Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Μπορεί προς το παρόν να μην υλοποιήθηκε η συγκρότηση του ΠΑΣΟΚικού τύπου «πειθαρχικό» που είχε εξαγγείλει ο Α. Τσίπρας, αλλά η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς μια αυταρχικού τύπου κομματική οργάνωση προχωρά, καθώς συμβαδίζει με την αστική του μετάλλαξη.

Τελικά, η δημιουργία τετραμελούς Πειθαρχικού Συμβουλίου, που είχε προτείνει ο A. Τσίπρας, αποσύρθηκε απ’ τον ίδιο, έπειτα από την όξυνση των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και τη δημόσια κατακραυγή. Η ανάκληση ωστόσο αυτής της απόφασης δεν αποτελεί και ανάκληση της αυταρχικoποίησης και του προεδροκεντρικού μοντέλου, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ ανακαλεί μεν τον θεσμό αυτόν, όχι όμως στην ουσία του αλλά στη μορφή του. Όρισε ότι «όποιοι παρεκκλίνουν από τη γραμμή» θα λογοδοτούν στον γραμματέα του κόμματος Δ. Τζανακόπουλο και τη γραμματέα της κοινοβουλευτικής ομάδας Όλγα Γεροβασίλη. Δηλαδή, θα λογοδοτούν όχι σε θεσμικό όργανο, που θα μπορούσε να έχει κάποια αυτοτέλεια, αλλά σε πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος και της απόλυτης εμπιστοσύνης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Eπιπλέον, ο Τσίπρας δεν απέσυρε την πρότασή του, επειδή πείστηκε για την αντιδραστικότητά της, αλλά επειδή ευελπιστεί σε μια ραγδαία πτώση της δημοτικότητας του Μητσοτάκη, λόγω οξυμμένων προβλημάτων, που ευνοεί την προβολή μιας ελκυστικής «νέας πρότασης» από τον ΣΥΡΙΖΑ προς άγραν των χαμένων ψήφων.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς μια αυταρχικού τύπου κομματική οργάνωση συμβαδίζει με την πορεία προς την αστική μετάλλαξή του, που στις βασικές της γραμμές έχει πραγματοποιηθεί.

Η αστική πολιτική, ακόμη κι όταν επικαλείται τη φιλολαϊκότητα, τη δημοκρατία ή… και το σοσιαλισμό, είναι από την ταξική φύση της πολιτική εκμεταλλευτική, αντιλαϊκή, αντιδημοκρατική. Όταν οι φορείς της αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση, υποχρεώνονται να εφαρμόσουν απροκάλυπτα την αντιλαϊκή πολιτική, που απαιτούν οι ταξικοί αφεντάδες τους.

Τα αριστερά κόμματα μετασχηματίζονται σε αστικά σε ποικίλες συνθήκες και μορφές. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κοσμογονικών κρίσεων έχει παρατηρηθεί μαζικός εξαστισμός κομμουνιστικών κομμάτων. Το ιστορικό αυτό φαινόμενο εμφανίστηκε δύο φορές τον προηγούμενο αιώνα με την αστικοποίηση στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο των κομμάτων της Β’ Διεθνούς και το 1989-90 με την κατάρρευση του γραφειοκρατικού καθεστώτος στην ΕΣΣΔ και τη μετάλλαξη των κομμουνιστικών κομμάτων του υπαρκτού σοσιαλισμού σε αστικά κόμματα. Αυτός ο μετασχηματισμός πραγματοποιείται κατά στάδια διαλεκτικά συνδεόμενα. Στις καπιταλιστικές χώρες, κομμουνιστικά κόμματα υιοθετούν τον ρεφορμιστικό δρόμο ως τον μόνο ρεαλιστικό για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό. Σ’ ένα αρκετά μεταγενέστερο στάδιο εγκαταλείπουν και τη λεκτική αναφορά στο σοσιαλισμό. Θεωρούν θεμιτό και αναγκαίο ν’αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας, σεβόμενα το αστικό οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο ως τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο για την κατάκτηση της εξουσίας. Κατά παράδοξο τρόπο το νέο προοδευτικό καθεστώς θα είναι κατ’ αυτούς το τελικό άθροισμα αποτυχιών και επιτυχιών. Αυτή την πορεία έχει ακολουθήσει σε γενικές γραμμές και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το πάθος της εξουσίας που διακατέχει την ηγεσία του οδήγησε σε ταχεία και ολοκληρωτική ανατροπή της ριζοσπαστικής φυσιογνωμίας του. Η πάση θυσία ανάληψη της εξουσίας οδήγησε το κόμμα όχι απλώς στη διακυβέρνηση αλλά και στην υιοθέτηση μιας λαοκτόνας μνημονιακής πολιτικής και στη δορυφοροποίηση στο άρμα του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού.

