Θανάσης Κανιάρης

Κατά την υποκειμενική μου άποψη, ο κόσμος ολόκληρος - και όχι μόνο η μικρή, λιλιπούτεια Ελλάδα - ζει σήμερα ένα σύγχρονο μεσαίωνα. Δεν είναι τόσο, ότι ο καπιταλισμός - μετά τις δραματικές αλλαγές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες - κυριαρχεί απ' άκρου σε άκρο του πλανήτη. Ότι η "οικονομία της αγοράς" έχει γίνει σήμερα αποδεκτή για όλους, ως ο μηχανισμός ρύθμισης των οικονομικών σχέσεων, όσο ότι έχουν εκμηδενιστεί και εξουδετερωθεί τα πολιτικά κινήματα που στον ένα η στον άλλο βαθμό εξέφραζαν την αντίθεση τους στην καπιταλιστική μορφή οργάνωσης της κοινωνίας και οικονομίας.
Τρεις κατά τη γνώμη ήταν οι λόγοι της ανάσχεσης της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας τον αιώνα που πέρασε:

α) η ύπαρξη μίας ισχυρής σοσιαλιστικής κοινότητας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπου η ΕΣΣΔ κατείχε ειδικό βάρος.

β) τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε Ασία και Αφρική, τα οποία άλλαξαν ριζικά τον χάρτη του σύγχρονου κόσμου

γ) η εμφάνιση στο πολιτικό προσκήνιο, ειδικά στη Δ. Ευρώπη, των εργατικών κομμάτων νέου τύπου, στα πρότυπα της οικοδόμησης του μπολσεβικικού κόμματος της Ρωσίας, τις αρχές του οποίου είχε επεξεργαστεί ο ίδιος ο Λένιν.

Κοιτώντας σήμερα προς τα πίσω - και ενώ τα κόμματα νέου τύπου αναπαύονται στο μουσείο της ιστορίας - προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία, ότι τα κόμματα αυτά ήταν όντος επαναστατικά και αποτελούσαν πηγή κινδύνου για την καπιταλιστική εξουσία. Αυτός είναι άλλωστε ο λόγος που τα υπονόμευσαν ρίχνοντας στη Δ. Ευρώπη με το σχέδιο Μάρσαλ δισεκατομμύρια δολάρια ( βλέπε άρθρο Μαρίνας Πετράκη στην Καθημερινή με τίτλο "ο πολιτιστικός ψυχρός πόλεμος". Όσο και αν ψάξει κανείς στην ελληνική αρθρογραφία αντίστοιχα άρθρα δεν θα βρει και είναι περίεργο πως φιλοξένησε ένα τέτοιο άρθρο μια κατεξοχήν συντηρητική εφημερίδα.
Σήμερα, οι τρεις αυτοί παράγοντες, οι τρεις μοχλοί που οδηγούσαν ανοδικά τις ανθρώπινες κοινωνίες έχουν εξαλειφθεί, δεν υπάρχουν.

Στο γιατί, κατ' άλλους κατέρρευσαν ή κατ' άλλους υπονομεύθηκαν οι σοσιαλιστικές κοινωνίες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης, έχουν ειπωθεί πολλά και δεν έχει νόημα να επανέλθουμε. Αυτό που κρατάμε είναι ότι οι κοινωνίες αυτές, είναι πλέον καπιταλιστικές, και εφαρμόζουν μάλιστα ένα άγριο τρόπο πρωταρχικής κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης, κάτι που καταδεικνύουν και οι μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες που επικρατούν σ' αυτές.

