Τρεις νομοθετικές πρωτοβουλίες γύρω από ναυτιλιακά θέματα αναμένεται να λάβει, εντός του 2017, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το πρόγραμμα δράσης για τον επόμενο έτος, που παρουσίασε στις Βρυξέλες ο πρόεδρος της ΕΕ Ζ.Κ. Γιουνγκέρ, οι δράσεις, που θα προχωρήσουν και αφορούν τη ναυτιλία είναι οι εξής:

1.    Αξιολόγηση της οδηγίας 2005/45 / ΕΚ σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση των πιστοποιητικών των ναυτικών τα οποία εκδίδονται από τα κράτη μέλη και της οδηγίας 2008/106 / ΕΚ για το ελάχιστο επίπεδο εκπαίδευσης των ναυτικών.
Η αξιολόγηση αναμένεται να ολοκληρωθεί εντός του πρώτου τριμήνου του 2017.
Το θέμα έχει μεγάλο ενδιαφέρον καθώς έχουν αρχίσει να δραστηριοποιούνται στην χώρα μας ιδιωτικές σχολές, οι οποίες παρέχουν πιστοποιητικά ναυτικής ικανότητας άλλων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

2.    Μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης της νομοθεσίας της ΕΕ για την ασφάλεια των επιβατηγών πλοίων διαπιστώθηκε ότι παρέχεται ασφάλεια στα επιβατηγά πλοία «αλλά υπάρχουν περιθώρια κατάργησης ξεπερασμένων, διφορούμενων ή δυσανάλογων απαιτήσεων καθώς και για περαιτέρω βελτίωση της αποτελεσματικότητας της έρευνας και διάσωσης».
Με βάση τις συστάσεις της, η Επιτροπή εντόπισε μια σειρά δράσεων παρακολούθησης για τη βελτίωση και την απλούστευση των κοινών κανόνων για την ασφάλεια των πλοίων που μεταφέρουν επιβάτες στα ύδατα της ΕΕ.
Σε αυτό το πλαίσιο προωθούνται:
•    Τροποποιήσεις της ισχύουσας νομοθεσίας (τεσσάρων οδηγιών) σχετικά με τους κανόνες και τα πρότυπα ασφάλειας των επιβατηγών πλοίων, η καταγραφή των επιβατών και οι διαδικασίες υποβολής δηλώσεων καθώς και για τις επιθεωρήσεις και την ασφαλή λειτουργία επί του σκάφους των ro-ro.
Σε ότι αφορά την καταγραφή των επιβατών επισημαίνεται ότι τα ακριβή στοιχεία τους- με την υπάρχουσα νομοθεσία- πρέπει να αποθηκεύονται και να είναι άμεσα διαθέσιμα στο σύστημα της εταιρείας αλλά δεν υπάρχει πρόβλεψη  για την ανταλλαγή δεδομένων σε εθνικό επίπεδο. Επιπλέον, τα καταγεγραμμένα δεδομένα δεν περιλαμβάνουν πάντα όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για μια αποτελεσματική έρευνα και διάσωση.
Οι σχετικές προτάσεις παρουσιάστηκαν το 2016 και στοχεύουν στη μέγιστη δυνατή εξοικονόμηση που θα προέλθει με την αποφυγή των επικαλύψεων μεταξύ των διαφόρων καθεστώτων ελέγχου. Το κόστος ελέγχου της καταλληλόλητας πλοίων υπολογίζεται σε ετήσια βάση  στο ένα εκατομμύριο €.
•    Για το 2017 πρόταση σύστασης του Συμβουλίου για τη διευκόλυνση και την απλούστευση της κατασκευής και του διασυνοριακού εμπορίου των μικρών επιβατηγών σκαφών, καθώς και την εγγραφή τους στα νηολόγια.
Συνέχιση  της αξιολόγησης της νομοθεσίας για την ασφάλεια των επιβατηγών πλοίων της ΕΕ (COM (2015) 508

3.    Λιμενικές εγκαταστάσεις παραλαβής αποβλήτων πλοίων:
Η Επιτροπή προετοιμάζει πρόταση που θα παρουσιαστεί εντός του 2017 με στόχο την απλοποίηση του διοικητικού πλαισίου και των διαδικασιών, στο πλαίσιο μιας περαιτέρω ευθυγράμμισης με τη Διεθνή Σύμβαση Marpol.
Θα πραγματοποιηθεί μελέτη τεκμηρίωσης κατά την οποία θα γίνει προσπάθεια να ποσοτικοποιηθεί το βασικό σενάριο, με εκτίμηση (εν δυνάμει) απορρίψεις αποβλήτων στη θάλασσα. Αυτό θα επιτευχθεί με την εφαρμογή ενός ειδικού μοντέλου, το οποίο αναμένεται να εκτιμήσει τις παραδόσεις αποβλήτων σε μια ομάδα 40 λιμανιών, τα δεδομένα των οποίων θα συγκριθούν με τις πραγματικές παραδόσεις αποβλήτων που αναφέρονται για αυτά τα 40 λιμάνια.
Η αξιολόγηση έδειξε ότι η υπάρχουσα οδηγία έχει πετύχει τον κύριο στόχο της, δηλαδή να μειωθούν οι απορρίψεις των αποβλήτων πλοίου και καταλοίπων φορτίου στη θάλασσα. Έχει επίσης αποδειχθεί σαφή προστιθέμενη αξία για την ΕΕ, αλλά δεν έχει φθάσει το πλήρες δυναμικό της στον τομέα αυτό. Βασικές έννοιες και υποχρεώσεις της οδηγίας ερμηνεύεται διαφορετικά από τα κράτη- μέλη. Επιπλέον, δεν υπάρχει επαρκής ανταλλαγή
πληροφοριών, παρεμποδίζοντας την παρακολούθηση και την επιβολή των κυρώσεων.

ΠΗΓΗ: pireas2day.gr

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Την ώρα που τα επικοινωνιακά παιχνίδια της κυβέρνησης καταρρέουν – παρότι οι του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν με απίστευτο θράσος να επιδίδονται στην τακτική της χρυσόσκονης για εσωτερική κατανάλωση – ένας νέος κύκλος τρομοκρατίας και κινδυνολογίας ανοίγει, στα πρότυπα του γνωστού έργου: «Πω, πω τι θα πάθουμε» αν δεν αποδεχτούμε μια ακόμα συμφωνία λεηλασίας του ελληνικού λαού.

  Την ώρα που μετά και τη χτεσινή συνεδρίαση του Eurogroup, το ΔΝΤ και η ΕΕ δεν κρύβουν ότι αποτελούν ένα ενιαίο δίπολο, η κυβέρνηση συνεχίζει αφενός να ζητά από τον ελληνικό λαό να επιλέξει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αφετέρου επιμένει στην γελοιότητα των «κολοκοτρωνέικων» δήθεν «κόκκινων γραμμών» της, όταν – για μια ακόμα φορά – τα έχει αποδεχτεί και τα έχει συνδιαμορφώσει όλα!

  Το σκηνικό ξαναστήνετε και πάλι με όρους 2015. Η’ θα δεχτούμε την διαιώνιση της καταστροφής, που σημαίνει μέτρα, μέτρα και μέτρα στον αιώνα τον άπαντα ή θα… καταστραφούμε!

  Τι θα γίνει, τελικά; Θα υπογράψει, και πάλι ο Τσίπρας; Ή επειδή το πακέτο είναι, πλέον, τόσο βαρύ, που αυτή τη φορά τα περιθώρια να περάσει στην κοινωνία έχουν εκμηδενιστεί, γεγονός που θα τους κάνει να το ξανασκεφτούν, ότι γιατί ενδιαφέρονται για το λαό, αλλά για να διασφαλίσουν την προσωπική τους και πολιτική διάσωση; Το πιθανότερο, διακινδυνεύουμε την πρόβλεψη, είναι να φορτώσουν τον τόπο με ένα 4^ο Μνημόνιο, όπως κι αν ονομαστεί, και τούτη φορά 5ετούς διάρκειας! 

  Ό,τι κι αν γίνει, πάντως, μην λησμονάμε ότι το έργο το έχουμε ξαναδεί. Για εκείνους πάντως που θέλουν να «ξεχνούν» για ποιο έργο μιλάμε, θα τους βοηθήσει να θυμηθούν το σενάριό του κάποιος που αποδείχτηκε τόσο καλός πρωταγωνιστής του, όσο και οι προκάτοχοί του. Απολαύστε τον (ειδικά στο σημείο όπου κάνει λόγο περί «αυτογελοιοποίησης»):   

Η κυβέρνηση αναζητά φόρμουλα για να υποκύψει  στο τελεσίγραφο. 

Γράφει ο Ηλίας Θερμός.

Με την εκλογή του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται να κλείνει ένας μεγάλος κύκλος αντιπαράθεσης Ανατολής-Δύσης που άρχισε με την ανάληψη της προεδρίας του Χάρι Τρούμαν το 1945, μετά τον θάνατο του χαρισματικού και μακροβιότερου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών Φραγκλίνου Ρούσβελτ, από το 1933 έως το 1945.

Με την αρχή της προεδρικής θητείας του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Ρούσβελτ, Χάρι Τρούμαν, άρχισε να αλλάζει ο προσανατολισμός της αμερικανικής πολιτικής, όταν, παρουσία του νέου προέδρου στο κολέγιο Ουέστμινστερ στο Φούλτον, Μισούρι, στις 5 Μαρτίου 1946, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ οριοθέτησε τη μελλοντική αντιπαράθεση στον μεταπολεμικό κόσμο με την κήρυξη σταυροφορίας εναντίον του κομμουνισμού.

«Μια βαριά σκιά έχει πέσει πάνω στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία έχει τώρα αποκοπεί από τον ελεύθερο κόσμο με ένα σιδηρούν παραπέτασμα», είχε δηλώσει ο Τσόρτσιλ.

Αυτός ο νέος προσανατολισμός της ειδικής σχέσης μεταξύ της αμερικανο-βρετανικής συμμαχίας οδήγησε στη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής τής ανάσχεσης εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης που έφερε τον Ψυχρό Πόλεμο εναντίον των πρώην συμμάχων-νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και κυριάρχησε στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης έως τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου 1991.

Οι Δημοκρατικοί πρόεδροι Μπιλ Κλίντον, 1993-2001, και Μπαράκ Ομπάμα, 2009-2017, επέλεξαν μια εκ νέου αντιπαράθεση με τη σημερινή Ρωσία με την ελαχιστοποίηση ή αποβολή της παραδοσιακής ρωσικής επιρροής στα Βαλκάνια μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο του ΝΑΤΟ με τη Σερβία, με την ένταξη της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας στη δυτική συμμαχία, με τη στρατηγική ανάσχεσης της Ρωσίας στη Μαύρη Θάλασσα και την Ουκρανία, με μια προσπάθεια διεύρυνσης του ΝΑΤΟ έως τα νότια ρωσικά σύνορα, με τελικό στόχο, ενδεχομένως, την προσδοκία διαχείρισης της ασφάλειας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 στους δίδυμους πύργους του Παγκόσμιου Εμπορίου και στο Πεντάγωνο από φανατικές ισλαμιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις, όπως και στην Ευρώπη έως τις μέρες μας από το ISIS, έφεραν τις επεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία.

Το ιδεολογικό κατασκεύασμα με το οποίο η Δύση προσπάθησε να αλλάξει τις πολιτικές και κοινωνικές δομές στον αραβικό κόσμο προέβλεπε την αντικατάσταση των παρωχημένων δομών με μια «αραβική άνοιξη» που θα έφερνε τον δημοκρατικό μετασχηματισμό και την αντικατάσταση του φανατικού Ισλάμ με την ενθάρρυνση κοσμικών δημοκρατικών κοινωνιών.

