Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται με πολύ μεγαλύτερο ρυθμό από εκείνον που είχε υπολογιστεί στην Κλιματική Σύνοδο στο Παρίσι

Σήμα κινδύνου για το μέλλον του ανθρώπινου είδους εκπέμπουν οι επιστήμονες που μελετούν τις ραγδαίες αλλαγές στο περιβάλλον, καθώς, όπως ανακοίνωσαν, είναι πολύ πιθανή η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας στον πλανήτη κατά δύο βαθμούς, μέχρι το 2050.

Όπως γνωστοποιήθηκε από έρευνα, η θερμοκρασία στη Γη αυξάνεται με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό απ' ότι είχε προβλέψει η επιστημονική κοινότητα. Αν επιβεβαιωθεί η συγκεκριμένη ανάλυση, τότε η ανθρωπότητα θα τεθεί σε σοβαρότατο κίνδυνο τα επόμενα 34 χρόνια.

Μόλις τα τελευταία τρία χρόνια, η θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 0,15 βαθμούς Κελσίου, γεγονός που σημαίνει ότι τις επόμενες δεκαετίες, εφόσον δεν συμβεί κάτι συγκλονιστικό και με την προϋπόθεση ότι δεν θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο ο ρυθμός, η άνοδος της μέσης θερμοκρασίας θα φτάσει τους 2 βαθμούς Κελσίου, μεγαλύτερη από τις δραματικές προβλέψεις που έγιναν κατά τη Σύνοδο για το Κλίμα στο Παρίσι, οι οποίες έκαναν λόγο για αύξηση 1,5 βαθμών Κελσίου.

Ισχυρές καταιγίδες, πλημμύρες, φωτιές και άλλα ισχυρά φυσικά φαινόμενα, είναι αποτέλεσμα της ραγδαίας ανόδου της θερμοκρασίας στη Γη. Οι επιστήμονες προβλέπουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση στα φαινόμενα και καταστροφές άνευ προηγουμένου.

πηγη: protothema.gr

ΗΛΙΑΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ

Ο πραξικοπηματίας Παττακός τέλειωσε χτες και «θάφτηκε» βαθιά στα πιο βρώμικα κατάστιχα της ιστορίας. Άφησε όμως πίσω του, ορισμένα κατακάθια, όπως είναι και οι κολλητοί του της Χ.Α.

Αυτούς τους γνωστούς φασίστες που άλλοτε εμφανίζονται ως φιλοχουντικοί, άλλοτε, ως ναζί, και άλλοτε υποστηρικτές του καθεστώτος της 4^ης Αυγούστου του δικτάτορα Μεταξά. Και όλα αυτά διότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Είναι καθάρματα.

Τα φιλαράκια του λοιπόν είναι αυτοί που δεν έκρυψαν ποτέ τον θαυμασμό τους στους πραξικοπηματίες της 21^η Απριλίου.

Χθες λοιπόν ήταν αυτοί που συγκινήθηκαν από τον θάνατο του αρχιχουντικού Παττακού. Με επίσημη ανάρτηση στην ιστοσελίδα τους, αναφέρθηκαν στην είδηση του θανάτου του, αποκαλώντας τον Παττακό « Ήρωα».

Όπως ήταν φυσικό στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και κάποια στελέχη της Χρυσής Αυγής.

Η γυναίκα του Μιχαλολιάκου, Ελένη Ζαρούλια, ανήρτησε την είδηση στο twitter, που πλέκει το εγκώμιο του φασίστα Παττακού

Ο Παναγιώταρος έσπευσε να «αποχαιρετήσει» τον δικτάτορα στο twitter, μόλις ανακοινώθηκε η είδηση του θανάτου.

