Το ΣτΕ με τις υπ’αριθ. 1890-91/2019 αποφάσεις έκρινε αντισυνταγματικά τα ποσοστά αναπλήρωσης και ακύρωσε τις υπουργικές αποφάσεις του Ιουνίου 2016 !!

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΕΝΥΠΕΚΚ, το ΣτΕ με τις υπ’αριθ. 1890-91/2019 αποφάσεις έκρινε αντισυνταγματικά τα ποσοστά αναπλήρωσης  και ακύρωσε τις υπουργικές αποφάσεις του Ιουνίου 2016!!

Ι. Με την από 29/9/2019  ανακοίνωσή μας είχαμε καλέσει την ηγεσία τού ΕΦΚΑ και την κυβέρνηση να ΜΗΝ κοινοποιήσουν τα “Ενημερωτικά Σημειώματα” πριν τη δημοσίευση των αναμενόμενων τότε αποφάσεων της Ολομέλειας του ΣτΕ και να ΜΗΝ διαρρέουν τα αναρτημένα εκκαθαριστικά σημειώματα σε φίλια προς αυτήν ΜΜΕ γιατί εκτίθενται στα βλέμματα των συνταξιούχων και όλης της ελληνικής κοινωνίας.

Η κυβέρνηση, παραβιάζοντας τον νόμο και την απρόσκοπτη λειτουργία τής Δικαιοσύνης, ανήρτησε τα Ενημερωτικά Σημειώματα με τις προσωπικές διαφορές την 1-10-2019 ενώ οι αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου Επικρατείας δημοσιεύθηκαν στις 4-10-2019!!

ΙΙ. Με τις υπ αριθ. 1890 και 1891/2019 αποφάσεις της Ολομέλειας του ΣτΕ, το Ανώτατο Ακυρωτικό, ενώ έκρινε συνταγματικό τον θεσμό του επανυπολογισμού των κύριων και επικουρικών συντάξεων (άρθρα 14, 33 και 96 ν. 4387/2016), ταυτόχρονα έκρινε αντισυνταγματικά τα ποσοστά αναπλήρωσης βάσει των οποίων έγινε ο επανυπολογισμός τους.

Συγκεκριμένα, με την υπ’αριθ. 1890/2019 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ κηρύχθηκε άκυρη ως αντισυνταγματική η υπ’αριθ. 25909/470/7-6-2016 υπουργική απόφαση που καθόριζε τα ποσοστά αναπλήρωσης για τον επανυπολογισμό των επικουρικών συντάξεων.

Ομοίως, με την υπ’αριθ. 1891/2019 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, κηρύχθηκε άκυρη ως αντισυνταγματική η υπ’αριθ. 26083/887/7-6-2016 κοινή υπουργική απόφαση που καθόριζε τα ποσοστά αναπλήρωσης για τον επανυπολογισμό των κύριων συντάξεων.

Ειδικότερα, στην υπ’αριθ. 1891/2019 απόφαση (επίσημη περίληψη του ΣτΕ) αναφέρεται ότι: “… η Ολομέλεια συνεκτιμώντας τους λόγους, για τους οποίους εχώρησε η ακύρωση της ΚΥΑ  26083/887/7-6-2016 και τον μεγάλο αριθμό των καταβαλλομένων κυρίων συντάξεων, των οποίων ο επανυπολογισμός θα τεθεί εν αμφιβόλω με την αναδρομική ακύρωση της προσβαλλομένης απόφασης και των εκκρεμοτήτων που θα ανακύψουν, έκρινε κατά πλειοψηφία ότι εν προκειμένω συντρέχουν λόγοι δημοσίου συμφέροντος που επιβάλλουν, κατ’εφαρμογή του άρθρου 50 παρ. 3Β του ΠΔ 18/1989, τα αποτελέσματα της ακυρώσεως να επέλθουν από τη δημοσίευση της 1891/2019 αποφάσεως (4-10-2019)”.

Είναι σκόπιμο εδώ να σημειώσουμε ότι, ενώ η ακυρότητα των ανωτέρω υπουργικών αποφάσεων ανατρέχει στην ημερομηνία έκδοσής τους (7-6-2016), τα τυχόν οικονομικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την ακυρότητα αυτή, σύμφωνα με το διατακτικό των αποφάσεων του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, γεννώνται “ex nunc”, δηλαδή από τη δημοσίευση των αποφάσεων (4-10-2019) κι εφεξής.

