Μπάμπης Συριόπουλος

Μετά την ιστορική απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή ως «εγκληματική οργάνωση», κυριαρχεί δικαιολογημένα το αίσθημα της νίκης και της δικαίωσης, όχι μόνο για τα θύματα της ναζιστικής συμμορίας και τις οικογένειές τους, αλλά και για όλους όσοι στάθηκαν ανάχωμα στην τελευταία. Το γεγονός ότι η απόφαση πάρθηκε στην αίθουσα του Εφετείου δεν μπορεί να αποκρύπτει το συντριπτικό βάρος που είχαν το αντιφασιστικό κίνημα, οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής με τον πολιτικό τους ρόλο, τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Χωρίς όλα τα προηγούμενα, καθώς και τις δεκάδες χιλιάδες που περικύκλωσαν το Εφετείο την Τετάρτη, δεν ξέρουμε (μπορούμε βέβαια να υποθέσουμε) τι απόφαση θα είχε παρθεί.

Ωστόσο, η χαρά της νίκης δεν δικαιολογεί καμία αφελή αντιφασιστική ευφορία. Η κυβέρνηση και η αστυνομία, ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση της απόφασης, έδωσαν τις δικές τους ερμηνείες για τη «νίκη της δημοκρατίας». Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη δήλωσή του μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου, τη ΧΑ ανέθρεψαν ο «λαϊκισμός» και οι «πλατείες του τυφλού μίσους και της βίας»· στοχοποίησε έτσι ο πρωθυπουργός το λαϊκό κίνημα κατά των μνημονίων σε μία ακόμα έκδοση της θεωρίας των άκρων. Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου μίλησε επίσης για «φαινόμενα ακραίας πολιτικής βίας». Η λογική των δύο άκρων είναι επίσημη πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της που συμπεριλαμβάνουν κάτω από την ομπρέλα του λαϊκισμού και της «ριζοσπαστικοποίησης» την ακροδεξιά, τον φασισμό, τον κομμουνισμό, την αριστερά και τα κινήματα αμφισβήτησης που ξεσπούν.

Η καταδικαστική απόφαση δεν μπορεί να μας κρύβει το τι προηγήθηκε την τελευταία δεκαετία μέχρι σήμερα. Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να ξεκαθαρίσει με τη ΧΑ ήρθε ως αποτέλεσμα του ξεσπάσματος του αντιφασιστικού κινήματος μετά τη δολοφονία του Φύσσα και τη στροφή της ΧΑ ενάντια στα αστικά κόμματα που την εξέθρεψαν. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (7/10) για τα τεκταινόμενα στο Μέγαρο Μαξίμου το πρώτο 48ωρο μετά τη δολοφονία του Φύσσα, ο τότε πρωθυπουργός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ανησυχούσε «για το εκρηκτικό μείγμα που απειλεί τη χώρα», καθώς και «για τυχόν επέκταση των επεισοδίων», ενώ φοβόταν «μήπως επαναληφθούν τα φαινόμενα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου». Αυτό το «εκρηκτικό μείγμα» εκείνες τις ταραγμένες μέρες ανάγκασε την τότε κυβέρνηση Σαμαρά να ξεκινήσει τη δικαστική δίωξη της ΧΑ και όχι η δημοκρατική ομοφωνία των κομμάτων και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.
Οι κυβερνήσεις, από τότε μέχρι τώρα, φρόντισαν για τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Η Δικαιοσύνη δεν ασχολήθηκε με τους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ που ήταν μπροστά στη δολοφονία του Φύσσα. Οι ακροδεξιοί πυρήνες στην αστυνομία και στο στρατό έμειναν ανέγγιχτοι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο «αντιτρομοκρατικός» νόμος 2928 του 2001 με το άρθρο 187, καθαγιασμένος από την αξιοποίησή του κατά της ΧΑ, παραμένει έτοιμος προς χρήση. Τα αστικά κόμματα, ελεύθερα πια από την παρουσία της ΧΑ που τα εξέθετε, μπορούν να υιοθετούν τα ίδια την ακροδεξιά, ρατσιστική, εθνικιστική της ατζέντα και μάλιστα υλοποιώντας την μέσω των «δημοκρατικών» αστικών θεσμών.