Βέβαια η μεταξύ τους αγάπη δεν κρύβεται εύκολα, ενώ είχε εκφραστεί και παλαιότερα. Το 2012 σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «Παραπολιτικά», ο ίδιος ο Παττακός υποστήριξε ανοιχτά την εγκληματική οργάνωση Χ.Α. Τότε είχε δηλώσει μεταξύ άλλων πως «Η χρυσή Αυγή ήρθε για να μείνει». Επίσης είχε πει »το μόνο κόμμα που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων είναι εκείνο  Νίκου Μιχαλολιάκου».

Ο Στυλιανός Παττακός είχε αναφερθεί τότε και στην επίσκεψη του Ηλία Κασσιδιάρη στο σπίτι του στις 8 Νοεμβρίου 2012 για να του ευχηθεί για τα γενέθλια. Τότε ο Παττακός έκλεινε τα 100 χρόνια του.

Αυτά για την ιστορία. Εμείς, προς το παρόν δεν θα επεκταθούμε άλλο στις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά θα πούμε μόνο αυτό.

Ο Παττακός, όλος ο χουντικός συρφετός και οι κάθε λογής φασίστες, όπως και οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής, είτε βρίσκονται εν ζωή είτε όχι, δεν χωρούν ανάμεσα μας γιατί είναι η ντροπή για την ανθρωπότητα. Για αυτό πρέπει να τους στείλουμε μια και καλή εκεί που αξίζει τους αξίζει.

Στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

H συζήτηση για τις νέες προγραμματικές πολιτικές κατευθύνσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτές αποτυπώνονται στα προσυνεδριακά του κείμενα είναι πολύ σημαντική. Ωστόσο, είναι αναγκαία η συσχέτισή της, με τη βασική εκτίμηση για το χαρακτήρα και τις δομικές πλευρές της  κυβερνητικής πολιτικής από μεριάς του.

Πριν ακόμη αναλάβει το κυβερνητικό τιμόνι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας τον Οκτώβρη του 2014  στην ετήσια διάσκεψη της Ελληνικής Ένωσης Επιχειρηματιών, είχε θέσει με απόλυτα σαφήνεια, τον  κεντρικό άξονα της μελλοντικής κυβερνητικής πολιτικής. Είχε πει επί λέξει: «Θέλουμε, όμως και ένα κράτος που θα είναι αξιόπιστος ελεγκτικός μηχανισμός και αποτελεσματικός αρωγός του πραγματικού επενδυτή, του υγιούς επιχειρηματία. Που θα διασφαλίζει ότι ο ιδιωτικός τομέας παράγει πλούτο για να καλύψει κοινωνικές ανάγκες, εντός του ισχύοντος δημοσιονομικού, εργασιακού και περιβαλλοντικού νομοθετικού πλαισίου».

Κοντολογίς: Κράτος και κυβέρνηση,  σε ρόλο υπηρετών του κεφαλαίου, στην άσκηση μιας οικονομικής πολιτικής, εντός του ασφυκτικού δημοσιονομικού πλαισίου που θέτει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ (και όχι μόνο τα μνημόνια).

Ενώ είναι αλήθεια ότι στις πλατείες λέγονταν προεκλογικές υποσχέσεις και περίσσευε η δημαγωγία, μιλώντας αυστηρά πολιτικά θα πρέπει να πούμε, ότι υπήρχαν από τότε όλα τα δεδομένα, που θα έπρεπε να οδηγούν στην εκτίμηση ότι όχι απλά θα ήταν βέβαιη η υπογραφή των μνημονίων, αλλά ακόμη περισσότερο ότι θα εφαρμοζόταν μια ιδιαίτερα επιθετική αντεργατική και αντικοινωνική πολιτική.

Σήμερα πλέον αυτή η πολιτική έχει ξεδιπλωθεί σε ευδιάκριτες γραμμές. Είναι η σημερινή κυβέρνηση που καταφέρνει τελικά να κάνει τη μεγάλη τομή μεταφοράς εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο (ελληνικό και ξένο), σταθεροποιώντας (και εντείνοντας) την τρομακτική μείωση μισθών, συντάξεων και κάθε είδους κοινωνικών καλύψεων προς την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία.

