Ένα πλοίο υποστήριξης, το οποίο χρησιμοποιείται για την εξυπηρέτηση εξέδρων άντλησης πετρελαίου, ανετράπη γύρω στις 4.30 το απόγευμα τοπική ώρα στις 13 Απριλίου εν μέσω θαλασσοταραχής στον Κόλπο του Μεξικού με αποτέλεσμα το θάνατο τριών ανθρώπων.

Εννέα άνθρωποι περίπου εξακολουθούν να αγνοούνται. “Τα πληρώματα διάσωσης συνεχίζουν επιμελώς τις προσπάθειες αναζήτησης και διάσωσης για τους αγνοούμενους από το αναποδογυρισμένο σκάφος”, δήλωσε ο καπετάνιος Will Watson, διοικητής του τομέα της ακτοφυλακής της Νέας Ορλεάνης.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Μετεωρολογική Υπηρεσία, οι θυελλώδεις άνεμοι, συνοδευόμενοι από χαλάζι και πλημμύρες, αναμένεται να συνεχίσουν να πλήττουν τη νοτιοανατολική Λουιζιάνα.

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Είναι επιστημονικά επιβεβαιωμένο ότι τα περιττά κιλά βλάπτουν την καρδιά, «κλέβουν» την ενέργεια και επιβαρύνουν τις αρθρώσεις.

Πολλές έρευνες που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, επιβεβαιώνουν και τη σύνδεση της παχυσαρκίας και ειδικά της αυξημένης περιμέτρου (λίπος στην περιοχή της κοιλιάς) με τον καρκίνο.

Η σχέση της παχυσαρκίας και του καρκίνου δεν είναι απλή ούτε απολύτως κατανοητή. Η απώλεια βάρους δεν συνεπάγεται ότι κάποιος δεν θα νοσήσει από καρκίνο, ούτε ότι όλοι όσοι έχουν περιττά κιλά θα διαγνωστούν με καρκίνο.

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι να αποφύγει την περαιτέρω αύξηση του βάρους του, ενώ η απώλεια των περιττών κιλών είναι προς τη θετική κατεύθυνση.

Δείτε στις παρακάτω εικόνες 13 μορφές καρκίνου που σχετίζονται τα περιττά κιλά.

Καρκίνος μαστού: Οι μετεμμηνοπαυσιακές παχύσαρκες γυναίκες έχουν 20-40% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο μαστού συγκριτικά με όσες έχουν υγιές βάρος. Ο λόγος είναι ότι ο λιπώδης ιστός παράγει οιστρογόνα, τα οποία τροφοδοτούν τον καρκίνο του μαστού .

Καρκίνος ορθού: Οι παχύσαρκοι άνδρες και γυναίκες έχουν 30% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν ορθοκολικό καρκίνο.

Καρκίνος ενδομητρίου: Η ασθένεια είναι 2-4 φορές πιθανότερο να εμφανιστεί σε υπέρβαρες και παχύσαρκες γυναίκες λόγω της μετάλλαξης των κυττάρων του ενδομητρίου από την αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων.

×

Καρκίνος οισοφάγου: Τα περιττά κιλά διπλασιάζουν τον κίνδυνο οισοφαγικού αδενοκαρκινώματος.

×

Καρκίνος χοληδόχου κύστης: Οι υπέρβαροι έχουν 20% περισσότερες πιθανότητες, ενώ οι παχύσαρκοι κινδυνεύουν 60% περισσότερο να αναπτύξουν τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου.

×

Καρκίνος στα νεφρά: Οι υπέρβαροι και παχύσαρκοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο των νεφρικών κυττάρων. Τον κίνδυνο αυξάνει και η αντίσταση στην ινσουλίνη ή προδιαβήτης, μια κατάσταση συνηθέστερη στους ανθρώπους που φέρουν περιττά κιλά.

×

Καρκίνος ήπατος: Και για αυτή τη μορφή καρκίνου, ο κίνδυνος είναι διπλάσιος για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

×

Μηνιγγίωμα: Είναι ένας όγκος εγκεφάλου, που προέρχεται από τις μήνιγγες, δηλαδή τα περιβλήματα γύρω από τον εγκέφαλο και το νωτιαίο μυελό. Ο κίνδυνος είναι 20% υψηλότερος για τους υπέρβαρους και 50% για τους παχύσαρκους.

×

Πολλαπλό μυέλωμα: Είναι τύπος καρκίνου του αίματος, ο οποίος προσβάλλει τα λευκά αιμοσφαίρια στο μυελό των οστών που παράγουν αντισώματα και βοηθούν στην καταπολέμηση των λοιμώξεων. Αυξάνει κατά 10-20% τις πιθανότητες για τους υπέρβαρους και παχύσαρκους.