Η αντίληψη για ένα αντιφασιστικό «δημοκρατικό τόξο» εντός του οποίου θα δρουν αυτοπεριοριζόμενα και αυτολογοκρινόμενα το λαϊκό κίνημα και η αριστερά, αναθέτει στους υπαίτιους –τους αστικούς μηχανισμούς– να εξαλείψουν το αποτέλεσμα — το φασιστικό τους συμπλήρωμα. Εξάλλου, αν η ιδεολογία του φασισμού είναι ένας κανιβαλικός εμφύλιος ανάμεσα στους φτωχούς στο γήπεδο του ΤΙΝΑ και της σύγχρονης επίθεσης του κεφαλαίου, το πραγματικό αντίβαρο είναι η ενότητα των εκμεταλλευόμενων πέρα από σύνορα και κατηγοριοποιήσεις για την κοινή βελτίωση της θέσης τους. Οι δημοκρατικές και αντιφασιστικές κατακτήσεις, οι αποφάσεις κυβερνήσεων, κοινοβουλίων ή δικαστηρίων σε αυτήν την κατεύθυνση είναι δυνατές μόνο κάτω από την «εξωτερική» πίεση και την αυτοτέλεια του κινήματος.

«Τείχος της Δημοκρατίας»

Το νικηφόρο αντιφασιστικό κίνημα «φαντασιώνεται»

Στο πλαίσιο της δημοκρατικής ομοφωνίας κινούνται όλες οι απόψεις που βασίζονται στην κοινή καταδίκη της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η πρωτοβουλία από την Εφημερίδα των Συντακτών της παρουσίασης του «δημοκρατικού τείχους» των πολιτικών αρχηγών με τις δηλώσεις τους, μεταξύ αυτών του Κ. Μητσοτάκη, του Α. Σαμαρά και του Α. Τσίπρα, πρώην πρωθυπουργών και των τριών που άφησαν ανέγγιχτο το βαθύ κράτος που συμβάδιζε, αν δεν ταυτιζόταν, με τη ΧΑ στις ενέργειες και στην κάλυψή της. Μαζί τους η Φώφη Γεννηματά, ο Δ. Κουτσούμπας και ο Γ. Βαρουφάκης. Ο Δημήτρης Ψαρράς (Εφ. Συν 5/10) αν και αναγνωρίζει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το αστικό κράτος με το φασιστικό παρακράτος, αναθέτει στην κυβέρνηση και στη Δικαιοσύνη την πάταξή του. Το αντιφασιστικό κίνημα έχει ρόλο, αρκεί «να συνειδητοποιήσουν όλοι τον διακριτό ρόλο της δικαιοσύνης και να μην φαντασιώνονται άλλου είδους κοινωνικές και πολιτειακές σχέσεις στη σημερινή Ελλάδα». Το επιχείρημα είναι ότι δεν δικάζει ο «λαός» ή το «κίνημα» αλλά «εκείνος που θα αποφανθεί μεθαύριο για την τύχη των κατηγορούμενων ναζιστών είναι τρεις δικαστές». Όντως, οι δικαστές δικάζουν, είναι μια αναντίρρητη αλήθεια, όπως και ότι τα τρίγωνα έχουν τρεις γωνίες. Επίσης είναι αλήθεια ότι ο Χίτλερ μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» δικάστηκε το 1924 και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση (έκατσε μέσα τελικά οκτώ μήνες). Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ναζί να καταλάβουν την εξουσία. Χωρίς «φαντασιώσεις», κάπως έτσι καταλήγουν τα πράγματα.

πηγη: prin.gr

Η κυβέρνηση Ν.Δ - Μητσοτάκη πιστή στα συμφέροντα του κεφαλαίου που υπηρετεί με την αντιλαϊκή πολιτική της κάνει ακόμη ένα βήμα κατά των εργατικών συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων κάνοντας πράξη τις κατευθύνσεις των ΣΕΒ - εφοπλιστών - μεγαλοεργοδοσίας.

Όπως προκύπτει από σχετικά δημοσιεύματα του κυριακάτικου αστικού τύπου, η κυβέρνηση και ο γνωστός Υπουργός Βρούτσης δηλώνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε ένα νέο γύρο αντεργατικών ρυθμίσεων και για τον σκοπό αυτό έχουν έτοιμο στα σκαριά νομοσχέδιο το οποίο θα φέρουν για ψήφιση στην Βουλή τις επόμενες μέρες.

