ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Η Λιβύη εξακολουθεί, από το 2011, να είναι «μαύρη τρύπα» σε μια περιοχή μεγάλου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος. Το έπαθλο για όποιους καταφέρουν να ελέγξουν τη χώρα είναι τεράστιο, καθώς διαθέτει τεράστιες διαπιστωμένες ποσότητες πετρελαίου (βρίσκεται στην ένατη θέση) και ανυπολόγιστα διαθέσιμα φυσικού αερίου. Πέρα όμως από τον διαπιστωμένο ενεργειακό πλούτο, ο έλεγχος της Λιβύης συνεπάγεται έλεγχο ενός πιθανού νέου δρόμου μεταφοράς ενεργειακών πόρων από τη Μεσόγειο προς την Ευρώπη.

Ο ενεργειακός πλούτος και η γεωγραφική θέση της Λιβύης εξηγούν σε μεγάλο βαθμό τα δεινά της χώρας από το 2011 μέχρι σήμερα. Το ενδιαφέρον όλων αυτών που συμμετείχαν πρόσφατα στη διάσκεψη του Βερολίνου προκειμένου να αναζητηθεί μια ειρηνική διέξοδος στον εμφύλιο προφανώς δεν εκδηλώθηκε για ανθρωπιστικούς λόγους και ευαισθησίες. Άλλωστε πολλοί από τους συμμετέχοντες στη διάσκεψη (Αμερικανοί, Γάλλοι κ.λπ.) συνέβαλαν καθοριστικά το 2011 στη δημιουργία του σημερινού χάους.

Μια οπτική γωνία η οποία μπορεί να προσφέρει ικανοποιητικές απαντήσεις στο σημερινό λιβυκό πρόβλημα έχει να κάνει με το μεγάλο παιχνίδι του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης. Η γεωγραφία και ο πλούτος ενεργειακών πόρων καθιστούν τη Ρωσία τον βασικό προμηθευτή της Ευρώπης. Στη βάση αυτής της πραγματικότητας έχει οικοδομηθεί η στρατηγική σχέση Γερμανίας – Ρωσίας και η δημιουργία των βόρειων (αγωγών) δρόμων εφοδιασμού με φυσικό αέριο.

Αυτή, ωστόσο, η πραγματικότητα υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ευρώπη, τα οποία θεμελιώθηκαν μετά την ήττα της Γερμανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι ΗΠΑ, εδώ και δύο δεκαετίες, κάνουν κάθε τι δυνατό για να αποτρέψουν τη μονοπωλιακή εξάρτηση της Γερμανίας και κατ’ επέκταση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο. Άλλωστε, ο στόχος των Αμερικανών μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με τη δημιουργία του ΝΑΤΟ ήταν και παραμένει να κρατούν τη Γερμανία κάτω, τη Ρωσία έξω και τους εαυτούς τους μέσα στην Ευρώπη.

Γεωπολιτικό έπαθλο

Την τελευταία δεκαετία η διαπίστωση της ύπαρξης τεράστιων ενεργειακών πόρων στη λεκάνη της ανατολικής Μεσογείου έδωσε νέα διάσταση και μεγαλύτερη ένταση στο μεγάλο παιχνίδι που αφορά τον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης. Είναι προφανές ότι αυτός που ελέγχει τους ενεργειακούς πόρους και τους δρόμους μεταφοράς τους προς την Ευρώπη μπορεί να διεκδικήσει τη Γηραιά Ήπειρο ως τεράστιο γεωπολιτικό έπαθλο στο παγκόσμιο παιχνίδι ισχύος.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου μπορούμε ίσως να δούμε λίγο πιο καθαρά τις τελευταίες εξελίξεις στη Λιβύη και να κατανοήσουμε ποιοι είναι με ποιους και τι επιδιώκουν.

1. Έχουμε καταρχάς αυτούς που επέλεξαν να δημιουργήσουν τη «μαύρη τρύπα» στην περιοχή υποθάλποντας την εξέγερση κατά του Καντάφι. Σ’ αυτό το «έργο» οι πρωταγωνιστές ήταν οι ΗΠΑ και η Γαλλία. Αυτές οι δύο χώρες πρωτοστάτησαν στην πολεμική εμπλοκή, η οποία σάρωσε το παλιό καθεστώς.

