Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ο Τραμπ, η παγκοσμιοποίηση και η Αριστερά
Μύθοι και πραγματικότητες για την πολιτική του νέου Αμερικανού προέδρου.
Η παρθενική, προεδρική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ μεταφράστηκε από μεγάλη μερίδα διεθνών αναλυτών ως επικήδειος της παγκοσμιοποίησης και αναγγελία μιας νέας εποχής επιστροφής στον ανταγωνισμό κυρίαρχων εθνών- κρατών. Πρόκειται για απλουστευτική ανάλυση, η οποία καταλήγει σε άκρως αποπροσανατολιστικά πολιτικά συμπεράσματα.
Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι η θεμελιώδης κατευθυντήρια γραμμή της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής του θα είναι “να βάλει την Αμερική στην πρώτη γραμμή”, υποστηρίζοντας ότι “επί δεκαετίες πλουτίζαμε τις ξένες βιομηχανίες σε βάρος των αμερικανικών” και ότι “κάναμε άλλες χώρες πλούσιες, ενώ ο πλούτος, η ισχύς και η αυτοπεποίθηση εξαφανίζονταν από τον αμερικανικό ορίζοντα”. Εδώ η εθνικιστική δημαγωγία περισσεύει. Θα ήταν ακραία αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι ο Τραμπ είναι ο πρώτος μεταπολεμικός πρόεδρος των ΗΠΑ που βάζει “την Αμερική πρώτη”, λες και οι προκάτοχοί του την έβαζαν δεύτερη. Η μακροημέρευση της αμερικανικής ηγεμονίας- στη Δύση, μέχρι το 1990 και σε όλο τον κόσμο στη συνέχεια- ήταν η βασική προτεραιότητα όλων των αμερικανικών κυβερνήσεων.
Στο οικονομικό πεδίο, η εκτίμηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε τους ανταγωνιστές της Αμερικής (πρώτα απ’ όλα την Κίνα και τη Γερμανία, που κυρίως στοχοποιούνται από τον Τραμπ) σε βάρος της υπερδύναμης είναι εξίσου ανεδαφική. Το απλοϊκό σχήμα του Τραμπ είναι ότι παγκοσμιοποίηση σημαίνει να φεύγουν βιομηχανίες από την Αμερική και να πηγαίνουν στην Κίνα και το Μεξικό, “πλουτίζοντας” αυτές τις χώρες σε βάρος των ΗΠΑ. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ διαφορετική.
Ας πάρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, την ιστορία του iphone, που αντιστοιχεί περίπου στη μισή αγορά των smartphones, από τα πλέον εμβληματικά προϊόντα της λεγόμενης “Νέας Οικονομίας”. Το iphone είναι προϊόν της Apple, της μεγαλύτερης πολυεθνικής στον τομέα της Πληροφορικής. Η εταιρεία έχει τα κεντρικά της γραφεία και το τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στην Κοιλάδα του Πυριτίου (Silicon Valley), στην Καλιφόρνια, όπου σχεδιάζονται και ελέγχονται τα νέα προϊόντα.
Η συναρμολόγηση- παραγωγή του iphone γίνεται στην Κίνα, κυρίως από τη βιομηχανία Foxconn, που έχει την έδρα της στην Ταϊβάν. Οι άθλιες συνθήκες υπερεκμετάλλευσης της εργασίας στην Foxconn, αντίστοιχες της εποχής “πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου” στην Ευρώπη, ήρθαν στο φως το 2010, με τις 14 αυτοκτονίες Κινέζων εργατών που κατασκεύαζαν τα iphones στο Σεντζέν της “κομμουνιστικής” Κίνας. Η Apple καρπώνεται το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας που παράγουν οι Κινέζοι εργάτες, αφήνοντας μόνο ένα μικρό μέρος στους Κινέζους καπιταλιστές. Το ποσοστό κέρδους (προ φόρων) του iphone φτάνει το εξωφρενικό 40%, έναντι 10-15% περίπου των ανταγωνιστών της. Μέσω των θυγατρικών της σε φορολογικούς παραδείσους σε Ιρλανδία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο και τις βρετανικές Νήσους της Παρθένου, απαλλάσσεται από το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών της υποχρεώσεων.