Η συστημική τάση επικράτησε στον ΣΥΡΙΖΑ με ορόσημο τις εκλογές του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση και αναπτερώθηκαν οι ελπίδες του για ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Ένα από τα πρώτα βήματα της ηγεσίας του στην πορεία προς τη διακυβέρνηση ήταν ο βίαιος μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ από συμμαχία ανεξάρτητων κομμάτων και οργανώσεων σε ενιαίο κόμμα με μετατροπή των «συνιστωσών» σε τάσεις του κόμματος. Οι αριστερές οργανώσεις διαπνεόμενες από καιροσκοπικό ωφελιμισμό υποτάχτηκαν στην αυταρχική βούληση της ηγεσίας, με εξαίρεση τους Ενεργούς Πολίτες του Μ. Γλέζου. Αποκαλυπτική του εκβιαστικού χαρακτήρα αυτής της ενοποίησης ήταν η απειλή αποβολής απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ όσων οργανώσεων δεν συμφωνούσαν. Ωστόσο, αυτή η αυταρχική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αναπόφευκτη, αφού η ανάληψη και άσκηση της διακυβέρνησης, σε συνθήκες μάλιστα μνημονίων, θα ήταν πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη, από ένα σχήμα αριστερής συμμαχίας.

Καθοριστικό σταθμό στην αυταρχικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η απόφαση Τσίπρα να αγνοήσει το «Όχι» στο δημοψήφισμα του 2015

Καθοριστικό σταθμό στον αρχηγοκεντρισμό και στην αυταρχικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η απόφαση του Τσίπρα να αγνοήσει την αρνητική ετυμηγορία του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, χωρίς τη σύγκληση οργάνων, και να συνάψει νέα μνημονιακή συμφωνία με την ΕΕ. Στις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε παραπέρα στην αυταρχική και απατηλή αντιμετώπιση του λαού και του κόμματος. Υποσχέθηκε την εφαρμογή και ενός παράλληλου προγράμματος και αυταρχικότατα διέψευσε τις λαϊκές προσδοκίες για την εφαρμογή του. Παράλληλα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας το αντιδημοκρατικό σύστημα της λίστας, εξανάγκασε την εσωτερική αριστερή αντιπολίτευση ή να υποταχτεί στα κελεύσματά της ή ν’αποχωρήσει, εξασφαλίζοντας το δεύτερο.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο, που για την ανάκληση της χαμένης εκλογικής επιρροής της, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ καταφεύγει και στην πειθαρχική δίωξη των διαφωνούντων.

πηγη: prin.gr

Η πρέσβειρα του νεοφιλελευθερισμού στον ΟΟΣΑ, η πρώην υπουργός του Σημίτη, του Παπανδρέου και του Παπαδήμου, σύγχυσε κόσμο σε Ν.Δ και ΚΙΝ.ΑΛ

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Και ξαφνικά (;) μας προέκυψε η Άννα Διαμαντοπούλου! Ένα στέλεχος του σημιτικού-εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ που ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτείνει για να αναλάβει την θέση του επικεφαλής γ.γ του ΟΟΣΑ. Στην φωτογραφία τη βλέπετε με τον πρώην γ.γ του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία.

Η ανακοίνωση έγινε αιφνιδιαστικά από τον πρωθυπουργό, μιας και ουδείς γνώριζε ότι «παίζει» μια τέτοια υποψηφιότητα. Όσοι γνωρίζουν τι εστί ΟΟΣΑ, αντιλαμβάνονται τον νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ταυτόχρονα θυμούνται τον εξίσου νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της πολιτικής Σημίτη, προφανώς, δεν πάγωσαν από έκπληξη.