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Δημήτρης Σταμούλης

Μπίζνες στην υγεία

Οι μεγάλες αλυσίδες ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων έχουν βρει πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης τα τελευταία χρόνια. Ειδικά από το 2012 και μετά, όταν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου διέλυσε την δημόσια πρωτοβάθμια υγεία του ΙΚΑ, που μέσω των τοπικών μονάδων παρείχε δωρεάν υπηρεσίες και άνοιξε το δρόμο της κερδοφόρας… ανάπτυξης στους ιδιώτες επιχειρηματίες.

Τον τελευταίο χρόνο όμως παρατηρείται μια ραγδαία επέκταση των μεγάλων διαγνωστικών κέντρων όχι μόνο σε ακριβές περιοχές του λεκανοπεδίου της Αττικής, όπου διαβιούν μεσαία και υψηλά εισοδήματα. Από το 2018 και μετά, για παράδειγμα, σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, τα Πατήσια, όπου διαμένουν χιλιάδες μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς, και κόσμος του μόχθου και της εργασιακής ανασφάλειας, έχουμε δει να ξεφυτρώνουν σαν τα… μανιτάρια τέτοια υποκαταστήματα. Στην περιοχή αυτή επέλεξε η Ιατρόπολις να επενδύσει 10 εκατ. ευρώ σε νέα μονάδα, σε νεόδμητο κτίριο. Είναι το έβδομο κατά σειρά διαγνωστικό της αλυσίδας, καθώς ήδη διαθέτει άλλα πέντε, και μία ογκολογική κλινική, εξυπηρετώντας πλέον 4.000 επισκέπτες καθημερινά. Φυσικά η νέα μονάδα είναι συμβεβλημένη με τον ΕΟΠΥΥ και με ασφαλιστικές εταιρείες.

Αλλά και ο κολοσσός του κλάδου των ιδιωτικών διαγνωστικών, Βιοϊατρική, σε μικρή απόσταση στην ίδια οδό (Πατησίων, Πλατεία Αμερικής) επένδυσε σε νέα μονάδα και μάλιστα σε ανακαινισμένο νεοκλασικό που επί πολλά χρόνια κανένας άλλος επιχειρηματίας δεν τολμούσε να νοικιάσει στην περιοχή. Παρά το γεγονός ότι σε περίπου 500 μέτρα υπάρχει κι άλλο υποκατάστημα της ίδιας αλυσίδας. Ανάλογες «επενδύσεις» κάνουν αρκετές αλυσίδες ιδιωτικών ιατρικών κέντρων, μεγαλύτερων ή μικρότερων. Ο κλάδος πλέον έχει γιγαντωθεί μετά τη διάλυση της δημόσιας πρωτοβάθμιας περίθαλψης, το 2013: η Βιοϊατρική διαθέτει 35 κέντρα σε όλη τη χώρα, η Euromedica 37 (ιδρυτής Θ. Λιακουνάκος), η Affidea 19 (ένας από τους μεγαλύτερους ιδιώτες παρόχους στην πρωτοβάθμια υγεία στην Ευρώπη), η Iatropolis έξι κ.α.

Ο κλάδος των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων αυξήθηκε το 2018 κατά 3%

