Ορίζεται η επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης ως… «Μέρα για τα θύματα του Κομμουνισμού»!

Αντικομμουνιστικός νόμος για τα σχολεία, με πλήρη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας και ωμά ψέματα, εγκρίνεται αυτές τις μέρες στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Ορίζοντας την 7η Νοέμβρη, επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, ως… «Μέρα αφιερωμένη στα Θύματα του Κομμουνισμού», ο αντικομμουνισμός στοχεύει απευθείας στο «μυαλό» των μαθητών και των νέων, αποδεικνύοντας ότι τα μηνύματα της σοσιαλιστικής επανάστασης που συγκλόνισε τον κόσμο, η κατάργηση της εκμετάλλευσης και οι κατακτήσεις που έφερε για όλους τους λαούς, «στοιχειώνουν» ακόμη τους καπιταλιστές και τους εκπροσώπους τους.

Σε μια προσπάθεια να εμπεδωθεί έγκαιρα ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, η εκμετάλλευση, η δουλειά χωρίς δικαιώματα, η φτώχεια, ο ρατσισμός, ο αποκλεισμός από την Υγεία και την Παιδεία είναι «μονόδρομος» και για τον αμερικανικό λαό, οι μαθητές θα διδάσκονται κάθε χρόνο στην επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης για το πώς οι άνθρωποι …υπέφεραν και πέθαναν υπό κομμουνιστικά καθεστώτα και συγκεκριμένα «θα τιμώνται τα 100 εκατ. θύματα σε όλο τον κόσμο». Επίσης, τονίζεται στο νομοσχέδιο πως «οι οικονομικές φιλοσοφίες του Καρλ Μαρξ και ο κομμουνισμός έχουν αποδειχτεί ασύμβατα με τα ιδανικά της ελευθερίας, της ευημερίας και της αξιοπρέπειας της ανθρώπινης ζωής»!

Ξεκινώντας από το σχολικό έτος 2022 – 2023, οι μαθητές των δημόσιων Γυμνασίων θα πρέπει να λαμβάνουν τουλάχιστον 45 λεπτά αντικομμουνιστικής διδασκαλίας σε θέματα όπως «ο Μάο Τσε Τουνγκ στην Κίνα, ο Ιωσήφ Στάλιν και το Σοβιετικό Σύστημα, ο Φιντέλ Κάστρο και η Κουβανική Επανάσταση, ο Βλαντιμίρ Λένιν και η Ρωσική Επανάσταση, ο Χο Τσι Μινχ στο Βιετνάμ και ο Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα» (όλα μαζί… στο μίξερ, για να υπηρετηθούν και τα σύγχρονα μέτωπα αντιπαράθεσης που ιεραρχούν οι ΗΠΑ), για το πώς «τα θύματα αυτών των καθεστώτων υπέφεραν από καταπίεση, φτώχεια, λιμοκτονία, μετανάστευση και συστηματική βία»…

Ριζοσπάστης

πηγη: atexnos.gr

Το σχέδιο «να τελειώνουμε με ό,τι είχε απομείνει όρθιο» περνά τώρα σε ένα ανώτερο στάδιο. Ο νέος εργασιακός νόμος, όπως έχουν διαρρεύσει ορισμένες πτυχές του, φαίνεται τρομακτικός ως προς την ζωή του εργαζομένου. Κυρίως, στοχεύει το ωράριο αλλά και τις αποδοχές του εργαζομένου. Σκοπός είναι να «απελευθερωθεί» το ωράριο, να εφαρμοιστεί το 10ωρο, ενώ παράλληλα να μειώσουμε τα έξοδα για τον εργοδότη, αντικαθιστώντας την νόμιμη πληρωμένη υπερωρία με… ρεπό!

Τα ίδια ρεπό, που οι εργαζόμενοι ήδη δεν λαμβάνουν, ενώ το 52% δεν πληρώνεται καν τις υπερωρίες του, οπώς δηλώνει έρευνα της ΓΣΕΕ. Ο νέος νόμος θέλει να δώσει θεσμικό και νόμιμο ένδυμα σε αυτές τις πρακτικές.