Υπουργός του Σημίτη η Άννα Διαμαντοπούλου, υπουργός του Γιώργου Παπανδρέου και του Λουκά Παπαδήμου στην συνέχεια, ανέλαβε και Ευρωπαία Επίτροπος. Προώθησε αντιδραστικές αλλαγές στην εκπαίδευση αλλά και στα υπουργεία Ανάπτυξης όπου βρέθηκε το 1996 και το 2012. Δηλαδή με λίγα λόγια ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Ως εδώ καλά. Έλα όμως που δεν έχουν την ίδια οπτική του πράγματος στην Νέα Δημοκρατία και στο Κίνημα Αλλαγής.

Στην «γαλάζια παράταξη» βλέπετε εκτός από την ηγετική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν και …άλλα όντα. Όπως για παράδειγμα η – σιωπηρή μεν αλλά παρούσα- καραμανλική πτέρυγα, η οποία είδε μια άλλοτε βοηθό του «Αρχιερέα της Διαπλοπής» (έτσι τον λέγανε)  Κώστα Σημίτη να εκπροσωπεί την χώρα σε ένα οργανισμό που έχουν σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Οι «σαμαρικοί» πάλι έχουν σαφώς μικρότερη  «αλλεργία» στους «σημιτικούς», όμως θεωρούν ότι δεκάδες αξιόλογα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσαν να προταθούν για την συγκεκριμένη θέση. Προοπτική πολύ πιο ταιριαστή από το να προτιμηθεί ένα πρώην στέλεχος του ΠΑΣΟΚ.

Στην ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ πάλι φαίνεται να άρεσε η εξέλιξη. Μάλιστα με επίσημη ανακοίνωση ευχήθηκε «καλή επιτυχία» στην Άννα Διαμαντοπούλου λέγοντας πως η εξέλιξη είναι θετική για την χώρα. Επίσης το ΚΙΝ.ΑΛ ανέφερε σε ανακοίνωσή του πως  η Νέα Δημοκρατία «επέλεξε ένα στέλεχος από άλλο πολιτικό χώρο για μια κορυφαία διεθνή θέση, αποδεικνύοντας ότι το κόμμα του δεν διαθέτει ανάλογο δυναμικό». Πράγμα που αν το προεκτείνει κανείς σε πολιτικό επίπεδο μπορεί να σημαίνει ότι αύριο – μεθαύριο μπορεί για τους ίδιους λόγους να προτιμήσει ο Μητσοτάκης να προσεταιριστεί ολόκληρο το ΚΙΝ.ΑΛ, εφόσον οι περιστάσεις το απαιτήσουν.

Αυτά ισχύουν για την ηγεσία. Διότι υπήρχαν και άλλοι στο ΚΙΝ.ΑΛ που δεν το αντιμετώπισαν έτσι ψύχραιμα. Με πρώτο και καλύτερο τον Ανδρέα Λοβέρδο που έκανε την παρακάτω ανάρτηση:

Σε περίπτωση που δεν αντιληφθήκατε το πολιτικό νόημα της ανάρτησης να σας το μεταφράσουμε: « Τι γίνεται ρε παιδιά; Άμα ήταν έτσι γιατί να μην πήγαινα εγώ, που έκανα και στην κυβέρνηση Σαμαρά;».

Εν ολίγοις η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Άννα Διαμαντοπούλου, μας λέει αυτό που πολύ καλά γνωρίζουμε: Ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική ηγεμονεύει αυτή την περίοδο. Όχι μόνον στην Νέα Δημοκρατία αλλά σε ένα μεγάλο φάσμα του πολιτικού συστήματος. Είναι αυτή η εκδοχή του πράγματος που οι εγχώριες και διεθνείς «δυνάμεις της αγοράς» χρειάζονται αυτή την περίοδο. Προκειμένου να κεφαλαιοποιήσουν το «There is no alternative» που θεωρούν ότι «άφησε» στην κοινωνία η μνημονιακή περίοδος και οι πολιτικές εξελίξεις που κυοφόρησε.