Στον τομέα της δημόσιας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) εξελίσσεται η απόλυτη κοροϊδία τα τελευταία χρόνια. Από τους 2.500 γιατρούς, που απολύθηκαν με το νόμο Άδωνη Γεωργιάδη από τα πρώην ΙΚΑ και ΠΕΔΥ, δεν αναπληρώθηκε ούτε ένας και ας ήταν βασική προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ. Η πολυδιαφημισμένη στήριξη του δημόσιου τομέα με τις ΤΟΜΥ (Τοπικές Μονάδες Υγείας) και τους οικογενειακούς γιατρούς κατέληξε σε μεγαλοπρεπέστατο φιάσκο. Το νέο σύστημα ΠΦΥ, όπως εύστοχα έχει επισημάνει η Αριστερή Ριζοσπαστική Συνεργασία Ιατρών (ΑΡΣΙ), είναι κακή αντιγραφή των αποτυχημένων μοντέλων της Ευρώπης, με βασικά χαρακτηριστικά την υποχρηματοδότηση, τη δυσκολία πρόσβασης στις βασικές, και την ακόμα μεγαλύτερη, στις εξειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες. Και όπως θα δείξουμε πιο κάτω, το σύστημα αυτό όχι μόνο δεν αδυνατίζει τον ιδιωτικό τομέα υγείας, αλλά αντίθετα τον έχει διογκώσει, μαζί και τα κέρδη του.
Σύμφωνα με έρευνα της Alco για λογαριασμό του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας, ένας στους δύο πολίτες δυσκολεύεται να καλύψει τις δαπάνες υγείας. Σε δυσμενέστερη θέση βρίσκονται τα άτομα άνω των 65 ετών που σε ποσοστό 60%, δεν μπορούν να πληρώσουν όσα απαιτούνται. Για το νέο σύστημα ΠΦΥ, το 41% δήλωσε ότι έμεινε δυσαρεστημένο από την επίσκεψη σε κάποια Μονάδα, ενώ το 80% εξαναγκάστηκε να πληρώσει για υπηρεσίες. Το χέρι στην τσέπη έβαλε το 80% των πολιτών, ενώ το 20% πλήρωσε πάνω από 70 ευρώ.
Οι υποβαθμισμένες παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας, η υπολειτουργία των ΤΟΜΥ και οι ελλείψεις οικογενειακών ιατρών, ειδικά στην περιφέρεια, έχουν ως αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός ασθενών να διαγιγνώσκεται και να θεραπεύεται ελλιπώς. Υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις προσωπικού στις δημόσιες δομές υγείας που οδηγούν στην υπολειτουργία τους, καθώς και στις δυσβάσταχτες συμμετοχές των ασθενών στη φαρμακευτική δαπάνη.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο που η Ελλάδα όσον αφορά στις δαπάνες των νοικοκυριών για την Υγεία φιγουράρει στις πρώτες θέσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς τύποις αποτελεί δωρεάν δικαίωμα για εργαζόμενους, συνταξιούχους ή άνεργους. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτές τις κοινωνικές κατηγορίες διαθέτουν υγειονομική περίθαλψη ως ασφαλισμένοι, επιβαρύνονται με συμμετοχή 15% επί της εκάστοτε τιμής αποζημίωσης, όταν τα παραπεμπτικά εκτελούνται σε ιδιώτες συμβεβλημένους παρόχους, ενώ με 5% επιβαρύνονται ακόμα και οι ασφαλισμένοι που λαμβάνουν επίδομα ΕΚΑΣ όταν επισκέπτονται ιδιώτες παρόχους. Μηδενική συμμετοχή σε διαγνωστικές εξετάσεις έχουν μόνο κάποιες κατηγορίες ασφαλισμένων με σοβαρές χρόνιες παθήσεις. Ή εφόσον αυτές οι συνταγές εκτελεστούν σε δημόσιο νοσοκομείο ή κάποιο Κέντρο Υγείας. Ωστόσο αυτό συχνά είναι ανέφικτο όταν τα ραντεβού π.χ. για μια μαγνητική είναι 2-3 μήνες μετά. Έτσι οι ασθενείς οδηγούνται στην αγκάλη των ιδιωτικών διαγνωστικών τα οποία σκαρφίζονται διάφορα κόλπα για να αρπάξουν πιο πολλά. Εάν στην ίδια συνταγή αναγράφονται 2-3 εξετάσεις, επικαλούνται φόρτο, ζητούν να «σπάσει» η συνταγή ανά εξέταση και η χωριστή χρέωση είναι πολύ ακριβότερη τόσο για τον ασθενή όσο και για τα ασφαλιστικά ταμεία! Φυσικά υπάρχει και ένας τεράστιος αριθμός ανασφάλιστων που το 2017 ανέρχονταν στο 27% όταν προ κρίσης, το 2009, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 5%.