2. Οι Αμερικανοί, αντιμέτωποι με τους ανέμους που έσπειραν στη Μέση Ανατολή, με τις επεμβάσεις στο Ιράκ και τη δημιουργία του χάους στη Συρία, δεν ασχολήθηκαν επιμελώς με την υπόθεση αποκατάστασης μιας στοιχειώδους τάξης στη Λιβύη. Άλλωστε και οι δύο βασικοί πόλοι εξουσίας που προέκυψαν στη Λιβύη (στην Τρίπολη με τον Σαράτζ και στη Βεγγάζη με τον Χαφτάρ) βρίσκονταν πάντα κοντά στην αμερικανική επιρροή.

3. Για τη Ρωσία η διαιώνιση της κρίσης στη Λιβύη υπήρξε μια ευκαιρία για επέκταση της επιρροής της στη βόρειο Αφρική, την οποία δεν άφησε ανεκμετάλλευτη. Η Μόσχα πρόσφερε υποστήριξη (πολεμικό υλικό και μισθοφόρους) στην πλευρά της Βεγγάζης και του Χαφτάρ. Η εν λόγω υποστήριξη φαίνεται μάλιστα ότι απέδωσε καθώς οι δυνάμεις της αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ κυβέρνησης της Τρίπολης δεν ελέγχουν πια τίποτε περισσότερο από την πρωτεύουσα της χώρας.

4. Η Τουρκία, μέσω των συμφωνιών που υπέγραψε για παροχή στρατιωτικής βοήθειας και οριοθέτησης των θαλασσίων συνόρων με την αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Τρίπολης, επιχειρεί να διεκδικήσει το μερίδιο που θεωρεί ότι της αναλογεί στο μεγάλο παιχνίδι των δρόμων μεταφοράς του ενεργειακού πλούτου της Μεσογείου προς την Ευρώπη.

Καθώς τα ρωσικά και τα τουρκικά συμφέροντα στην περιοχή φαίνονται συντονισμένα, οι συμμαχίες του Ερντογάν με τον Σάρατζ και του Πούτιν με τον Χαφτάρ θα μπορούσαν να εκληφθούν ενδεχομένως ως συμπληρωματικές κινήσεις του ρωσοτουρκικού «άξονα», ο οποίος επιχειρεί να υπονομεύσει τη στρατηγική της Ουάσιγκτον για απεξάρτηση του ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης από τον έλεγχο της Μόσχας.

5. Η Γαλλία από την πλευρά της επιθυμεί να έχει καθοριστικό ρόλο και λόγο στην επόμενη μέρα στη Λιβύη, καθώς με αυτόν τον τρόπο θα αποδείξει την ηγετική της θέση στην Ε.Ε. και, με την αρωγή των ΗΠΑ, θα αμφισβητήσει τη στρατηγική σχέση που οικοδομούν Βερολίνο και Μόσχα στη βάση του μονοπωλιακού εφοδιασμού της Ευρώπης με ρωσικό φυσικό αέριο από δρόμους (αγωγούς) που δεν ελέγχονται από τις ΗΠΑ.

6. Η Ελλάδα σ’ αυτό το μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι συμμετέχει ως πιόνι το οποίο κινείται κατόπιν υποδείξεων «εταίρων», «συμμάχων» και κατά κύριο λόγο δανειστών. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι το ενδιαφέρον των ελληνικών κυβερνήσεων για την αναζήτηση ενεργειακών πόρων στις περιοχές της δυτικής Ελλάδας και νότια της Κρήτης προέκυψε μόνο κατόπιν της χρεοκοπίας και όταν η χώρα μετά τα μνημόνια υποθηκεύτηκε για τον επόμενο αιώνα…

Πηγή: topontiki.gr – Δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, τεύχος 2109 στις 23-1-2020

πηγη: imerodromos.gr

Η πρόσφατη έξαρση του κοροναϊού στην Κίνα είναι πιθανό να επηρεάσει βραχυπρόθεσμα την αγορά των δεξαμενόπλοιων, όπως είχε συμβεί και στην περίπτωση του ιού SARS το 2003, παρατηρεί ο ναυλομεσιτικός οίκος Poten & Partners.