Υπό αυτό το πρίσμα το iphone, αυτή η μικρή, κομψή και πολυδύναμη συσκευή που στάζει αόρατο αίμα, συμπυκνώνει τις βασικές κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις της λεγόμενης “παγκοσμιοποίησης”. Φαντάζεται κανείς ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα εκβιάσει την Apple να αποσυρθεί από την Κίνα και να ανοίξει κατασκευαστικές βιομηχανίες στις ΗΠΑ ή ότι θα της απαγορέψει να λειτουργεί θυγατρικές της σε φορολογικούς παραδείσους (ένας από τους οποίους είναι και η αμερικανική Πολιτεία του Ντελαγουέαρ); Μα αυτό θα σήμαινε, με τα σημερινά δεδομένα, ότι μέσα σε λίγους μήνες η Apple θα έχανε τεράστιο μέρος του μεριδίου της στην παγκόσμια αγορά σε βάρος των ανταγωνιστών της, όπως η Samsung, η LG και η Motorola.
Το συγκεκριμένο παράδειγμα μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα κομβικό, για την Αριστερά, αναλυτικό πρόβλημα, σχετικά με τη φύση της “παγκοσμιοποίησης”. Η κατεστημένη, αστική σκέψη ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο πόλους. Ο πρώτος, και τουλάχιστον μέχρι χθες ηγεμονικός, βλέπει το τρίγωνο “παγκοσμιοποίηση- χρηματοποίηση- νεοφιλελευθερισμός” (δηλαδή, βασικές πλευρές του σύγχρονου, ολοκληρωτικού καπιταλισμού) ως μη αναστρέψιμη οικονομική νομοτέλεια και καταδικάζει όλους όσοι το αμφισβητούν περίπου ως σύγχρονους Λουδίτες, ή εμμονικούς οπαδούς της “θεωρίας” της επίπεδης Γης.
Ο δεύτερος, πιο “αιρετικός” αλλά ανερχόμενος, βλέπει το φαινόμενο αποκλειστικά ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, οι οποίες μπορούν εύκολα και γρήγορα να αναιρεθούν από πιο “εθνοκεντρικές” κυβερνήσεις. Και οι δύο αποπροσανατολίζουν και βλάπτουν τις λαϊκές προσδοκίες, αν και όχι με τον ίδιο τρόπο. Ούτε ο “οικονομισμός” που διαγράφει τον πολιτικό παράγοντα και την πάλη των τάξεων, ούτε ο πολιτικός βολονταρισμός, που αφαιρείται από τις “μοριακές” διεργασίες στο παγκόσμιο πλέγμα του κεφαλαίου, οδηγούν σε γόνιμα, για τα εργατικά συμφέροντα, συμπεράσματα. Μόνο η διαλεκτική θεώρηση και σύνθεση των οικονομικών και πολιτικών παραγόντων μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο.
Είναι αλήθεια ότι και σε προηγούμενες φάσεις του καπιταλισμού (για παράδειγμα, στην περίοδο που προηγήθηκε της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930), η διεθνοποίηση της οικονομίας γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη στο εμπόριο και τις εξαγωγές κεφαλαίων, για να δώσει τη θέση της σε μια περίοδο εμπορικών και όχι μόνο πολέμων. Ωστόσο η σύγχρονη “παγκοσμιοποίηση” έχει ποιοτικά βαθύτερα χαρακτηριστικά, που είναι αφάνταστα πιο δύσκολο να αναιρεθούν. Μάλιστα, η αναίρεση ορισμένων από αυτά δεν θα ήταν προοδευτική, αλλά σαφώς αντιδραστική εξέλιξη.
Το Ίντερνετ αντιπροσωπεύει την πρώτη, πραγματικά παγκόσμια παραγωγική δύναμη (και τί δύναμη!) στην ιστορία της ανθρωπότητας, έξω από τον έλεγχο οποιουδήποτε έθνους- κράτους, ακόμη και των ισχυρότερων. Η διεθνοποίηση της ίδιας της παραγωγής έχει ξεπεράσει ποιοτικά το πλαίσιο των εξαγωγών κεφαλαίων ή την απλή ύπαρξη πολυεθνικών εταιρειών. Το κεντρικό χαρακτηριστικό της σήμερα είναι η διαμόρφωση πολυεθνικών παραγωγικών αλυσίδων, όπου η παραγωγή του προϊόντος (δηλαδή, της αξίας και της υπεραξίας) συνίσταται σε μια τεμαχισμένη, διεθνή διαδικασία, που μπορεί να ξεκινάει από τη Σίλικον Βάλεϊ για να φτάσει στο Σεντζέν, έχοντας περάσει από καμιά εικοσαριά χώρες.