Δεν είναι όμως μόνο η πολιτική της ακραίας λιτότητας.

Από τα ξενοδοχεία και γενικά τον τουριστικό τομέα, έως τα σουπερμάρκετ και γενικά τον κλάδο διατροφής, τελικά σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, είναι σε εξέλιξη μια μεγάλη αναδιάρθρωση προς όφελος των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων, με κλείσιμο ή απορρόφηση όλων των μικρότερων και κυρίως με απολύσεις, μειώσεις μισθών και καταβύθιση εργασιακών δικαιωμάτων στο χειρότερο σημείο από ποτέ. Τόσο στις πόλεις όσο και στην περιφέρεια, τόσο στον πρωτογενή όσο και στο δευτερογενή τομέα και τις υπηρεσίες,  η μεγάλη πλειοψηφία  μικρών επαγγελματιών, εμπόρων, αγροτών αλλά και νέων μεσαίων στρωμάτων επιστημόνων κάθε είδους εξαφανίζονται, με τεράστιο κόστος την απώλεια θέσεων εργασίας μισθωτών σε αυτούς. Σε όσους απομένουν, προσφέρεται ως μοναδικός «δρόμος» ή μάλλον ως αντάλλαγμα η περαιτέρω υποβάθμιση των αποδοχών και γενικά της εργασιακής σχέσης των μισθωτών εργαζομένων.

Εξαιρετικά μεγάλη σημασία έχει και η τομή στο ζήτημα της ιδιοκτησίας στον τομέα της κατοικίας και της γης. Και εδώ η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί μια κατεύθυνση ριζικής, ριζοσπαστικής (με την αρνητική έννοια) απαλλοτρίωσης της μικρής και μεσαίας ιδιοκτησίας, προς όφελος της μεγάλης καπιταλιστικής ιδιοκτησίας με μοχλό τις τράπεζες. Αργά ή γρήγορα οι ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» και τους πλειστηριασμούς θα αφορούν και την πρώτη κατοικία, ανεξάρτητα από επιχειρηματική δράση.

Τα παραπάνω στοιχεία συνθέτουν τη συνολική εικόνα: Μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν εκπληρώνονται απλά οι όροι κάποιων μνημονίων «ορισμένου χρόνου», αλλά  τίθεται με αποτελεσματικό τρόπο σε εφαρμογή ένα ευρύτερο πρόγραμμα καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, μακράς πνοής (πχ εκχωρήσεις σε επενδυτές της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια, με ιστορικές ανατροπές στον κοινωνικό και ταξικό συσχετισμό σε βάρος της εργασίας και υπέρ του κεφαλαίου.

Έχει τη δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα εργατικής και κοινωνικής γενοκτονίας; Οπωσδήποτε απαιτούνται από μεριάς τους τόσο η οικοδόμηση νέων κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών, όσο και η οικοδόμηση δρόμων πολιτικής «νομιμοποίησης» ειδικά στα πληβειακά κοινωνικά στρώματα που νοιώθουν εξουθενωμένα και διαρκώς απειλούμενα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφές πλεονέκτημα έναντι της ΝΔ σε σχέση με την πολιτική αποτελεσματικότητα εφαρμογής ακραίων μέτρων και -προσωρινής- ενσωμάτωσης ή/και εξουδετέρωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας.  Αυτό το στοιχείο του  εξασφαλίζει πολιτική στήριξη και εμπιστοσύνη από τα βασικά κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Αυτό δε σημαίνει ότι οι αντιπαραθέσεις δεν είναι στο πρόγραμμα. Αντίθετα, η κυβέρνηση σχεδόν υποχρεωτικά θα στριμώξει με συγκεκριμένα εγχώρια  επιχειρηματικά συμφέροντα, ανοίγοντας δρόμους σε άλλα που έχουν επενδύσει στη νέα διαχείριση, αλλά και σε ευρωπαϊκούς ομίλους, σπάζοντας τα γνωστά «ολιγοπώλια» και «καρτέλ». Το πακέτο Γιουνκέρ, οι χρηματοδοτικοί μηχανισμοί των ΕΣΠΑ,  ο νέος αναπτυξιακός νόμος, το νέο πεδίο στον τραπεζικό τομέα και το όλο θεσμικό και «επενδυτικό» πλαίσιο που δημιουργείται, οριοθετούν το μπλοκ αστικών συμφερόντων που θα στηρίξει ΣΥΡΙΖΑ και θα στηριχτεί από την κυβέρνησή του.