Η εξάπλωση του ιού SARS το 2003 αποτελεί ένα είδος μοντέλου που χρησιμοποιείται για να ερμηνευτεί η αρνητική επίδραση στην αγορά των wet από τέτοιου είδους «απρόσμενα σοκ». Στο πρόσφατο εβδομαδιαίο report της, η Poten & Partners σημειώνει ότι το 2003 η Κίνα, εξαιτίας του ιού, εισήγαγε κατά τι λιγότερο από 2 εκατ. βαρέλια πετρελαίου/ημέρα σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα των 10 εκατ. βαρελιών/ημέρα. Στο report σημειώνεται επίσης ότι οποιαδήποτε συνιστώσα που επιδρά αρνητικά στη ζήτηση της Κίνας και γενικότερα της Ασίας για πετρέλαιο αποτελεί τροχοπέδη και για τις εισαγωγικές ροές και κατ’ επέκταση για την αγορά των δεξαμενόπλοιων.

Από την πλευρά της, η Goldman Sachs σημειώνει ότι, με βάση τις επιπτώσεις του SΑRS, η κινεζική ζήτηση για πετρέλαιο είναι πιθανό να μειωθεί κατά 260.000 βαρέλια/ημέρα και η τιμή του πετρελαίου να υποχωρήσει κατά $3/βαρέλι. Η Poten, στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζει ότι ελέω του SARS οι τιμές πετρελαίου είχαν μειωθεί κατά 20%, δημιουργώντας αβεβαιότητα στην παγκόσμια αγορά.

Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί από τον κοροναϊό έχει αυξηθεί σημαντικά τις τελευταίες ημέρες, με αποτέλεσμα το θαλάσσιο εμπόριο πετρελαίου να έχει κόψει ταχύτητα και οι ναύλοι να υποχωρούν, δημιουργώντας προβληματισμό, παρά το γεγονός ότι η αγορά των δεξαμενόπλοιων θεωρείται καλή.

Πολλά θα εξαρτηθούν από τον ρυθμό εξάπλωσης του ιού τις επόμενες εβδομάδες τόσο στην Κίνα όσο και στην υπόλοιπη Ασία.

Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη: naftikachronika.gr

Ενεργοποιεί τους ίδιους μηχανισμούς που κάνουν τους εθισμένους να ψάχνουν τη δόση τους

Μια μελέτη έψαξε να βρει αν η σχέση που διατηρεί ο εγκέφαλος με τη ζάχαρη έχει αναλογίες και μπορεί να συγκριθεί με τον εθισμό σε εξαρτησιογόνες ουσίες.

Και μας λέει πως ναι, μπορεί!

Η ζάχαρη επηρεάζει τον εγκέφαλο με τρόπους παρόμοιους με τα ναρκωτικά που προκαλούν εθισμό. Οι ερευνητές ισχυρίζονται μάλιστα πως η επιθυμία για ζάχαρη έχει τα στερητικά χαρακτηριστικά του εθισμού και ευθύνεται εν πολλοίς για την εγκαθίδρυση της παχυσαρκίας που συναντάμε σε αρκετά μέρη του κόσμου.

Στη μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση «Scientific Reports», οι δανοί ερευνητές παρατήρησαν τον εγκέφαλο ινδικών χοιριδίων για μια περίοδο 12 ημερών δίνοντάς τους κάθε μέρα 2 λίτρα από ένα ζαχαρούχο διάλυμα.

Και βρήκαν ενεργοποίηση του ίδιου μηχανισμού επιβράβευσης και αναστολής υποδοχέων ντοπαμίνης και οπιοειδών, «με τρόπο παραπλήσιο με εκείνο των εθιστικών ναρκωτικών». Οι τομογραφίες των εγκεφάλων των ζώων παραήταν ίδιες με εκείνες των εθισμένων στην κοκαΐνη ανθρώπων, μας λένε.

Και ισχυρίζονται μάλιστα πως εντυπωσιάστηκαν από την ταχύτατη επίδραση της ζάχαρης στους ανταποδοτικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

πηγη: newsbeast.gr

Μιχάλης Ρίζος

▸ Ο Βρούτσης προχωρά στην πλήρη εφαρμογή της σφαγής του νόμου Κατρούγκαλου, «επικοινωνιακές» αυξήσεις, μόνο για όσους έχουν πάνω από 30 έτη δουλειάς

Εχει γίνει πλέον εθιμικός κανόνας και «εθνική» πολιτική της τελευταίας 15ετίας, κάθε κυβέρνηση να φέρνει και από έναν αντεργατικό νόμο για την κοινωνική ασφάλιση. Αυτή τη φορά ο νέος νόμος έχει νονό του τον υπουργό Εργασίας Γ. Βρούτση.

Παρότι η κυβερνητική προπαγάνδα θέλει να πείσει ότι ο νέος νόμος ανατρέπει τους προηγούμενους επί το φιλολαϊκότερο, ο υπουργός σε μια έκρηξη ειλικρίνειας δήλωσε ότι δεν θέλει να ακούγεται ως ιδιοκτήτης του («δεν με καλύπτει η έκφραση νόμος Βρούτση» είπε), μη θέλοντας προφανώς να αφαιρέσει το copyright από τους προκατόχους του Κατρούγκαλο, Λοβέρδο, Κουτρουμάνη. Το κράτος και η αντεργατική πολιτική έχουν συνέχεια και προπαντός συναίνεση. Ο νόμος συνοπτικά: α)Επιταχύνει την πλήρη εφαρμογή, σε όλη του τη φιλοσοφία, του νόμου Κατρούγκαλου —προεκλογικά η ΝΔ υπόσχονταν κατάργησή. β) Επιβεβαιώνει τη διχοτόμηση της σύνταξης σε «εθνική» –σύνταξη πείνας των 384 ευρώ που κι αυτή θα εξαρτάται από τις δημοσιονομικές ανάγκες– και ανταποδοτική (κεφαλαιοποιητική – μη εγγυημένη κρατικά). γ) Οι συντελεστές αναπλήρωσης για το ανταποδοτικό μέρος παραμένουν αυτοί που ορίζει ο νόμος Κατρούγκαλου — δραστικά περικομμένοι σε σχέση με το παρελθόν. Σε συνδυασμό με το ότι ο συντάξιμος μισθός υπολογίζεται όχι με την τελευταία (καλύτερη) 5ετία, αλλά με το μέσο όρο ολόκληρου του εργάσιμου βίου, σφαγιάζεται η σύνταξη για το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων. δ) Διατηρούνται για όλους τα όρια συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια ή στα 62 χρόνια με 40(!) χρόνια υπηρεσίας — δηλαδή το τρίτο μνημόνιο που ψήφισαν μαζί ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Διατηρείται η αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες κατά 5 χρόνια και μάλιστα στο όνομα της «ισότητας». ε) Καταργούνται αμετάκλητα η 13η και 14η σύνταξη. στ) Θεωρείται δεδομένη η λεηλασία των 80 δισ. ευρώ από τα ασφαλιστικά ταμεία. ζ) Η ενοποίηση-ένταξη του σημερινού ΕΤΕΑΕΠ –επικουρικές και εφάπαξ– στον ΕΦΚΑ με την ταυτόχρονη δυνατότητα ένταξης –προαιρετικά– νέων ομάδων ασφαλισμένων (αυτοαπασχολούμενων, αγροτών και επιστημόνων) με κεφαλαιοποιητική λογική, αποτελούν την αναγκαία προϋπόθεση για λεηλασία των αποθεματικών του επικουρικού (7 δισ. σήμερα) και την πλήρη κατάργηση ή ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων, πιθανά με νέο νομοσχέδιο εντός 2020 — προχθεσινές δηλώσεις Μητσοτάκη. η) Περιορίζονται τα βαρέα και ανθυγιεινά σε ελάχιστες κατηγορίες εργαζομένων.

Μάταια η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και τα επιτελεία «ψυχολογικού πολέμου» προσπαθούν να πείσουν για αυξήσεις μέσω των συντελεστών αναπλήρωσης. Τα μικρά αυτά ποσά αυξήσεων αφορούν μόνο ασφαλισμένους που έχουν πάνω από 9.000 μέρες ασφάλισης (30 έτη), καθώς και στη δυνατότητα που δίνει ο νέος νόμος σε ελεύθερους επαγγελματίες, επιστήμονες και αγρότες να «επιλέγουν» την ασφαλιστική τους κλάση, άρα και το ύψος των εισφορών τους, σε αντιπαραβολή δήθεν με τον νόμο Κατρούγκαλου. Απαιτεί σκέτη κοροϊδία και πρόκληση όταν όλοι γνωρίζουν ότι στις συνθήκες που εργάζονται οι σημερινοί ασφαλισμένοι και ιδιαίτερα οι νέες γενιές, το ποσοστό των ασφαλισμένων που θα ξεπερνά τα 9.000 ένσημα θα είναι ελάχιστο.

