Τον τρόπο επανυπολογισμού κύριων, επικουρικών συντάξεων, αλλά και του εφάπαξ, καθορίζουν τα υπουργεία Εργασίας και Οικονομίας με τρεις αποφάσεις που δημοσιεύθηκαν αργά χθες το βράδυ, βάσει του νέου ασφαλιστικού νόμου.

Για τις κύριες συντάξεις, η διαφορά που θα προκύψει διατηρείται έως το 2018, για τις επικουρικές εκτιμάται ότι οι μείωση θα φθάσει έως και το 40%, ενώ για τα εφάπαξ υπολογίζεται ότι η περικοπή θα κυμανθεί από 15% έως και 20%.

Κύριες συντάξεις

Ο επανυπολογισμός όλων των κύριων συντάξεων θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2017. Στις περιπτώσεις που το καταβαλλόμενο ποσό της σύνταξης, είναι μεγαλύτερο από αυτό που θα προκύπτει μετά το νέο υπολογισμό, τότε το επιπλέον ποσό θα εξακολουθεί να καταβάλλεται στο δικαιούχο ως προσωπική διαφορά.

Επικουρικές

Οι περικοπές θα γίνουν από τις συντάξεις του Ιουνίου που έχουν ήδη καταβληθεί. Ωστόσο, οι  μειώσεις θα ξεκινήσουν πρακτικά από τις συντάξεις του Αυγούστου.

Επειδή το ΕΤΕΑ και η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Εργασίας ΗΔΙΚΑ πιθανώς δεν  προλάβουν τον επανυπολογισμό όλων των συντάξεων -όπου δεν υπάρχουν επαρκή ηλεκτρονικά δεδομένα-, οι περικοπές θα εφαρμοστούν τον Αύγουστο, το αργότερο τον Σεπτέμβριο. Τα χρήματα από τον Ιούνιο και μετά θα ζητηθούν πίσω, αναδρομικά, σε ισόποσες δόσεις, έως το τέλος του 2016.

Ο επανυπολογισμός θα γίνει με νέο, μειωμένο ποσοστό αναπλήρωσης (0,45%). Οι περικοπές, θα αφορούν συντάξεις για τις οποίες το άθροισμα κύριας και επικουρικής, υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ μεικτά.

Εφάπαξ

Η τρίτη απόφαση αφορά τα εφάπαξ και θέτει ως ημερομηνία-ορόσημο την 1.1.2014. Για μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους με εισφορά ύψους 4% επί των αποδοχών, η εφάπαξ παροχή αποτελείται από το γινόμενο του 60% των αποδοχών επί των οποίων έγιναν οι νόμιμες κρατήσεις, επί τα έτη ασφάλισης.

Ως αποδοχές για τον υπολογισμό της εφάπαξ παροχής νοείται ο μέσος όρος των μηνιαίων αποδοχών κατά τα 5 τελευταία έτη έως και την 31.12.2103.

Εκκρεμείς αιτήσεις χορήγησης εφάπαξ παροχής από την 1η Σεπτεμβρίου 2013 και εφεξής υπολογίζονται με βάση τη νέα υπουργική απόφαση.

Όσον αφορά εφάπαξ στο δημόσιο που εκκρεμούν για αιτήσεις που έχουν υποβληθεί από την 1η Σεπτεμβρίου 2013 έως και την 31η Δεκεμβρίου 2013, εκτιμάται ότι θα προκύψουν μειώσεις έως και 18%.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Τι θα συμβεί στους μισθούς από το φθινόπωρο και μετά λόγω του Τρίτου Μνημονίου, γνωστού και ως Καλό Μνημόνιο Τσίπρα; Θα υπάρξει περαιτέρω μείωση; Θα καταργηθεί ο 13ος και ο 14ος; Θα απαλειφθούν οι τριετίες; Η επίσημη θέση της κυβέρνησης δεν είναι ακόμη γνωστή. Αλλά η λογική του νέου μνημονίου είναι πεντακάθαρη, όπως θα δούμε παρακάτω. Σε τελική ανάλυση θα δεσμεύσει την κυβέρνηση, ότι κι αν λένε οι υπουργοί της και ο πρωθυπουργός.