Ασφαλώς, οι πολιτικές επιλογές, κυρίως των μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών κρατών, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον ταξικό χαρακτήρα, τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις της οικονομικής διεθνοποίησης, όπως και στις ιεραρχικές σχέσεις που επιβάλλονται σε βάρος των πιο αδύναμων εθνών- κρατών. Γεγονός παραμένει ότι αυτό το σύγχρονο διεθνές πλέγμα δεν μπορεί να “επανεθνικοποιηθεί” με απλά πολιτικά διατάγματα. Άλλωστε ουδείς θα μπορούσε να φανταστεί ότι η κυβέρνηση που έφτιαξε ο Ντόναλντ Τραμπ προορίζεται για κάτι τέτοιο, όταν διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs και αρπακτικού fund της Wall Street, οι Στίβεν Μινιούκιν και Γουίλμπουρ Ρος αντίστοιχα, ανέλαβαν τα κρίσιμα υπουργεία Οικονομικών και Εμπορίου.
Εκείνο που επιδιώκει ο Τραμπ και οι μονοπωλιακοί κύκλοι που τον στηρίζουν δεν είναι το ξήλωμα της “παγκοσμιοποίησης”, αλλά η επαναδιαπραγμάτευση των όρων της, προς όφελος του αμερικανικού κεφαλαίου. Κάτι ανάλογο με την επαναδιαπραγμάτευση που πέτυχε ο Ρίγκαν, στη δεκαετία του 1980, σε βάρος της Ιαπωνίας και της Δυτικής Ευρώπης, με τη Συμφωνία της Πλάζα. Στο πλαίσιο αυτής της επαναδιαπραγμάτευσης όντως ενδιαφέρεται για μια ορισμένη αναστύλωση της βιομηχανικής παραγωγής στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπως και για την αναστύλωση των φθαρμένων υποδομών τους, ώστε η ανάπτυξη του αμερικανικού καπιταλισμού να γίνει πιο ευσταθής και “υγιής”. Θα το επιδιώξει, όμως, με μια ταυτόχρονη πολιτική… κινεζοποίησης της αμερικανικής εργατικής δύναμης, για την οποία προδιαθέτει ήδη η πρώτη πράξη της προεδρίας του, η έναρξη αποδόμησης της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας.
Για την Αριστερά, η σύγκρουση με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης, της χρηματοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού δεν προϋποθέτει απόσυρση από τον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και φαντασιακή αναδίπλωση στο “ιγκλού” του μικρού μας έθνους- κράτους. Ασφαλώς, για κάθε λαό, και ειδικά για τον ελληνικό λαό που υποφέρει από τον ζυγό του χρέους και της Μνημονιακής επιτροπείας, η αποκατάσταση της δημοκρατικής, εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για κάθε βήμα κοινωνικής αλλαγής. Όχι όμως με μια ανεδαφική λογική οικονομικής αυτάρκειας ή, ακόμη χειρότερα, εμπορικών πολέμων με άλλες χώρες, αλλά ενταγμένη σε μια στρατηγική ισότιμης οικονομικής συνεργασίας ανάμεσα σε ελεύθερα έθνη κυρίαρχων λαών.
πηγη: iskra.gr
Νέα μέτρα 4,5 δισ. ευρώ απαιτούν Βερολίνο και ΔΝΤ για να συνεχίσουν την... «διάσωση»
Άμεσα σκληρά μέτρα ύψους 4,5 δις ευρώ ή να βρεθεί διακοπή του προγράμματος και της χρηματοδότησης είναι πλέον οι επιλογές της Ελλάδας μετά την άτυπη συμμαχία εναντίον της αποκάλυψαν οι χθεσινές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε.
Μετά από τις δηλώσεις με τις οποίες άφηνε να εννοηθεί ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός αμιγώς ευρωπαϊκού προγράμματος διάσωσης για την Ελλάδα αν τελικά δεν συμμετείχε το ΔΝΤ χθες άλλαξε τελείως την ρητορική.
Μιλώντας στο Bloommberg είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι αν το Ταμείο δεν αναλάβει ενεργό ρόλο τότε το ελληνικό πρόγραμμα λήγει οριστικά και ο ίδιος δεν προτίθεται να εισηγηθεί ένα νέο πρόγραμμα.