Η Ελλάδα, μαζί με την Ιταλία καταγράφουν τη μεγαλύτερη ιδιωτική δαπάνη για την υγεία, 7,5% και 6,1% του μέσου προϋπολογισμού των νοικοκυριών, αντίστοιχα, όταν το ποσοστό αυτό στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι μόλις 1,2% και στην Ισπανία 3,4%! Την ίδια στιγμή, οι δαπάνες για την Υγεία διαμορφώνονται ανάλογα με τη σύνθεση των νοικοκυριών. Έτσι στα φτωχά νοικοκυριά ανέρχεται στο 9,2% του μέσου προϋπολογισμού τους, ενώ η αντίστοιχη δαπάνη των μη φτωχών είναι 7,7% (Έρευνα Οικογενειακών Προϋπολογισμών 2018, ΕΛΣΤΑΤ). Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η δεύτερη μεγαλύτερη μεταβολή δαπανών των νοικοκυριών, σε σχέση με την προηγούμενη έρευνα (2017), μετά την κατηγορία ξενοδοχεία, καφενεία και εστιατόρια (αύξηση 5,1%), καταγράφεται στις δαπάνες για υγεία (αύξηση 4,5%).
Η εικόνα απομύζησης του λαού από τους ιδιώτες πάροχους υπηρεσιών υγείας αντικατοπτρίζεται και στα συνολικά έσοδα των επιχειρήσεων του κλάδου στην Ελλάδα το 2018 σε σχέση με το 2017, καθώς κατέγραψαν αύξηση σε ποσοστό της τάξης του 1,5%. Από την άλλη, όπως συμβαίνει και σε άλλους «βιομηχανικούς» κλάδους, έτσι και στη «βιομηχανία της ιδιωτικής υγείας» καταγράφονται το τελευταίο διάστημα ανακατατάξεις και τάσεις συγκέντρωσης, σύμφωνα με την ΙCAP, ειδικά στους τομείς γενικών θεραπευτηρίων, μαιευτικών-γυναικολογικών κλινικών και διαγνωστικών κέντρων – κέντρων αιμοκάθαρσης κ.α.. Κι εδώ φαίνεται η τάση ενδυνάμωσης των ιδιωτικών εταιρειών υγείας που όχι μόνο «παρασιτούν» πάνω στο αποδυναμωμένο σώμα της δημόσιας ΠΦΥ που ακολούθησαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2012 και μετά αλλά πλέον κατέχουν πολύ μεγάλο μερίδιο στη συνολική πίτα του κλάδου Υγείας.
Είναι χαρακτηριστικό πως επί συνόλου 45.273 κλινών πανελλαδικά το 2016, το 1/3 των κλινών ανήκει σε ιδιωτικά θεραπευτήρια (ΕΛΣΤΑΤ). Η μελέτη της ΙCAP επιβεβαιώνει το ρεπορτάζ του Πριν όχι μόνο στην περιοχή της Πατησίων στην Αθήνα, με το «ξεφύτρωμα» πολλών υποκαταστημάτων μεγάλων ιδιωτικών αλυσίδων, αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου και άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, «σημαντικός είναι και ο αριθμός των ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων, αρκετά δε εξ αυτών ανήκουν σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους». Γίνεται μάλιστα λόγος, για πέντε μεγάλα ιδιωτικά θεραπευτήρια και δύο διαγνωστικά της Αθήνας που άλλαξαν ιδιοκτησία, ενώ σε ένα η διαδικασία είναι σε εξέλιξη, καθώς και για «ενδιαφέρον για νέες επιχειρηματικές συμφωνίες» και εκτός Αττικής.
Διπλάσια από το μέσο όρο του κλάδου της ιδιωτικής υγείας (1,5%) ήταν η άνοδος της αγοράς (βάσει αξίας) των διαγνωστικών κέντρων, κέντρων αιμοκάθαρσης και λοιπών κέντρων, 3% το 2018 σε σχέση με το 2017. Ο κλάδος έχει ήδη επανέλθει στην κερδοφορία το 2016 ύστερα από τέσσερα ζημιογόνα έτη. Ειδικότερα, σε ό,τι αφορά τα διαγνωστικά κέντρα – κέντρα αιμοκάθαρσης & λοιπά κέντρα, στοιχεία 33 εταιρειών δείχνουν σημαντική αύξηση (52,2%) στα κέρδη (προ φόρου) την περίοδο 2016/15.
Οι ΤΟΜΥ που θα αποτελούσαν τον κορμό –μαζί με τους συμβεβλημένους οικογενειακούς γιατρούς– της ΠΦΥ, έχουν οδηγηθεί σε ναυάγιο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί πως ως τον Δεκέμβριο του 2018, θα είχαν ιδρυθεί 239 ΤΟΜΥ σε όλη τη χώρα και περίπου 3.000 οικογενειακοί γιατροί θα συμβάλονταν με τον ΕΟΠΥΥ. Τον Ιούνιο 2019 λειτουργούσαν μόλις 127 ΤΟΜΥ σε μεγάλες πόλεις της χώρας, ενώ στην Αττική μόλις 44.

