Πώς θα αντιδρούσατε εάν ένα πρωί η τράπεζά σας σας απαγόρευε οποιαδήποτε ανάληψη αν δεν της εξηγούσατε τι θα κάνετε τα λεφτά; Αυτό φαίνεται πως έπαθε η Βενεζουέλα. Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Τάιμς», η Τράπεζα του Λονδίνου αρνείται να επιστρέψει 14 τόνους χρυσού αν δεν λάβει διευκρινίσεις από την κυβέρνηση του Καράκας για το πώς προτίθεται να τους διαχειριστεί!

Αν και οι λεπτομέρειες της υπόθεσης παρέμεναν συγκεχυμένες όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, το περιστατικό φέρνει στο προσκήνιο το κολοσσιαίο παιχνίδι που παίζεται στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα με άξονα τις κυρώσεις που επιβάλλουν δυτικές χώρες σε κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Ηδη από το 1998, πριν ο Μπους, ο Ομπάμα και ο Τραμπ αυξήσουν με φρενήρεις ρυθμούς τις οικονομικές κυρώσεις, ο αναλυτής Τζεφ Σίμονς εξηγούσε στους Financial Times ότι «τα δύο τρίτα του παγκόσμιου πληθυσμού υπόκεινται σε κάποιου είδους αμερικανικών κυρώσεων».

Σήμερα ο ίδιος υποστηρίζει ότι οι κυρώσεις είναι η συνέχιση του «πολέμου με άλλα μέσα». Και ενώ όλο και συχνότερα αυτές οι κυρώσεις παίρνουν τη μορφή «παγώματος» καταθέσεων και περιουσιακών στοιχείων, ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα ποιος διαχειρίζεται αυτά τα κολοσσιαία ποσά.

Πολύ λίγοι γνωρίζουν παραδείγματος χάριν ότι το αμερικανικό κράτος έχει κερδίσει πάνω από 50 εκατ. δολάρια νοικιάζοντας την ιρανική πρεσβεία και δέκα ακόμη κτίρια που δέσμευσε μετά την ιρανική επανάσταση του 1979. Την ίδια εποχή το Πεντάγωνο κατάσχεσε αμερικανικό οπλισμό αξίας 400 εκατομμυρίων δολαρίων τον οποίο είχε προπληρώσει ο Σάχης. Τα όπλα, αντί να παραδοθούν στην επόμενη κυβέρνηση, ξαναπουλήθηκαν.

Σε ό,τι αφορά τους τραπεζικούς λογαριασμούς, θεωρητικά οι «παγωμένες» καταθέσεις παραμένουν ανέγγιχτες για όσο διάστημα διατηρούνται οι κυρώσεις. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των καταθέσεων των Κουβανών πολιτών, τις οποίες δέσμευσε ο πρόεδρος Κένεντι το 1963 και δεν επιστράφηκαν ποτέ στους ιδιοκτήτες τους – οι τελευταίοι από τους οποίους πεθαίνουν πια από βαθιά γεράματα.

Πόσο πραγματικά παγωμένος όμως μπορεί να είναι ένας λογαριασμός στο σύγχρονο τραπεζικό σύστημα, το οποίο ως γνωστόν παράγει χρήμα προσφέροντας δάνεια ανάλογα με τις καταθέσεις που έχει στη διάθεσή του;

Πέραν του τρομακτικού πλεονεκτήματος να έχεις αποθηκευμένο ένα ποσό που κανένας δεν μπορεί να διεκδικήσει απροειδοποίητα, τα παγωμένα στοιχεία παράγουν μερίσματα και τόκους δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οπως αποκάλυψε, παραδείγματος χάριν, το Politico, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που «γεννήθηκαν» από τους παγωμένους λογαριασμούς του δολοφονηθέντος Μοαμάρ Καντάφι, στο Βέλγιο, διοχετεύονται μέσω τραπεζών του Λουξεμβούργου προς άγνωστη κατεύθυνση.

Βελγικά μέσα ενημέρωσης μάλιστα αναρωτιούνταν αυτή την εβδομάδα εάν χρησιμοποιήθηκαν για το εμπόριο όπλων και λευκής σαρκός που ξεκίνησε στη Λιβύη μετά την «ανθρωπιστική» επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Αρκετές κυβερνήσεις όμως προχωρούν πλέον και στην κατάσχεση του βασικού κεφαλαίου των καταθέσεων, φροντίζοντας να καλύπτουν τις κινήσεις τους με έναν ανθρωπιστικό μανδύα. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Προσφύγων, παραδείγματος χάριν, πρότεινε στην καναδική κυβέρνηση να προσφέρει τα χρήματα των παγωμένων λογαριασμών σε πρόσφυγες.