Η υποταγή και η απόλυτη συμπόρευσή τους με το κεφάλαιο δεν κρύβεται αφού μοιράζονται τα ίδια οράματα, αυτά της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.

Η Ν.Δ θεωρεί τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα που έχουν διασωθεί "παρωχημένες ρυθμίσεις του περασμένου αιώνα", επιδιώκει μεγαλύτερη ευελιξία στις ώρες εργασίας (κατάργηση 8ώρου) εξορθολογισμό των υπερωριών και του κόστους τους (μη καταβολή τους) και ριζικές αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο 1264/82 με τρόπο που θα υπονομεύει την λήψη της απόφασης περί απεργίας.

Παράλληλα με το ίδιο αντιδραστικό νομοθετικό τερατούργημα έρχεται να "κλειδώσει" - επικυρώσει και τυπικά την προβλεπόμενη ήδη μεταβολή στην διαδικασία λήψης αποφάσεων για απεργία διαμορφώνοντας υπηρεσία - χαφιέ στο Υπουργείο Εργασίας στην οποία θα αποστέλλονται τα στοιχεία των συνδικαλισμένων εργαζομένων με την υποχρεωτική εφαρμογή ηλεκτρονική ψήφου και όποιος δεν συμμορφώνεται απειλεί όχι μόνο με την ακυρότητα των αποφάσεων των θεσμοθετημένων συνδικαλιστικών οργάνων τους αλλά και με ποινές (όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση με τον νόμο κράτους - εργοδοτών) που θα αφορούν οικονομικές διεκδικήσεις της εργοδοσίας με σκοπό τον οικονομικό στραγγαλισμό των συνδικάτων.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι αλλαγές που αφορούν το χτύπημα της απεργίας με την θεσμοθέτηση προσωπικού ασφαλείας που θα καθιστούν την απεργία αναποτελεσματική ενώ στο στόχαστρό τους είναι και τα θεσμοθετημένα συνδικαλιστικά - δημοκρατικά δικαιώματα ακόμη και η απόλυση εκπροσώπων των εργαζομένων όταν αυτοί εμποδίζουν το στήσιμο απεργοσπαστικού μηχανισμού!!

Στην πραγματικότητα οι ρυθμίσεις αυτές αποτελούν ένα σημαντικό ποιοτικό βήμα στην κατεύθυνση απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων, ανοιχτά κατακρεουργούν τις συλλογικές συνδικαλιστικές διαδικασίες, υποσκάπτουν τα θεμέλια του ρόλου, της ύπαρξης και της δράσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η προσπάθειά τους είναι σαφής, μπροστά στην επερχόμενη οικονομική κρίση και στην επίθεση με νέα αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα από κυβέρνηση και κεφάλαιο, πρέπει η συνδικαλιστική δράση, οι αγώνες και τα δικαιώματα να χτυπηθούν ώστε η πολιτική τους να υλοποιηθεί όσο το δυνατόν ποιό "αναίμακτα".

Στην ουσία κυβέρνηση και κεφάλαιο επιθυμούν σιγή νεκροταφείου μπροστά στην νέα επίθεση που σχεδιάζουν ενάντια στα εργατικά - λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα, η θωράκιση του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου είναι ο δρόμος (μαζί με την καταστολή) που επιλέγει το σύστημα για να αντιμετωπίσει και να ανταπεξέλθει στην κρίση.

ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι ηγεσίες τους φέρουν βαρύτατες ευθύνες και τίποτα δεν δείχνει ότι είναι δυνατό να βγουν από το μακροχρόνιο lockdownτης απραξίας, του συμβιβασμού και της υποταγής και με την τακτική τους στρώνουν για άλλη μια φορά τον δρόμο τα αντεργατικά αυτά σχέδια να υλοποιηθούν.

Άλλες δυνάμεις που διακηρύσσουν την εναντίωσή τους στην κυβερνητική πολιτική αλλά αναλώνονται σε άσφαιρα πυρά, σε δηλώσεις πυροτεχνήματα "να μην τολμήσει η κυβέρνηση ετούτο ή το άλλο" καλό είναι να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να συμπράξουν με τις υπόλοιπες αγωνιστικές δυνάμεις στο αυτονόητο.

