Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Οσοι είχαν συντονίσει τον δέκτη τους χθες το μεσημέρι με κάποιο από τα μεγάλα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα, θα πρέπει να έμειναν με την αίσθηση ότι παρακολουθούσαν θέατρο του παραλόγου. Σε πρώτο χρόνο, άκουσαν τον πρόεδρο της κομμουνιστικής Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, να εκφωνεί ενώπιον μεγαλόσχημων επιχειρηματιών και πολιτικών, στο Νταβός της Ελβετίας, μια λυρικών τόνων υπεράσπιση της παγκοσμιοποίησης, την οποία θα ζήλευε και ο Μπαράκ Ομπάμα. Λίγο αργότερα, οι τηλεθεατές είδαν την Τερέζα Μέι, πρωθυπουργό της χώρας που αποτέλεσε το λίκνο του καπιταλισμού και του ελεύθερου εμπορίου, να υψώνει τη σημαία του εθνικισμού, χαράσσοντας τη γραμμή του «σκληρού Brexit», που θα βγάλει τη χώρα της όχι μόνο από την Ε.Ε. αλλά και την ενιαία αγορά. Απηχώντας το κλίμα του Νταβός, οι απεσταλμένοι των διεθνών μίντια δεν έκρυβαν τον ενθουσιασμό τους για τον Σι Τζινπίνγκ – «ροκ σταρ του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ», τον χαρακτήρισε η ρεπόρτερ του BBC. Αδιανόητη μέχρι χθες, η παρουσία για πρώτη φορά στην ιστορία της Λαϊκής Κίνας ενός ηγέτη της στο πλέον προβεβλημένο think tank του διεθνούς κεφαλαίου είχε, βέβαια, την αυτονόητη σημασία της. Το γεγονός ότι οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της Δύσης απουσίαζαν φέτος από τις χιονισμένες Αλπεις, απορροφημένοι από τα εσωτερικά προβλήματά τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στον εκπρόσωπο της αναδυόμενης Ανατολής, ήρθε να δώσει μια συμβολική διάσταση στην ομιλία του. Ωστόσο, ήταν κυρίως το περιεχόμενό της και η φορτισμένη διεθνής συγκυρία που ανέδειξαν τον κομμουνιστή ηγέτη σε γητευτή των κοσμοπολίτικων ελίτ.

Ο Σι Τζινπίνγκ δεν ανέφερε ούτε μία φορά το όνομα του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κάθε αποστροφή του ήταν κι ένα ευθύβολο βέλος εναντίον του ανθρώπου που θα ηγείται από μεθαύριο των Ηνωμένων Πολιτειών. Οποιος επιλέγει σήμερα την επιστροφή στον προστατευτισμό μοιάζει με εκείνους που κλειδαμπαρώνονται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τόνισε ο πρόεδρος της Κίνας: μπορεί να προστατευτούν από τη βροχή του χειμώνα, αλλά θα χάσουν τον ήλιο και τον αέρα. Η Κίνα δελεάστηκε και αυτή στο παρελθόν να αποφύγει τις περιπέτειες του ανοιχτού ωκεανού, τελικά κατάλαβε όμως ότι δεν είχε μέλλον όσο περιοριζόταν σε λιμνούλες και ορμίσκους. Σε έναν νέο γύρο διεθνούς προστατευτισμού, δηλαδή παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, δεν θα υπάρξει κανείς νικητής, προσέθεσε σε άλλο σημείο της ομιλίας του. Αναφορικά με την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τόνισε ότι η Κίνα θα τιμήσει την υπογραφή της, παρά τη μονομερή αμφισβήτηση των διεθνών συμφωνιών από τον Τραμπ.

Αυτή η γεμάτη αυτοπεποίθηση και εξωστρέφεια Κίνα του Σι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε μεγαλύτερη αντίθεση με την εικόνα της εσωστρεφούς αναδίπλωσης που εκπέμπει η νέα αμερικανική κυβέρνηση. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Ντόναλντ Τραμπ, με την πολύκροτη συνέντευξή του στους Times και στην Bild, απείλησε τους κορυφαίους εταίρους του με εμπορικούς πολέμους, χαρακτήρισε την Ε.Ε. «γερμανικό όχημα» και σχεδόν ευχήθηκε τη διάλυσή της, εκτιμώντας ότι και άλλες χώρες θα ακολουθήσουν σύντομα το παράδειγμα του Brexit. Οσοι γοητεύθηκαν από τον Σι του Νταβός είναι κυρίως γιατί είδαν στο πρόσωπό του έναν αντι-Τραμπ. Μόνο που η Κίνα ούτε μπορεί ούτε φιλοδοξεί, τουλάχιστο για το προβλέψιμο μέλλον, να γίνει Αμερική, μια ηγεμονική δύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες.