Που πάει όμως η Άννα;

Για να έχουμε όμως μία εικόνα που θέλει να στείλει ο Κυριάκος Μητσοτάκης την Άννα Διαμαντοπούλου, ας θυμηθούμε μια παλιότερη έκθεση του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών για την 3^η Εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, που στόχο είχε την διόρθωση των στρεβλώσεων.

Όπως μας πληροφορεί ο ΣΕΒ σε έκθεσή του το 2016 «η 3 η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ είναι το μεγαλύτερο έργο τόσο σε έκταση νομοθετημάτων που εξετάστηκαν (55,7% του συνόλου των νομοθετημάτων που εξετάστηκαν και στα 3 έργα), σε αριθμό δυνητικών εμποδίων στον ανταγωνισμό που εντοπίστηκαν (45,2%), αλλά και στο πλήθος των συστάσεων που διατυπώθηκαν (46,1%), παρόλο που η 1 η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ εξέτασε τους κλάδους με τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία και την απασχόληση (καθώς συμπεριέλαβε τους τομείς του τουρισμού και του λιανικού εμπορίου), ενώ συγκέντρωσε και τις μεγαλύτερες συγκρούσεις κατά την υλοποίηση των συστάσεων που περιελάμβανε (λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές, bake off, σημεία πώλησης βρεφικού γάλακτος, προσφορές και εκπτώσεις, ΜΗ.ΣΥ.ΦΑ., απελευθέρωση φαρμακείων, κ.ά.)».

Σύμφωνα πάντα με τον ΣΕΒ οι παρεμβάσεις του ΟΟΣΑ έχουν 3 επίπεδα δυσκολίας. Στο πρώτο επίπεδο περιλαμβάνονται οι προτάσεις του που αφορούν «ξεπερασμένες» διατάξεις που ισχύουν ακόμη. Εκεί «οι συστάσεις περί ρητής κατάργησης συγκεκριμένης διάταξης υλοποιούνται με τη μορφή μιας απλής νομοτεχνικής διατύπωσης και συνεπάγεται μηδενικά περιθώρια νομικής αβεβαιότητας, ενώ συνήθως δεν προκαλούν συγκρούσεις γιατί έχουν ξεπεραστεί στην πράξη».

Υπάρχει ένα ενδιάμεσο επίπεδο και στην συνέχεια ένα 3^ο επίπεδο. Σε αυτό περιλαμβάνονται προτάσεις για «ρητή κατάργηση περιοριστικών διατάξεων (π.χ. ελάχιστο αριθμό προσωπικού, ελάχιστο μέγεθος εγκατάστασης)». Σε αυτό το επίπεδο «οι συστάσεις περί ρητής κατάργησης συγκεκριμένης διάταξης υλοποιούνται με τη μορφή μιας απλής νομοτεχνικής διατύπωσης και συνεπάγονται μηδενικά περιθώρια νομικής αβεβαιότητας. Ενδέχεται να προκαλέσουν συγκρούσεις καθώς συνδέονται με εκχώρηση προνομίων σε συγκεκριμένους κλάδους ή παράγοντες της αγοράς».

Για να το μεταφράσουμε αυτό σημαίνει συγκρούσεις με τους εργαζόμενους που κατά βάση «την πληρώνουν» από την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ.

Είναι άγνωστο αν τελικά η Άννα Διαμαντοπούλου θα επιλεγεί για την θέση του Άνχελ Γκουρία. Αν όμως το κάνει είναι σίγουρο πως με τις απόψεις που έχει θα νιώσει …σαν στο σπίτι της. Θα έχει λίγο παραπάνω δουλειά και πήγαινε-έλα, αφού είναι και στέλεχος στην Coca Cola, αλλά είμαστε βέβαιοι πως θα τα καταφέρει.

πηγη: imerodromos.gr

ΠΗΓΗ: prin.gr

Μεταφράσαμε την σειρά άρθρων της σοσιαλιστικής έκδοσης Struggle La Lucha, για τις αμερικάνικες εκλογές. Δημοσιεύουμε το 1ο άρθρο από τον Gary Wilson.

Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα στις 6 Ιουλίου ότι οι πολιτείες μπορούν να τιμωρήσουν τα μέλη της Εκλογικής Ακαδημίας που δεν υποστηρίζουν το νικητή της λαϊκής ψήφου της πολιτείας τους στις προεδρικές εκλογές.

Η απόφαση του δικαστηρίου είναι απάντηση στις προεδρικές εκλογές του 2016, όταν 10 εκλέκτορες ψήφισαν κάποιον άλλο εκτός από τον υποψήφιο της πολιτείας τους, φανερώνοντας πώς οι εκλέκτορες έχουν τη δυνατότητα να προκρίνουν τις εκλογές. Η απόφαση δεν αλλάζει με κανένα τρόπο το σύστημα της Εκλογικής Ακαδημίας.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν άμεσες εκλογές για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν και οι άμεσες εκλογές θεωρούνται ο κανόνας για μια αστική δημοκρατία. Η ικανότητα άμεσης ψηφοφορίας είναι συνώνυμη με τα δημοκρατικά δικαιώματα. Η αδυναμία είναι συνώνυμη με την άρνηση των δικαιωμάτων. Το σύστημα της Εκλογικής Ακαδημίας, το οποίο δανείστηκε από το σύνταγμα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πριν από περίπου 2.000 χρόνια, παράχει μόνο κάτι που μοιάζει με εκλογικά δικαιώματα, διατηρώντας την πραγματική εξουσία στα χέρια των λίγων πλουσίων.

Οι έμμεσες εκλογές, μέσω της Εκλογικής Ακαδημίας, αυξάνουν τη δύναμη των πλουσίων.

Στις εκλογές του 2000, ο Τζορτζ Ο. Μπους έχασε τη λαϊκή ψήφο αλλά κέρδισε στην Εκλογική Ακαδημία. Το ίδιο συνέβη και με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχασε τη λαϊκή ψήφο το 2016 κατά σχεδόν 3 εκατομμύρια ψήφους, πάνω από 2%. αλλά κέρδισε την έμμεση ψήφο της Εκλογικής Ακαδημίας.

Οι προεκλογικές εκστρατείες του 2020 των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικανών επικεντρώθηκαν σχεδόν αποκλειστικά στη νίκη στις εκλογές του Εκλογικού Σώματος, ιδιαίτερα σε αυτές που ονομάζονται “πολιτείες μάχης”.

Δικαστήριο

Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει ήδη διαλύσει τη νομοθεσία για τα δικαιώματα ψήφου του 1965. Η απόφαση Shelby County/Holder το 2013 απέκλεισε την ομοσπονδιακή εποπτεία των πολιτειακών εκλογικών νόμων.

Σύμφωνα με το Κέντρο Δικαιοσύνης Brennan: “Η απόφαση του Shelby άνοιξε τις πύλες για πλήθος νόμων που περιορίζουν την ψηφοφορία σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι επιπτώσεις ήταν άμεσες. Μέσα σε 24 ώρες από την απόφαση, το Τέξας ανακοίνωσε ότι θα εφαρμόσει έναν αυστηρό νόμο για την ταυτοποίηση των φωτογραφιών. Δύο άλλες πολιτείες, η Μισισίπι και η Αλαμπάμα, άρχισαν επίσης να εφαρμόζουν τους νόμους περί ταυτοποίησης των φωτογραφιών που είχαν απαγορευτεί στο παρελθόν λόγω της ομοσπονδιακής εξουσιοδότησης”.

Τον Ιούλιο του 2017, στη Τζόρτζια, 600.000 άνθρωποι, περίπου το 8% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της πολιτείας, απομακρύνθηκαν από τους καταλόγους και υποχρεώθηκαν να εγγραφούν εκ νέου. Περίπου 107.000 εξ’ αυτών απλά επειδή δεν είχαν ψηφίσει στις πρόσφατες εκλογές. Το 2018, η πολιτεία μπλόκαρε την εγγραφή 53.000 κατοίκων της πολιτείας, το 70% των οποίων ήταν Αφροαμερικανοί.