Δωρεάν δημόσια πρωτοβάθμια Υγεία με κρατική χρηματοδότηση

Åãêáßíåéá ôçò ðñþôçò ôïðéêÞò ìïíÜäáò Õãåßáò óôï ÐåñéóôÝñé, ðáñïõóßá ôïõ ÁíáðëçñùôÞ Õðïõñãïý Õãåßáò Ðáýëïõ ÐïëÜêç, Ôñßôç 6/3/2018. (EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

Η ραγδαία εξάπλωση των ιδιωτικών αλυσίδων διαγνωστικών κέντρων στις λαϊκές και όχι μόνο γειτονιές της Αττικής δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα της εφαρμογής της «συνταγής» των μνημονιακών κυβερνήσεων υπό την καθοδήγηση των ΔΝΤ-ΕΕ που έδωσε τη χαριστική βολή στις στοιχειώδεις ανάγκες για πρωτοβάθμια υγεία της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, υπογράφοντας την πλήρη υπαγωγή της ΠΦΥ στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Η σύνδεση των παροχών Υγείας με την ασφαλιστική κατάσταση των εργαζομένων, σε συνθήκες ανεργίας, μείωσης μισθών και εργοδοτικών εισφορών, καθώς και κρατικής υποχρηματοδότησης, οδήγησε στη δραστική περικοπή των δημόσιων παροχών και τον σχεδόν πλήρη αποκλεισμό των ανασφάλιστων. Και σήμερα φτάνουμε στο αίσχος της μη απόδοσης ΑΜΚΑ σε χιλιάδες φτωχούς κσι ανασφάλιστους μετανάστες και πρόσφυγες.
Μετέτρεψαν τον ΕΟΠΥΥ σε αποκλειστικά αγοραστή υπηρεσιών υγείας προσφέροντας απλόχερα δισ ευρώ στους πιο πιστούς συμμάχους τους: τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, τις μεγάλες ιδιωτικές κλινικές και τις αλυσίδες των διαγνωστικών κέντρων. Η εισαγωγή κλειστών-σφαιρικών προϋπολογισμών εδραίωσε επιχειρηματικά κριτήρια στη λειτουργία της πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Διόλου αμελητέα ανατροπή ήταν και η πλήρης αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις και το καθεστώς αποζημίωσης για τους οικογενειακούς γιατρούς/γιατρούς αναφοράς, που συνδέεται με τον αριθμό των ασθενών και τα χαρακτηριστικά τους. Αυτό σημαίνει πλήρης απαξίωση των εργαζόμενων υγειονομικών που εργάζονται σε καθεστώς πλήρους επισφάλειας και ελαστικής εργασίας, με αμοιβές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των κλειστών προϋπολογισμών.
Ο λαός, η νεολαία, οι εργαζόμενοι στο χώρο της Υγείας χρειάζεται να παλέψουν για μια δωρεάν αποκλειστικά δημόσια Πρωτοβάθμια Υγεία με αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση πλήρως ενταγμένη στο Εθνικό Σύστημα Υγείας οργανικά διασυνδεμένη με τα δημόσια νοσοκομεία. Με γιατρούς και γενικά υγειονομικούς λειτουργούς πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης σε μόνιμες θέσεις εργασίας. Με σοβαρές και πλήρεις δομές. Με προσανατολισμό στην πρόληψη. Με ένταξη σε αυτήν της πραγματικής ΠΦΥ και των υποβαθμισμένων σήμερα δομών δημόσιας υγείας και των ανύπαρκτων δομών ιατρικής της εργασίας. Με την αρμονική οργανική διασύνδεση των Κέντρων Υγείας με τα νοσοκομεία του ΕΣΥ να διασφαλίζει τόσο την ποιοτική πρωτοβάθμια φροντίδα όσο και την αποφόρτιση των νοσοκομείων από περιστατικά που μπορούν να αντιμετωπίζονται από τα Κέντρα Υγείας. Επίσης να διασφαλίζει πως ιατρικές ειδικότητες οι οποίες σχετίζονται τόσο με την πρωτοβάθμια όσο και με την νοσοκομειακή περίθαλψη δεν θα αποξενώνονται από κανένα από τα δύο αντικείμενα. Μια δημόσια Πρωτοβάθμια Υγεία που θα προσφέρει επιστημονική και επαγγελματική αξιοπρέπεια σε όλους τους νέους ειδικευμένους γιατρούς με ειδικότητες που αναφέρονται στην πρωτοβάθμια φροντίδα, Γενικούς Γιατρούς, Παθολόγους κλπ. χωρίς αποκλεισμούς.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Άντε πάλι, ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή.