Οι αλλαγές αυτές θα οδηγήσουν σε μείωση στο εισόδημα των εργαζομένων και πνιγμό της ελληνικής οικονομίας. Η μνημονιακή περίοδος έδειξε ολοφάνερα, ότι η μείωση των μισθών και η εξαφάνιση της εργατικής προστασίας οδήγησε σε μία αγορά ζούγκλας, ευνόησε τις ανέλεγκτες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οδήγησε σε πτώση της εσωτερικής ζήτησης, σε ύφεση, κλείσιμο επιχειρήσεων, ανεργία και φτώχεια. Η ανταγωνιστικότητα δεν βελτιώθηκε και το χρέος δεν μειώθηκε: το μόνο που άλλαξε ήταν η είσοδος ξένων πολυεθνικών αλλά και κρατών σε κομβικούς τομείς της εθνικής οικονομίας.

Το μεγάλο κόλπο μετέτρεψε την Ελλάδα σε μία εντός ΕΕ μπανανία, για φθηνό εργατικό δυναμικό, που θα εργάζεται με ελληνικούς μισθούς, εξ αποστάσεως, για ξένες επιχειρήσεις πλέον. Ο εθνικός και λαϊκός πλούτος, όπως ακριβώς και η εργατική δύναμη του λαού, παραχωρήθηκαν εξίσου. Η όξυνση της κρατικής καταστολής και το βαθύ δημοκρατικό έλλειμμα απλώς ολοκλήρωσαν την μπανανοποίηση της χώρας.

Για να μπορέσουν να επιβληθούν αυτές οι αλλαγές, το κλειδί εντοπίστηκε στην διάλυση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Γι’αυτό το λόγο, οι νέες επιθέσεις, που χειροτερεύουν την κατάσταση, πρέπει να μας προετοιμάζουν για μια νέα και μακρυά περίοδο πολέμου απέναντι στους εργαζομένους και την νεολαία.

Οι δανειστές άνοιξαν τον δρόμο με το 2ο μνημόνιο, επιβάλλοντας στην Ελλάδα, ως όρο «διάσωσης», το τσάκισμα των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Αυτό σήμαινε η προσαρμογή στις «βέλτιστες πρακτικές» που περιέγραφαν τα μνημονιακά κείμενα. Πιο ξεκάθαρος όρος επέβαλε στην χώρα την πάσει θυσία αποτροπή της επιστροφής σε ένα σύστημα συλλογικών εργατικών ρυθμίσεων, όπως αυτό ίσχυε πριν τα μνημόνια. Στον στρωμένο αυτό δρόμο, η Νέα Δημοκρατία πατάει το γκάζι, εφόσον ο ιμπεριαλισμός έκανε την βρώμικη δουλειά, για να βαθύνει και άλλο την επίθεση στην εργασία.

Η απεργία στο επίκεντρο

Η απεργία αποτελεί το πιο ισχυρό όπλο των εργαζομένων, για την διεκδίκηση κάθε δίκαιου αιτήματος τους, που αφορά την εργασιακή και ασφαλιστική ζωή τους. Στο σύνταγμα και την νομοθεσία αναγνωρίζεται ως δικαίωμα πρόκλησης βλάβης: η μαχητική αντιπαράθεση με τον εργοδότη είναι στοιχείο της άσκησης του συνταγματικού δικαιώματος της απεργίας. Το ίδιο και για την βλάβη στο κοινωνικό σύνολο: όρος για να είναι επιτυχημένη η απεργία, είναι να προκαλεί μία ορισμένη ενόχληση, ώστε να προβληματίζει, να κινητοποιεί, να προκαλεί τον δημόσιο διάλογο.