Συγκινητική πραγματικά η σκέψη αν αφορούσε μόνο τα χρήματα που έχουν κατασχεθεί από εμπόρους ναρκωτικών και άλλους εγκληματίες. Ανάμεσα όμως στα στοιχεία που έχει δεσμεύσει ο Καναδάς περιλαμβάνονται ακόμη και οι καταθέσεις της γυναίκας του προέδρου της Βενεζουέλας, δηλαδή μιας χώρας με δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Επίσης, καναδικά δικαστήρια μοίρασαν 13 εκατομμύρια δολάρια του Ιράν σε αμερικανικές οικογένειες που έπεσαν θύματα τρομοκρατών οι οποίοι φέρονταν να χρηματοδοτούνταν από το Ιράν. Συγκεκριμένα, το δικαστήριο κατηγόρησε την Τεχεράνη ότι χρηματοδοτούσε τις οργανώσεις Χαμάς (η οποία κέρδισε τις πρώτες και τελευταίες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών στη Γάζα) και Χεζμπολάχ (η οποία συμμετέχει στην κυβέρνηση του Λιβάνου και αυξάνει συνεχώς την εκλογική της επιρροή).

Την περασμένη εβδομάδα κατατέθηκε στο βρετανικό κοινοβούλιο πρόταση νόμου να κατασχεθούν τα 12 δισεκατομμύρια στερλίνες της Λιβύης που βρίσκονται δεσμευμένα σε βρετανικές τράπεζες, με τη δικαιολογία ότι οι αντάρτες του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού χρησιμοποιούσαν πριν από μισό αιώνα πλαστικά εκρηκτικά τύπου semtex που προμηθεύονταν από τη Λιβύη.

Ο βρετανικός Τύπος γέμισε λοιπόν με φωτογραφίες συγγενών θυμάτων του IRA, που ζητούν τα χρήματα να μείνουν στη Βρετανία και όχι να δοθούν στον λαό της Λιβύης – ο οποίος παρεμπιπτόντως βομβαρδίστηκε και από τη Βρετανία.

Το 2011, ο πρόεδρος Ομπάμα είχε μια καλύτερη ιδέα: πρότεινε να κατασχέσει ένα τμήμα από τα 34 δισεκατομμύρια δολάρια που ο ίδιος είχε «παγώσει» από λογαριασμούς της Λιβύης για να χρηματοδοτήσει αντικαθεστωτικούς αντάρτες. Οπως είναι πλέον γνωστό, αυτές οι ομάδες εξτρεμιστών ενόπλων μετακινήθηκαν σε αρκετές περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής και αποτέλεσαν τις νέες εφεδρείες της Αλ Κάιντα και βασικό κορμό του ISIS.

Ο εμφύλιος δηλαδή της Λιβύης θα χρηματοδοτούνταν από τις καταθέσεις της ίδιας της χώρας. Οπως και έγινε, εν πολλοίς.

πηγη:  ergasianet.gr

Με τον πομπώδη τρόπο που μας έχει συνηθίσει, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε την περασμένη Δευτέρα «τις πιο συντριπτικές κυρώσεις που έχουν επιβληθεί ποτέ στην αμερικανική ιστορία», με στόχο το Ιράν. Φυσική συνέχεια της απόφασής του να αποσύρει μονομερώς τις ΗΠΑ από τη διεθνή συμφωνία του 2015 για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, η κίνηση αυτή ισοδυναμεί με πραγματικό οικονομικό πόλεμο. Οι νέες κυρώσεις απειλούν να θέσουν εκτός λειτουργίας τον βασικό πνεύμονα της ιρανικής οικονομίας, τις εξαγωγές πετρελαίου, όπως και τις δύο βασικές αρτηρίες που τον υποστηρίζουν, τις τράπεζες και τη ναυτιλία.

Θεωρητικά, η αμερικανική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να συζητήσει με την Τεχεράνη μια νέα συμφωνία, που θα αντικαταστήσει εκείνη του 2015. Ωστόσο, οι δώδεκα όροι που έθεσε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο προκαλούν με τον μαξιμαλισμό τους. Πέραν της παραίτησης από το πυρηνικό πρόγραμμα, ζήτησε από την Τεχεράνη να ακυρώσει και το πυραυλικό της πρόγραμμα, που δεν περιλαμβανόταν στην προηγούμενη συμφωνία, να αποσυρθεί από τη Συρία και την Υεμένη, ενώ έθεσε ακόμη και ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν το εσωτερικό πολιτικό σύστημα. Με δύο λόγια, ζήτησε μια άνευ όρων παράδοση, παραπέμποντας όχι σε διπλωματική διαπραγμάτευση, αλλά σε ωμή επιβολή όρων ύστερα από συντριπτική νίκη σε στρατιωτική σύγκρουση. Δικαιούται επομένως να εικάσει κανείς ότι εκείνο που επιδιώκει η κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι μια αλλαγή πολιτικής από την Τεχεράνη, αλλά η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Επιπλέον, ο Μάικ Πομπέο απείλησε με δρακόντειες κυρώσεις οποιοδήποτε τρίτο μέρος, κυβέρνηση ή επιχείρηση, αποπειραθεί να κάνει μπίζνες με την Τεχεράνη, παραβιάζοντας τις αμερικανικές κυρώσεις. Βεβαίως, η κυβέρνηση Τραμπ δεν πρωτοτυπεί επ’ αυτού. Οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι νομιμοποιούνται, απλώς και μόνο λόγω της ισχύος τους, να υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε απόφασή τους έχει νομική ισχύ όχι μόνο επί αμερικανικού εδάφους αλλά σε όλη την υδρόγειο. Τον Μάιο του 2015, δύο μήνες προτού επιτευχθεί η συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, επί κυβέρνησης Ομπάμα, η γαλλική τράπεζα BNP Paribas καταδικάστηκε στο εξοντωτικό πρόστιμο των 8,9 δισ. δολαρίων για παραβίαση των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν, της Κούβας και του Σουδάν.

Το καινούργιο και πιο εξοργιστικό με τη σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενός κράτους–μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, είναι ότι απειλεί με κυρώσεις όχι όσους θα παραβιάσουν μια απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, αλλά όσους θα την εφαρμόσουν. Πραγματικά, το Συμβούλιο Ασφαλείας με την ομόφωνη απόφαση 2231 της 20ής Ιουλίου 2015 ενέκρινε τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ενώ φέτος το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο του ΟΗΕ κάλεσε την Ουάσιγκτον να άρει τις κυρώσεις κατά της Τεχεράνης.

Οσο κυνική κι αν είναι, η πολιτική αυτή έχει απτά αποτελέσματα. Αντιμέτωπες με το δίλημμα να διαλέξουν ανάμεσα στην αμερικανική αγορά και την ιρανική, μεγάλες ευρωπαϊκές πολυεθνικές, όπως η PSA (Peugeot – Citroen) και η Total, έχουν ήδη αποσυρθεί από το Ιράν. Ο αποκλεισμός της χώρας από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα έχει προκαλέσει συνθήκες οικονομικής ασφυξίας. Το εθνικό νόμισμα, το ριάλ, έχασε φέτος τα δύο τρίτα της αξίας του έναντι του δολαρίου, οι βιομηχανίες έχουν δραματική έλλειψη πρώτων υλών και μηχανολογικού εξοπλισμού, η ανεργία ανεβαίνει και πολλές οικογένειες δυσκολεύονται να προμηθευτούν κρέας και αλεύρι.

Θύελλα ενόψει

Η οικονομική δυσπραγία φέρνει σε δεινή θέση τον μετριοπαθή πρόεδρο Χασάν Ροχανί, ο οποίος κέρδισε τις εκλογές με βασική επαγγελία την αναπτυξιακή ώθηση που θα έδινε στη χώρα του η συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα και η εξομάλυνση με τη Δύση.

Για την ώρα, ο ανώτατος ηγέτης, αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, συγκρατεί τους σκληροπυρηνικούς, που πιέζουν για εγκατάλειψη της πυρηνικής συμφωνίας, και προστατεύει τον Ροχανί. Δεν είναι καθόλου βέβαιο όμως ότι ο Ιρανός πρόεδρος, που ήδη έχει φθαρεί σε μεγάλο βαθμό στα μάτια των ψηφοφόρων του, θα αντέξει την επερχόμενη θύελλα. Η κυβέρνηση Τραμπ μπορεί όντως να καταφέρει την αλλαγή καθεστώτος που επιδιώκει στην Τεχεράνη, αλλά αυτό μπορεί να είναι η τιμωρία της. Αντί για τη φιλοδυτική κυβέρνηση που θα γκρεμίσει, όπως ονειρεύεται, την Ισλαμική Δημοκρατία, δεν αποκλείεται να έχει απέναντί της αύριο – μεθαύριο έναν καινούργιο Αχμεντινετζάντ.

Δύσκολα διλήμματα για την Ευρώπη

Σοβαρή παρενέργεια των νέων αμερικανικών κυρώσεων θα μπορούσε να είναι η αύξηση των διεθνών τιμών πετρελαίου. Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε αρνητικές επιπτώσεις για τις ΗΠΑ όχι μόνο στο οικονομικό πεδίο, αλλά και στο γεωπολιτικό, αφού θα γέμιζε τα ταμεία του Βλαντιμίρ Πούτιν, του Νικολάς Μαδούρο και άλλων ανταγωνιστών τους. Αυτός ήταν και ένας από τους βασικούς λόγους που οδήγησαν την αμερικανική κυβέρνηση να εξαιρέσει από την εφαρμογή των κυρώσεων, τουλάχιστον για ένα εξάμηνο, επτά χώρες (Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία) και την Ταϊβάν. Στο μεταξύ, τα υπόλοιπα μέρη της συμφωνίας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, που μένουν πιστά στην εφαρμογή της (Γαλλία, Βρετανία, Γερμανία, Ρωσία, Κίνα), έχουν ήδη ανακοινώσει, από τα τέλη Σεπτεμβρίου, ότι προχωρούν στη δημιουργία ενός «οχήματος ειδικού σκοπού» (SPV) για την παράκαμψη των αμερικανικών κυρώσεων. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο σύστημα διεθνών συναλλαγών, που θα επιτρέπει στις εταιρείες τους να κάνουν δουλειές με την Τεχεράνη αποφεύγοντας τη χρήση του δολαρίου και επομένως τα τιμωρητικά μέτρα της Ουάσιγκτον. Παραμένει μέχρι στιγμής αμφίβολο αν, πότε και σε ποια έκταση θα εφαρμοστεί αυτός ο μηχανισμός. Η επιτυχία του εγχειρήματος, πάντως, θα σήμαινε ένα ισχυρό πλήγμα στο μονοπώλιο του δολαρίου.

*Πηγή: Καθημερινή

Πάνω από 100 χρόνια πέρασαν από την κατασκευή του Τιτανικού, που από πολλούς θεωρείται ακόμα και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα πλοία που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η αλήθεια είναι όμως ότι σε σχέση με τα σημερινά πλοία μοιάζει πού μικρό. Η τεχνολογία και η τεχνογνωσία έφτασε την ανθρωπότητα να κατασκευάζει πραγματικά πλωτά θηρία τα οποία πολλές φορές μοιάζουν με ολόκληρες πολιτείες.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί.

πηγη: e-nautilia.gr

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες Σάββατο στο Μόντρεαλ για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, σε μια άνευ προηγουμένου σε μέγεθος κινητοποίηση που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην μητρόπολη αυτή του Κεμπέκ.

Διαδηλώσεις γι'αυτόν τον σκοπό στις οποίες μετείχαν πολλές χιλιάδες άνθρωποι έγιναν ταυτοχρόνως σε περίπου 10 πόλεις του Κεμπέκ.

Πολίτες όλων των ηλικιών μετείχαν στην κινητοποίηση αυτή κατά του φαινομένου του θερμοκηπίου, η οποία είχε ως στόχο να ασκήσει πιέσεις στην νέα κυβέρνηση του Κεμπέκ να εντάξει στις προτεραιότητές της την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.

Περίπου 50.000 άνθρωποι μετείχαν στη διαδήλωση στο Μόντρεαλ, σύμφωνα με τους διοργανωτές, καθώς η καναδική αστυνομία δεν δίδει ποτέ εκτιμήσεις από την πλευρά της για τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις.

Παρόντες στη διαδήλωση ήταν βουλευτές από όλα τα κόμματα της Εθνοσυνέλευσης του Κεμπέκ, συμπεριλαμβανομένων τριών υπουργών της κυβέρνησης του Συνασπισμού για το Μέλλον του Κεμπέκ (κεντροδεξιό CAQ), του πρωθυπουργού Φρανσουά Λεγκό, το οποίο κέρδισε τις τοπικές εκλογές της 1ης Οκτωβρίου με ένα πρόγραμμα στο οποίο δεν δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στο περιβάλλον.

πηγη: newsbeast.gr