Ας πάμε να βάλουμε λίγο τα πράγματα στη θέση τους, ή μάλλον ας τα βγάλουμε από εκεί που είναι τοποθετημένα γιατί σαν πολύ να αναπόδιασε ο κόσμος, σαν πολύ “κανονικός“ έγινε και μας δείχνουν το μαύρο για άσπρο, το δεξί για αριστερό, το κάτω για πάνω και το κακάσχημο για πεντάμορφο.

Μεγαλώσαμε βλέπεις και δεν έχουμε άλλα άντερα να βγάλουμε. Είναι που μειώνονται οι αντοχές και οι ανοχές στις ανοησίες, είναι που σκλήρυνε και το πετσί γύρω από το στόμα και δεν μπορείς πια εύκολα να χαμογελάσεις για να μην αναγκαστείς να σιχτιρίσεις.

Πώς, αλήθεια, να χωνέψουμε την ευχή, δεν έχει σημασία αν είναι πρόσφατη ή όχι, να έχει επιτυχία μια πολεμική επιχείρηση από τα χείλη κάποιου που εκπροσωπεί υποτίθεται το θεό της αγάπης; Και τι σόι θεός είναι αυτός που δέχεται να έχει τέτοιους εκπροσώπους;

Πώς να καταπιούμε την αναγκαιότητα να υπάρχουν μια χούφτα άνθρωποι που κατέχουν το μισό πλούτο της γης; Τι να τον κάνουν τόσο πλούτο; Τι μάνα είναι αυτή που ξόδεψε 5 εκατομμύρια ευρώ για να κατασκευάσει ενυδρείο με καρχαρίες για την κόρη της; Χάθηκαν οι κούκλες; Τα παραμύθια; Οι κατασκευές; Τα παζλ; Πόσο κόπιασε για να τα βγάλει;

Πόσο ηλίθιοι πρέπει να νιώσουμε που αφήνουμε τον κάθε πλούσιο “δουλευταρά” υπουργό να βρίζει τους φτωχούς, τους άνεργους και όσους δεν έχουν στον ήλιο μοίρα με ύφος χιλίων καρδιναλίων, αποκαλώντας τους τεμπέληδες και χαραμοφάηδες; Και ποιος το κάνει αυτό; Ο αρχιτεμπέλης και αρχιχαραμοφάης!

Πόσο ακόμα να ανεχτούμε τον κάθε “Τάκη” ή “Τάκαρο” που θέλει να μας πείσει ότι ο Νίκος Γόδας εκτελέστηκε όχι επειδή ήταν κομμουνιστής αλλά επειδή ήταν παίχτης του Ολυμπιακού, μόνο και μόνο γιατί ο Γόδας πολέμησε αυτά που ο “Τάκαρος” ασπάζεται; Τι να κάνουμε; Άλλοι τους πολέμησαν τους φασίστες και άλλοι συνεργάστηκαν μαζί τους!

Θα μου πείτε τώρα, είναι φασίστας ο “Τάκης”;

Δεν ξέρω! Θα ρωτήσω τον Θανάση τον Αντετοκούνμπο.

Όμως είναι τόσο “κότα” που δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει “πίθηκο” τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Αν το έκανε ήξερε πως ακόμα και τα αφεντικά του, παρόλο που είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία, θα τον έκραζαν. Βλέπετε φωτογραφίζονται μαζί του με πλατιά χαμόγελα γιατί ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έχει “κόσμο” πίσω του. Δεν είναι “λάθρο”. Έχει πάρει “προαγωγή” λόγω του ταλέντου του. Τους φέρνει κέρδη το ταλέντο του γι’ αυτό και τον έχουν στο απυρόβλητο.

Υποκριτές του κερατά. Που τρέχετε στις εκκλησιές και το παίζετε και καλοί χριστιανοί σαν τον Άνθιμο τον διδάκτορα!

Θα πει κάποιος, πως δεν αξίζει να ασχολείσαι με τον κάθε υποκριτή. Σημασία έχει η υψηλή πολιτική. Να πιάσεις τα μεγάλα κεφάλια. Τραμπ, Πούτιν, Ερντογάν και όλο το υπόλοιπο τσούρμο. Δε λέω, δίκιο έχουν. Όμως ο κόσμος σκέφτεται αλλιώς. Σου λέει κατάμουτρα πως με αυτούς τους μεγάλους δεν μπορούμε να τα βάλουμε. Ξεχνάμε όμως πως αυτή την άποψη τη διαμορφώνουν οι άλλοι οι μικρότεροι. Οι τηλεαστέρες, οι δημοσιογράφοι κατά παραγγελία, οι υπουργίσκοι, οι τοπικοί μικροπαράγοντες και ο γιος της πλύστρας.