Το περιβάλλον ήταν ήδη αρνητικό: 9 στις 10 απεργίες κηρύσσονται παράνομες ή καταχρηστικές, σε ταχύτατα χρονικά διαστήματα, αποτρέποντας το ολοκληρωμένο ξεδίπλωμα του εργασιακού αγώνα. Η απελευθέρωση των απολύσεων, αλλά και η αχρήστευση των κλαδικών συμβάσεων εργασίας έφερε μείωση της συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης. Η κατάσταση στο εργατικό κίνημα είναι ήδη πολύ δύσκολη.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση εισάγει στο νομοσχέδιο διάταξη, που όπως φημολογείται, θα εξαρτά την νομιμότητα της απεργίας από παράγοντες όπως η «άσκηση ψυχολογικής ή σωματικής βίας» κατά των απεργοσπαστών ή του εργοδότη. Όταν κανείς βλέπει τόσο πλαδαρές έννοιες, καταλαβαίνει κατευθείαν ότι επιδιώκουν μέσα να «χωρέσουν» κάθε μορφή συνδικαλιστικής πάλης!

Το ενδιαφέρον είναι, ότι τέτοιες συμπεριφορές έτσι και αλλιώς τιμωρούνται νομικά, όταν εκφεύγουν τους σκοπούς της απεργίας. Επειδή ακριβώς η απεργία αναγνωρίζεται συνταγματικά ως δικαίωμα αγωνιστικής αντιπαράθεσης και πρόκλησης βλάβης. Επομένως, με βάση τις συνταγματικές και νομοθετικές επιταγές, αντικειμενικά το στοιχείο της βίας θα υπάρχει σε μία απεργία.

Τώρα, όμως, επιδιώκουν να εντάξουν κάθε μορφή βίας, άρα αντιπαράθεσης, στην ουσία για να καταργήσουν την απεργία ως δικαίωμα από την πίσω πόρτα.

Η απεργία ως δικαίωμα, λειτουργεί ως προστατευτική ομπρέλα, που νομιμοποιεί ακριβώς τις βλάβες και τις φθορές που εξυπηρετούν τους σκοπούς της. Η αφαίρεση αυτής της ομπρέλας εκθέτει τον εργαζόμενο στην εκδικητική μανία του κράτους και της εργοδοσίας ατομικά. Σε ένα τέτοιο εργασιακό περιβάλλον, στην ουσία θέλουν να απομακρύνουν τους εργαζομένους απο την οργανωμένη πάλη: βάλουν, έτσι, κατά του ίδιου του συνδικαλιστικού δικαιώματος, εξίσου συνταγματικά προστατευμένου, οδηγώντας στην αχρήστευση και απομαζικοποίηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μαζί με τα παραπάνω, φυσικά, διατηρούνται οι νεολογισμοί του ΣΥΡΙΖΑ, που απαιτούν απαρτία 50% των μελών ενός σωματείου για την κήρυξη απεργίας. Η αύξηση, επίσης, του προσωπικού ασφαλείας στο 40% των εργαζομένων σε «κρίσιμους τομείς της οικονομίας» στην ουσία αφαιρεί κάθε πίεση απο την απεργία, γιατί αποτρέπει τους μισούς εργαζόμενους απο το να συμμετέχουν εξ’αρχής. Αυτό δεν υπαγορεύεται απο οικονομικές ανάγκες, γι’αυτό και μέχρι τώρα δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο ακραίο ποσοστό: αποτελεί ακόμα μία ένδειξη στην απόδειξη των διαθέσεων της κυβέρνησης.

Οι αλλαγές στην απεργία, άλλωστε, συνδέονται άμεσα με το ηλεκτρονικό φακέλωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, την εισαγωγή της «ηλεκτρονικής διεξαγωγής» των Γενικών συνελεύσεων. Η επιβολή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας επιτίθεται στην δια ζώσης διεξαγωγή των συλλογικών διαδικασιών, στην ζωντανή διαδικασία αλληλεπίδρασης των εργαζομένων και διαμόρφωσης της σωματειακής βούλησης.