Σε ότι αφορά τα λαϊκά στρώματα, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κινείται σε δύο επίπεδα.

Από τη μια, επιστρατεύει με εξαιρετική ευκολία το μπαμπούλα ενός «ακρο-νεοφιλελεύθερου» Μητσοτάκη, για να ισχυριστεί ότι «με τη δεξιά όλα θα είναι πολύ χειρότερα». Και σε αυτό το συναγωνισμό του «κακού» με το «χειρότερο», στη βάση των «μειωμένων προσδοκιών» ενός εξουθενωμένου κόσμου,  εξαφανίζονται  οι εργατικές λαϊκές ανάγκες και η βάση της ανατρεπτικής αριστερής πολιτικής που στηρίζεται στην απαίτηση ενός αγωνιζόμενου λαού να βαδίσει από την ανατροπή για το «καλό» στο ακόμη «καλύτερο».

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικεί μια νέου τύπου ηγεμονία στα πιο χτυπημένα εργατικά στρώματα, αντικαθιστώντας το «ριζοσπαστισμό» της «άμεσης ανακούφισης εδώ και τώρα», με την υιοθέτηση των πιο αποκρουστικών πλευρών της συστημικής λογικής και του κοινωνικού αυτοματισμού και ιδιότυπου δαρβινισμού που αυτή εισάγει: όλα τα μέτρα κατά των εργαζομένων δικαιολογούνται στο όνομα των ανέργων, οι μειώσεις των συντάξεων στο όνομα της νεολαίας, τα ανοιχτά μαγαζιά με τσακισμένους υπαλλήλους, στο όνομα της «επιβίωσης των επιχειρήσεων, άρα και των δουλειών».

Διαφοροποιήσεις ΣΥΡΙΖΑ

Παλιές αυταπάτες,  με νέα πολιτικά ρούχα; Μεγάλες οι ευθύνες

Το πολιτικό ερώτημα  είναι το πώς κατάφερε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τη «μεγάλη στροφή» από την αντιμνημονιακή επαγγελία, στη δουλική μνημονιακή εφαρμογή, χωρίς αξιόλογες απώλειες προς τα αριστερά.

Στη σχετική συζήτηση,  υποτιμούνται τόσο το βάθος της ηγεμονίας  των συστημικών  «αριστερο-ρεφορμιστικών» απόψεων της εποχής του «καλού ΣΥΡΙΖΑ», όσο και τα αρνητικά αποτελέσματα μιας πολιτικής τακτικής  «επίδρασης με στόχο την απόσπαση», στη βάση της συνύπαρξης σε ένα αβαθές «ελάχιστο κοινό πολιτικό πλαίσιο».

Αυτή η συζήτηση αφορά τις δυνάμεις που έχουν αποσπαστεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και τις δυνάμεις που δεν εντάχθηκαν ποτέ στη λογική ΣΥΡΙΖΑ, αλλά φιλοδοξούν στη συγκρότηση ενός μετώπου της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Διάφορες «αριστερές τάσεις» του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά  και όσοι μιλούσαν για «κριτική στήριξη» ή «ενιαίο μέτωπο» μαζί του,  δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν το συστημικό πυρήνα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στην «καλή περίοδο».  Ακόμη χειρότερα,  εξωραΐζαν τη «μαγική» κυβερνητική του πρόταση, συσκοτίζοντας τα πράγματα για την καταιγίδα που θα ερχόταν. Αυτό ακριβώς  ορίζει το πλαίσιο των τεράστιων ευθυνών τους, αλλά και  αναδεικνύει την έλλειψη  στοιχειώδους αυτοκριτικής και επανατοποθέτησης.

