Δεύτερο, νέο, άγριο τσεκούρι στις συντάξεις από 1/1/2019: Με την πλήρη κατάργηση του ΕΚΑΣ (853 εκατ. ευρώ το 2019), τον επανυπολογισμό όλων των συντάξεων και την κατάργηση της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς» με βάση το νόμο του αυτοπροσδιοριζόμενου ως «κομμουνιστή» Κατρούγκαλου (Νόμος 4387/2016 με ισχύ από 13/5/2016).

Οι νέες αυτές περικοπές, σε όλες τις συντάξεις, βασικές και επικουρικές, ύψους 18% κατά μέσο όρο, έχουν από πέρυσι (2/5/17) ψηφιστεί και προσδιοριστεί σε συγκεκριμένο ύψος για κάθε χρόνο: 2019 = 2,494 δισ. ευρώ, 2020 = 2.583 δισ. ευρώ, 2021 = 2.723 δισ. ευρώ, 2022 = 250 εκατ. ευρώ από το πάγωμα των συντάξεων. Συνολικά το τσεκούρι στις συντάξεις για την τετραερία 2019 – 2022 είναι 8,050 δισ. ευρώ!

Το πιο χαρακτηριστικό δείγμα του κανιβαλισμού κυβέρνησης – ΕΕ φαίνεται στις αναπηρικές συντάξεις. Με βάση το νόμο Κατρούγκαλου, αυτές καθορίστηκαν κλιμακωτά με βάση τα ποσοστά αναπηρίας: α) για ποσοστό αναπηρίας μέχρι 50% σύνταξη 153,60 ευρώ το μήνα (40% της λεγόμενης εθνικής σύνταξης, που είναι 384 ευρώ/μήνα), β) για αναπηρία 50% – 67% σύνταξη 192 ευρώ το μήνα (50% της εθνικής σύνταξης), γ) για αναπηρία 67% – 80% σύνταξη 288 ευρώ το μήνα (75%της εθνικής σύνταξης), και δ) μόνο στους βαριά ανάπηρους με ποσοστό αναπηρίας πάνω από 80% θα δίνεται ολόκληρη η εθνική σύνταξη των 384 ευρώ/μήνα!!!

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ο Υπουργός Ν. Παππάς και κυρίως ο Υφυπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης Τ. Πετρόπουλος (συνέντευξη στον Σκάι, 13/5/18) για να θολώσουν τα νερά, να εκτονώσουν την οργή, να αποκοιμήσουν και να ματαιώσουν τις κινητοποιήσεις των συνταξιούχων, ισχυρίζονται θρασύτατα ότι οι μειώσεις στις συντάξεις θα γίνουν μόνο σε 1.000.000 συνταξιούχους που παίρνουν σύνταξη πάνω από 1.000 ευρώ/μήνα. Ότι δήθεν στους χαμηλοσυνταξιούχους δεν θα υπάρχουν μειώσεις αλλά αυξήσεις (!), γιατί προβλέπουν ένα δισ. ευρώ πλεόνασμα στον ΕΦΚΑ. Το κυριότερο είναι ότι ο Τ. Πετρόπουλος δήλωσε: «περιμένετε μέχρι την ψήφιση του κρατικού προϋπολογισμού του 2019, μέσα στο Δεκέμβρη, γιατί εκεί θα κριθούν όλα τα θέματα»! Πρόκειται για χοντροκομμένη κυβερνητική προπαγάνδα με φανερές προεκλογικές σκοπιμότητες.