Τέλος, η μείωση των στελεχών των συνδικαλιστικών οργανώσεων που δικαιούνται την συνδικαλιστική προστασία ολοκληρώνει το κάδρο του νέου μνημονίου που έρχεται. Συνδικαλιστικές οργανώσεις φακελωμένες, με μέλη αποξενωμένα από την ζωντανή συνδικαλιστική διαδικασία, με αγώνες ποινικοποιημένους πριν καν γεννηθούν, με συνδικαλιστές εκτεθειμένους στις εκδικητικές διώξεις κράτους και εργοδοτών.

Θέλουν να διαλύσουν τη δυνατότητα οργάνωσης, γιατί έρχεται μία εποχή δικτατορίας στους χώρους εργασίας. Και με βάση την προβλεπόμενη μείωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, προετοιμάζουν την κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων ντόπιων αλυσίδων.

Το αντεργατικό άλμα της κυβέρνησης πρέπει να γίνει άλμα στο κενό. Πρέπει κάθε εργαζόμενος να προετοιμαστεί για τη μεγάλη μάχη που θα έρθει, στο δύσκολο και δυσμενές περιβάλλον της εποχής μας. Αυτή την στιγμή, όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Και ας μην ξεχνάμε, ότι ο λογαριασμός για την κυβέρνηση συνεχώς γράφει, και η σιωπηλή αγανάκτηση σταδιακά αποκτά μορφές. Οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι: μόνοι είναι αυτοί που κυβερνάνε, και το ξέρουν. Αλλά δεν χάνουμε τίποτα να τους το θυμίσουμε: οι αγώνες των υγειονομικών, των φοιτητών και της νεολαίας έδειξαν τον δρόμο.

Δημήτρης Πλιακογιάννης

Ο Δημήτρης Πλιακογιάννης είναι δικηγόρος, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

πηγη: antapocrisis.gr

Συνάδελφοι,

Φέτος συμπληρώνονται 135 χρόνια από την εξέγερση των εργατών του Σικάγου (1886) η οποία πνίγηκε στο αίμα από τις δυνάμεις καταστολής.

Στο επίκεντρο του αγώνα τότε ήταν 8 ώρες δουλειάς, 8 ώρες ανάπαυσης, 8 ώρες ελεύθερος χρόνος μόρφωσης και δημιουργίας.

Ήταν μία μεγαλειώδης ιστορική και ταξική απάντηση των εργατών οι οποίοι έβαλαν μπροστά τα δίκαια αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους, συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τους πολιτικούς του εκπροσώπους προτάσσοντας τα στήθη τους για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Στα χρόνια που ακολούθησαν σε όλο τον κόσμο και στη χώρα μας η εργατική τάξη απέκτησε οργάνωση - συνδικάτα - αγωνιστικό σχέδιο, βγήκε στο προσκήνιο παλεύοντας με αποφασιστικότητα με σκοπό να γυρίσει προς τα μπρος τον τροχό της ιστορίας....

Αυτή την ιστορική μέρα αποτίουμε φόρο τιμής σε όλους τους εργάτες που έπεσαν θύματα για τους σκοπούς της τάξης μας από το βάρβαρο εκμεταλλευτικό σύστημα.

Τιμούμε ιδιαίτερα τους νεκρούς καπνεργάτες της αστυνομικής καταστολής στην Θεσσαλονίκη το 1936, αυτούς της ματωμένης απεργίας στον Πειραιά το 1923, τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή και χιλιάδες ακόμη που έγιναν θυσία με τους αγώνες τους για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Σε όλα αυτά τα χρόνια ότι κερδήθηκε και κατακτήθηκε ήταν αποτέλεσμα σκληρών, επίπονων και μακροχρόνιων αγώνων, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι οι εργάτες με την οργάνωση, την ενότητα και τον ανυποχώρητο αγώνα τους έχουν τη δύναμη να κατακτούν και συνεχώς να βελτιώνουν τα δικαιώματά τους στην εργασία, στους μισθούς, στην κοινωνική ασφάλιση, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στα μέτρα προστασίας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά τους δικαιώματα.