Στην περίπτωση της ΛΑΕ ανακυκλώνεται σχεδόν ατόφια η «ριζοσπαστική» φιλολογία του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, με  διαφοροποίηση στην προβολή του στόχου της εξόδου από την ευρωζώνη, χωρίς  ερμηνεία της πλήρους αποτυχίας (με κριτήρια αριστερής πολιτικής) και τελικά της «μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, η όλη πολιτική ανάλυση εξαντλείται στην καταδίκη του «μνημονιακού προγράμματος» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και στην προβολή της ανάγκης για «αντιμνημονιακή ανατροπή», στη βάση του δίπτυχου «έξοδος από την ευρωζώνη, παραγωγική ανασυγκρότηση». Η ανάγκη σύγκρουσης με τη λογική του κεφαλαίου και η αποδέσμευση από τη ΕΕ απουσιάζουν, ενώ στο επίπεδο των μέσων υλοποίησης κυριαρχεί και πάλι η πρόταξη της κυβερνητικής λύσης.

Από τη μεριά της η «Πλεύση Ελευθερίας»  ενώ αναπτύσσει ένα ιδιαίτερα καταγγελτικό τόνο, περισσότερο οξύ  στα θέματα του χρέους και των Γερμανικών αποζημιώσεων, από άποψη περιεχομένου κινείται σε πιο συντηρητικό πεδίο από αυτό της «ριζοσπαστικής» εποχής ΣΥΡΙΖΑ. Με την λαθεμένη αφετηρία ότι το «εντός ή εκτός ΕΕ, είναι ψεύτικο δίλημμα», η Ζωή Κωνσταντοπούλου, καταλήγει ότι «όλα μπορούσαν να γίνουν», «αν δεν υπήρχε η προδοσία Τσίπρα». Θέτει δε ως βασικό δρόμο ανατροπής της «προδοσίας» τις νομικές ενέργειες, δείχνοντας μια αστήρικτη εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη και στο Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.  Οι ίδιες αυταπάτες σε θεμελιώδη ζητήματα ζουν και βασιλεύουν, ενδεδυμένες νέα πολιτικά ρούχα….

Η συνάντηση σε ένα  μέτωπο αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως διεκδικεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προϋποθέτει αφενός μια προγραμματική ανατροπή της λογικής  της δήθεν «άμεσης και εφικτής» λύσης εντός ΕΕ και καπιταλιστικού πλαισίου,  όσο και την αναζήτηση -και μέσω της κοινής δράσης- του πεδίου των ταξικών κοινωνικών αγώνων, ως του μόνου γόνιμου για μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής με κομμουνιστική προοπτική.

Δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ 9/10/16

του Λεωνίδα Βατικιώτη.

Δεν είναι η πρώτη φορά, από το 2010 και μετά, που τα κυβερνώντα κόμματα διασκεδάζουν τις εντυπώσεις για την πρόωρη φθορά τους επικαλούμενα τον προγραμματισμένο χρόνο εκλογών, με βάση την λήξη της κυβερνητικής θητείας. Αλλιώς ειπωμένο, το αγέρωχο ύφος της Όλ. Γεροβασίλη το έχουμε ξαναδεί στο πρόσωπο του Γ. Πεταλωτή και του Ηλ. Μόσιαλου, του Π. Καψή, του Σ. Κεδίκογλου και, εσχάτως, της Σοφίας Βούλτεψη.