Οι πρώην αντιμνημονιακοί μαχητές του ΣΥΡΙΖΑ διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους λέγοντας ότι πρόκειται για «τεχνητές ειδήσεις» της «διαπλοκής». Είναι περιττό να ειπωθεί ότι οι πλέον ανάλγητοι μνημονιακοί χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το κακό που βρήκε τους εργαζόμενους. Θυμήθηκαν ξαφνικά ότι στην Ελλάδα υπάρχουν μύριοι άνεργοι και σκληρή φτώχεια, ότι οι φόροι είναι ασφυκτικοί, ότι πλήττεται η εθνική κυριαρχία, κλπ. Για όλα βέβαια φταίει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και όχι η πολιτική της πλήρους υποταγής με στόχο την παραμονή στο ευρώ. Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από ανθρώπους που επί έξι χρόνια αδιαφορούν για το βιοτικό επίπεδο του λαού και τα κυριαρχικά του δικαιώματα;

Η πραγματική ντροπή ανήκει όμως στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αν θέλουν να περισώσουν κάποια αξιοπρέπεια, τουλάχιστον ας σιωπήσουν.

Η κυρίαρχη λογική όλων των μνημονίων – φυσικά και του Τρίτου – είναι ότι η Ελλάδα θα ανακτήσει την χαμένη της ανταγωνιστικότητα μέσω της συντριβής των μισθών. Όλα τα υπόλοιπα – δημοσιονομικά ελλείμματα, «μεταρρυθμίσεις» - είναι δευτερεύουσας σημασίας. Πρόκειται για την πιο σκληρή, χοντροκομμένη και τελικά αναποτελεσματική λογική σταθεροποίησης, αλλά αυτή έχει επιβληθεί μετά το 2010 και αυτήν ακριβώς αποδέχθηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Το διάγραμμα δείχνει με εναργέστατο τρόπο τι έχει συμβεί στους ονομαστικούς μισθούς μετά την υιοθέτηση του ευρώ και που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα. Η απόκλιση ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα ήταν τεράστια μέχρι το 2010 και ο κύριος λόγος ήταν οι παγωμένοι γερμανικοί μισθοί. Το χάσμα ανάμεσα στην ελληνική και τη γερμανική καμπύλη δείχνει την επακόλουθη απώλεια ανταγωνιστικότητας από πλευράς Ελλάδας. Αντίστοιχη ήταν και η απώλεια ανταγωνιστικότητας για την Ισπανία. Αν η Γερμανία ακολουθούσε μια πιο συνετή πολιτική στους μισθούς, δεν θα είχε δημιουργηθεί μια τόσο μεγάλη ασυμμετρία εντός της ΟΝΕ και η νομισματική ένωση ίσως να είχε τη δυνατότητα να επιβιώσει.

Ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας, Γερμανία, Ελλάδα, Ισπανία

Ακόμη και το 2010 θα μπορούσαν ίσως τα πράγματα να είχαν πάρει άλλη τροχιά. Αλλά τα συμφέροντα των Γερμανών εξαγωγέων και των γερμανικών τραπεζών, καθώς και η προοπτική της κυριαρχίας στην Ευρώπη, επέβαλαν τα μνημόνια. Η λογική τους ήταν η ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας μέσω της συντριβής των μισθών στη περιφέρεια, πράγμα που συνέβη.

Το αποτέλεσμα ήταν η τραγωδία που γνωρίσαμε στην Ελλάδα και μια αντίστοιχη συμφορά στην Ισπανία. Διότι μπορεί μεν η Ισπανία να μην έχει μνημόνια, αλλά έχει μνημονιακή πολιτική, πράγμα αναπόφευκτο για μια χώρα στην θέση της εντός της ΟΝΕ. Τα μνημόνια εξάλλου δεν είναι τίποτε άλλο παρά κείμενα συνοδευτικά των δανειακών συμβάσεων, όπως θα έπρεπε να θυμούνται οι όψιμοι οπαδοί της «εξόδου» από τα μνημόνια μέσω της τήρησης των μνημονίων.

