Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Μουτζώνουν την ΕΕ με χέρια και με πόδια οι λαοί της Ευρώπης, όπως δείχνει μια δημοσκοπική έρευνα του αμερικανικού Ινστιτούτου Πιου (Pew), η οποία διενεργήθηκε σε 10.500 πολίτες κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε δέκα χώρες από τις αρχές Απριλίου ως τα μέσα Μαΐου του 2016. Οι δημοσκοπήσεις, το έχουμε γράψει πολλές φορές, δεν αποτυπώνουν τίποτα περισσότερο από μια στιγμιαία εικόνα, και τα αποτελέσματα τους μπορεί να αλλάξουν άρδην. Αυτή η εικόνα πάντως της σημερινής ΕΕ παρουσιάζει ομολογουμένως μεγάλο ενδιαφέρον.  

Τη χειρότερη γνώμη για την ΕΕ την έχουν -ποιος άλλος-;- οι Έλληνες. Το 71% του δείγματος που χρησιμοποίησε η Πιού έχει πλέον αρνητική άποψη για την ΕΕ και μόνο το 27% του ελληνικού λαού συνεχίζει να έχει θετική. Με άλλα λόγια, οι τρεις στου τέσσερις Έλληνες έχουν επιτέλους αρνητική εικόνα για την ΕΕ. Χρειάστηκε μια τόσο μακροχρόνια κρίση, η οποία συνεχίζεται ακόμη, και μια βαθύτατα χυδαία και προσβλητική συμπεριφορά των Γερμανών του Τέταρτου Ράιχ που οικοδομείται με βάση το ευρώ για να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι Έλληνες πως μας αντιμετωπίζουν σήμερα οι Ευρωπαίοι. Το ενθαρρυντικό είναι πάντως ότι σε όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου -και αναφερόμαστε στη Γαλλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και, φυσικά, στην Ελλάδα- σημειώνεται ραγδαία κατάρρευση της δημοφηλίας της ΕΕ., Αυτό είναι ταυτόχρονα παρήγορο φαινόμενο, που, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει αναπόδραστα στη διάλυση της ΕΕ, έστω και αν αυτή επέλθει από τη Δεξιά των μεγάλων χωρών της Ευρώπης και τα αντίστοιχα τμήματα των αστικών τάξεων που βρίσκονται πίσω τους. Εξαιρετικά ενθαρρυντικό είναι επιπροσθέτως το γεγονός ότι δεύτερη μετά την Ελλάδα στις αρνητικές γνώμες κατά της ΕΕ είναι απροσδόκητα η Γαλλία, χώρα ιδιαίτερα ωφελημένη από την εύνοια που επιδεικνύουν οι Γερμανοί απέναντι της.  

Από το 69% όπου βρίσκονταν το έτος 2004 οι θετικές απόψεις για την ΕΕ, τώρα έχουν καταβαραθρωθεί στο ...38%! Ούτε λίγο ούτε πολύ έχασαν 31 εκατοστιαίες μονάδες, πέφτοντας σχεδόν στο μισό. Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, ακόμη μεγαλύτερη είναι η κατάρρευση της δημοτικότητας της ΕΕ στην Ισπανία, στην κοινωνία της οποίας είναι ευδιάκριτες οι δεξιές τάσεις. Το έτος 2008, πριν δηλαδή η χώρα αυτή περιδινηθεί σε κρίση, θετική άποψη για την ΕΕ σε προηγούμενη δημοσκόπηση του αμερικάνικου Ινστιτούτου Ερευνών Πίου είχε εκφράσει το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό του 80%. Ακόμη και στην Ισπανία όμως κατέρρευσαν τα πάντα. Εκείνο το 80% των Ισπανών έχασε ολόκληρες ...33(!) εκατοστιαίες μονάδες από τότε και μέσα σε οκτώ χρόνια καταποντίστηκε στο 47%. Ξεπέρασε δηλαδή προς τα κάτω το 50%. Αιτία αυτής της εξέλιξης είναι προφανώς και ο δεξιός πρωθυπουργός Ραχόι στη συνέχεια ακολούθησαν καθαρά μνημονιακές πολιτικές.  