Το νέο τοπίο οδηγεί αντικειμενικά σε θέση μάχης το ταξικό εργατικό κίνημα. Ωστόσο μια νικηφόρα αναμέτρηση για το Ασφαλιστικό, προϋποθέτει στρατηγική επαναχάραξη των γραμμών και αποσαφήνιση των βασικών αξόνων μιας εργατικής απάντησης. Έτσι:

1) Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι μόνο συντάξεις και υπόθεση των ηλικιωμένων. Αφορά τη σημερινή εργατική βάρδια, διότι οι εισφορές για σύνταξη και υγεία αποτελούν μέρος του μισθού, εντάσσονται στη σχέση αξίας εργατικής δύναμης και υπεραξίας που κλέβει το κεφάλαιο. Η προκλητική π.χ. μείωση των εργοδοτικών εισφορών ως «επενδυτικό κίνητρο κερδοφορίας» μεγεθύνει τον κλεμμένο μισθό από το αφεντικό, μειώνει το αποθεματικό του εργαζόμενου.

2) Η κοινωνική ασφάλιση είναι υπόθεση του παρόντος, των νέων εργαζόμενων και όχι του μέλλοντος. Δεν πρόκειται για αλληλεγγύη γενεών αλλά για εργατική ενότητα. Χωρίς δουλειά σταθερή, με πλήρη δικαιώματα, με συντάξιμα τα χρόνια ανεργίας, η σύνταξη θα μετατραπεί σε κοινωνικό βοήθημα. Η νέα βάρδια της ελαστικής εργασίας πρέπει να πρωταγωνιστήσει στη μάχη.

3) Η κοινωνική ασφάλιση δεν είναι ατομική, ανταποδοτική υπόθεση ούτε προνόμιο κάποιου κλάδου ή ομάδας εργαζομένων. Η λογική της ιδιωτικής ασφάλισης ή του επαγγελματικού ταμείου όχι μόνο δεν εξασφαλίζει τίποτα αλλά καταργεί τη συλλογικότητα, τις συλλογικές συμβάσεις, κατακερματίζει τις διεκδικήσεις, μολύνει τις εργατικές συνειδήσεις με τη λογική της αγοράς — παίρνεις ό,τι πληρώνεις ή καλύτερα ό,τι τζογάρεις.

Το ασφαλιστικό αφορά ιδιαίτερα τη νέα βάρδια που πρέπει να πρωταγωνιστήσει στη μάχη

4) Η κοινωνική ασφάλιση αφορά τη φθορά της εργατικής δύναμης. Η μανιώδης πρακτική του σημερινού ολοκληρωτικού καπιταλισμού για δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα (μέγιστη σε ένταση, ποιότητα και διάρκεια απομύζηση υπεραξίας) πρέπει να ανατραπεί. Φέρνοντας στο επίκεντρο τη μάχη για τη μείωση του χρόνου εργασίας αλλά και του συντάξιμου χρόνου. Της πλήρους, καθολικής και δωρεάν δημόσιας υγείας.

5) Η κοινωνική ασφάλιση αφορά και τη μάχη του εργατικού κινήματος απέναντι στο αστικό κράτος (εθνικό και υπερεθνικό) που όχι μόνο καταστέλλει, αλλά ληστεύει ανοιχτά ακόμα και τα αποθεματικά που βγήκαν με αίμα από το υστέρημα του εργάτη.

6) Η κοινωνική ασφάλιση αφορά και την περίθαλψη. Οι υγειονομικές εισφορές καταληστεύονται υπέρ των ιδιωτικών αλυσίδων μέσα από τη συγκρότηση ενιαίας αγοράς υπηρεσιών υγείας ΕΣΥ-ιδιωτών παρόχων-ασφαλιστικών εταιρειών (ΣΔΙΤ).

Η μάχη είναι μπροστά μας και θα είναι σκληρή. Έχουμε τα εφόδια για να αναμετρηθούμε!

πηγη:  prin.gr