Οι νόμοι για την ταυτοποίηση των ψηφοφόρων και άλλοι περιορισμοί που αφορούν κυρίως τους Αφροαμερικανούς και τους Λατίνους έχουν ξεκινήσει σε αρκετές άλλες πολιτείες, όχι όλες στο Νότο. Τα εκλογικά κέντρα έχουν κλείσει, οι πρόωρες εκλογές έχουν περιοριστεί και οι κανόνες εγγραφής έχουν γίνει πιο αυστηροί.

Η καταστολή των μαύρων ψηφοφόρων σε αυτή τη χώρα έχει επιστρέψει στα επίπεδα της δεκαετίας του 1950.

Το Σύνταγμα έδωσε εξουσία στους κατόχους δουλων

Το 1787, το Σύνταγμα υιοθετήθηκε για να διασφαλιστεί ότι η εκτελεστική εξουσία κατέχεται πάντα από την ομάδα των ιδιοκτητών σκλάβων. Από τους πρώτους 10 προέδρους των ΗΠΑ, μόνο δύο, ο Τζον Άνταμς και ο Τζον Κουίνσι Άνταμς, δεν ήταν ιδιοκτήτες σκλάβων.

Σχετικά με τη ρατσιστική προέλευση του Εκλογικού Κολεγίου, ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου του Yale Akhil Reed Amar αναφέρει:

“Εάν η κλίση του συστήματος υπέρ της δουλείας δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανής όταν επικυρώθηκε το Σύνταγμα, γρήγορα έγινε έτσι. Για 32 από τα 36 πρώτα χρόνια του Συντάγματος, ένας λευκός ιδιοκτήτης σκλάβων της Βιρμανίας κατείχε την προεδρία.

“Ο Νότιος Τόμας Τζέφερσον, για παράδειγμα, κέρδισε την εκλογή του 1800-01 εναντίον του Βόρειου Τζον Άνταμς σε έναν αγώνα όπου η κλίση υπέρ των δουλοκτητών του Εκλογικού Σώματος ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας της νίκης. Χωρίς τις επιπλέον ψήφους της Εκλογικής Ακαδημίας, οι περισσότερες νότιες πολιτείες που υποστήριζαν τον Τζέφερσον δεν θα αρκούσαν για να του δώσουν πλειοψηφία. Όπως παρατήρησαν οι τότε παρατηρητές, ο Τζέφερσον μεταφορικά εισήλθε στην έπαυλη της εξουσίας στις πλάτες των σκλάβων.” (“Ο ανησυχητικός λόγος που υπάρχει η Εκλογική Ακαδημία” από τον Akhil Reed Amar, Time, Νοέμβριος 8, 2016)

Περισσότερο από δύο αιώνες αφότου σχεδιάστηκε για να ενδυναμώσει την δουλοκτησία, το σύστημα συνεχίζει να καταστέλλει την ψήφο των μαύρων και να ενδυναμώνει τους πλούσιους.

Το 1787 η ψήφος περιοριζόταν σε λευκούς άνδρες ιδιοκτήτες ακινήτων, περίπου το 6% του πληθυσμού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1800, η προϋπόθεση για κατοχή ακίνητης περιουσίας μετατράπηκε σταδιακά σε υποχρέωση καταβολής φόρων, έτσι ώστε μέχρι το 1857, όλοι οι λευκοί άνδρες φορολογούμενοι μπορούσαν να ψηφίσουν. Η ιθαγένεια απαιτούνταν μόλις το 1928, μετά από μια αντικοινωνική εκστρατεία κατά των μεταναστών που οδήγησε στην παράνομη απέλαση 1,8 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η 15η Τροποποίηση της Εποχής της Ανασυγκρότησης αναφέρει ότι τα εκλογικά δικαιώματα δεν μπορούν να αρνηθούν ή να περιοριστούν με βάση τη “φυλή, χρώμα ή προηγούμενη προϋπόθεση σκλαβιάς.” Και εν συντομία, τα εκλογικά δικαιώματα άνοιξαν για τους Αφροαμερικανούς. Ο περιορισμός τους ήρθε μετά την ήττα της Ανασυγκρότησης, με τους νόμους του Jim Crow να διατηρούν στην πραγματικότητα την ψηφοφορία περιορισμένη στους λευκούς άνδρες φορολογούμενους.