Οι Έλληνες πρωτοστατούν και στην καταγγελία της οικονομικής διαχείρισης της κρίσης εκ μέρους της ΕΕ, με ποσοστό αρνητικών απόψεων που φτάνει στο ...92%!!! Είκοσι πέντε ολόκληρες σχεδόν μονάδες πίσω από τη χώρα μας βρίσκεται η-δεύτερη- Ιταλία, με το πολύ υψηλό ποσοστό απόρριψης των χειρισμών της ΕΕ στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης του 68%. Αναμενόμενο ίσως το ποσοστό αυτό, θα πει κανείς, σε μια χώρα όπου το δεξιό κόμμα Φόρτσα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και το επίσης δεξιό κόμμα της Λίγκας του Βορρά, μαζί με το κίνημα των Ιταλών ‘’αγανακτισμένων’’ του Μπέπε Γκρίλο έχουν ως κεντρικό σύνθημα το ...’’Έξω η Ιταλία από το Ευρώ!’’, που δεν τολμά πλέον να ξεστομίσει κανένας κυριολεκτικά υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα. Τρίτη είναι η Γαλλία στο ίδιο περίπου ύψος, με τις αρνητικές κρίσεις να φτάνουν στο 66%, και τέταρτη η Ισπανία με ποσοστό 65%. Ακόμη και στην Ολλανδία, οι αρνητικές απόψεις για τους χειρισμούς στην οικονομία της ΕΕ με 49% υπερτερούν των θετικών που είναι στο 42% -και μην ξεχνάμε ότι ο οικονομικής υπεύθυνος της Ευρωζώνης Γερούν Ντάισελμπλουμ είναι Ολλανδός! Μόνο στη Γερμανία, από τα κράτη που χρησιμοποιούν το ευρώ και συμπεριλαμβάνονται στην έρευνα, η οποία είναι και η μόνη χώρα που κερδίζει από τη χρήση του ευρώ, οι πολίτες βλέπουν θετικά σε ποσοστό 47% και αρνητικά σε ποσοστό 38% την οικονομική διαχείριση της κρίσης. Ακόμη πιο σφοδροί επικριτές της ΕΕ είναι όλοι λαοί της Ευρώπης στη διαχείριση του προσφυγικού, Αρνητική άποψη έχει το... 94% (!!!) των Ελλήνων, το 88% των Σουηδών, το 77% των Ιταλών, το 75% των Ισπανών, το 70% των Γάλλων και των Βρετανών. Όσον αφορά δε το στόχο της ‘’όλο και στενότερης ένωσης’’, η απορριπτική διάθεση είναι κυριολεκτικά σαρωτική! Μόνο το ...19% (!) συμφωνεί ότι πρέπει να μεταβιβαστούν περισσότερες εξουσίες στις Βρυξέλλες. Αντίθετα, το 42% ζητεί επιστροφή εξουσιών στα κράτη – μέλη και το 27% αρκείται με το υφιστάμενο καθεστώς.  

*Δημοσιεύθηκε στον Πριν

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ  

Έγκυροι πολιτικοί κύκλοι, με αφορμή και μόνο την ανάρτηση πανό στον αγώνα Ελβετία - Αλβανία, το οποίο κατάγγελνε την υποτιθέμενη ''δολοφονία 100.000 Τσάμηδων'' από την Ελλάδα, σημείωναν με βαθύτατη ανησυχία τις αρνητικές εξελίξεις στον περίγυρο της χώρας μας.  

Οι ίδιοι κύκλοι τόνιζαν ότι όλοι οι βόρειοι γείτονες της Ελλάδας, δυστυχώς, με κάλυψη της ΕΕ και την σιωπή της Αθήνας, έχουν κλείσει θρασύτατα τα σύνορα τους για τη διέλευση προσφύγων από τη χώρα μας, ενώ την ίδια ώρα κλιμακώνονται οι ιταμές προκλήσεις τους και οι προκλήσεις της εξ' Ανατολών Τουρκίας.  