Όσο για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, γνωρίζαμε από τη θεωρία τουλάχιστον ότι δεν οδηγούν απ' ευθείας στο σοσιαλισμό. Μα όπου αυτό έγινε (Λ.Δ του Κογκό, Αιθιοπία, Αγκόλα, Νότια Υεμένη, Νικαράγουα, Αφγανιστάν), παντού η Δύση χρηματοδοτούσε αντιπολιτευόμενες τρομοκρατικές οργανώσεις, που δεν τους επέτρεπαν να σηκώσουν κεφάλι και να αναπτυχθούν οικονομικά και κοινωνικά. Εκεί όπου η επανάσταση επικράτησε, ήταν στο Βιετνάμ και στην Κούβα. Το μεν Βιετνάμ σήμερα έχει ιδιωτικοποιήσει περισσότερο από 100 τομείς της οικονομίας του, ενώ η Κούβα, κάτω από την αφόρητη πίεση του διεθνούς αποκλεισμού, κυριολεκτικά μόνη, έχει αρχίσει με δειλούς ρυθμούς, να ιδιωτικοποιεί τομείς της οικονομικής της δραστηριότητας, π.χ. τουρισμός). Ποιος μπορει να την κατηγορήσει για τις επιλογές αυτές.

Όπως ήδη επισημάναμε, σήμερα ζούμε στον αστερισμό της εκμηδένισης των επαναστατικών κομμάτων νέου τύπου. Και το χειρότερο όλων, τα κόμματα αυτά, όσα υπάρχουν έχουν χειραγωγηθεί από την ιμπεριαλιστική ιδεολογία. Δύο παραδείγματα. Όλες οι αριστερές οργανώσεις φωνάζουν σήμερα "αλληλεγγύη στους πρόσφυγες", καταγγέλλουν τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, και τις πολιτικές κατά των μειονοτήτων. Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ πάνε και έρχονται και όλοι είναι ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους. Και γεννάται το ερώτημα. Κανείς δεν έχει διερωτηθεί, ότι τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την ανάγκη προστασίας των μειονοτήτων, τα καταγγέλλει μετ' επιτάσεως και ο διεθνής ιμπεριαλισμός; Κανείς δεν έχει προβληματιστεί για την ταύτιση αυτή;

Αυτό τι σημαίνει, ότι ο αριστερός, ο κάθε δημοκράτης πολίτης, δεν θα πρέπει να καταδικάζει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τους διωγμούς κατά των μειονοτήτων; Σε καμία περίπτωση. Μόνο που η καταδίκη αυτή, δεν είναι παρά το πρώτο βήμα. Το ποιο ουσιαστικό είναι να καταδείξει τις αιτίες που γεννούν το ρατσισμό, την ξενοφοβία, και τα πογκρόμ κατά των μειονοτήτων και το ακόμα πιο ουσιαστικό, η δημιουργία μετώπου που θα αντιμετωπίζει τις αιτίες του προβλήματος. Και ερχόμαστε στο επίδικο. Χωρίς κίνημα καταγγελίας και καταδίκης του ιμπεριαλισμού, χωρίς αντιιμπεριαλιστικό αγώνα για να σπάσουν οι αλυσίδες με τις οποίες τρεις - τέσσερις ιμπεριαλιστικές χώρες έχουν αλυσοδέσει τον πλανήτη και τον λεηλατούν, στην καλύτερη περίπτωση όσοι καταγγέλλουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία, υποβιβάζουν τους εαυτούς τους, ως την χριστιανική αγαθοεργία και στη χειρότερη χειραγωγούνται από την ιμπεριαλιστική ιδεολογία.

Το άλλο παράδειγμα ταύτισης με τον ιμπεριαλισμό, αφορά την αναγνώριση της διαφορετικότητας... Όλοι πολιτικοί αστέρες, ηθοποιοί του Χόλυγουντ, διάσημες τηλεπερσώνες, όσοι τέλος πάντων, σέβονται τον εαυτό τους και τις αξίες της - καπιταλιστικής - κοινωνίας, θεωρούν χρέος τους να συμμετάσχουν σε pride parade.