Η μεταστροφή αυτή έχει την αιτία της στο παρασκήνιο τους ελληνικού προγράμματος. Όπως αποκάλυψε ο επι χρόνια ανταποκριτής του MEGA και του Έθνους στις ΗΠΑ κ. Μιχάλη Ιγνατίου στον Real FM το ΔΝΤ δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το ελληνικό πρόγραμμα όσο υπάρχουν οφειλές της Αθήνας προς το Ταμείο.
Πέρα από αυτό είναι θέμα κύρους τους Ταμείου να συνεχίσει και να α ολοκληρώσει με επιτυχία το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδα μετά από δύο διαδοχικά αποτυχημένα προγράμματα.
Η διαφορά είναι ότι αυτήν την φορά το ΔΝΤ θέλει να συμμετέχει με τους δικούς του να όρους Δηλαδή άμεση λύση για την ελάφρυνση του χρέους και ρεαλιστικοί δημοσιονομικοί στόχοι.
Παραδόξως το θέμα της ελάφρυνσης του χρέους στο οποίο αντιδρά σφόδρα η Γερμανία έχει ξεχαστεί και το όλο θέμα έχει επικεντρωθεί τις τελευταίες 45 ημέρες μόνο στις υποχρεώσεις της Ελλάδας να πάρει άμεσα δημοσιονομικά μέτρα που μπορεί να φτάσουν τα 4,5 δις ευρώ.
Ως γνωστό , εκτός από την απροθυμία για λύση τους χρέους, η Γερμανία επιμένει σε υψηλούς στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% χωρίς να έχει διευκρινιστεί για πόσα χρόνια.
Το δε ΔΝΤ επιμένει ότι με τα μέτρα που έχει λάβει μέχρι τώρα η Ελλάδα δεν μπορεί να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα πάνω από 1,5% του ΑΕΠ ούτε για το 2018 αλλά ούτε για τα επόμενα χρόνια.
Συνεπώς για να είναι ικανοποιημένοι οι δύο βασικοί δανειστές της Ελλάδας το υπουργείο οικονομικών θα πρέπει να προχωρήσει στην άμεση νομοθέτηση μιας γενναίας, νέας μείωσης του αφορολόγητου ορίου από τα 8636 ευρώ που περικόπηκε τον περασμένο Μάιο και ένα μεγάλο μέρος από την προσωπική διαφορά μεταξύ παλιών και νέων συνταξιούχων όπως ζητά το ταμείο.
Ο στόχος θα είναι να καλυφθεί ένα καθαρό δημοσιονομικό κενό 2% του ΑΕΠ που όμως θα απαιτήσει μέτρα 2,5% του ΑΕΠ ή 4,55 δις ευρώ.
Αν σε αυτά προστεθούν και τα 5,4 δις ευρώ που νομοθετήθηκαν τον περασμένο Μάιο η Ελλάδα θα βρεθεί να έχει νομοθετήσει σε πολύ λιγότερο από ένα χρόνο μέτρα συνολικού ύψους 9,9 δις ευρώ για συνεχίσει να έχει ένα πρόγραμμα… διάσωση.
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις η ελληνική πρόταση του μακροχρόνιου κόφτη με κάποια προληπτικά μέτρα θα πρέπει να θεωρείται πλέον παρωχημένη αφού δεν καλύπτει όπως φαίνεται ούτε το ΔΝΤ αλλά ούτε και την Γερμανία και τους συμμάχους της.
Σύμφωνα με πληροφορίες πλήρη ταύτιση με την Γερμανία έχει και η Ολλανδία η οποία έχει επίσης διαμηνύσεις ότι χωρίς το ΔΝΤ στο πρόγραμμα δεν θα εγκρίνει στο κοινοβούλιο της νέα δόση για την Ελλάδας στοπ πλαίσιο του τρίτου προγράμματος διάσωσης.
Το αμέσως επόμενος διάστημα ανάλογη στάση αναμένεται να υιοθετήσουν και η Φιλανδία η Αυστρία και η Σλοβακία που έχουν επίσης εγκρίνει το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας στα κοινοβούλια τους με την συνθήκη ότι θα συμμετέχει και το ΔΝΤ.