Πάντως, η αναφορά του Σι στις αρνητικές εμπειρίες της χώρας του από τις πολιτικές απομονωτισμού δίνει τροφή στη σκέψη. Είναι γνωστό ότι στις αρχές του 15ου αιώνα η Κίνα ήταν πολύ πιο προχωρημένη από την Ευρώπη. Ο θρυλικός ναύαρχος Τσενκ είχε εξερευνήσει τις θάλασσες από την Κορεατική μέχρι την Αραβική Χερσόνησο και το Κέρας της Αφρικής, προωθώντας μια μεγάλη ζώνη ελεύθερου εμπορίου και κινεζικής επιρροής. Το γιατί η δυναστεία των Μινγκ αποφάσισε να κλείσει τις πόρτες της στον έξω κόσμο, την ώρα που οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ξανοίγονταν για την Αμερική, συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο σφοδρών αντιπαραθέσεων μεταξύ των ιστορικών. Γεγονός παραμένει ότι αυτή η μοιραία απόφαση έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη μετατόπιση του παγκόσμιου κέντρου βάρους από την Ανατολή στη Δύση. Οι βρετανικές κανονιοφόροι στην Καντόνα, στον πρώτο πόλεμο του οπίου, απλώς επισφράγισαν τα τετελεσμένα.

Μήπως όλα αυτά τα απίθανα και όμως πραγματικά που ζούμε σήμερα προμηνύουν μια νέα, παγκοσμίων διαστάσεων ανατροπή, αυτήν τη φορά εις βάρος της Δύσης; Ακούγεται πρόωρο, σε κάθε περίπτωση, όμως, ζούμε άκρως ενδιαφέροντες καιρούς. Μόνο που, όπως αρέσκεται να μας υπενθυμίζει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, η ευχή «να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς» ήταν, για τους Κινέζους που είχαν γαλουχηθεί με τον Κομφούκιο, βαριά κατάρα.

*Πηγή: kathimerini.gr

Μόλις οκτώ πρόσωπα έχουν περιουσία που ισοδυναμεί με όσα έχει το φτωχότερο μισό της υφηλίου, υποστηρίζει η Oxfam, επισημαίνοντας πως τα στοιχεία των τελευταίων χρόνων δείχνουν πως οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι και οι φτωχοί όλο και φτωχότεροι.

Μπορεί κάποιοι να διαφωνούν με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιεί η Oxfam, όμως ακόμη και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός -με την έναρξη του οποίου σκόπιμα συμπίπτει η έκθεση της Oxfam- κρούει τον κώδωνα για τη διεύρυνση των ανισοτήτων.

H έκθεση της Oxfam δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα, ενώ αυτήν την εβδομάδα το Νταβός της Ελβετίας φιλοξενεί τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Η έκθεση τονίζει επίσης πως νέα στοιχεία από την Κίνα και την Ινδία δείχνουν ότι το φτωχότερο μισό του πλανήτη κατέχει ακόμη λιγότερο από όσο υπολογίζονταν προηγουμένως.

Η Oxfam, η οποία περιγράφει το χάσμα ως «αισχρό», είπε ότι εάν τα νέα στοιχεία είχαν δοθεί στη δημοσιότητα νωρίτερα, θα έδειχναν ότι το 2016 εννέα άτομα κατείχαν όσο και τα 3,6 δισεκατομμύρια που απαρτίζουν το φτωχότερο ήμισυ της ανθρωπότητας, αντί για τα 62 άτομα που υπολογίζονταν τότε.

Συγκριτικά, το 2010, η περιουσία των 43 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου συνολικά αντιστοιχούσε στο φτωχότερο 50%, σύμφωνα με τους πιο πρόσφατους υπολογισμούς.