Όμως, με μια απλή θεώρηση της πολιτικής πραγματικότητας στον κλασικό κόσμο, διαπιστώνει κανείς πως οι δημοκρατικές ιδέες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ουδόλως επηρέασαν την Αίγυπτο και τις χώρες της Ανατολικής Μεσογείου στη διαμόρφωση δημοκρατικών θεσμών. Έτσι εύλογα προκύπτει το ερώτημα σε ποιους πραγματικούς στόχους απέβλεπε η «αραβική άνοιξη».

Μπροστά λοιπόν στη συνεχιζόμενη κρίση στη Μέση Ανατολή και τις παγωμένες αμερικανο-ρωσικές σχέσεις βρίσκεται σήμερα η νέα αμερικανική διοίκηση του Ρεπουμπλικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Φαίνεται ότι η επεμβατική πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπως και οι μελλοντικές αμερικανο-ρωσικές σχέσεις θα τεθούν υπό επανεξέταση στη βάση ενός ρεαλιστικού προσανατολισμού για τα μελλοντικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι προτεραιότητες στην ανασυγκρότηση της εγχώριας παραγωγής με πιθανές αντιμεταρρυθμίσεις στις κοινωνικές επιλογές των Δημοκρατικών προέδρων από την εποχή του Λίντον Τζόνσον έως τον Μπαράκ Ομπάμα, η πρόκληση της αυξανόμενης κινεζικής επιρροής στον Ειρηνικό ωκεανό, όπως και η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας θα οδηγήσουν σε έναν νέο προσανατολισμό τις αμερικανικές επιλογές.

Έτσι, στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου όσο και στην Ευρώπη, οι ΗΠΑ θα αναζητήσουν νέες ισορροπίες, όπως έγινε μετά την επίσκεψη του Ρεπουμπλικανού προέδρου Νίξον μαζί με τον τότε υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο 1972, όταν αναζητούσαν διέξοδο για τον τερματισμό της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ και την προσέγγιση της μαοϊκής Κίνας με την Αμερική, ώστε να ξεπεραστεί η εχθρότητα στις αμερικανο-κινεζικές σχέσεις από τον πόλεμο της Κορέας 1950-1953.

Στη νέα εποχή που διαμορφώνεται μετά τις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και το βρετανικό δημοψήφισμα για την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η στενότερη εμπορική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα, γεγονός που θα οδηγήσει στην αμφισβήτηση της γερμανικής οικονομικής ηγεμονίας πάνω στην Ευρώπη.

Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα αποχωρήσουν ή στην καλύτερη περίπτωση θα ελαχιστοποιήσουν τη συμμετοχή τους σε συμφωνίες και οργανισμούς που δεν τους εξασφαλίζουν τα οικονομικά και στρατηγικά πλεονεκτήματα που είχαν στην Ευρώπη μετά την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, ενώ θα επαναξιολογήσουν το κόστος ασφάλειας που παρέχεται στην Ευρώπη ώστε να μεταφέρουν αυτό το κόστος στην ίδια την Ευρώπη και κυρίως στη Γερμανία, όπως έκαναν στο παρελθόν με τη μείωση της συμμετοχής τους στον προϋπολογισμό των Ηνωμένων Εθνών.

Έτσι η Ευρώπη θα κληθεί σύντομα να επανεξετάσει την πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και αναζήτησης νέων προσανατολισμών στην οριοθέτηση του ευρωπαϊκού συμφέροντος και ενότητας από τη Μάγχη έως το Βλαδιβοστόκ, με την ομαλοποίηση των ευρω-ρωσικών σχέσεων, όπως ακριβώς προβληματιζόταν ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκολ κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Ηλίας Θερμός είναι ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθηγητής της έδρας Jean Monnet στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Ολοκλήρωση και Εξωτερική Πολιτική.

Πηγή: efsyn.gr