×

Καρκίνος ωοθηκών: Οι γυναίκες με περιττά κιλά έχουν 10% περισσότερες πιθανότητες. Όπως στους καρκίνους του μαστού και του ενδομητρίου, αιτία φαίνεται να είναι η αυξημένη παραγωγή οιστρογόνων και δυσλειτουργίες του μεταβολισμού, όπως η αντίσταση στην ινσουλίνη.

Καρκίνος παγκρέατος: Οι παχύσαρκοι έχουν 20-50% περισσότερες πιθανότητες από όσους έχουν φυσιολογικό βάρος, όπως έδειξε ανασκόπηση μελετών του 2012.

×

Καρκίνος στομάχου: Οι παχύσαρκοι έχουν διπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν γαστρικό καρκίνο, πιθανώς λόγω αλλοίωσης του μικροβιώματος, δηλαδή της ισορροπίας των καλών και κακών βακτηρίων του εντέρου.

Καρκίνος θυρεοειδούς: Η αύξηση του Δείκτη Μάζας Σώματος κατά πέντε μονάδες συνοδεύεται από 10% αύξηση του κινδύνου για την ανάπτυξη καρκίνου στο θυρεοειδή.

Πηγή: health.com - onmed.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Η περιπέτεια που περιέχει την μεγάλη απάτη και, όπως πάντα, κάποιες αυταπάτες!.. Η ιστορία των κυρίαρχων που κυριαρχούν πάνω στη συνείδηση!.. Μια ακόμη ιστορία του αμερικανικού νότου,  των «λευκών» που κάνουν το συμφέρον τους επιθυμία των «μαύρων». Το μάθημα του γιατί νικάει ο ισχυρός. Του γιατί ο καπιταλισμός δείχνει παντοδύναμος, και το ακριβώς αντίθετο, γιατί κρέμεται σε μια κλωστή, έστω μια ισχυρή κλωστή, αλλά κλωστή εν τούτοις.

Κάποιοι εργαζόμενοι στην Amazon αποφάσισαν να ιδρύσουν συνδικάτο. Η εταιρεία ανήκει στον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη, τον Τζεφ Μπέζος, και απασχολεί σε όλο τον κόσμο πάνω από 1,2 εκατομμύρια εργαζόμενους σε εκατοντάδες αποθήκες (Logistics). Η εταιρεία δεν θέλει να ιδρυθεί συνδικάτο, και ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια γι’ αυτό.

Σε μια εποχή όπου τα συνδικάτα έχουν πέσει σε ανυποληψία, όπως λέγεται από πολλές πλευρές της κινηματικής αριστεράς, γιατί μια Amazon ρίχνει τόσο βάρος;

Κανονίζει έτσι ώστε η ψηφοφορία για το αν θα δημιουργηθεί ή όχι συνδικάτο να γίνει στην «έδρα της», στην αποθήκη του Μπέσεμερ της Αλαμπάμας, παραδοσιακά δύσπιστη έως αρνητική στο συνδικαλισμό, όπου το 85% των υπαλλήλων είναι αφροαμερικανοί, όπου η ανεργία και η εξαθλίωση κυριαρχούν, όπου πριν δυο χρόνια η εγκατάσταση της Amazon έφερε μεροκάματα και όπου ο πολλαπλός εκφοβισμός μπορεί να έχει μεγάλα αποτελέσματα.  

Η αποθήκη απασχολεί κανονικά περίπου 1.500 εργαζόμενους, αλλά για τις ανάγκες της ψηφοφορίας η εταιρεία έκανε προσλήψεις ανεβάζοντας τον αριθμό στις 5.800  

(που πολλοί από αυτούς πιθανόν μετά από την ψηφοφορία θα βρεθούν ξανά στην ανεργία). Τοποθέτησε ταχυδρομικό κουτί, μιας και η ψήφος είναι επιστολική, υπαγορεύοντας την ιδέα πως κάθε ψήφος παρακολουθείται και ελέγχεται, οπότε κανείς δεν μπορεί να κρύψει τι έριξε.   

Έκανε μια τεράστια εκστρατεία δυσφήμισης της ιδέας μέσω καναλιών, διαδικτύου, προσωπικών απειλών και συκοφαντικών εκβιασμών.

Και οι εργαζόμενοι τελικά αποφάσισαν με μεγάλη πλειοψηφία πως δεν χρειάζεται το συνδικάτο.

Με τέτοια πίεση φαντάζει πιο εντυπωσιακό το πως περίπου 1000 ψήφισαν υπέρ.

Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς, πως οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις ενώνονται στους κύριους στόχους τους, επιχειρηματικούς και πολιτικούς, την ίδια ώρα κομματιάζονται σε ένα τεράστιο δίκτυο μικρών μονάδων, κατακερματίζοντας την εργατική τάξη και υπονομεύοντας δραστικά την απόπειρα οργάνωσης της.  