Η κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας (με γνωστή την κατάσταση στο σ.κ) και την ανασφάλεια που διαμορφώνεται καθιστά περισσότερο από σαφές ότι θέλει και θα επιχειρήσει ένα νέο συντριπτικό πλήγμα στα συνδικάτα και κυρίως στις δυνάμεις της μαχόμενης "απειθαρχίας" σε αυτά, που αντιστέκονται με συνέπεια να μην περάσει ως οδοστρωτήρας η πολιτική της σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων.

Μπροστά στην νέα κλιμακούμενη επίθεση το αγωνιστικό σ.κ πρέπει τώρα να οργανώσει, να σχεδιάσει την παρέμβασή του, να ενημερώσει πλατιά τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις στα συνδικάτα που αντιτάσσονται στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, να δώσει αποφασιστικά την μάχη να μην περάσουν τα νέα μέτρα.

Οι εργαζόμενοι οφείλουν σε αυτό το αγωνιστικό προσκλητήριο να δώσουν μαζικά ενωτικά το παρόν τους. Αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν να αποτρέψουν την συντριβή των δικαιωμάτων τους, να πιστέψουν στην δύναμή τους, να βάλουν φρένο σε αυτούς τους σχεδιασμούς, να θέσουν μπροστά την δική τους ατζέντα, τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους.

Ο μαζικός αποφασιστικός αγώνας τους μπορεί και πρέπει να βάλει την σφραγίδα του όχι μόνο στην απόκρουση αυτής της πολιτικής αλλά να σηματοδοτήσει την ανάγκη συνολικής ρήξης και ανατροπής αυτών των πολιτικών και της κυβέρνησης που τις υλοποιεί.

Η Διοίκηση

Νέα Υόρκη: Ο Τζεφ Μπέζος, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ και οι υπόλοιποι δισεκατομμυριούχοι της Αμερικής είδαν τις περιουσίες τους να εκτοξεύονται τους τελευταίους έξι μήνες κατά τη διάρκεια της πανδημίας κοροναϊού – ενώ εκατομμύρια Αμερικανοί κερδίζουν τώρα λιγότερα από ό, τι πριν από την έναρξη της κρίσης, σύμφωνα με νέα μελέτη, ανέφεραν ξένα μέσα ενημέρωσης.

Η τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής, Billionaire Bonanza σχετικά με την ανισότητα του πλούτου δείχνει ότι οι 643 πλουσιότεροι Αμερικανοί έχουν συγκεντρώσει συνολικά 845 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνδυασμένα περιουσιακά στοιχεία μεταξύ 18 Μαρτίου και 15 Σεπτεμβρίου,αυξάνοντας τον συνδυασμένο πλούτο τους κατά 29%.

Η μελέτη σημειώνει ότι η ταχεία άνοδος του πλούτου έχει αυξήσει τη συνολική καθαρή αξία των κορυφαίων πλούσιων της χώρας από 2,95 τρισεκατομμύρια δολάρια σε 3,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η λίστα με τα υψηλότερα κέρδη περιλαμβάνει τον CEO της Tesla Elon Musk, τον CEO της Oracle Larry Ellison και τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg.

Η μελέτη βασίζεται σε δεδομένα καθαρής αξίας ατόμων που καταγράφονται από το Forbes.

Ο Chuck Collins, διευθυντής του Προγράμματος του Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής για την Ανισότητα, ο οποίος συνέγραψε την έκθεση, δήλωσε ότι ήταν κάπως σοκαρισμένος από τα στοιχεία, προσθέτοντας ότι η κρίση του Covid «εντείνει περαιτέρω τις υπάρχουσες ανισότητες της Αμερικής».

«Πίστευα ότι έξι μήνες με αυτή τη κατάσταση, όλοι ίσως θα είχαν κλονιστεί -ότι όλοι θα είχαν πληγεί», δήλωσε ο Collins στο CNN Business. «Η διαφορά είναι έντονη μεταξύ των κερδών των δισεκατομμυριούχων και της εκτεταμένης οικονομικής δυστυχίας στο έθνος μας. Καθιστά πιο δραματική την άνιση θυσία και την συσσώρευση πλούτου στην κορυφή».