Τρίτο, νέα φοροεπιδρομή ενάντια στους φτωχούς από 1/1/2020 (ή από 1/1/2019 όπως απαιτεί το ΔΝΤ). Με μείωση του αφορολόγητου από 8.600 σε 5.600, που θα φέρει επιβάρυνση συνολικού ύψους 20 δισ. ευρώ στην τετραετία 2020 – 2023 (ή στην 5ετία 2019 – 2023). Με νέες φοροαπαλλαγές και κίνητρα σε εφοπλιστές, βιομηχάνους, δεσποτάδες, στο όνομα της «δίκαιης ανάπτυξης» και της καπιταλιστικής «παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Έχουν ψηφιστεί, προωθούνται και ήδη εφαρμόζονται: α) Οι σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις – ξεπουλήματα τύπου ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΣΦΑ, λιμανιών, αεροδρομίων, εθνικών δρόμων, όλης της Δημόσιας Περιουσίας, με το γνωστό Υπερταμείο, για τα επόμενα 100 χρόνια. β) Οι ταχύρυθμοι και πιο μαζικοί ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί λαϊκής κατοικίας, και περιουσίας, τώρα και για χρέη προς το Δημόσιο, την εφορία, τον ΕΦΚΑ. γ) Η απελευθέρωση όλων των επαγγελμάτων με βάση τις «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ, σε όφελος των πολυεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου. δ) Το «Μητρώο Αγροτών», σε εφαρμογή της νέας ΚΑΠ (Κοινής Αγροτικής Πολιτικής) της ΕΕ για το μαζικό ξεκλήρισμα όλης της φτωχολογιάς του χωριού (εργατο-αγροτών, αγροτο-εργατών, φτωχών αγροτών).

Επέρχονται άμεσα τα 88 αντιλαϊκά «προαπαιτούμενα» της 4ης αξιολόγησης του 3ου Μνημονίου. Θα εγκριθούν στο Γιούρογκρουπ της 21/6/2018, θα ψηφιστούν στη συνέχεια στη Βουλή, και θα συμπεριληφθούν για εφαρμογή στο κυβερνητικό «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2018 – 2023».

Συμπέρασμα: Δεν πρόκειται για έξοδο, αλλά για είσοδο και παραμονή στο 4^ο Μνημόνιο διαρκείας και αυστηρής αντιλαϊκής ευρωμνημονιακής κηδεμονίας (όχι απλώς επιτροπείας). Επομένως χρειάζονται άμεσα: Συγκεκριμένη αποκάλυψη της νέας απάτης του ΣΥΡΙΖΑ, περί δήθεν «καθαρής εξόδου από το Μνημόνιο». Να σπάσει η εκλογική προσμονή άλλων μνημονιακών διαχειριστών και «σωτήρων». Εργατική – λαϊκή αντεπίθεση με ενωτικούς, νικηφόρους αγώνες για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου. Για την κατάργηση όλων των Μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών νόμων, (π.χ. του ρατσιστικού για τη νεολαία υποκατώτατου μισθού). Για την επιστροφή όλων των κλεμμένων εισοδημάτων και δικαιωμάτων, για πραγματικές αυξήσεις και μόνιμη σταθερή εργασία. Για διαγραφή του ληστρικού χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων και με διεθνιστική κατεύθυνση. Για το άνοιγμα του δρόμου στην επαναστατική ανατροπή και τη σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.

Πηγή: prin.gr

– του Δημήτρη Μηλάκα

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση της προσπάθειας του διεθνούς συστήματος να ισορροπήσει αποτυπώνοντας τον συσχετισμό των δυνάμεων που διαμορφώθηκαν ένα τέταρτο του αιώνα πριν, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η αποτύπωση αυτής της προσπάθειας πουθενά αλλού στην υδρόγειο δεν εκφράζεται με τόσο έντονο τρόπο όσο στη Μέση Ανατολή, τη μεγαλύτερη ενεργειακή αποθήκη του πλανήτη.