Οι νόμοι διακρίσεων και περιορισμού δικαιωμάτων, γνωστοί ως “Jim Crow”, αντιπροσώπευαν ένα επίσημο, κωδικοποιημένο σύστημα φυλετικού απαρτχάιντ, πουκυριαρχούσε στις ΗΠΑ στο Βορρά καθώς και στο Νότο για τα τρία τέταρτα του αιώνα που ξεκινούσε τη δεκαετία του 1890.

Τα επόμενα χρόνια διεξήχθησαν μεγάλες μάχες και με την πάροδο του χρόνου κέρδισαν περισσότερα δημοκρατικά δικαιώματα, ιδίως το δικαίωμα ψήφου. Μετά από ένα μαζικό κίνημα για την ψήφο των γυναικών, το δικαίωμα ψήφου των γυναικών κερδήθηκε το 1920, με την 19η τροποποίηση του Συντάγματος.

Το 1964, η 24η Τροπολογία απαγόρευσε την υποχρέωση καταβολής φόρων προκειμένου κάποιος να ψηφισεί. Όταν το ιστορικό κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων να κερδίσε το Νόμο Δικαιωμάτων Ψήφου του 1965 καθιερώθηκε ένα πανεθνικό εκλογικό σύστημα “ένα άτομο, μία ψήφος” που θεσπίστηκε στις ΗΠΑ, με εξαίρεση τους κρατούμενους.

6 εκατομμύρια στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου

Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καταδίκης, από το 2010 περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή τη χώρα στερήθηκαν το δικαίωμα ψήφου λόγω καταδίκης για κακουργημα, ένας αριθμός που ισοδυναμεί με το 2,5% του πληθυσμού των ΗΠΑ που έχει δικαίωμα ψήφου. Ο αριθμός αυτός είναι σίγουρα μεγαλύτερος σήμερα. Δεδομένου του ρατσιστικού συστήματος δικαιοσύνης, αυτά τα 6 εκατομμύρια προέρχονται κυρίως από κοινότητες Μαύρων και Καφέ.

Έτσι, ο νόμος για τα δικαιώματα ψήφου του 1965 παραβιάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο το 2013.

Ως επικεφαλής των Πολιτικών Δικαιωμάτων, ο Ρεπουμπλικάνος John Lewis είπε φέτος στις 25 Ιουνίου, την ημέρα επετείου της απόφασης Shelby κατά του Ανώτατου Δικαστηρίου: “Διεξάγεται ένας αχαλίνωτος πόλεμος κατά των δικαιωμάτων ψήφου των μειονοτήτων στην πατρίδα μου, τη Τζόρτζια και σε ολόκληρο το έθνος”.

Ο Lewis εισήγαγε ψήφισμα για τη τροποποίηση του Συντάγματος, καθώς το δικαίωμα ψήφου εξακολουθεί να μην είναι εγγυημένο. Η τροπολογία περιλαμβάνει μια διάταξη για να σταματήσει κάθε προσπάθεια περιορισμού των δικαιωμάτων ψήφου.

Στις φετινές εκλογές έχει ήδη διαδοθεί ευρέως η στέρηση του δικαιώματος ψήφου. Στην πραγματικότητα, η εκστρατεία του Τραμπ και η Εθνική Επιτροπή των Ρεπουμπλικανών έχουν ξεκινήσει μια επιθετική εθνική προσπάθεια για να καταστείλουν τα εκλογικά δικαιώματα, τα οποία ονομάζουν “εκλογική απάτη.” Είναι ένας κατά πρόσωπο ρατσιστικός ελιγμός. Χωρίς μάχη, η ψήφος των Μαύρων θα κατασταλεί.

Το κίνημα BLM έχει φέρει στο φως τον θεσμικό ρατσισμό που διέπει τη χώρα αυτή. Το εκλογικό σύστημα είναι μέρος αυτού. Υπάρχουν περισσότερα πράγματα από τα αγάλματα, που πρέπει να ανατραπούν.

Πηγή: Guernica - kommon.gr

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Παπαδομανωλάκης