Πηγή: tnehews.com.pk - imerodromos.gr

Χρίστος Κρανάκης

Στις 2 Οκτωβρίου, ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε πως είναι φορέας κορονοϊού.  Η είδηση αυτή αποτέλεσε τομή στην ιστορική πορεία της πανδημίας. Δεν είναι τόσο το γεγονός πως ο ιός κατάφερε να «διεισδύσει» στις ανώτατες βαθμίδες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Αλλά κυρίαρχα για το ότι έπληξε δημόσια και ανεπανόρθωτα το γόητρο των απανταχού συνωμοσιολόγων και αρνητών της πανδημίας και των μέτρων προστασίας.  Άλλωστε, από την αρχή της υγειονομικής κρίσης, ο Τραμπ αποτέλεσε τον υπ’ αριθμόν 1 πολιτικό εκφραστή των θεωριών συνωμοσίας που ευθέως αμφισβήτησαν την επικινδυνότητα της νόσου, την αναγκαστική χρήση  μάσκας, το κλείσιμο των μεγάλων επιχειρήσεων αλλά και το σύνολο των επιστημονικών δεδομένων για την πανδημία. Όλα τα παραπάνω, με απώτερο σκοπό να μην πληγεί η καπιταλιστική οικονομία και να «χαϊδέψει τα αυτιά» της ακροδεξιάς.

Η υπεροψία του Προέδρου, των συνεργατών και της οικογένειάς του, δημιούργησε ένα νέο «hot spot» του Covid-19 στο έδαφος των ΗΠΑ. Αυτή τη φορά, στο επίκεντρο της πανδημίας δεν βρέθηκαν οι φτωχογειτονιές και τα εργοστάσια, αλλά ο ίδιος ο Λευκός Οίκος. Η υπερμεταδοτικότητα του κορονοϊού ανάμεσα στα στελέχη της κυβέρνησης, δεν μπορεί παρά να χρεωθεί στη συνειδητή επιλογή των εμπλεκόμενων, να μην λάβουν προληπτικά μέτρα προστασίας.

Από τις 26 Σεπτεμβρίου και μέχρι να γνωστοποιηθεί ότι νοσεί από κορονοϊό, ο Τραμπ – μαζί με το στενό του περιβάλλον – βρέθηκε σε πληθώρα μαζικών συναθροίσεων (συμπεριλαμβανομένου και του Προεδρικού debate). Οι αποκαλύψεις πως καθ’ όλο αυτό το διάστημα, ο Τραμπ και οι συνεργάτες του, δεν φόραγαν μάσκα, έκαναν χειραψίες και μάλιστα αγκάλιαζαν τους καλεσμένους τους, εξαγρίωσε μεγάλο κομμάτι των Αμερικανών που αντιμετωπίζουν τον Πρόεδρό τους ως φορέα μετάδοσης της ασθένειας, ενώ πλέον δηλώνουν σθεναρά πως η υποβάθμιση των συνεπειών της πανδημίας, αποτέλεσε καταστροφική λογική.

Η πολιτική «ταπείνωση» του Τραμπ, επιβεβαιώνεται σκληρά από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Με λιγότερο από  ένα μήνα να απομένει για τις Προεδρικές εκλογές (3 Νοεμβρίου), ο Τραμπ υπολείπεται αισθητά του Δημοκρατικού, Τζο Μπάιντεν. Αμέσως μετά την είδηση, ότι Τραμπ και Μελάνια (σύζυγός του) διαγνώστηκαν θετικοί στον κορονοϊό, δημοσκόπηση του Reuters έδειξε τον Μπάιντεν να προηγείται με 10 ποσοστιαίες μονάδες (51%) έναντι του Τραμπ (41%). Λίγες μέρες μετά, το CNN «εκτόξευσε» τη διαφορά στις 16 μονάδες (57% Μπάιντεν – 41% Τραμπ). Σύμφωνα με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, ένας από τους βασικούς λόγους που ο Μπάιντεν προπορεύεται σε τέτοια απόσταση ασφαλείας, είναι η διαχείριση της πανδημίας και του συστήματος υγείας από την κυβέρνηση Τραμπ. Ο αμερικανικός λαός, φαίνεται πως γυρνάει την πλάτη στον τραμπικό τρόπο διαχείρισης της πανδημίας, με το 60% να θεωρεί πως ο Μπάιντεν θα είναι πιο αποδοτικός στο συγκεκριμένο ζήτημα.  Σημαντικό δημοσκοπικό στοιχείο ανάλυσης, αποτελεί η σχετική «ισοβαθμία» Τραμπ – Μπάιντεν στα θέματα της οικονομίας, γεγονός που αποτυπώνει τη συμφωνία Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών για συνέχιση του σκληρού νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομικής πολιτικής, αλλά και την αδυναμία του αμερικανικού λαού να ακολουθήσει μια πραγματικά ριζοσπαστική και φιλολαϊκή πρόταση.