Όλα αυτά ενώ τα περιθώρια ελιγμών έχουν τελειώσει αφού σε λίγες εβδομάδες ξεκινούν οι διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις (με πρώτη αυτήν της Ολλανδίας) κατά τις οποίες κανείς δεν θα έχει την διάθεση να πάρει αποφάσεις την Ελλάδα.
πηγη: enikonomia.gr
Πάνω από 382.000 εργαζόμενοι λαμβάνουν μισθούς από 100 έως 400 ευρώ το μήνα
Μαύρη διετία έφερε στους εργαζόμενους η κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καθώς οι μισθωτοί που παίρνουν από 100 έως 400 ευρώ τον μήνα έφτασαν στα 382.729 άτομα στο τέλος του 2016 από 363.710 που ήταν στο τέλος του 2015.
Στη διετία 2015 – 2016 οι εργαζόμενοι με μισθούς πείνας αυξήθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί ότι θα επαναφέρει τον μισθό στα 751 ευρώ αλλά η αλήθεια που καταγράφεται στα ετήσια στοιχεία της Εργάνης του υπουργείου Εργασίας είναι ότι τα 751 ευρώ έγιναν για πολλούς εργαζόμενους 100 έως 400 ευρώ τον μήνα!
Στοιχεία-σοκ
Το σοκ με τις αποδοχές όμως έχει και συνέχεια και δείχνει ότι στη διετία 2015-2016 αυξάνεται το χάσμα αποδοχών, καθώς το 2016:
- Με μισθούς 500-600 ευρώ, μικτά, δηλώθηκαν 176.256 εργαζόμενοι ενώ με τις ίδιες αποδοχές ήταν 155.266 το 2015.
- Με μισθούς 700-800 ευρώ μικτά δηλω΄θηκαν 147.583 εργαζόμενοι από 139.596 το 2015.
- Μισθό από 800 έως 900 ευρώ μικτά είχαν 119.526 εργαζόμενοι από 115.777 που ήταν το 2015 στο ίδιο εύρος αποδοχών.
- Μισθούς από 900 έως 1.000 ευρώ μικτά είχαν 106.811 εργαζόμενοι από 96.867 που ήταν το 2015.
- Μισθό από 1.000 έως 1.200 ευρώ μικτά είχαν 180.216 εργαζόμενοι έναντι 171.139 που ήταν στο ίδιο εύρος αποδοχών το 2015.
- Αποδοχές από 1.200 έως 1.500 ευρώ μικτά είχαν 166.602 εργαζόμενοι έναντι 152.648 εργαζομένων που ήταν το 2015.
- Μισθό από 1.500 έως 2.000 ευρώ είχαν 135.328 εργαζόμενοι έναντι 127.662 εργαζομένων το 2015. Σε αυτή την κλίμακα προστέθηκαν μόλις 7.666 εργαζόμενοι το 2016, εν αντιθέσει με 19.019 περισσότερους εργαζόμενους που μπήκαν στην μαύρη κλίμακα των μισθών από 100 έως 400 ευρώ και άλλων 20.990 που προστ΄θηκαν στη γενιά των εργαζομένων που ζουν με 600 – 700 ευρώ το μήνα.
- Οι μισθωτοί με αποδοχές 2.000 έως 2.500 ευρώ μικτά ήταν 64.945 έναντι 63.958 το 2015 ενώ μέχρι 3.000 ευρώ έφθαναν να παίρνουν 31.293 εργαζόμενοι και πάνω από 3.000 ευρώ έπαιρναν 47.907 εργαζόμενοι από 50.128 που ήταν το 2015.
Τα στοιχεία της Εργάνης δείχνουν, σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, μεν μια μικρή αύξηση στον αριθμό των εργαζομένων με μισθούς από 1.000 ευρώ και άνω πλην όμως όπως εξηγείται στην έκθεση το 2016 δηλώθηκαν 68.560 εργαζόμενοι με διπλή εργασία και ως εκ τούτου στην Εργάνη απεικονίζεται το άθροισμα των αποδοχών τους και από τις δύο δουλειές.
Αυτό αλλοιώνει τα στοιχεία γιατί ένας εργαζόμενος των 300 ευρώ αλλάζει κλίμακα και πάει στο εύρος των 300 ευρώ με δεύτερη δουλειά αλλάζει κλίμακα και πάει στο εύρος μισθών από 600 έως 700 ευρώ με άθροιση αποδοχών και όχι με ένα μισθό.