Η αποτυχία ίδρυσης συνδικάτου στην Amazon είναι μια ήττα μεγάλης σημασίας για το εργατικό κίνημα. Της προσπάθειας να ανασυγκροτηθεί, κυρίως στις βιομηχανίες αιχμής, της νέας τεχνολογίας, στην εποχή που πνέει ένας διστακτικός άνεμος ανασύνταξης των δυνάμεων της εργασίας και των ταξικών κινημάτων σε αυτή την κρίσιμη γωνιά του κόσμου.

Η αλήθεια είναι πως το τελευταίο διάστημα, μετά τις μεγάλες εκρήξεις του Σιάτλ, του Occupy Wall Street, μετά την ύφεση και την  κόπωση των κινημάτων, η μητρόπολη του καπιταλισμού γίνεται μάρτυρας μιας σταδιακής αναζωογόνησης κινημάτων που διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα, όπως έκαναν οι ντελιβεράδες, δημοκρατικά δικαιώματα, όπως έγινε και γίνεται με τις διαδηλώσεις που σαρώνουν τη χώρα εξ αφορμής των δολοφονιών μαύρων από αστυνομικούς…

Οι απεργίες και οι διαδηλώσεις επιταχύνονται και για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες έρχονται άμεσα αντιμέτωπες με την εξουσία του κεφαλαίου.

Καθώς λοιπόν αυξάνουν οι φωνές και οι πράξεις που λένε πως για να αντιμετωπιστεί αυτό το σαρωτικό κύμα της απαξίωσης των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας, της τεράστιας μεγέθυνσης της ανισότητας, χρειάζεται οργάνωση ως αποφασιστικό αντίβαρο στην λησταρχία των τραπεζών, των μεγάλων χρηματοπιστωτικών μηχανισμών και των εταιρειών πληροφορικής, οι ιδιοκτήτες οργανώνουν την αντίδρασή τους. Γνωρίζουν πολύ καλύτερα από τους κάτω, τι σημαίνει οργάνωση και αυτοσυνείδηση. Και δεν θέλουν να αφήσουν στην τύχη τα πράγματα. Δεν θέλουν κυρίως να αποκτήσουν οι κάτω συνείδηση και γνώση της δύναμης και τη ενότητας τους. Θα ξοδέψουν εκατομμύρια και εκατομμύρια για να το αποτρέψουν. Θα ενεργοποιήσουν μεγάλες δυνάμεις, καταστολής, επιβολής, συσκότισης. Δικά τους είναι.

Ο Άλαν Γκρίσπαμ, ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, θριαμβολογούσε και προέβλεπε το λαμπρό μέλλον των μεγάλων ιδιοκτητών, όταν ανακοίνωνε την αύξηση της ανεργίας και τη φυγή των επιχειρήσεων σε «εργασιακούς παραδείσους» για τους εργοδότες, τη δεκαετία του ’90. Η πίεση που ασκήθηκε στην εργασία ήταν τέτοια ώστε μπόρεσε να σαρώσει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις δεκάδων χρόνων και σκληρών αγώνων μέσα σε λίγα μόλις χρόνια.         

Όπως γράφει για εκείνη την περίοδο ο Στάνλεϊ Αρόνοβιτς, στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του «Ταξικές υποθέσεις» (εκδ. Αλεξάνδρεια):    

«Στο μεταξύ η ταξική πάλη μαινόταν αδιάπτωτη: οι εργοδότες εναντιώνονταν λυσσωδώς στη συνδικαλιστική οργάνωση και η φυγή του κεφαλαίου άφηνε πολλές κοινότητες στερημένες και απελπισμένες. Και ούτε η οικονομική άνθηση που σημειώθηκε εμπόδισε τους νεοφιλελεύθερους να διαλύσουν το κράτος πρόνοιας…

Οι μισθοί έμειναν στάσιμοι, καθώς η μακρόχρονη οικονομική άνθηση της δεκαετίας του ’90 δεν συνοδεύτηκε από συνακόλουθη αύξηση των πραγματικών μισθών. Ο Αλαν Γκρίσπαν επέχαιρε επειδή η ανάσχεση των μισθών συνέβαλλε στη συγκράτηση του πληθωρισμού και στη διατήρηση των επιτοκίων σε χαμηλότερα επίπεδα απ’ ό,τι θα ήταν αναγκαίο αν οι εργαζόμενοι είχαν κάνει αυτό που έκαναν στο παρελθόν – να ξεκινήσουν ένα κύμα μαζικών απεργιών προκειμένου να επωφεληθούν από την άνθηση. Κυριευμένοι από το φόβο πολλοί αύξησαν τα εισοδήματά τους δουλεύοντας πενήντα, εξήντα, ακόμη και εβδομήντα ώρες την εβδομάδα». 