Η μείωση των μισθών στην Ελλάδα και την Ισπανία έκλεισε εν μέρει το τεράστιο κενό με τη Γερμανία και τα αποτελέσματα φάνηκαν με τη σχετική σταθεροποίηση του ελλείμματος εξωτερικών συναλλαγών. Στην περίπτωση της Ελλάδας προέκυψε και σχετική σταθεροποίηση του δημοσιονομικού ελλείμματος. Προσέξτε όμως τι έχει συμβεί από το τέλος του 2013: στην ουσία η πτώση των ονομαστικών μισθών έχει ανακοπεί στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση Σαμαρά το 2014, αλλά και η κυβέρνηση Τσίπρα το 2015 δεν εφάρμοσαν τις μνημονιακές πολιτικές στην πράξη, η πρώτη λόγω του φόβου των λαϊκών αντιδράσεων, η δεύτερη επειδή δεν είχε συναίσθηση της πραγματικότητας.

Τη στιγμή αυτή το κενό ανταγωνιστικότητας της Ελλάδας με τη Γερμανία, αλλά και με τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Ισπανία, δεν μειώνεται. Η μνημονιακή λογική όμως επιτάσσει νέες μειώσεις, αν πρόκειται να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα. Αυτό ακριβώς λένε οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και αυτό ακριβώς αποδέχθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα. Τα περί «μεταρρυθμίσεων» που θα τονώσουν την ανταγωνιστικότητα είναι φλυαρίες, στις οποίες ειδικεύεται ο κ. Μητσοτάκης και διάφοροι άλλοι στη σημερινή ανεκδιήγητη Βουλή.

Εντός του μνημονιακού πλαισίου η Ελλάδα θα δέχεται συνεχώς τεράστια πίεση για να μειώσει κι άλλο τους μισθούς. Αυτό υπέγραψε ο κ. Τσίπρας, είτε το αντιλαμβανόταν, είτε όχι. Από το φθινόπωρο θα δούμε πως θα καταφέρει να το «επικοινωνήσει» στον ελληνικό λαό.

*Πηγή: costaslapavitsas.blogspot.gr

ΦΤΗΝΟΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Του ΑΡΗ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΥ  

Εξερχόμενοι από τη μαραθώνια σύσκεψη που έγινε τη Δευτέρα στο Μαξίμου, οι υπουργοί Εσωτερικών, Π. Κουρουμπλής και Εργασίας, Γ. Κατρούγκαλος, ανακοίνωσαν με τυμπανοκρουσίες ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα καταθέσει στις 24 Ιουλίου, ημέρα αποκατάστασης της Δημοκρατίας, την κυβερνητική πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση. Το “μενού” προβλέπει, απ' ό,τι μας είπαν οι δύο υπουργοί, αναθεώρηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, αναλογικότερο εκλογικό σύστημα, επανατοποθέτηση των σχέσεων Εκκλησίας- κράτους και ενίσχυση του θεσμού των δημοψηφισμάτων. Όλα αυτά με μπόλικη σως περί “άμεσης δημοκρατίας” και “αναβάθμισης του ρόλου των πολιτών”.

Ποιον προσπαθούν, άραγε, να κοροϊδέψουν οι (αν)εγκέφαλοι της κυβερνητικής προπαγάνδας; Πιστεύουν στ' αλήθεια ότι θα μαγέψουν έναν εξοντωμένο από την καλοκαιρινή καταιγίδα περικοπών και φόρων λαό με “θεσμικές” χάντρες και καθρεφτάκια; Για ποιο νέο σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας έχουν το θράσος να μιλάνε οι άνθρωποι που προώθησαν- με το μνημόνιο και το πολυνομοσχέδιο, τον κόφτη και το υπερταμείο των 99 χρόνων, την παράδοση της δημόσιας περιουσίας και των δημοσίων εσόδων στην τρόικα- την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας;

“Όλη η εξουσία στην τρόικα”! Αυτό είναι το Άρθρο 1 του άγραφου, αλλά πραγματικού καταστατικού χάρτη που διέπει τη μνημονιακή Μπανανία μας. Όλα τ' άλλα είναι μια φτηνή προσπάθεια αντιπερισπασμού από τα καυτά και αγωνιώδη προβλήματα της λαϊκής πλειοψηφίας. Και χρειάζεται υποκρισία χιλίων καρδιναλίων για να υπόσχεται ότι θα ενισχύσει το ρόλο των δημοψηφισμάτων αυτή η κυβέρνηση που ακύρωσε πραξικοπηματικά, κατ' εντολή της τρόικα, το υπερήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού στο πρώτο και τελευταίο σημαντικό δημοψήφισμα που διεξήχθη ποτέ σ' αυτή τη χώρα μετά την κατάργηση της μοναρχίας.