Ομολογουμένως ωστόσο, η σημερινή κυβέρνηση δε νιώθει στο σβέρκο της το καυτό χνώτο μιας απειλητικής αντιπολίτευσης. Βρίσκεται δηλαδή σε πλεονεκτικότερη θέση από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και φαίνεται να «παίζει μόνη», έχοντας την ανοιχτή επιδοκιμασία των πιστωτών που για πρώτη φορά βλέπουν να ψηφίζονται από τη Βουλή τα πλέον επώδυνα μέτρα χωρίς κοινωνικές αντιστάσεις. Επομένως, γιατί να αλλάξουν το δίδυμο των ΣΥΡΙΝΕΛ από την κυβέρνηση;

Η παραπάνω ερμηνεία παρά τα ερείσματα που διαθέτει, με πιο ισχυρό ότι κανένας παράγοντας του κεφαλαίου  δε θέλει πρόωρες εκλογές και αλλαγή της παρούσας Βουλής που πράγματι είναι η πλέον φιλομνημονιακή, στέκεται στην επιφάνεια των γεγονότων. Αδυνατεί να διακρίνει και να πάρει υπ’ όψη της τις καταιγιστικές και αλληλοτροφοδούμενες εξελίξεις σε δύο μέτωπα, που αργά ή γρήγορα θα επιβάλουν νέα δεδομένα στην πολιτική σκηνή, στο πλαίσιο πιθανότατα της ίδιας Βουλής.

Η πρώτη σχετίζεται με την πολιτική συμπεριφορά της κοινωνίας. Τα ευρήματα από την δημοσκόπηση της Public Issue που δημοσίευσε η “Αυγή”, της Κυριακής 2 Οκτωβρίου 2016, έπρεπε να λειτουργήσουν σαν ηλεκτροσόκ για την κυβέρνηση. Σε κάθε ερώτημα η κυβέρνηση ερχόταν δεύτερη. Καταλληλότερη κυβέρνηση χαρακτηρίστηκε αυτή της ΝΔ με 36% (ΣΥΡΙΝΕΛ: 14%), καταλληλότερος πρωθυπουργός κρίθηκε ο Κ. Μητσοτάκης με 42% (Τσίπρας 23%), το 85% απάντησε ότι η χώρα κινείται σε λάθος κατεύθυνση, οι 9 στους 10 δήλωσαν δυσαρεστημένοι από τη λειτουργία της κυβέρνησης, ενώ το 51% ζήτησε πρόωρες εκλογές (το 46% απάντησε όχι), όταν στην προηγούμενη δημοσκόπηση η πλειοψηφία απέρριπτες τις πρόωρες εκλογές.

Η απάντηση της κυβέρνησης με non paper, το οποίο έδειχνε πόσες φορές έχουν αποτύχει στις προβλέψεις τους οι δημοσκοπήσεις, πέρα από διασκεδαστική ήταν άστοχη. Γιατί μπορεί τα γκάλοπ να απέτυχαν να συμπεράνουν ποια θα είναι η επόμενη κυβέρνηση, πολλές φορές όμως έχουν αποδώσει εύστοχα το πολιτικό κλίμα στο ενδιάμεσο των εκλογών, πχ. την περίοδο 2012 – 2014. Δείγματα και μέθοδοι των δημοσκοπήσεων αποτυγχάνουν στις ακραίες δοκιμασίες εκλογών και δημοψηφισμάτων κι όχι σε επαναλαμβανόμενες μετρήσεις, τουλάχιστον όταν δεν παρεμβάλλονται άλλοι παράγοντες… Και δεν είναι πάντα ανάγκη να παρεμβάλλονται.