Ο παρατεταμένος πόλεμος στη Συρία αποδεικνύει τις δυσκολίες εξεύρεσης του νέου σημείου ισορροπίας του διεθνούς συστήματος. Ταυτόχρονα, η απόφαση των ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους και να μεταφέρουν εκεί την πρεσβεία τους αποκαλύπτει βασικές επιλογές της Ουάσιγκτον, οι οποίες περιγράφουν ένα επικίνδυνο μέλλον, το οποίο μας αφορά…

Για να κατανοήσει κάποιος τις τρέχουσες εξελίξεις στον κόσμο θα πρέπει να έχει μια ελάχιστη έστω εικόνα του πολιτικού παιχνιδιού στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Κι αυτό γιατί οι αποφάσεις και οι επιλογές της υπερδύναμης έχουν παγκόσμιες (θετικές – αρνητικές) συνέπειες.

Η διαμάχη στις ΗΠΑ

Η (πολιτική) συζήτηση για το τι είδους ΗΠΑ χρειάζονται οι Αμερικανοί και ο κόσμος ξεκίνησαν σε θεωρητικό επίπεδο πριν από τη διαφαινόμενη αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Οι επικές (θεωρητικές) μάχες των ακαδημαϊκών (και ταυτόχρονα μάχιμων διαμορφωτών της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής) μπορούν τώρα πια να συνοψιστούν στο δίλημμα το οποίο βασάνισε την αμερικανική ελίτ: παγκόσμια ηγεσία ή ηγεμονία;

Ως νικητές του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικανοί και στα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, παίζοντας χωρίς αντίπαλο στη διεθνή σκακιέρα, είχαν την πολυτέλεια να συζητούν τον βαθμό στον οποίο η παγκόσμια εξουσία τους θα ήταν ευεργετική για τα αμερικανικά συμφέροντα.

Όπως το έθεσε ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, στο βιβλίο του «Η επιλογή» (2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη), η Αμερική πρέπει να κάνει μια ιστορική επιλογή: Θα αγωνιστεί για να κυριαρχήσει στον κόσμο ή για να παίξει ηγετικό ρόλο;

Σύμφωνα με τον Μπρζεζίνσκι, «η ευημερία της Αμερικής και του υπόλοιπου κόσμου είναι αλληλένδετες. Η πανικόβλητη ενασχόληση αποκλειστικά και μόνο με την αμερικανική ασφάλεια, η εμμονή στην τρομοκρατία και η αδιαφορία για τις ανησυχίες μιας πολιτικά ανήσυχης ανθρωπότητας ούτε ενισχύουν την αμερικανική ασφάλεια ούτε συμβιβάζονται με την πραγματική ανάγκη του κόσμου να έχει ως ηγέτη του τις ΗΠΑ. Αν η Αμερική δεν εναρμονίσει τη συντριπτική της ισχύ με την αδιαμφισβήτητη πλην όμως αποσταθεροποιητική κοινωνική γοητεία που ασκεί, μπορεί να βρεθεί απομονωμένη και δεχόμενη επιθέσεις μέσα σ’ ένα περιβάλλον εντεινόμενου παγκόσμιου χάους».

Από την πλευρά του ένας ακόμη ακαδημαϊκός, αλλά ταυτόχρονα και μάχιμος διαμορφωτής των θέσεων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Χένρι Κίσινγκερ, στο βιβλίο του «ΗΠΑ: αυτοκρατορία ή ηγετική δύναμη» (2002 Λιβάνης) καταλήγει: «Η βασική πρόκληση που αντιμετωπίζει η Αμερική είναι να μεταμορφώσει την ισχύ της σε ηθική συναίνεση, να προωθήσει τις αξίες της όχι με την επιβολή, αλλά μέσω της εκούσιας αποδοχής τους από τον υπόλοιπο κόσμο, ο οποίος, παρά τη φαινομενική του αντίσταση, χρειάζεται απεγνωσμένα μια φωτισμένη ηγεσία».

Η αμφιταλάντευση ανάμεσα στην επιλογή της «φωτισμένης παγκόσμιας ηγεσίας» και τους πειρασμούς της αυτοκρατορικής ηγεσίας, πέρα από τη συζήτηση των θεωρητικών, αποτυπώνεται και στις επιλογές των μεταψυχροπολεμικών αμερικανικών κυβερνήσεων.