Ας τους κάνουμε να νιώσουν λίγο μόνοι.

Ας τους αφήσουμε χωρίς ακροατήριο.

Μας αξίζουν πιο όμορφες εικόνες και ακούσματα από τις γλοιώδεις απεικονίσεις τους και τα ζωώδη ουρλιαχτά τους.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος που να προτιμάει τον πόλεμο απ' την ειρήνη. Γιατί στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους.

Ηρόδοτος

Κι αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα τότε οι κυρίαρχοι των διεθνών εξελίξεων είναι ανόητοι που δείχνουν να προετοιμάζονται συνεχώς για μια γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση ή μήπως ανόητοι είμαστε όσοι επιχειρούμε να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου της πολεμικής απειλής;

Μια σύντομη ματιά στην ειδησεογραφική καθημερινότητα μαρτυρά ότι το θέμα των πολεμικών εξοπλισμών της Ελλάδας, της σχέσης της με το ΝΑΤΟ αλλά και οι διεθνείς εξελίξεις σε Μέση Ανατολή και Νοτιανατολική Μεσόγειο (για να μην πάμε μακριά) απασχολούν τη συζήτηση των αστικών μιντιακών μέσων περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Χαρακτηριστική άλλωστε η επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Ελλάδα που ούτε λίγο ούτε πολύ αποσκοπούσε στην επισημοποίηση του αρραβώνα της χώρας μας με ΝΑΤΟ και ΕΕ με προίκα, την αξιοποίηση της χώρας μας ως βασικού πυλώνα για το πλανητικό τείχος μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Μια πορεία που όχι μόνο δεν ανακόπηκε αλλά εν τέλει πλειοδοτήθηκε από την δήθεν αριστερή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε στρατιωτική βάση περιφρούρησης των ελληνικών συμφερόντων απέναντι στην Τουρκία και των γενικότερων συμφερόντων της Δύσης απέναντι σε αυτά της Ανατολής. Προφανώς και στο ερώτημα ποια είναι τα κοινά Δυτικά συμφέροντα, ή με άλλες λέξεις ποιο είναι το κοινό συμφέρον της Δανείστριας Γερμανίας και της οφειλέτριας Ελλάδας, δεν παίρνουμε καμία απάντηση.

Επιπλέον διαρκής είναι κι η συζήτηση για τις εξορύξεις στο Αιγαίο εν μέσω των αντιτιθέμενων ανταγωνισμών των αστικών τάξεων και κρατών Ελλάδας Τουρκίας.  Άλλωστε για τις ελληνικές κυβερνήσεις η ασπίδα μας είναι η περαιτέρω πρόσδεση της χώρας στο άρμα του ΝΑΤΟ και η εμβάθυνση της γεωπολιτικής συμμαχίας με τον άξονα Αιγύπτου – Κύπρου – Ισραήλ.  

Γίνεται λοιπόν αντιληπτό ότι στις μέρες μας εφόσον το ζήτημα του πολέμου (ή έστω της συζήτησης και απειλής αυτού) τίθεται με σύγχρονο και αναβαθμισμένο τρόπο, υπό το αντίστοιχο πρίσμα οφείλουμε να δούμε και την ανάγκη συγκρότησης ενός σύγχρονου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Η κινητοποίηση ενάντια στην επίσκεψη και παρουσία του Πομπέο στην χώρας μας, ανέδειξε με χαρακτηριστικό τρόπο την ανάγκη αυτή. Όχι τόσο λόγω της μαζικότητας της κινητοποίησης αυτής – στοιχεία η αξιολόγηση των οποίων δεν πρέπει να υποτιμάται – αλλά λόγω της διαχείρισής της από την Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Μια αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση με κατεύθυνση την Αμερικάνικη Πρεσβεία, που δεν πρόλαβε καν να προσεγγίσει τη Βασιλίσσης Σοφίας και εμποδίστηκε από τις δυνάμεις καταστολής στη Σταδίου στο ύψος των Προπυλαίων. Κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει ότι τα πάντα ενεργά και με πολλά γραμμένα χιλιόμετρα αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού, είναι ικανά να παίξουν ρόλο στις απαντήσεις που το εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα οφείλει να δώσει.  