Στην τρέχουσα συγκυρία για παράδειγμα όλοι βλέπουν πως ο χρόνος κυλάει σε βάρος της κυβέρνησης, αντίθετα με ό,τι ισχυρίζεται η ίδια. Οι εξαγγελίες πχ. για παράλληλο πρόγραμμα αποδείχθηκαν αέρας κοπανιστός, εντείνοντας και εξηγώντας (μαζί με τη φτωχοποίηση) την μέχρι τώρα αποστοίχηση. Τα μέτρα που έρχονται για τις εργασιακές σχέσεις κατ’ εντολή του ΔΝΤ, οι νέοι φόροι ύψους 2,5 δισ. ευρώ που προβλέπει ο προϋπολογισμός του 2017, οι νέες μειώσεις στις συντάξεις και άλλα, θα συρρικνώσουν παραπέρα τη λαϊκή βάση στήριξης της κυβέρνησης.

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, η στροφή του αρχηγού της ΝΔ στον αντινεοφιλελευθερισμό(!)   - στην ομιλία του κατά τα εγκαίνια της νέας έδρας του κόμματος την Τρίτη 4 Οκτωβρίου - επιχειρούσε να ανταποκριθεί σε αυτά τα δεδομένα και απευθυνόταν σε τούτο ακριβώς το κοινό. Δηλώνοντας ότι «καμιά κοινοβουλευτική δύναμη σήμερα στην Ελλάδα δεν εκφράζει το νεοφιλελευθερισμό» έκλεινε το μάτι στα λαϊκά στρώματα που πλήττονται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική των ΣΥΡΙΝΕΛ σήμερα (και την οποία ο ίδιος στήριξε τον Αύγουστο του 2015 όταν ψήφιζε το Μνημόνιο Τσίπρα), ευελπιστώντας να κεφαλαιοποιήσει τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί, εδώ ακριβώς έγκειται το μελανό σημείο των δημοσκοπήσεων για τη ΝΔ: Τα ελλείμματα του ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταφράζονται αυτόματα σε πλεονάσματα της ΝΔ. Και τούτο συμβαίνει για πολύ προφανείς λόγους, καθώς οι απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ προέρχονται από ψηφοφόρους που τον στήριξαν για να μη ιδιωτικοποιηθούν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και το Ελληνικό, να μην μειωθούν οι συντάξεις, κοκ. Επομένως αν θέλει η ΝΔ να κερδίσει τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να κινηθεί προς τα αριστερά. Κι εφ’ όσον αυτό είναι αδύνατο, επιχειρεί να κινηθεί τουλάχιστον προς το κέντρο.

Η δεύτερη εξέλιξη σχετίζεται με τους κλυδωνισμούς που προκαλεί το ξαναμοίρασμα της τράπουλας προς όφελος της «νέας διαπλοκής». Οι τηλεοπτικές άδειες, παρότι είναι η κορυφή του παγόβουνου, αποτέλεσαν πλήγμα για την κυβέρνηση, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ TV, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει την μακροημέρευση της σημερινής κυβέρνησης μέσα από το κουτόχορτο των δελτίων των 8 και το «λάδι» που θα μοίραζε στην αγορά με προσλήψεις προσωπικού και αναθέσεις δουλειών, ένα «μαγαζί γωνία», έμεινε στα χαρτιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα ηττήθηκε σε όλη τη γραμμή του μετώπου καθώς αποκαλύφθηκαν κι οι πολιτικοί του δεσμοί με την τράπεζα Αττικής, μετά την αντεπίθεση του Γ. Στουρνάρα.

Κάτω από την επιφάνεια (κι εκεί που δένουν τα καράβια…) ωριμάζουν συμμαχίες αδιανόητες πριν 1-2 χρόνια μεταξύ «προαιώνιων» εχθρών, υπό τη σκέπη του ξένου επενδυτή που πλέον ελέγχει όλη την αγορά. Είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και θα παραμείνει για πολλές δεκαετίες. Κανείς δεν μπορεί να αγνοεί την παρουσία του ούτε να τον έχει απέναντί του…