Ερώτημα. Ποιος και με τι κριτήρια έχει κατατάξει την αναγνώριση των ομοφυλοφίλων και της "διαφορετικότητας" στο υπ’ αριθμό ένα κοινωνικό πρόβλημα του πλανήτη; Το γεγονός, ότι το "κίνημα" αυτό καθοδηγείται από τις ελίτ του πλανήτη, από ανθρώπους που ευθύνονται για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, τη διάλυση ολόκληρων κρατών, και την καταδίκη εκατομμυρίων παιδιών στην πείνα και τη δίψα, κανένα δεν προβληματίζει; Η αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας και της διαφορετικότητας εν τέλει είναι υπερταξικό πρόβλημα και δεν υπάρχει διαφορετική προσέγγιση από την πλευρά της κυρίαρχης αστικής τάξης και διαφορετική από την πλευρά της εργατικής τάξης; Όσο και αν κάποιοι χαρακτηρίσουν τον αρθρογράφο γραφικό, πιστεύει ότι τη σφραγίδα πάνω σε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα την έχει βάλει η ιμπεριαλιστική ιδεολογία.

Επειδή ίσως έχουμε ξεφύγει από την ουσία του άρθρου, καταλήγουμε.

Ζούμε σήμερα στην τρομακτική εποχή, όπου οι πολιτικές - προσοχή όχι οι λαϊκές - αντιστάσεις έχουν αμβλυνθεί. Λες και μια πανίσχυρη μηχανή υποτάσσει την πολιτική θέληση των κομμάτων, παραποιεί τις αρχές τους και τις αξίες τους και τα οδηγεί στην υποταγή και την ενσωμάτωση. Κυριολεκτικά ζούμε στην εποχή της μονοσήμαντης σκέψης και της μοναδικής αλήθειας - ο καπιταλισμός είναι κυρίαρχος και αιώνιος - που κανένας πολιτικός φορέας δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσει, γιατί έχει μετατραπεί σε υποχείριο της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας.

Αυτές είναι οι υποκειμενικές μου απόψεις.
Αν και σε όσους καταφέραν να διαβάσουν το άρθρο μάλλον τους μαύρισα την καρδιά, τους εύχομαι καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.

Η κοσμοθεωρία του Έλληνα εδώ και 70 χρόνια, δηλαδή το χτίσιμο και η διατήρηση ενός σπιτιού έχει γίνει εφιάλτης τα μνημονιακά χρόνια, αφού το βάρος της ιδιοκατοίκησης είναι πλέον δυσβάσταχτο.

Η πολιτική της υπερφορολόγησης της ακίνητης περιουσίας των πολιτών, έχει καταστροφικές συνέπειες και για την αγοραστική δύναμη του Έλληνα, κάτι που αποτυπώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στα στοιχεία που δημοσίευσε αυτή την εβδομάδα η Eurostat.

Σύμφωνα με την Καθημερινή, αριθμός των Ελλήνων που είναι υπερβολικά επιβαρυμένος με δαπάνες στέγασης είναι τετραπλάσιος του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Συγκεκριμένα, το 2016, στην Ελλάδα το ποσοστό των νοικοκυριών τα οποία δαπανούν περισσότερο από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για την κάλυψη αναγκών στέγασης, ανήλθε σε 40,5%, τη στιγμή που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος δεν ξεπερνάει το 11,1%.

Η εικόνα είναι σχεδόν αμετάβλητη την τελευταία τριετία, καθώς το 2015 το αντίστοιχο ποσοστό είχε ανέλθει σε 40,9%, έναντι 11,3% του μέσου όρου της Ε.Ε. και το 2014 σε 40,7% (11,5% στην Ε.Ε.). Ως δαπάνες στέγασης λογίζονται ο φόρος ή το τέλος που συνδυάζεται με την κατοχή ακινήτου και όλα τα έξοδα για τη συντήρηση και τη διαμονή σε αυτό, όπως π.χ. θέρμανση, ηλεκτρικό ρεύμα, ύδρευση, τηλέφωνο κτλ.