Παράλληλα, η συζήτηση γύρω από τις προσφυγικές ροές στην Ελλάδα συνεχίζει να γίνεται ακροδεξιά ηγεμονία, στα πλαίσια της ευρύτερης ιδεολογικής αντεπίθεσης που επιχειρεί η κυβέρνηση της ΝΔ. Ο διαχωρισμός σε πρόσφυγες πολέμου και οικονομικούς μετανάστες δεν οριοθετεί τίποτα παραπάνω από τη μισαλλοδοξία των αστικών κυβερνήσεων που προσπαθούν να υπηρετήσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα πάνω στις ανθρώπινες ψυχές. Μια σύγχρονη γραμμή ριζοσπαστικής αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες θα πρέπει να ξεκινάει από ένα μαζικό δημοκρατικό κίνημα που θα βροντοφωνάζει τις ουσιώδεις αιτίες της μετανάστευσης και του ξεριζωμού που δεν είναι άλλες από τον πόλεμο, -οικονομικό, ιδεολογικό, κυνικά στρατιωτικό- και την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Χρειαζόμαστε όσο ποτέ άλλοτε ένα κίνημα που θα αγκαλιάζει τους πληττόμενους λαούς και ταυτόχρονα θα πολιτικοποιεί την ανάγκη για αντίσταση στον σύγχρονο ιμπεριαλισμό.

Σήμερα καμία δύναμη με αναφορά στο μαχόμενο, μαζικό κίνημα δεν μπορεί να μην θέτει επί τάπητος το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, όπως αυτή υπαγορεύεται με σύγχρονο και σύνθετο τρόπο από τις γεωπολιτικές και κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις. Τα παραδείγματα εγκατάλειψης του αντιιμπεριαλιστικών αιχμών στα πλαίσια ανάδειξης άλλων ιεραρχήσεων αιτημάτων πάλης πολλά, αντίστοιχα κι εκείνα της διαστρέβλωσης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και της τελικής αστικής του ενσωμάτωσης. Γι αυτό και σήμερα απαιτείται ένα σύγχρονο μαζικό αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, υπεράσπισης της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας ενάντια στην πολεμική απειλή από όπου κι αν προέρχεται και θα αποκρούει το ακροδεξιό ιδεολογικό και πολιτικό ντεμαράζ της Νέας Δημοκρατίας σε κάθε χώρο, στις γειτονιές μας, στους χώρους εργασίας, στα πανεπιστήμια και τα σχολεία μας. Σήμερα για να ξαναπιάσουμε το νήμα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα θα πρέπει να ξαναμιλήσουμε για το ΝΑΤΟ και τις καταστροφικές του πολιτικές. Θα πρέπει να ξαναμιλήσουμε για τις ΗΠΑ και να μη τρέφουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο τους μέσα στη γεωπολιτική σκακιέρα! Ο υποτιθέμενος θεματοφύλακας της τάξης και της ασφάλειας της Νοτιανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, είναι ο βασικός συνεταίρος του κράτους δολοφόνου, του Ισραήλ και επέτρεψε αν δεν υπαγόρευσε την εν εξελίξει απόβαση του Τουρκικού στρατού απέναντι σε βάσεις Κούρδων και αμάχων στη Βόρεια Συρία. Σήμερα θα πρέπει να ξαναδούμε το ρόλο της Ελλάδας ως μία χώρα-κρίκο στην διαδικασία περάτωσης των ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Καμία τακτική συμπόρευση σε διεθνές επίπεδο δε θα μπορεί να έχει νόημα αν δεν μιλήσουμε ξανά για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δημοκρατική μακριά και έξω από το ευρώ, την Ε.Ε το ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Η μάχη απέναντι στο προχώρημα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών στη περιοχή μας για την Αριστερά δε θα πρέπει να είναι μια μάχη «κατάκτησης χώρου» ούτε ένας διαγωνισμός για τον καλύτερο και πιο αυθεντικό αντιιμπεριαλισμό. Μια Αριστερά ενωτική, μετωπική, πραγματικά δημοκρατική στη συγκρότηση της θα πρέπει να αρθρώσει και τον αναγκαίο σήμερα προγραμματικό λόγο που θα μπορεί με άμεσο τρόπο, να ορίζει και να καθορίζει το ταξικό της καθήκον στο πλάι του εργαζόμενου λαού της χώρας με μοναδική προοπτική τη χάραξη μιας ανεξάρτητης πορείας για τη χώρα μας, σε σοσιαλιστική κομμουνιστική κατεύθυνση.

Παναγιώτης Καλαβάνος, Σπύρος Τσατσαρώνης

ΠΗΓΗ: kommon.gr