Αποδεικνύεται ότι κινητήριος μοχλός της κοινωνικής εξέλιξης σε μία βαθιά ανταγωνιστική ταξική κοινωνία, ήταν και παραμένει η ταξική πάλη και ο ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στο εκμεταλλευτικό καταπιεστικό καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτός ο αγώνας οδηγεί στην χειραφέτηση και στην απελευθέρωση από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και αυτός είναι ο δρόμος που σταθερά πρέπει να ακολουθηθεί έως το τέλος για τη νίκη της εργατικής τάξης ενάντια στις δυνάμεις του κεφαλαίου και των πολιτικών αχθοφόρων του.

Παρά τα σκαμπανεβάσματα, τα πισωγυρίσματα, τα ζικ-ζακ, η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, ως νεκροθάφτης του εκμεταλλευτικού συστήματος, είναι η πορεία που πρέπει να διανύσει για να πάρει η ίδια στα χέρια της τα μέσα παραγωγής και να γίνει πραγματικά αφέντης του μόχθου της.

Σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, κεφάλαιο και αστικές κυβερνήσεις προσπαθούν να πάρουν πίσω τις κατακτήσεις, τα δικαιώματα των εργαζομένων, επιχειρούν ένα μπαράζ μεταρρυθμίσεων και αναδιαρθρώσεων με στόχο να αυγατίσουν τα κέρδη των καπιταλιστών, να περάσουν την κρίση πάνω από τις πλάτες του λαού.

Για αυτό όλα τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας και σε όλο τον κόσμο σημειώνεται μία συντονισμένη επίθεση ενάντια στα εργατικά, λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα.

Οι αντιδραστικές αλλαγές που πραγματοποιούνται σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, στοχεύουν να προωθήσουν ένα νέο βάρβαρο εργασιακό μοντέλο, χτυπώντας αδίστακτα το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Αυτές τις αλλαγές τις βιώσαμε με ιδιαίτερη ένταση στη μνημονιακή περίοδο από τις κυβερνήσεις Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ(ΚΙΝΑΛ) - ΣΥΡΙΖΑ και τους πολιτικούς τους δορυφόρους....

Αυτή η πολιτική συνεχίζεται και κλιμακώνεται και την τελευταία 2ετία με τη Ν.Δ η οποία άδραξε την ευκαιρία με την υγειονομική κρίση και μέσα σε ένα καθεστώς ασφυκτικών περιορισμών και απαγορεύσεων έχει εξαπολύσει μία επίθεση με σκοπό να σαρώσει ότι έχει απομείνει όρθιο στα εργατικά - δημοκρατικά δικαιώματα.

Στρώνει τον δρόμο η περιβόητη ανάπτυξη που ευαγγελίζεται, οι νέες επενδύσεις για το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο να βρουν τσακισμένα τα δικαιώματα, να χτυπήσουν αδίστακτα την οργάνωση των εργαζομένων, τα συνδικάτα τους, να ελαχιστοποιήσουν την αντίστασή τους και με τον τρόπο αυτό να εντείνει την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και η επέλαση του κεφαλαίου να γίνει χωρίς ουσιαστικές αντιστάσεις, ώστε η ανταγωνιστικότητάτου και η κερδοφορία του να είναι εγγυημένη και εξασφαλισμένη!!!

Σε αυτό αποσκοπούν οι αποκαλούμενες μεταρρυθμιστικές πολιτικές που επαγγέλλεται η κυβέρνηση, αυτούς τους στόχους υπηρετεί και σε αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσει.....

Για το σκοπό αυτό αξιοποιεί στο έπακρο τις αστικοποιημένες, υποταγμένες ηγεσίες σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ οι οποίες είναι απόλυτα συστοιχισμένες στη γραμμή των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων όπως αυτές προωθούνται από την Ε.Ε, το κεφάλαιο και τις αστικές κυβερνήσεις.