Ενδεικτικό του παραλογισμού της εφαρμοζόμενης πολιτικής γύρω από το ακίνητο, είναι ότι η αμέσως επόμενη χώρα στην Ε.Ε., με τη μεγαλύτερη δηλαδή οικονομική επιβάρυνση, είναι η Βουλγαρία, πλην όμως με ποσοστό 20,5%, δηλαδή το μισό σε σχέση με την Ελλάδα. Την τρίτη χειρότερη επίδοση σημείωσε η Γερμανία, όπου το αντίστοιχο ποσοστό του πληθυσμού ανέρχεται σε 16%, ενώ την καλύτερη εικόνα καταγράφουν η Μάλτα (μόλις 1%) και η Κύπρος με 3%.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010, δηλαδή στην αρχή της οικονομικής κρίσης, το ποσοστό των Ελλήνων που ήταν υπέρμετρα επιβαρυμένο οικονομικά ως προς το ακίνητό του, διαμορφωνόταν σε 18,1% έναντι 10,8% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.

πηγη: iskra.gr

Το συνδικαλιστικό δίδυμο της ΠΑΣΚΕ που έχει αναπτύξει μια εξόφθαλμη παράτυπη συνδικαλιστική δράση στην περιοχή της Πάτρας και του νομού Αχαΐας μέσα από την οποία με πλήθος παρανομιών αναδείχθηκαν στην ηγεσία του Ε.Κ. Πάτρας και ακολούθως εφαρμόζοντας πρακτικές οι οποίες θυμίζουν άλλες μαύρες εποχές στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα επιχείρησε με έναν άθλιο αντιπερισπασμό μέσω της δικαστικής οδού να στραφεί ενάντια στις τεκμηριωμένες καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ η οποία αποκάλυψε με συγκλονιστικά στοιχεία την εκτεταμένη νοθεία της βούλησης και της θέλησης των εργαζομένων προκειμένου να διαμορφώσει επίπλαστους συσχετισμούς και με τον τρόπο αυτό να ελέγξει και να υποτάξει στην φιλοεργοδοτική και κυβερνητική πολιτική το ιστορικό Εργατικό Κέντρο Πάτρας.

Η μηνυτήρια αγωγή της απελθούσας Προέδρου του Ε.Κ. Πάτρας έγινε με αφορμή δεκάδες καταγγελίες της ΠΕΝΕΝ που αφορούσαν ένα πραγματικό όργιο νοθείας που είχε συντελεσθεί με ευθύνη της πρώην Προέδρου του Ε.Κ. Πάτρας και του στενού της συνεργάτη Καραγεωργόπουλου Δημήτρη (Υπεύθυνος Δημοσίων σχέσεων ΓΣΕΕ και Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων).

Η πρώην Πρόεδρος του Ε.Κ. Πάτρας με διαδοχικά εξώδικα ζητούσε επίμονα η Διοίκηση και το Προεδρείο της ΠΕΝΕΝ να ανακαλέσουν τις σχετικές καταγγελίες και για το σκοπό αυτό προσέφυγε στην δικαιοσύνη ζητώντας την δίωξη (αστική και ποινική) των στελεχών της ΠΕΝΕΝ πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα εκφοβίσουν και θα επιβάλουν τον νόμο της σιωπής για τις παράνομες και καταχρηστικές πρακτικές που ακολούθησαν προκειμένου να αναρριχηθούν στην ηγεσία του Ε.Κ. Πάτρας, αλλοιώνοντας κατάφωρα την βούληση των εργαζομένων.