Αυτοκρατορική επιλογή

Στην παρούσα φάση, η προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να επιχειρεί μια ξεκάθαρη απάντηση στο δίλημμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υποκύπτοντας (ή επιλέγοντας) στον πειρασμό της αυτοκρατορικής (κτηνώδους) ηγεμονίας.

Η επιλογή της διοίκησης Τραμπ προς αυτήν την κατεύθυνση γίνεται ξεκάθαρη από μια σειρά κινήσεων:

1. Καταγγελία και απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για τον έλεγχο των πυρηνικών του Ιράν.

2. Απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή.

3. Πολιτική ισχύος με την επιβολή δασμών στις εισαγωγές προϊόντων στις ΗΠΑ.

4. Αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και μεταφορά εκεί της αμερικανικής πρεσβείας.

Είναι προφανές ότι η επιδίωξη της ηγεμονίας θα προκαλέσει μεγαλύτερες τριβές και εντονότερες συγκρούσεις από αυτές που έτσι κι αλλιώς συνόδευαν την αμερικανική ηγεσία στον «δυτικό» κόσμο. Κι αυτό γιατί ο ηγέτης κινείται μέσα σ’ ένα πλαίσιο κανόνων, έστω κι αν αυτοί είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα του, σε αντίθεση με τον αυτοκράτορα που δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν…

Πιόνια για θυσία

Αντιμέτωποι, λοιπόν, με τις επιλογές των αυτοκρατορικών Ηνωμένων Πολιτειών βρίσκονται πρώτα απ’ όλα οι υποτελείς τους Ευρωπαίοι και λοιποί πελάτες τους σε κάθε γωνιά του κόσμου. Στην προκειμένη περίπτωση ήδη γίνονται αντιληπτές ακόμη και από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις οι συνέπειες της πρόσδεσης στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

● Καμία από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν είναι ευτυχής για την «ανατίναξη» της συμφωνίας με το Ιράν.

● Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν βλέπει με καλό μάτι τη νέα σύγκρουση που προετοιμάζεται εναντίον του Ιράν.

● Κανείς σύμμαχος των ΗΠΑ δεν είναι ευτυχής με τις αποφάσεις για την απόσυρση των ΗΠΑ από τη συμφωνία για την κλιματική αλλαγή ή για την επιβολή δασμών στις εισαγωγές στις ΗΠΑ.

● Κανείς, όμως, από τους υποτελείς – μόνος ή όλοι μαζί – δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει και να εναντιωθεί στις αποφάσεις – εντολές του αυτοκράτορα.

Τι σημαίνουν οι αποφάσεις των αυτοκρατορικών ΗΠΑ στην περιοχή μας για την Ελλάδα; Μια πρώτη απάντηση είχαμε τις προηγούμενες μέρες με τη σφαγή των Παλαιστινίων διαδηλωτών στη Γάζα. Για χώρες του μεγέθους της Ελλάδας η μόνη ισχνή προστασία αποτελεί η από θέση αρχών υπεράσπιση των διεθνών θεσμών και των κανόνων δικαίου. Η πρόσδεση σε ένα άρμα, όπως αυτό των ΗΠΑ, που τρέχει για να διαλύσει ό,τι από το διεθνές δίκαιο έχει απομείνει, προδικάζει οδυνηρές συνέπειες…

Και ας μην το ξεχνάμε: Στην παρούσα φάση ο «στενότερος» σύμμαχος της Ελλάδας στην περιοχή (εκτός των ΗΠΑ) είναι το κράτος – δολοφόνος του Ισραήλ…

Πηγή: topontiki.gr

Υπό ισχυρή πίεση παραμένει η τουρκική λίρα, παρά την πρόσβαση διαβεβαίωση της κεντρικής τράπεζας της χώρας ότι θα παρέμβει για να στηρίξει το νόμισμα.