Το Αιγαίο έχει καταστεί κυριολεκτικά ''σουρωτήρι'', έλεγαν στην Iskra στρατιωτικές πηγές, με την Άγκυρα να αμφισβητεί ανοικτά κάθε ίχνος διεθνούς νομιμότητας στο Aιγαίο, ενώ το παιχνίδι του Ερντογάν με την Αγία Σοφιά προκαλεί αλγεινότατες εντυπώσεις.  

Την ίδια ώρα, η προκλητικότητα των αντιδραστικών κύκλων της Αλβανίας, με την ενθάρρυνση της Άγκυρας, παίρνει ιδιαίτερα επαχθείς διαστάσεις.  

Πολιτικοί κύκλοι που ασχολούνται συστηματικά με τις εξελίξεις στην περιοχή, δεν αποκλείουν οι προκλήσεις σε βάρος της Ελλάδας να οδηγήσουν συνειδητά ή από ''ατύχημα'' και σε θερμά επεισόδια εκείνης ή της άλλης μορφής με απρόβλεπτες διαστάσεις.

Δυστυχώς, οι Δυτικές συμμαχίες της χώρας από τη Γερμανική Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, ως τις ΗΠΑ, δεν φαίνονται διατεθειμένες να χαλιναγωγήσουν την επιθετικότητα γειτονικών δυνάμεων σε βάρος του τόπου, ενώ ορισμένοι ''σύμμαχοι'' μοιάζουν να ρίχνουν και ''λάδι στη φωτιά''.  

Τα μνημόνια και η μνημονιακή κηδεμονία της χώρας αποτελούν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα εθνικά μας συμφέροντα, για την ασφάλεια και για την εδαφική ακεραιότητα του τόπου μας, τόνιζαν πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες.  

Τα μνημόνια και η μνημονιακή κατοχή της Ελλάδας, εξωθώντας την ελληνική οικονομία στην κατάρρευση, την ελληνική κοινωνία στην εξαθλίωση και την εξωτερική πολιτική του τόπου στην έσχατη υποτέλεια, αδυνατίζουν εξαιρετικά τη θέση της χώρας, αποθρασσύνουν τις πλέον επιθετικές και αναθεωρητικές δυνάμεις στις γειτονικές χώρες, ενώ καθιστούν ελάχιστα αποτελεσματική, αν όχι πλήρως άσφαιρη, την όποια αντίδραση των εθελόδουλων ελληνικών κυβερνήσεων.  

Όσοι καλόπιστα θεωρούσαν ότι η ευρωζωνική ομπρέλα στη χώρα και η μνημονιακή θηλιά στο λαιμό της, συνιστούσαν αναγκαίο κακό για την εθνική μας ασφάλεια και την αποτροπή εθνικών κινδύνων, διαψεύδονται οικτρά από τις τραγικές εξελίξεις.  

Ο μνημονιακός ζυγός και η εθνική υποτέλεια, έλεφαν έγκυροι κύκλοι, αποτελούν βόμβες μεγατόνων για τα πιο θεμελιώδη και ζωτικά εθνικά μας συμφέροντα και όσο ο μνημονιακός ζυγός και η υποτέλεια παρατείνονται και συνεχίζονται, είναι, σχεδόν, βέβαιον ότι θα προκαλέσουν σε βάρος της χώρας μείζονες εθνικές περιπέτειες.  

Οι ίδιοι κύκλοι έλεγαν, με βαθιά ανησυχία, πως είναι σχεδόν βέβαιοι πως όσο συνεχίζεται η μνημονιακή λεηλασία της χώρας, η Ελλάδα κινδυνεύει με μεγάλες περιπέτειες και εθνικό ακρωτηριασμό.    