Οι προσπάθειες τρομοκράτησης της ΠΕΝΕΝ μέσα από την προσφυγή σε δικαστικές διώξεις με αγωγή, όχι μόνο δεν πτόησαν την Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ αλλά όπως περίτρανα αποδείχτηκε στην εκδίκαση της αγωγής στις 17/4/2018 στο μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά οι ισχυρισμοί και τα νομικά τερτίπια που επιστράτευσαν τόσο η ίδια όσο και ο βασικός μάρτυρας εναντίον της ΠΕΝΕΝ Δ. Καραγεωργόπουλος, έπεσαν στο κενό και το δικαστήριο του Πειραιά (τμήμα εργατικών διαφορών) με την υπ’ αριθμό 3136/2018 απόφασή του ανάμεσα στα άλλα απορρίπτει την αγωγή σε βάρος της ηγεσίας της ΠΕΝΕΝ σημειώνοντας τα εξής:

«Αίτια και ουσιαστικός πυρήνας του περιεχομένου των επίδικων ανακοινώσεων της πρώτης της εναγομένων απετέλεσαν πεδίο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης και εφαλτήριο έκδοσης και ανάρτησης (σε έντυπη ή και σε διαδικτυακή μορφή) ανακοινώσεων μεγάλου μέρους του οικείου συνδικαλιστικού κλάδου των Ναυτεργατών…. Είχε ως αποκλειστικό όμως γνώμονα όλων την εν γένει προάσπιση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των μελών των αντίστοιχων σωματείων και όχι την απόδοση προσωπικής μομφής σε συγκεκριμένα συνδικαλιστικά στελέχη ή με πρόθεση τρώσης της τιμής και υπόληψής τους.

Τα ανωτέρω γεγονότα λοιπόν που οι εναγόμενοι ισχυρίστηκαν ως συντάκτες των ανακοινώσεων αυτών σε βάρος της ενάγουσας και των οποίων έλαβαν γνώση οι αναγνώστες των δημοσιευμάτων για τις ανωτέρω επιμέρους διαλαμβανόμενες αιτίες δεν ήταν πρόσφορα αυτά καθ’ αυτά και με τον τρόπο που διατυπώθηκαν κατά τα ανωτέρω επιμέρους διαλαμβανόμενα να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη της τελευταίας, δοθέντος πως δεν έπλητταν την ηθική της υπόσταση ως άτομο, αλλά μόνο την ιδιότητά της ως εν γένει πολιτικό και συνδικαλιστικό φορέα, ούτε οι εναγόμενοι είχαν πρόθεση να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη της ενάγουσας, αλλά να προασπίσουν τα συνδικαλιστικά συμφέροντα των συναπαρτιζόντων την πρώτη εναγομένη μελών της σωματείων.

Συνακόλουθα δεν αποδείχθηκε πως οι εναγόμενοι τέλεσαν σε βάρος της ενάγουσας την αξιόποινη πράξη της συκοφαντικής δυσφήμησης ή ακόμη και της εξύβρισης, ούτε και ενυπάρχει εισέτι ενεργός προσβολή της ενάγουσας δυνάμενη για τον ίδιο λόγο να (όπως) υπάρχει βάσιμη δυνατότητα πιθανότητα επανάληψής της και στο μέλλον.

Με βάση τα ως άνω επί μέρους διαλαμβανόμενα, θα πρέπει και η υπό κρίση αγωγή να απορριφθεί ως αβάσιμη στην ουσία της και να καταδικαστεί η ενάγουσα στην καταβολή του συνόλου της δικαστικής δαπάνης των εναγομένων λόγω της ήττας της (άρθρα 176 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ) σύμφωνα με τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.»  

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.: Ο Δημήτρης Καραγεωργόπουλος (μάρτυρας στην δίκη κατά των στελεχών της ΠΕΝΕΝ) ο οποίος στην δίκη «αποκάλυψε» ότι πίσω από τον σχεδιασμό και τις εξελίξεις στο Ε.Κ.Πάτρας βρίσκεται ο υποχθόνιος ρόλος της ΠΕΝΕΝ….. ο εν λόγω συνδικαλιστής πρόσφατα καταγγέλθηκε από δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις και συλλογικότητες ότι έχει εργοδοτική ιδιότητα, γεγονός για το οποίο ζητήθηκε η καθαίρεσή του από όλα τα συνδικαλιστικά αξιώματα που αυτός φέρει…