Η τουρκική λίρα «φλέρταρε» με ένα νέο χαμηλό επίπεδο – ρεκόρ την Παρασκευή, καθώς οι επενδυτές περίμεναν να δουν αν η κεντρική τράπεζα της χώρας θα λάβει μέτρα για τη στήριξη του δοκιμαζόμενου νομίσματος, με την απόδοση του 10ετούς ομολόγου αναφοράς να αυξάνεται στο 15%.

Η λίρα είναι σε τροχιά εβδομαδιαίας πτώσης 3% μετά από δύο εβδομάδες που είχε καταγράψει, επίσης, απώλειες.

Διεθνή μέσα και αναλυτές, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να επιβληθούν capital controls στην Τουρκία, προκείμενου να αποτραπεί, η μαζική φυγή κεφαλαίων.

Αρκετά ξένα ενημέρωσης προεξοφλούν την καταβαράθρωση της τουρκικής οικονομίας και μιλούν πλέον ανοικτά για αναπόφευκτη πορεία προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, για διαδικασία χρεοκοπίας η οποία όπως αναφέρουν έχει ήδη αρχίσει.

Έναν μήνα πριν τις εκλογές ο τούρκος πρόεδρος Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση και βασικός λόγός όπως αναφέρει η Deutsche Welle είναι η οικονομική κατάσταση στην Τουρκία. Μπορεί η χώρα να εμφάνισε πέρυσι ρυθμό ανάπτυξης 7,4%, ωστόσο πολλοί οικονομολόγοι αμφιβάλλουν ότι τα συγκεκριμένα αριθμητικά στοιχεία αντικατοπτρίζουν την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Ακόμη κι αν θεωρήσει κανείς αξιόπιστα τα επίσημα στοιχεία, τα προβλήματα είναι εξόφθαλμα. Η ανεργία είναι υψηλή -κυρίως σε άτομα νεαρής ηλικίας.

Η Τουρκική Κεντρική Τράπεζα θα έπρεπε σε αυτή την περίπτωση να αυξήσει τα επιτόκια προκειμένου να συγκρατήσει την πτώση της λίρας. Ωστόσο, όπως αναφέρει η Deutsche Welle ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν πιέζει την Κεντρική Τράπεζα να μειώσει κι άλλο τα επιτόκια. Τα υψηλά επιτόκια είναι «η πηγή κάθε κακού», σχολίασε ο τούρκος πρόεδρος την περασμένη Παρασκευή. Αυτή την εβδομάδα προχώρησε μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Bloomberg ότι προτίθεται να θέσει υπό αυστηρότερο έλεγχο την Κεντρική Τράπεζα εφόσον επικρατήσει στις εκλογές.

Σε αυτήν την περίπτωση ο τούρκος πρόεδρος θέτει ένα νευραλγικό ζήτημα για χρεωμένες επιχειρήσεις και νοικοκυριά, που βεβαίως αντιτίθενται σε αύξηση των επιτοκίων. Ωστόσο, απέναντι στις χρηματαγορές στέλνει με αυτόν τον τρόπο καταστροφικά μηνύματα. Η αξία της λίρας υποχωρεί ακόμη περισσότερο. Αυτό φέρνει σε δύσκολη θέση κυρίως τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας, δεδομένου ότι σε πολλές περιπτώσεις έχουν δάνεια σε ξένα νομίσματα. Η πτώση της λίρας καθιστά αυτά τα δάνεια ακόμη ακριβότερα, φέρνοντας πολλές επιχειρήσεις κοντά σε αδυναμία πληρωμών.

Πηγή: iskra.gr

Ο Πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ κ. Ξενόφος τόνισε ότι «μέχρι το Eurogroup του Ιουνίου να έχουν προχωρήσει ικανοποιητικά οι αποκρατικοποιήσεις και για ΕΛΠΕ , Εγνατία Οδό και περιφερειακά λιμάνια».