Στις 24 Ιουλίου, περίπου ένα χρόνο μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του περασμένου καλοκαιριού, η Ελλάδα του μόχθου θα πενθεί την κατάλυση της δημοκρατίας και θα αναζητά νέους δρόμους εξόδου από τη μνημονιακή φυλακή της. Οι μόνοι που θα γιορτάζουν θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας και η θλιβερή παρέα του, θυμίζοντας τον τρελό του χωριού που πήγαινε στην κηδεία φωνάζοντας: Πέντε- πέντε την ημέρα, κι εκατό την εβδομάδα!

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Η Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου και του ρατσισμού, η Ευρώπη-φρούριο των τραπεζιτών και των βιομηχάνων, τρίζει επικίνδυνα.

Ασφα­λώς στη βάση της αστά­θειας αυτού του άλ­λο­τε λα­μπε­ρού οι­κο­δο­μή­μα­τος βρί­σκε­ται η πα­ρά­τα­ση και το βά­θε­μα της κρί­σης του κα­πι­τα­λι­σμού διε­θνώς. Μέσα σε αυτή την κρίση είναι ορατό το αδιέ­ξο­δο στρα­τη­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού των κυ­ρί­αρ­χων τά­ξε­ων: που γνω­ρί­ζουν πλέον ότι ο νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός δεν μπο­ρεί να βγά­λει το σύ­στη­μα από την κρίση, γνω­ρί­ζο­ντας ταυ­τό­χρο­να ότι θα συ­νε­χί­σουν τις… νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες πο­λι­τι­κές!

Σε αυτό το τοπίο, φυ­σιο­λο­γι­κά, κλι­μα­κώ­νο­νται οι αντα­γω­νι­σμοί τόσο ανά­με­σα στις κυ­ρί­αρ­χες τά­ξεις των χω­ρών-με­λών, όσο και στο εσω­τε­ρι­κό της κάθε μιας από αυτές.

Μόλις ένα χρόνο πριν η «εστία» της αστά­θειας εντο­πι­ζό­ταν κυ­ρί­ως στην Ελ­λά­δα. Σή­με­ρα οι εκλο­γές στην Ισπα­νία εγκυ­μο­νούν ένα «άγνω­στο τοπίο» για τις ευ­ρω­η­γε­σί­ες, το δη­μο­ψή­φι­σμα για το Brexit απει­λεί ευ­θέ­ως τη βιω­σι­μό­τη­τα του ευ­ρω­ε­νω­σια­κού σχε­δί­ου, στην Πορ­το­γα­λία η κυ­βέρ­νη­ση έχει «έγκρι­ση» από την Κο­μι­σιόν μόνο μέχρι τον Ιούλη, ενώ –πάνω απ’ όλα– οι απερ­γί­ες και οι δια­δη­λώ­σεις στη Γαλ­λία επα­να­φέ­ρουν την απει­λή ενός νέου «Μάη του 1968» στον 21ο αιώνα.

Αυτή η «φωτιά» της ερ­γα­τι­κής αντε­πί­θε­σης και της κοι­νω­νι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης «από τα κάτω» είναι δυ­να­τόν να επε­κτα­θεί τα­χύ­τα­τα (όπως άλ­λω­στε δεί­χνει το πα­ρά­δειγ­μα του ξε­κι­νή­μα­τος των απερ­γιών στο Βέλ­γιο), γιατί σε «όλο τον κάμπο» της ΕΕ έχουν συσ­σω­ρευ­τεί πολλά και επι­κίν­δυ­να εύ­φλε­κτα υλικά.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες είναι δυ­να­τόν να δούμε τις πιο απί­θα­νες πο­λι­τι­κές «κω­λο­τού­μπες»: την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα ο Γε­ρούν Ντάι­σελ­μπλουμ, αυτός ο γίγας της πο­λι­τι­κής σκέ­ψης του ακραιφ­νούς νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, δή­λω­σε ότι θαυ­μά­ζει τον Αλέξη Τσί­πρα και τον Ματέο Ρέν­τσι, γιατί αυτοί μπο­ρούν να επι­βά­λουν αντι­δρα­στι­κές αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, δια­τη­ρώ­ντας, λέει, τη δυ­να­τό­τη­τά τους να ελέγ­χουν τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις στις χώρες τους. Αυτή η δή­λω­ση έγινε την πα­ρα­μο­νή της κα­τάρ­ρευ­σης του κόμ­μα­τος του Ρέν­τσι στις δη­μο­τι­κές εκλο­γές στην Ιτα­λία και την ώρα που οι βου­λευ­τές του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην Ελ­λά­δα δεν μπο­ρούν καν να κυ­κλο­φο­ρούν στο δρόμο χωρίς ισχυ­ρή αστυ­νο­μι­κή προ­στα­σία…