Στελέχη της Αριστεράς υπογράμμιζαν με έμφαση πως μόνο μια ανεξάρτητη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της χώρας και μια Ελλάδα έξω από το ευρώ, με εθνικό νόμισμα και χωρίς μνημόνια και λιτότητα, μπορεί να ανασυγκροτηθεί και να προκόψει και επομένως να μπορέσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να προασπίσει τα νόμιμα συμφέροντα της. Μόνο μια ανεξάρτητη αντιμνημονιακή Ελλάδα μπορεί να καταστήσει την παρουσία της σεβαστή και ισχυρή για ένα ρόλο ειρήνης, σταθερότητας και ευημερίας στην περιοχή μας και στην Ευρώπη, αντί του σημερινού ρόλου του ''σάκου του μποξ'',για όσους στις γειτονικές χώρες επιδιώκουν να παίξουν επιθετικά παιχνίδια ή και παιχνίδια εσωτερικής κατανάλωσης σε βάρος της χώρας μας.

Ν.Ζ

πηγη: iskra.gr

Για παράδειγμα στις Φιλιππίνες όταν η χώρα επλήγη από τυφώνα και η τοπική παραγωγή του καρυδέλαιου σταμάτησε ο οικονομικός αντίκτυπος ήταν παγκόσμιος

Η παγκοσμιοποίηση έχει καταστήσει την παγκόσμια αγροτική και βιομηχανική παραγωγή και γενικότερα το διεθνές οικονομικό σύστημα πιο ευάλωτα σε απώλειες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα.

Η μελέτη δείχνει ότι καθώς οι αγορές και οι αλυσίδες τροφοδοσίας έχουν διασυνδεθεί πλέον πιο στενά από ποτέ με διασυνοριακά δεσμά, είναι πιο εύκολο οι παραγωγικές ζημιές που θα υποστεί μια χώρα λόγω της κλιματικής αλλαγής, να μεταδοθούν και στις άλλες.

Οι ερευνητές του Ινστιτούτου Ερευνών για τις Επιπτώσεις του Κλίματος στο Πότσνταμ, με επικεφαλής τη Λεόνι Βεντς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances», μελέτησαν στοιχεία για 26 παραγωγικούς κλάδους σε 186 χώρες.

«Η μελέτη μάς δείχνει ότι από την αρχή του 21ου αιώνα η δομή του οικονομικού συστήματος έχει αλλάξει με τέτοιο τρόπο, που οι ζημιές στην παραγωγή σε ένα μέρος μπορούν πολύ πιο εύκολα να προκαλέσουν περαιτέρω ζημιές σε άλλες περιοχές» δήλωσε η Βεντς.

Η έρευνα επισημαίνει ότι από τη μια η παγκοσμιοποίηση έχει ενθαρρύνει τη δημιουργία ταχύτερων και αποτελεσματικότερων συστημάτων παραγωγής, αλλά από την άλλη έχει μειώσει τη διαφοροποίηση και συνεπώς την ανθεκτικότητα του διεθνούς οικονομικού συστήματος. Η ενίσχυση του συγκριτικού πλεονεκτήματος και της εξειδίκευσης, μεταξύ των χωρών, αφήνει την παγκόσμια οικονομία πιο εκτεθειμένη στις κλιματικές μεταβολές.

Στις Φιλιππίνες π.χ. παράγεται πια σχεδόν το μισό της παγκόσμιας παραγωγής καρυδέλαιου, ενός από τα δύο πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα φυτικά λίπη στην παραγωγή τροφίμων διεθνώς. Όταν η χώρα επλήγη από τυφώνα και η τοπική παραγωγή του προϊόντος σταμάτησε, ο οικονομικός αντίκτυπος ήταν παγκόσμιος.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, τόσο πέφτει η παραγωγικότητα των εργαζομένων, καθώς εξαντλούνται πιο γρήγορα. Η νέα έρευνα δείχνει ότι, εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης, αυτή η μειωμένη παραγωγικότητα μπορεί ευκολότερα να γίνει «μεταδοτική» από χώρα σε χώρα.

Μια μέση ετήσια θερμοκρασία 13 βαθμών Κελσίου θεωρείται η ιδανική για την παραγωγικότητα των εργαζομένων.

πηγη: protothema.gr