Το 2016 δηλώθηκαν με μισθωτή απασχόληση (μερική, εκ περιτροπής και πλήρος) 1.771.084 εργαζόμενοι (με τους 68.560 να είναι σε δύο επιχειρήσεις) έναντι 1.673.732 εργαζομένων το 2015.
πηγη: enikonomia.gr
Για το «30ο» συνέδριο του ΕΚΑ: να μην περάσει ο εκφυλισμός και οι δικαστικές παρεμβάσεις
Ανακοίνωση Αγωνιστική Ταξική Ενότητα στο ΕΚΑ
Να μην περάσει ο εκφυλισμός, οι δικαστικές παρεμβάσεις, τα σχέδια εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ΕΚΑ.
• Πρωτοβουλίες για οργάνωση-συσπείρωση-αντεπίθεση των εργαζομένων.
• Συνδικάτα και Αγώνες στα χέρια των εργαζομένων!
Η διορισμένη από τα δικαστήρια δοτή διοίκηση του ΕΚΑ αποφάσισε την διεξαγωγή μονοήμερου(!) συνεδρίου την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου και εκλογές το Σαββατοκύριακο στις 11 και 12 του ίδιου μήνα. Ουσιαστικά δηλαδή ο υποταγμένος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία και ΕΑΚ (ΜΕΤΑ ΕΚΑ: συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ + τμήμα ΕΜΕΙΣ-Φωτόπουλου) επιβεβαίωσαν όλα όσα η ΑΤΕ –ΕΚΑ είχε επισημάνει και καταγγείλει από την πρώτη στιγμή: ότι η εμπλοκή τους και η αποδοχή της δικαστικής παρέμβασης και του διορισμού τους δεν ήταν καθόλου τυχαία. Πως εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις για χειραγώγηση των συνδικάτων και του ΕΚΑ τόσο από την αστική δικαιοσύνη, όσο και από τους εργοδότες και από την κάθε κυβέρνηση και τους πρόθυμους υπηρέτες της.
Ήδη από τις συνεδριάσεις της οργανωτικής επιτροπής -για την προετοιμασία των σωματείων για το έκτακτο συνέδριο που αποφάσισαν με τη βοήθεια του δικαστηρίου- αναπαράγονται τα ίδια ακριβώς προβλήματα τα οποία επεδίωξαν να λύσουν οι αποφάσεις των εργαζομένων στο 29ο Συνέδριο και που ακυρώθηκαν από την αστική δικαιοσύνη. Ενδεικτικά, εξακολουθεί να υπάρχει κλαδικό σωματείο το οποίο δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του… ούτε αρκετοί εργαζόμενοι που φέρονται σαν ψηφίσαντα μέλη στην κατάσταση ψηφισάντων (μάλιστα έχουν καταθέσει υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη αυτού του σωματείου). Τα γνωστά προβλήματα με διπλοψηφίες και παρατυπίες στις καταστάσεις στα γνωστά τραπεζικά σωματεία επίσης εξακολουθούν να υπάρχουν. Αυτό σημαίνει πως επιμένουν στον εκβιασμό: η θα δεχθείτε την παρανομία η θα ξαναχρησιμοποιήσουμε τα αστικά δικαστήρια. Αυτά από μόνα τους αποδεικνύουν και την καθαρά εκλογική στόχευση του υποταγμένου συνδικαλισμού.
Η ΑΤΕ ΕΚΑ ευθύς εξαρχής στήριξε τόσο τις αποφάσεις των εργαζομένων που πάρθηκαν στο 29ο συνέδριο όσο και την εφαρμογή τους από την νόμιμα εκλεγμένη Διοίκηση, κάτι που το συμβιβασμένο προεδρείο -και το αρχικό και το διορισμένο- των ΕΑΚ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία προσπάθησαν με κάθε τρόπο να ακυρώσουν. Οι εκλεγμένοι συνάδελφοί μας και συνολικά η ΑΤΕ ΕΚΑ δεν συμμετείχε και δεν αποδέχθηκε το διορισμό στη δοτή διοίκηση, δεν συμμετέχει στην Οργανωτική Επιτροπή που «ετοιμάζει» το νέο συνέδριο.