Προκειμένου ο Τραμπ να ανατρέψει την εις βάρος του κατάσταση, προχώρησε σε μια σειρά επικοινωνιακών και γραφικών show, συνεχίζοντας τις προσπάθειές του να υποβαθμίσει την κρισιμότητα του κορονοϊού. Αρχικά, αποφασισμένος να δείξει πως βρίσκεται σε καλή σωματική και ψυχική κατάσταση εντός του στρατιωτικού νοσοκομείου που νοσηλευόταν, χρησιμοποίησε το αγαπημένο του «όπλο» – το Twitter – φτάνοντας στο σημείο να δημοσιεύει 17 προεκλογικές αναρτήσεις σε διάστημα μόλις μιας ώρας. Στη συνέχεια, υπονόησε πως η ολιγοήμερη νοσηλεία του, αποτέλεσε πολιτική επιβεβαίωση της θεωρίας που θέλει τον κορονοϊό λιγότερο θανατηφόρο και επικίνδυνο από όσο θεωρούν οι επιστήμονες. Αργότερα βέβαια, σε μια στιγμή απόλυτης έπαρσης δήλωσε πως ξεπέρασε τον κορονοιό διότι αποτελεί «ένα τέλειο δείγμα ανθρώπου»!. Ο Τραμπ συνέχισε τις επικοινωνιακές του φιέστες, δημοσιεύοντας ανάρτηση που σχετικοποιεί τον κορονοϊό με τη χειμερινή γρίπη, αναγκάζοντας  Twitter και Facebook να την μπλοκάρουν ως παραπλανητική και επικίνδυνη για τη δημόσια υγεία. Το «κερασάκι στην τούρτα» των γραφικών δηλώσεων, αποτέλεσε η (έως τώρα) άρνηση του, για συμμετοχή σε εξ’ αποστάσεως (virtual) Προεδρικού debate, παρότι συνεχίζει να λαμβάνει θεραπεία και ακόμα αποτελεί μεταδότη της ασθένειας.

Η εμμονή του Τραμπ, να συγκρούεται συνεχώς  με την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα για το θέμα του κορονοϊού, παρότι μπορεί να συσπείρωσε γύρω του μεγάλο μέρος των ακροδεξιών συνωμοσιολόγων και του επιχειρηματικού κόσμου, φαίνεται πως θα απολέσει από εκείνον τις όποιες εναπομείναντες ελπίδες να παραμείνει στο Προεδρικό αξίωμα. Το τελευταίο «στραπάτσο» της δημόσιας εικόνας του, αλλά κυρίαρχα οι συνεχείς επιλογές του να αφήσει απροστάτευτη την κοινωνική πλειοψηφία των ΗΠΑ (για να προστατέψει το κέρδος των καπιταλιστών) σε έναν ιό, που χωρίς επιστημονικά δεδομένα, θεώρησε πως δεν επιζήμιος για τη δημόσια υγεία, αποδεικνύουν πως τα επικίνδυνα μονοπάτια της ακροδεξιάς και των θεωριών συνωμοσίας μπορούν κάλλιστα να γυρίσουν «μπούμερανγκ». Από την άλλη ο Μπάιντεν, μάλλον πρέπει να αισθάνεται «τυχερός», καθώς αίτιο της δημοσκοπικής ανόδου των ποσοστών του δεν αποτελεί το (μετριοπαθές και συντηρητικό) πρόγραμμα των Δημοκρατικών, αλλά η λαϊκή δυσαρέσκεια προς το πρόσωπο του Τραμπ. Όλα δείχνουν, πως ο Μπάιντεν θα καθίσει στο οβάλ γραφείο χωρίς να χρειαστεί να «υποσχεθεί» δραστικές αλλαγές προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.  Υπό μία έννοια, ίσως είναι καλύτερο να μην προχωρήσει σε «υποσχέσεις» που – κατά κανόνα – ούτε μπορεί ούτε θέλει να πραγματοποιήσει.

ΠΗΓΗ: prin.gr