Όμως, πέρα από τις δη­λώ­σεις και τους χα­ριε­ντι­σμούς με­τα­ξύ άσπον­δων φίλων, συ­νε­χί­ζε­ται η πραγ­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή. Ακρι­βώς λόγω της κρί­σης της, η ΕΕ δεν έχει πε­ρι­θώ­ρια για υπο­χω­ρή­σεις και ευ­ε­λι­ξί­ες. Γι’ αυτό απαι­τεί από την κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα, πριν καν στε­γνώ­σει το με­λά­νι στην υπο­γρα­φή της ασφα­λι­στι­κής αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­σης και της πρω­τό­γνω­ρης φο­ρο­ε­πι­δρο­μής, πρό­σθε­τα… σκλη­ρά μέτρα. Για την «αξιο­λό­γη­ση» του ερ­χό­με­νου Οκτώ­βρη, για να ενι­σχυ­θεί λέει η «αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα», το μα­χαί­ρι θα πρέ­πει να φτά­σει στο κόκ­κα­λο των ερ­γα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τι­κό τομέα.

Όπου η υπο­χώ­ρη­ση του κρά­τους από κάθε ελεγ­κτι­κό ρόλο, η απο­γεί­ω­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αυ­θαι­ρε­σί­ας και η εκτί­να­ξη των «ελα­στι­κών» μορ­φών απα­σχό­λη­σης έχουν δη­μιουρ­γή­σει μια πραγ­μα­τι­κή κό­λα­ση. Τα κλει­σί­μα­τα με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων, χωρίς εξό­φλη­ση των δε­δου­λευ­μέ­νων, χωρίς κα­τα­βο­λή απο­ζη­μιώ­σε­ων, με τε­ρά­στια «φέσια» στα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία και με τρα­πε­ζι­κά επι­χει­ρη­μα­τι­κά δά­νεια που «με­τα­κο­μί­ζουν» προς τους προ­σω­πι­κούς λο­γα­ρια­σμούς των κα­πι­τα­λι­στών στην Ελ­βε­τία, είναι το πιο σαφές πα­ρά­δειγ­μα.

Μέσα σε αυτή την κό­λα­ση, η κα­τεύ­θυν­ση της ευ­ρω­η­γε­σί­ας, που η κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λει να ορ­γα­νώ­σει μέχρι το Σε­πτέμ­βρη, είναι να πέσει και άλλο λάδι στη φωτιά: ψα­λί­δι στον 13ο και 14ο μισθό, υπο­νό­μευ­ση του δι­καιώ­μα­τος στην απερ­γία, «απε­λευ­θέ­ρω­ση» των ομα­δι­κών απο­λύ­σε­ων, θε­σμο­θέ­τη­ση της ερ­γο­δο­τι­κής αντα­περ­γί­ας (λο­κά­ουτ)…

Η κυ­βέρ­νη­ση Τσί­πρα θα πέσει, και θα πέσει άσχη­μα.

Από τη σκο­πιά των συμ­φε­ρό­ντων του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, η απά­ντη­ση θα πρέ­πει να είναι όπως στη Γαλ­λία. Με ένα κύμα αγώ­νων, μα­ζι­κών, απο­φα­σι­στι­κών και πα­ρα­τε­τα­μέ­νων, για την υπε­ρά­σπι­ση των ερ­γα­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δι­καιω­μά­των.

Και με την ανά­δει­ξη μιας ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς που θα συ­νε­χί­ζει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας. Την ανα­τρο­πή των μνη­μο­νί­ων. 

ΠΗΓΗ: rproject.gr