Σήμερα είναι όσο ποτέ καθαρό, ότι το συνδικαλιστικό κίνημα του «κοινωνικού εταιρισμού», των «εθνικών μετώπων» με την κυβέρνηση και τους εργοδοτικούς φορείς, ο «συνδικαλισμός» των εργοδοτικών σωματείων και των δυνάμεων του ταξικού συμβιβασμού και της υποταγής βρίσκεται σε βαθιά κρίση και εκφυλισμό. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι ένα ακόμα συνέδριο εκφυλισμού, που θα νομιμοποιεί τις νοθείες, τις διπλοψηφίες και σωματεία μαϊμού και σφραγίδες για να κατανεμηθούν οι καρέκλες των μηχανισμών στις παρατάξεις των κυβερνητικών και εργοδοτικών παρατάξεων. Αντίθετα, χρειάζονται επείγουσες πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη των συνδικάτων, για την μαζικοποίηση και λειτουργία τους, για τον μάχιμο ταξικό προσανατολισμό τους. Οι συνδικαλιστές, οι αγωνιστές και οι εργαζόμενοι από όλους τους χώρους εργασίας που συσπειρώνονται στην ΑΤΕ-ΕΚΑ δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν να παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα, με πλήρη ανεξαρτησία στα αιτήματα και τις πολιτικές πρακτικές, με αντικαπιταλιστικό πρόσημο και με ασυμβίβαστο ταξικό προσανατολισμό.
Απευθυνόμαστε σε όλα τα ταξικά και αγωνιστικά συνδικάτα, σε κάθε εργαζόμενο της Αθήνας που βλέπει την κατάσταση αυτή και αγανακτεί, αλλά και σε κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη: Ανεξάρτητα από πολιτικές διαφορές, διαφορετικές τακτικές ή απόψεις για τα αιτήματα και συνολικά το εργατικό κίνημα και την προοπτική των αγώνων, χρειάζεται άμεσα να δημιουργηθούν προϋποθέσεις και να γίνουν βήματα για μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα στη βάση των εργαζομένων. Να δοθεί χτύπημα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και τους μηχανισμούς τύπου ΓΣΕΕ και Παναγόπουλων. Να διαμορφωθούν όροι και σχέδια ανασύνταξης και αντεπίθεσης του κόσμου της δουλειάς, δρόμοι οργάνωσης και συσπείρωσης των εργαζομένων κόντρα στους μηχανισμούς που επιβάλλουν στα συνδικάτα δοτές διοικήσεις, νόθες διαδικασίες, δικαστικές-κρατικές και εργοδοτικές παρεμβάσεις.
Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις του ΕΚΑ που κατήγγειλαν την δικαστική παρέμβαση και το διορισμό νόθας διοίκησης: Τώρα πρέπει να δοθεί ένα δυνατό και αποφασιστικό μήνυμα και μια ξεκάθαρη απάντηση. Συνέδριο του ΕΚΑ έγινε το Μάη και πήρε αποφάσεις. Αυτές τις αποφάσεις αναγνωρίζουμε, αυτές θα υπερασπιστούμε.
Ιδιαίτερη ευθύνη έχει η πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ, η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ). Η στάση της για τη συνέχεια, κρίνει σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση της πορείας εκφυλισμού του ΕΚΑ. Δεν συμμετείχε στη δοτή διοίκηση, κατήγγειλε και προσέφυγε εναντίον της δικαστικής παρέμβασης. Συμμετέχει όμως στην οργανωτική επιτροπή για το έκτακτο συνέδριο και φαίνεται ότι εκτός από ανακοινώσεις και την δικαστική προσφυγή δεν θέλει να πάρει αγωνιστικές και μαζικές (όχι οργανωτικές, εσωτερικές και νομικές) πρωτοβουλίες για να μην περάσει το σχέδιο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Ευθύνες έχει και η παράταξη του ΕΜΕΙΣ ΕΚΑ, που αν και κατήγγειλε το διορισμό διοίκησης και την δικαστική παρέμβαση με ένταση, συμμετείχε στη δοτή διοίκηση και συμμετέχει στην οργανωτική επιτροπή για το συνέδριο. Προβληματική είναι και η στάση του «Ρεσάλτο στη γαλέρα» (δεν είχε έδρα στο ΔΣ) που στην ανακοίνωσή του παίρνει περίπου ίσες αποστάσεις, καταγγέλλοντας μεν την δικαστική παρέμβαση, αλλά και τις δυνάμεις που «απέκλεισαν» τα σωματεία που έκαναν την προσφυγή, λες και το συνέδριο έπρεπε να τα νομιμοποιήσει με όλες τις παρατυπίες τους για να μην υπάρξει δικαστική προσφυγή τους…
Οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος έχουμε τώρα μεγάλη ευθύνη να τερματίσουμε την ομηρία του ΕΚΑ από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό της υποταγής των ΣΕΒ-Τραπεζών-Παναγόπουλου.