Και όπως λέει πιο κάτω:

«Οι πολλές ώρες εργασίας, η διάλυση των μακροπρόθεσμων προσωπικών σχέσεων και, το σπουδαιότερο, η εξαφάνιση των γυναικών από τις γειτονιές στη διάρκεια της ημέρας επιτάχυναν την παρακμή της κοινωνίας των πολιτών … Η σημασία αυτού του μετασχηματισμού υπονόμευσε τη συμμετοχή και τη δημοκρατία εκεί όπου έχουν πραγματική σημασία, στη λαϊκή βάση…».

Η δημοκρατία του 21^ου αιώνα μικρή ομοιότητα έχει με εκείνη του 20^ου, κυρίως τη «χρυσή τριακονταετία» από το 1945 έως το 1975-80, όταν άρχισε η νεοφιλελεύθερη σάρωση.       

Κατ’ αυτό τον τρόπο οδηγηθήκαμε στην αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης των ΗΠΑ.

Με παρόμοιο τρόπο, έστω και με χρονικές υστερήσεις συνέβησαν τα πράγματα σε όλο τον «αναπτυγμένο» καπιταλιστικό μας κόσμο, του «τέλους της ιστορίας» και της κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού.

Οπότε οι Amazon του κόσμου δεν είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν πίσω τον τροχό της ιστορίας και να επιτρέψουν την επανασυγκρότηση της τάξης.

Και κυρίως δεν είναι διατεθειμένοι να τον αφήσουν να γυρίσει προς τα μπρος. Το παρόν είναι ο (ασύδοτος) παράδεισός τους.

Κι ωστόσο αισθάνεται κανείς πως αυτές οι ήττες δεν είναι σαν εκείνες των Άγγλων ανθρακωρύχων από τη Θάτσερ το 1984, ούτε των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας από το Ρήγκαν το 1981. Σαν να ετοιμάζουν νέα εποχή.

Κι αν τα παρόμοια εγχειρήματα κάνουν στάση να συνδεθούν για με το παρελθόν είναι γιατί χρειάζονται την αποκατάσταση της Ιστορίας ώστε να οδηγηθούν με ραγδαίο τρόπο προς το μέλλον.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους τα μεγάλα ταξιδιωτικά πρακτορεία και οι μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ακούγοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες για άνοιγμα του τουρισμού. Ο περιορισμός της επταήμερης καραντίνας για ταξιδιώτες από περισσότερες των 30 χωρών αίρεται από Δευτέρα εφόσον αυτοί έχουν εμβολιαστεί ή διαθέτουν αρνητικό τεστ για Covid-19. Ήδη δοκιμάζεται η πιλοτική εφαρμογή της παραμονής τουριστών σε all inclusive ξενοδοχεία, δηλαδή σε στρατόπεδα πολυτελείας, ενώ προχωρά ο εμβολιασμός των κατοίκων νησιών που ανοίγουν τις πύλες τους για να υποδεχτούν τους ξένους επισκέπτες.

Πρέπει να επισημανθεί ότι το περιβόητο πιστοποιητικό εμβολιασμού προφυλάσσει τον εμβολιασθέντα χωρίς να αποκλείει το ενδεχόμενο της μετάδοσης του ιού σε τρίτους. Η Ελλάδα γίνεται για άλλη μια φορά το πειραματόζωο της Ευρώπης αυτή τη φορά στη χρήση του λεγόμενου Green Pass. Ταυτόχρονα, πλήρης αοριστία καλύπτει τις προθέσεις της κυβέρνησης ως προς το άνοιγμα της εστίασης, τη στιγμή που ο καλός καιρός θα επέτρεπε τουλάχιστον τη χρήση τραπεζιών στους υπαίθριους χώρους των καταστημάτων. Για τους εκλεκτούς ξένους «καλεσμένους», δεν τίθεται κανένας σχετικός περιορισμός αφού θα λειτουργούν εστιατόρια εντός των χώρων των «covid free» ξενοδοχείων.

Η κυβέρνηση φαίνεται να μην έχει τίποτα διδαχτεί από τα εγκληματικά λάθη της του περασμένου καλοκαιριού. Με αμφίβολης αποτελεσματικότητας μέτρα, επιχειρεί πρωτίστως να εξασφαλίσει τα κέρδη των μεγάλων τουριστικών μονοπωλίων, όπως η TUI, αδιαφορώντας για τη δημόσια υγεία και τα λαϊκά συμφέροντα. Καμία υγειονομική λογική, μόνο σκοπιμότητα.

ΠΗΓΗ: prin.gr