Οι επιχειρούμενες κυβερνητικές αλλαγές στο 8ωρο,την απεργία, την επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, την ουσιαστική κατάργηση των ΣΣΕ, στην κυριακάτικη αργία, στην ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και άλλες ακόμη που είναι στην ατζέντα τους, δείχνουν την πολιτική τους πρόθεση που είναι να καταφέρουν ένα συντριπτικό - θανάσιμο πλήγμα στο σύνολο των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και του λαού μας.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η αντίσταση και η πάλη των εργαζομένων έχει καθοριστική σημασία, παραμερίζοντας την προδοτική συνδικαλιστική ηγεσία, πρέπει οι ίδιοι από τα κάτω να πάρουν την τύχη τους στα δικά τους χέρια. Να συγκροτήσουν ένα νέο κέντρο αγώνα το οποίο πρέπει να πλαισιώσουν όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις στα συνδικάτα, να χαράξουν το δικό τους αγωνιστικό ταξικό σχέδιο, να βάλουν μπροστά τα δικαιώματα, τις διεκδικήσεις και τις σύγχρονες ανάγκες τους και μαζικά να πορευθούν σε μία ανοιχτή σύγκρουση με το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Σε μία τέτοια κατεύθυνση καλούμε και τους Ναυτεργάτες οι οποίοι όλη την τελευταία περίοδο δέχονται μία σφοδρή επίθεση από την κυβέρνηση και τους εφοπλιστές στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά τους δικαιώματα, στις ΣΣΕ, στις νέες αλλαγές που επιχειρούνται στη ναυτική νομοθεσία και στο σύνολο των δικαιωμάτων τους.

Παλεύουμε:

- Για την κατάργηση των αντιδραστικών νόμων 2687/53, 4714/2020, 4150/2013, τις νομοθετικές διατάξεις για τον περιορισμό της απεργίας στην Ακτοπλοΐα με το απεργοσπαστικό πλοίο ασφαλείας.

- Την επαναφορά των συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων, την αυτοτέλεια του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων μας.

- Την υπογραφή- ανανέωση όλων των ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις.

- Την λήψη ουσιαστικών μέτρων για την ανεργία, την αύξηση των επιδομάτων για τους ανέργους και για τον covid-19.

- Τον ριζικό εκσυγχρονισμό και εκδημοκρατισμό της Ναυτικής νομοθεσίας, του ναυτεργατικού σ.κ και του ίδιου του ναυτικού επαγγέλματος.

Καλούμε τον κλάδο και όλους τους Ναυτεργάτες να πάρουν μαζικά και αγωνιστικά μέρος στην 24ωρη απεργία για την Εργατική Πρωτομαγιά στις 6 Μάη 2021.

Τις επόμενες μέρες θα ανακοινωθεί αναλυτικά το πρόγραμμα της ΠΕΝΕΝ με δράσεις και εκδηλώσεις για την εργατική Πρωτομαγιά 2021.

Έναρξη απεργίας 6 Μάη 2021 ώρα 00.01 – Λήξη 6 Μάη 2021 ώρα 24.00

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Με επανειλημμένες πρωτοβουλίες, ενέργειες και παρεμβάσεις η ΠΕΝΕΝ μετά τα διαδοχικά κρούσματα covid-19 σε όλα σχεδόν τα πλοία της ευρύτερης Ακτοπλοΐας και προκειμένου να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των Ναυτεργατών για το διάστημα που αυτοί απολύονται, είτε για νοσηλεία είτε για να τεθούν εκτός πλοίων σε καραντίνα, προώθησε το αίτημα η απόλυσή τους να γίνεται λόγω ασθένειας.

Το ΥΕΝ μας απάντησε και μας προώθησε και το σχετικό έγγραφο (το παραθέτουμε πιο κάτω) από το οποίο προκύπτει ότι το αίτημα έγινε δεκτό και υλοποιήθηκε και για τον σκοπό αυτό ενημερώνει τις Λιμενικές αρχές, τον ΣΕΕΝ και τα Ναυτεργατικά σωματεία.

Για τυχόν κρούσματα μη συμμόρφωσης από πλευράς οποιασδήποτε εταιρείας ή πλοίου με τη σχετική διαταγή για τον τρόπο απόλυσης των Ναυτεργατών, παρακαλούνται αυτοί να απευθύνονται και να ενημερώνουν σχετικά την ΠΕΝΕΝ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