Αποτέλεσμα αυτών των σαρωτικών αλλαγών στο επιχειρηματικό στερέωμα (που θα στρέψουν το πολιτικό εκκρεμές δεξιά) είναι κι οι αυξανόμενες έριδες στο εσωτερικό της κυβέρνησης, δεδομένου ότι ήδη σημαίνοντα πρόσωπα έχουν ταυτιστεί με σημαίνοντα συμφέροντα. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσουμε ότι τα μίση και τα πάθη που έχουν ανάψει στο εσωτερικό της κυβέρνησης μέσα σε 1 χρόνο, στο ΠΑΣΟΚ χρειάστηκαν μια 10ετία για να φτάσουν σε έξαψη… «Πρώτη φορά» τόσο γρήγορα… Η μεγαλύτερη κόντρα μπορεί να επικεντρώνεται μεταξύ Παππά και Δραγασάκη, δεν είναι ωστόσο αμελητέας σημασίας κι οι συγκρούσεις που είναι σε εξέλιξη με επίκεντρο άλλους κορυφαίους υπουργούς (πχ. Σπίρτζης κ.α.).

Η κυβέρνηση επιχειρεί να αντιστρέψει την ταχύτατη φθορά της κάνοντας χρήση ορισμένων κλασικών εργαλείων, με το ένα αναιρεί το άλλο. Όπως, ας πούμε, με προσφυγή στον κομματικό πατριωτισμό, ο οποίος θα κορυφωθεί στο επικείμενο δεύτερο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που ως επίδικο θα έχει την «μεταφορά των πολιτικών δικαιωμάτων» του κόμματος στο χώρο της κεντροαριστεράς (πιο δεξιά δηλαδή ακόμη κι από τη σοσιαλδημοκρατία). Σε αυτό το φόντο οι επικλήσεις στον Αλιέντε θα επιχειρηθεί  να συσκοτίσουν την οριστική και μη αντιστρεπτή δεξιά στροφή του κόμματος.

Επίσης, η ομάδα του Τσίπρα θα επιχειρήσει μια φυγή προς τα μπρος μέσω ανασχηματισμού, ο οποίος μάλιστα προαναγγέλθηκε από τον επίτροπο της ΕΕ Μοσκοβισί. Ωστόσο, η πιθανή υπουργοποίηση προσώπων όπως η Μ. Ξενογιαννακοπούλου, ο Ν. Χριστοδουλάκης και ο Φ. Κουβέλης θα επιταχύνουν την πολιτική φθορά της κυβέρνησης καθώς θα αυξήσουν την πολιτική ανομοιογένειά της. Το αλαλούμ θα ενταθεί καθώς θα είναι εμφανής τόσο ο καιροσκοπικός χαρακτήρας της κυβέρνησης όσο κι η ακόμη πιο δεξιά μετατόπισή της.

Οι δύο παραπάνω τάσεις στην εξέλιξή τους θα δημιουργήσουν μια πολύ πρωτότυπη πολιτική κρίση καθώς η αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ πιο πολύ θα τροφοδοτεί χαοτικά σενάρια περαιτέρω αποσύνθεσης του κομματικού συστήματος, αναμφίβολα δεξιάς κατεύθυνσης, που δε θα είναι όμως προς άμεσο όφελος της ΝΔ.

Υπ’ αυτό το πρίσμα αυξάνει η ανάγκη για την παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, τόσο σε πολιτικό όσο και κοινωνικό επίπεδο, έτσι ώστε η απογοήτευση που προκαλεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μην οδηγήσει τους εργαζόμενους να στρέψουν την πλάτη τους στην Αριστερά. Αντίθετα, στη βάση των σπουδαίων εμπειριών όλων των προηγούμενων χρόνων μπορεί και πρέπει να  προετοιμαστούν αγώνες με την ελπίδα να νικήσουν και να φέρουν μπροστά το εργατικό κίνημα και την πάλη ενάντια στα μνημόνια, τις κυβερνήσεις που τα υπηρετούν, το ΔΝΤ, την ευρωζώνη και την ΕΕ.

Πηγή: kommon.gr