Η στάση κάθε δύναμης και κάθε σωματείου θα κριθεί από τους εργαζόμενους. Πέρα από κριτική και διαφορετικές προσεγγίσεις, αν η καταγγελία της δικαστικής παρέμβασης και της δοτής διοίκησης είναι ουσιαστική και ειλικρινής από αυτές τις δυνάμεις, τότε έχουν, έχουμε όλοι, το καθήκον να μην μείνουμε θεατές ή και συμμέτοχοι στην πορεία εκφυλισμού και στην επανάληψη της ίδιας ιστορίας. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες σε όλα τα σωματεία ώστε να εμποδίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό μηχανισμό να φέρει στα μέτρα του με δικαστικές αποφάσεις και έκτακτα συνέδρια το ΕΚΑ και τα συνδικάτα;
Δεν είχαμε και δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το μέχρι σήμερα ρόλο του ΕΚΑ: Στοίχιση πίσω από τη ΓΣΕΕ, παραταξιοποίηση, μάχη συσχετισμών και καρεκλών, άρνηση αγωνιστικού σχεδιασμού, εκφυλισμός. Δεν υπερασπιζόμαστε την προηγούμενη κατάσταση, ούτε κανέναν θεσμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αρνούμαστε όμως τη δυνατότητα και το δικαίωμα των δικαστηρίων, της κυβέρνησης και των εργοδοτών να διορίζουν ακόμα και τις διοικήσεις των συνδικάτων. Ξεσκεπάζουμε το ρόλο των δυνάμεων που κυριαρχούν και στο ΕΚΑ, ώστε να κριθούν από τους εργαζόμενους, να χάσει δύναμη και βάρος ο συνδικαλισμός της ήττας, των μηχανισμών των εργοδοτικών και κυβερνητικών υπαλλήλων. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στον αγώνα, τον συνδικαλισμό, στην απεργία, πέρα από κράτος-εργοδότες-μηχανισμούς τους. Παλεύουμε για ένα άλλο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στις μορφές οργάνωσης και συσπείρωσής/συντονισμού του.
Γενικότερα, αυτό που απαιτείται στην περίοδο είναι η δημιουργία μαζικών προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση και ταξική αντεπίθεση του κινήματος ενάντια στη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-εργοδοσίας. Να οργανώσουμε την πάλη ενάντια στα μέτρα της 2ης αξιολόγησης που συζητιούνται και κλείνουν έναν-ένα με τελικό αποδέκτη την τσέπη, τη δουλειά και τη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Να οργανώσουμε την κόντρα μας στους διακαής πόθους του κεφαλαίου, του ΣΕΒ και όλων των αφεντικών να βάλουν στο χέρι το δικαίωμα στην απεργία, τη διαδήλωση, το συνδικαλισμό. Χρειάζεται λοιπόν μια πλατιά, μαζική και αποφασιστική πρωτοβουλία και κινήσεις για μαζικά ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία στα χέρια των εργαζομένων, που θα είναι συλλογικότητες πάλης και σύγκρουσης με εργοδοσία-κυβέρνηση-ΕΕ και ΔΝΤ, όχι μηχανισμοί υποταγής και εκφυλισμού.
Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην νομιμοποιηθεί η νοθεία και οι παρατυπίες, ο εκφυλισμό και οι συμφωνίες των παρατάξεων για συσχετισμούς και καρέκλες. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να ηττηθεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τύπου τραπεζών με τους τραπεζίτες και τους μάνατζερ απευθείας εμπλεκόμενους στα σωματεία.
Η ΑΤΕ ΕΚΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας, τα σωματεία μέλη του ΕΚΑ και κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη, σχήμα και κίνηση, όχι μόνο να μην νομιμοποιήσουν την άθλια κατάπτυστη παρέμβαση της αστικής δικαιοσύνης αλλά να την αντιπαλέψουν, ώστε να τσακίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Να οργανώσουμε τους επόμενους αγώνες μας αποφασιστικά, μαζικά, ταξικά!
πηγη: pandiera.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή