Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Τα μέτρα που υπόσχεται η ΝΔ  παραπέμπουν σε προεκλογικές πλειοδοσίες σε περίοδο πόλωσης, όπως στην περίπτωση Σημίτη-Καραμανλή

Ο «πυρήνας» είναι μικρό κράτος, μείωση δαπανών, ασυδοσία για το κεφάλαιο και ενίσχυση της καταστολής

Ο Μητσοτάκης, στην αφετηρία της αρχηγίας του, πρόβαλε ένα σχεδόν τυπικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, με περιορισμένες σε αριθμό και βάθος παροχές.Οι εμπειρότεροι, όμως, σύμβουλοί του και η επιχείριση-ρελάνς του ΣΥΡΙΖΑ με την επιδοματική πολιτική, έπεισαν τον πούρο νεοφιλελεύθερο αρχηγό της ΝΔ να ρίξει νερό στο κρασί του και να στραφεί στην παραδοσιακή συνταγή. Βεβαίως, οι προσδοκίες των Ελλήνων από τις δημαγωγικές επαγγελίες των κυβερνώντων στη μνημονιακή εποχή τούς κάνουν επιφυλακτικούς απέναντι στη δημαγωγία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η απελπισία και η εξαθλίωση καθιστά μια σημαντική μερίδα τους ευάλωτη στην προεκλογική υποσχεσιολογία.

Σε αυτό το φόντο, ο πρόεδρος της ΝΔ διατύπωσε πολιτικά μηνύματα για το πλαίσιο και τις γενικές αρχές διακυβέρνησής του, ενώ εξήγγειλε ποταμό μέτρων στον αγώνα δρόμου της παροχολογίας με αντίπαλο τον ΣΥΡΙΖΑ – που υπερτερεί όμως, αφού κρατάει την κουτάλα της διακυβέρνησης. Για αμφότερους, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ισχύει μια λαϊκή ρήση παραλλαγμένη: «Τ’αφεντικό τρελλάθηκε και μοιράζει λεφτά που δεν έχει». Ο Τσίπρας, ειδικά, εκτός του πελονεκτήματος της κουτάλας δίνει και ανέξοδες υποσχέσεις, αφού γνωρίζει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει τις εκλογές. Άρα, μπορεί να υπόσχεται ακατάσχετα, αφού δεν θα είναι υποχρεωμένος ως επόμενος κυβερνήτης να υλοποιήσει υποσχέσεις, για τις οποίες δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι πόροι ούτε η έγκριση των δανειστών.

Πάντως, και οι δύο μονομάχοι στην προεκλογική δημαγωγία τους είναι ασυνεπείς και ανεύθυνοι, αφού και οι δύο υιοθετούν νεοφιλελεύθερη πολιτική, που εξ ορισμού επιβάλλει τη λιτότητα. Ο μέν ΣΥΡΙΖΑ έχει δρέψει τα εύσημα, δια στόματος Σόιμπλε μάλιστα, επειδή η κυβέρνησή του θεωρήθηκε η κατ’ εξοχήν μνημονιακή κυβέρνηση, που με τη μεγαλύτερη προθυμία και αποτελεσματικότητα υλοποίησε τις πιο επώδυνες απαιτήσεις των δανειστών. Η δε ΝΔ, αν και πολεμά τον λαϊκισμό  και τη διόγκωση του κράτους και των δαπανών του,  συναγωνίζεται επάξια τον λαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ, σε υποσχέσεις, που είναι αδειανά πουκάμισα, αφού στον ελληνικό καπιταλισμό των μνημονίων, είναι αδύνατον να εκπληρωθούν, έστω και ενμέρει.

Είναι απορίας άξιο πώς η ΝΔ προβαίνει σε παχυλές εξαγγελίες, ενώ κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία στα τάρταρα. Πώς λοιπόν απ’τον πρώτο και δεύτερο χρόνο της διακυβέρνησής της, εάν πάρει την κυβέρνηση, θα εξασφαλίσει την ανάδυση της οικονομίας απ’τα τάρταρα, ώστε να πραγματοποιήσει μέρος έστω των παχυλών υποσχέσεών της;

Όντως, η οικονομία της χώρας έχει βουλιάξει, πράγμα που επιβεβαιώνει την ψευδολογία και ανευθυνότητα του δικομματισμού. Το εξωτερικό χρέος, που θα διέγραφε ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει αυξηθεί απ’τα 327 δισ. ευρώ στην αρχή των μνημονίων στα 357 δισ. ευρώ στην υποτιθέμενη λήξη τους. Αν συνυπολογιστεί και το εσωτερικό χρέος (δημόσιο, ταμεία, τράπεζες) που έχει υπερβεί τα 200 δισ. ευρώ, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο εξωπραγματικά είναι τα ευχολόγια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η δήθεν ρύθμιση του χρέους απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις δημαγωγικές τυμπανοκρουσίες, είναι ψευδώνυμη, αφού στην πραγματικότητα έγινε μετάθεση απλώς της αποπληρωμής του χρέους με τ’αντίστοιχα επιτόκια βέβαια, που καθιστά μακροχρόνιο το βρόχο της ελληνικής οικονομίας.

Οι τράπεζες στα χέρια των funds ουσιαστικά, έχουν εξαερώσει σχεδόν τ’αποθέματά τους,αδυνατώντας ν’ ασκήσουν το ρόλο του αιμοδότη της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Οι φόροι πνίγουν την ελληνική οικονομία και εξοντώνουν τα λαϊκά στρώματα. Υπάρχει άπνοια επενδύσεων και απ’το εσωτερικό και απ’το εξωτερικό, με εξαίρεση τη ληστρική αρπαγή φιλέτων κυρίως του δημοσίου έναντι πινακίου φακής. Το γεγονός ότι η έξοδος στις αγορές είναι αδύνατη όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταγγέλλει η ΝΔ, αλλά και για τη δική της κυβέρνηση ασφαλώς επιβεβαιώνει τον ουτοπισμό,τη ψευδολογία ορθότερα, των ηγεσιών των δύο κυβερνητικών κομμάτων.

Κορυφαίες επιβεβαιώσεις της αναξιόχρεης και άκρως προβληματικής ελληνικής οικονομίας αποτελούν η υποθήκευση για 99 χρόνια του δημόσιου πλούτου, ακόμη και των πολιτιστκών θησαυρών, στο ελεγχόμενο απ’τους δανειστές Υπερταμείο, αλλά και τα θηριώδη υπερπλεονάσματα άνω του 3,5% μέχρι το 2022 και άνω του 2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Κατορθώματα και τα δύο του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, παρά τη σφοδρή στηλίτευση του ΣΥΡΙΖΑ τα μέτρα αυτά υιοθετεί και η ΝΔ. Το παράδοξο και ακραία απατηλό είναι ότι η τελευταία αναζητεί εναγώνια τον ρεαλισμό για την υλοποίηση των υποσχέσεών της στη συγκατάνευση των δανειστών για μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 2% περίπου, ρύθμιση που εξοικονομεί 2,5 δισ. σχεδόν ετήσια για το πρόγραμμα της ΝΔ. Πρόκειται για φρούδα ελπίδα όμως, αφού την επιβολή των πρωτογενών πλεονασμάτων την έχουν επιβάλει οι δανειστές ως αναφαίρετο όρο της επιστροφής των χρημάτων τους. Άρα, είναι αδύνατο να υποχωρήσουν. Όπως δεν θα υποχωρήσουν στην απελευθέρωση του δημόσιου πλούτου ή στη μακροπρόθεσμη έστω διαγραφή μέρους του χρέους.

Το οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα της ΝΔ έχει στοιχεία «κεϊνσιανισμού» ανάμεικτα με νεοφιλελεύθερες αρχές και αόριστες εξαγγελίες: Μειώσεις άμεσων και έμμεσων φόρων, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, ρύθμιση 120 δόσεων για χρέη, κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου με εξασφάλιση αξιοπρεπών συντάξεων, αύξηση του προϋπολογισμού για επιδόματα ανεργίας, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για 800.000 μη έχοντες, μείωση φόρου στις επιχειρήσεις. Η ΝΔ δεσμευτηκε για βοήθημα 2.000 ευρώ στις νέες οικογένειες για κάθε παιδί που θα γεννιέται, αύξηση του κατώτατου μισθού με ρυθμό διπλάσιο από την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, μείωση των τιμών στα βρεφικά είδη, αύξηση του αφορολόγητου κατά 1.000 ευρώ για κάθε παιδί, καθιέρωση του προγράμματος «βοήθεια στις εργαζόμενες μητέρες». Με κάποιες μικροεξαιρέσεις το πρόγραμμα αυτό θα «πάει άπατο», όπως και το αντίστοιχο προεκλογικό πρόγραμμα της ΔΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή, με έμφαση προβάλλονται οι γνωστές αυταρχικές θέσεις της ΝΔ για ενίσχυση των σωμάτων ασφαλείας, μείωση των κοινωνικών δαπανών, έλεγχο-γκετοποίηση  των Εξαρχείων, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Τέλος, δεν είναι καθόλου πειστική η ακροδεξιάς κοπής αδιάλλακτη στροφή της ΝΔ στο Μακεδονικό, αφού απαιτεί σύγκρουση με ΝΑΤΟ και ΕΕ, στα οποία η ΝΔ είναι χειροπόδαρα δεμένη.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

«Ο Τσίπρας ακούει τα κάλαντα από διαπολιτισμικό σχολείο κι ο Μητσοτάκης από τους Βορειοηπειρώτες. Είναι τόσο συντριπτικές οι πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές που δεν έχουμε πλέον κανένα σημείο σύγκλισης», διαβάζουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) τις τελευταίες ώρες, παράλληλα με τον «πόλεμο» που μαίνεται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ για το αν ήταν πρόσφυγας ή όχι ο Χριστός.

Πριν προχωρήσουμε στο σύντομο, εορταστικό σχόλιό μας, καλό είναι να διευκρινίσουμε μερικά πράγματα.

Έχουν διαφορές τα κόμματα; Απαντάμε: Ναι, δίχως άλλο. Ακόμη κι όταν μιλάμε- έπειτα από την από κοινού υπογραφή της τρίτης μνημονιακής χημειοθεραπείας, το 2015-  για τους δύο κεντρικούς πυλώνες της πολιτικής σκηνής, του νέου δικομματισμού. Όμως, αυτές οι διαφορές είναι αρκετές για να διαφοροποιήσουν τον πυρήνα της πολιτικής που ακολουθούν; Το 2015 και όσα ακολούθησαν δίνουν μια επίσης ευθεία απάντηση: Όχι, δίχως άλλο.

Κι αφού (ξανα)συστηθήκαμε, ας δούμε τώρα τα δύο στρατόπεδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο προοδευτικός πόλος αυτής της ιστορίας, προσπάθησε διαμέσου της παραβολής με τον Χριστό- για να μείνει και στο κλίμα των ημερών- να παρουσιάσει εαυτόν ως αμύντορα των δικαιωμάτων των προσφύγων.

Και πολύ καλά έκανε. Θα πούμε εμείς. Ωστόσο, ίσως κάποιος- κακοπροαίρετος– να ισχυριζόταν ότι την ώρα που οι κ.κ. της κυβέρνησης εμφανίζονται ως προστάτες της ιδιότητας του πρόσφυγα, ταυτόχρονα, είναι οι ίδιοι που:

• Συμμετέχουν και διευκολύνουν (μετατρέποντας τη χώρα απ’ άκρου εις άκρον σε μια απέραντη πολεμική βάση) ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ-ΕΕ) να γεννούν πολέμους και προσφυγιά,
• διατηρούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (λέγε με “hot spot”) στα ελληνικά νησιά, όπου χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες, ενώ άλλοι (όπως στη Σάμο) κοιμούνται μέσα σε χωράφια, με τα παιδιά τους να παίζουν δίπλα στα σκουπίδια,
• πριν λίγα χρόνια, πόζαραν στις κάμερες δίπλα στους δηλωμένους διώκτες των προσφύγων, τους φασίστες, σε εθνικοπατριωτικές φιέστες προς τόνωση του εθνικού φρονήματος.

Από την άλλη, οι… φιλελεύθεροι «Σταυροφόροι της Ορθοδόξου», με αρχηγό τους έναν άνθρωπο για τον οποίο «η ανισότητα είναι κάτι φυσικό» και υπαρχηγό εκείνον που πριν μερικά χρόνια φώναζε ναζιστικά συνθήματα (αμφότεροι καλλιτέχνες στη ρευστοποίηση του φόβου, έμποροι της τυφλής οργής) αρνούνται την ιδιότητα του «πρόσφυγα» στον Χριστό, εναρμονισμένοι με την «ορμπανοποίηση» της ευρωπαϊκής Δεξιάς.

Κι εκείνοι όμως, κατά σατανική σύμπτωση, συμφωνούν με τη χρήση της Ελλάδας ως πολεμικής ορντινάντσας των μηχανισμών εκείνων που σκορπούν τον θάνατο και ξεσπιτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους. Επίσης, είναι εκείνη η παράταξη που εγκαινίασε τη σύγχρονη ντροπή της ευρωπαϊκής κοινότητας, το κέντρο φιλοξενίας (!) της Αμυγδαλέζας και συνομιλούσε με τη Χ.Α. μέσω «μπαλτάκων».

Εν ολίγοις, θα κατέληγε ο… κακοπροαίρετος, οι κυβερνητικοί κατηγορούν τη ΝΔ για αντιπροσφυγική υστερία και ρατσισμό, αλλά για την αντιπροσφυγική πολιτική της ΕΕ, στα όρια του απαρτχάιντ (βλ. το πρόσφατο παράδειγμα στη Δανία, με τα νησιά –κελιά για τους πρόσφυγες) και τη μέχρι προ ολίγων ημερών συμμετοχή τού «σατανικά καλού» συμμάχου μας, Τραμπ στον πόλεμο της Συρίας, ούτε λόγος.

Η ΝΔ, από την άλλη, ψέγει την κυβέρνηση για τη Μόρια και τη διασάλευση του νόμου και της τάξης, λόγω του προσφυγικού, αλλά ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις επιταγές των παλικαράδων της ΕΕ και του ΕΛΚ που θέλουν την Ελλάδα αποθήκη ψυχών· έχοντας ξαμολήσει ταυτόχρονα τους δικούς της βιομήχανους της προπαγάνδας να μας υπενθυμίζουν καθημερινά την αναγκαιότητα «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» του τόπου, ακόμη κι αν αυτό μάς καθιστά αυτόματα στόχο εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Ως εκ τούτου, στη βάση όσων προεκτέθηκαν, μπορεί τα κάλαντα να ειπώθηκαν από διαφορετικά χείλη. Ο σκοπός όμως, στον οποίο χορεύουν οι δύο αλληλογρονθοκοπούμενοι διεκδικητές της εξουσίας έχει τους ίδιους οργανοπαίχτες…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 5592 Β/12-12-2018 η ΣΣΕ Πορθμείων Εσωτερικού και ισχύει για το διάστημα από 01/02/2018 έως 31/01/2019

Παρακάτω δημοσιεύουμε τους διαμορφωμένους μισθούς για τον κλάδο μας.

Για να διαβάσετε το ΦΕΚ πατήστε εδώ

Οι τελευταίες συνομιλίες της Συνόδου COP24 του ΟΗΕ υποτίθεται ότι κατέληξαν σε μία νίκη της ΕΕ και των αναπτυσσόμενων εθνών επί των πετρο-κρατών - τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία.

Αυτές οι τέσσερις χώρες, που καταδικάστηκαν ως «κλιματικοί κακοποιοί» προσπάθησαν να εμποδίσουν την υιοθέτηση μιας κρίσιμης έκθεσης της IPCC, η οποία αναλύει πόσο τρομερά ανεπαρκής είναι η σημερινή διεθνής δράση για την κλιματική αλλαγή και τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στον 1,5 βαθμό Κελσίου.

Ως συνέχεια της Συνόδου Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Παρίσι το 2015, η συνάντηση αυτή επικεντρώθηκε στη σύνταξη της λίστας των κανόνων με τους θα καθορίζεται ο τρόπος με τον οποίο θα μετρώνται, θα καταγράφονται και θα αξιολογούνται οι εκπομπές αερίων. Απούσα από την COP24 υπήρξε ωστόσο οποιαδήποτε πραγματική συζήτηση για το πώς θα αυξηθούν οι προσπάθειες για τη μείωση των εκπομπών ή για το πως θα μεγαλώσουν οι στόχοι μείωσης από το σημερινό χαμηλό επίπεδο τους. Η συζήτηση αυτή αναβλήθηκε για το 2020.