Το ίδιο το Φόρουμ στο Νταβός τόνισε την ανησυχία για το θέμα σε μια έκθεση που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα για τους παγκόσμιους κινδύνους.

«Βλέπουμε την έκφραση δήθεν αγωνίας – και σαφώς η νίκη του Τραμπ και το Brexit δίνουν νέα ώθηση στο θέμα φέτος – αλλά υπάρχει μια έλλειψη συγκεκριμένων εναλλακτικών στο κατεστημένο» είπε ο Μαξ Λόσον, επικεφαλής της πολιτικής στην Oxfam. «Μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό με διαφορετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να αποβούν κατά πολύ πιο ωφέλιμοι για την πλειοψηφία των ανθρώπων» τονίζει, γεμάτος αυταπάτες.

Η Oxfam κάλεσε στην έκθεσή της για αυστηρότερες διώξεις όσον αφορά την αποφυγή φορολόγησης, και μια στροφή μακριά από τον καπιταλισμό των μερισμάτων που διαμοιράζει άνισα τις ανταμοιβές του στους ήδη πλούσιους.

Ενώ πολλοί εργαζόμενοι αγωνίζονται με μισθούς που παραμένουν στάσιμοι, ο πλούτος των υπερπλούσιων έχει αυξηθεί ετησίως κατά 11%, κατά μέσον όρο, από το 2009.

Ο Μπιλ Γκέιτς, πλουσιότερος άνδρας του κόσμου που συμμετέχει συχνά στο Νταβός, έχει δει την περιουσία του να εκτοξεύεται κατά 50% ή 25 δις δολάρια (23,5 δις ευρώ) από το 2006, που ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη Microsoft, παρά τις προσπάθειές του να δωρίσει το μεγαλύτερο μερίδιό της.

Ενώ ο Γκέιτς συμβολίζει το πώς ο υπερβολικός πλούτος μπορεί να ανακυκλωθεί για να βοηθήσει τους φτωχούς, η Oxfam πιστεύει πως αυτού του είδους η «μεγάλη φιλανθρωπία» δεν επιλύνει το ουσιαστικό πρόβλημα.

«Αν οι δισεκατομμυριούχοι έχουν πάρει απόφαση να αποχωριστούν τα χρήματά τους, αυτό είναι καλό. Η ανισότητα όμως έχει σημασία, και δεν μπορείς να έχεις ένα σύστημα όπου οι δισεκατομμυριούχοι συστηματικά πληρώνουν χαμηλότερες κλίμακες φόρου από ό,τι η γραμματέας ή η καθαρίστριά τους» είπε ο Λόσον.

Η Oxfam βασίζει τις μετρήσεις της σε στοιχεία από την ελβετική τράπεζα Credit Suisse και το περιοδικό Forbes. Οι οκτώ που κατονόμασε η έκθεση είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα, ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ, ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ, ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον, και ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ.

πηγη: iskra.gr

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

«...τίποτα δεν αγνόησα στα τραγούδια μου, η φαντασία μου φτερούγισε παντού. Έγραψα τραγούδια για την Ελλάδα, για τη λευτεριά, για την φτώχεια, για τον πόνο, για την αδικία, για την ελπίδα. Έγραψα και πόσα τραγούδια δεν έγραψα, για τη γυναίκα, για την ξενιτιά, για την εργατιά, για τη μάνα, για το ανικανοποίητο. Μουσική και λόγια, βγαλμένα από την καρδιά μου και παιγμένα απ’ τα χέρια μου και μιλημένα από μένα τον ίδιο, σαράντα χρόνια τώρα, πάνω στο σανίδι του πάλκου».

Σαν σήμερα ήρθε, σαν σήμερα έφυγε ο Βασίλης Τσιτσάνης (1915-1984). Τα τραγούδια του «θα μας δίνουν το μέτρο, το φως, την ευγένεια και το ήθος της μεγάλης ψυχής του λαού μας. Τα τραγούδια του Τσιτσάνη είναι η Ελλάδα», όπως είπε ο Μίκης Θεοδωράκης με την είδηση του θανάτου του Τσιτσάνη. Ένα βιογραφικό του αξεπέραστου Βασίλη Τσιτσάνη μπορείτε να διαβάσετε εδώ 

πηγη: imerodromos.gr