Εύλογα θα μπορούσε να πει κανείς ότι και αυτή η Σύνοδος δεν διέφερε από τις προηγούμενες. Υπήρξαν αυτοί που δήλωσαν ότι «σημειώθηκε πρόοδος», υπήρξε μία ακόμη επιστημονική έκθεση που προειδοποιούσε για το πόσο λίγο χρόνο έχουμε για να δράσουμε και πόσο κακή είναι η κλιματική αλλαγή. Υπήρξαν θυελλώδεις συζητήσεις σχετικά με τις τεχνικές λεπτομέρειες, μια συζήτηση σχετικά με τις αγορές άνθρακα και καμία ενέργεια σχετικά με το τι πραγματικά πρέπει να κάνουμε. Την ίδια στιγμή οδεύουμε προς μια μέση αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς Κελσίου, δεν έχουμε περιθώριο 12 χρόνων για να κάνουμε κάτι για αυτό και όλοι υπογραμμίζουν ότι η κλιματική αλλαγή... συμβαίνει τώρα.

Θα ήταν επίσης δελεαστικό και εύκολο να κατηγορήσουμε τους ηγέτες των χωρών που δεν αναλαμβάνουν δράση για το περιβάλλον, αλλά το πρόβλημα στα αλήθεια δεν είναι οι ηγέτες αλλά το όλο σύστημα ως σύστημα. Όπως σημειώνει το «Τhe Conversation», η πραγματικότητα της είναι ότι χρειαζόμαστε ένα ριζικά διαφορετικό οικονομικό και πολιτικό σύστημα, εάν θέλουμε να περιορίσουμε την κλιματική αλλαγή.

Το πραγματικό συμπέρασμα από την COP24 είναι ότι είναι ουτοπικό να τεθούν στη βάση των δράσεων για το κλίμα τα εθνικά κράτη. Στενά συνδεδεμένα με την γεωπολιτική πραγματικότητα και τον οικονομικό ανταγωνισμό, τα κράτη δεν έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά τους για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της επιστήμης του κλίματος. Και θα ήταν μη ρεαλιστικό και αφελές να ζητήσουμε να το πράξουν. Εξάλλου κάθε κράτος δεν μοιάζει με πλοίο που στο τιμόνι του έχει έναν μόνο καπετάνιο, αλλά περισσότερο σύνολο εμπλεκόμενων πλευρών του ανταγωνίζονται για πλούτο, πρόσβαση και επιρροή.

Οι πολίτες δεν πρέπει να περιμένουν από τα κράτη μια νέα πολιτική μηδενικού κόστους, αλλά έχει έρθει η ώρα να ζητήσουν από αυτά το τέλος της οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό θα απαιτούσε νομοθεσία για την απο-ανάπτυξη, κάτι που όμως μετά από μία δεκαετία παγκόσμιας κρίσης και λιτότητας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εκλογική αυτοκτονία. Επομένως η νομοθεσία για την απο-ανάπτυξη μπορεί να είναι η σωστή πολιτική, αλλά είναι η λάθος προσέγγιση.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Είναι πολύ σημαντικό να περάσουμε από τα «εθνικά σχέδια δράσης» στην άμεση δράση εναντίον δύο ομάδων που είναι υπεύθυνες για την αλλαγή του κλίματος. Πρόκειται για τις 100 εταιρείες που είναι υπεύθυνες για το 71% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και το 10% των πλουσίων του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνονται για το 50% των εκπομπών που προκύπτουν την κατανάλωση. Αν αυτό το 10% μείωνε την κατανάλωσή του στο επίπεδο του μέσου Ευρωπαίου, θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση κατά 30% των παγκόσμιων εκπομπών.

Αν στραφούμε εναντίον των πλουσίων και των εταιριών τους θα πετύχουμε την άμεση μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό θα αποτελούσε επίσης μέρος μιας δίκαιης μετάβασης, που θα εξασφάλιζε ότι η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού δεν πρέπει να πληρώνει για την πολιτική για το κλίμα, μια σύγκρουση που έχουμε ήδη δει στους δρόμους του Παρισιού τις τελευταίες εβδομάδες στο κίνημα των «Κίτρινων γιλέκων».

Μπαίνοντας στο 2019, είναι καιρός πια να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για την κλιματική αλλαγή. Κάποια στιγμή θα χρειαστούμε κοινωνικά κινήματα ικανά να αλλάξουν τα πάντα, αλλά τώρα πρέπει να εστιάσουμε αποκλειστικά σε αυτή τη μικρή ομάδα ανθρώπων που επωφελείται από την καταστροφή του κόσμου και να μην περιμένουμε μάταια από τις κυβερνήσεις να το κάνουν για μας.

πηγη: tvxs.gr