του Δημήτρη Μπελαντή

Δεν χρειάζονται  πολλές επεξηγήσεις για να κατανοήσει κανείς ότι το διεθνές γεωπολιτικό τοπίο , ιδίως μετά την προεδρική εκλογή του Μπάιντεν στις ΗΠΑ, γίνεται όλο και πιο εύφλεκτο και επικίνδυνο. Ιδίως, η ρωσοουκρανική αναζωπύρωση, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση από το 2014,  χωρίς να είναι το μόνο κρίσιμο πεδίο σύγκρουσης, γεννά εύλογους φόβους για τον κίνδυνο ενός περιφερειακού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας  που θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε παγκόσμιο. Στην περίπτωση αυτήν, η απόσταση ανάμεσα σε έναν συμβατικό και σε έναν πυρηνικό πόλεμο δεν είναι τόσο   μεγάλη ώστε να μην μπορεί να διανυθεί. Μπορεί να υπάρχει πάντοτε ο φόβος της «αμοιβαίας καταστροφής» (MAD) , αλλά όλο και λιγότερο οι ισχυροί παίκτες δείχνουν να πτοούνται  από αυτόν τον φόβο και να καθοδηγούνται από ρασιοναλιστικά  κίνητρα. Ιδίως, η αμερικανική απόσυρση από παλαιότερες συμφωνίες   κατά της επέκτασης των διηπειρωτικών πυραύλων ( ΙΒΜ)  ή των πυρηνικών όπλων γενικότερα είναι αρκετά εύγλωττη.    

Σε άλλες εποχές, μια τέτοια ακραία φορτισμένη διεθνή συγκυρία θα  γεννούσε ισχυρά  μαζικά κινήματα υπέρ της ειρήνης, υπέρ του αφοπλισμού και ιδίως κατά των προκλήσεων εκ μέρους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Θυμίζουμε λχ την μεγάλη ανάπτυξη των κινημάτων ειρήνης στην Δυτική Ευρώπη  το 1983 κατά της εγκατάστασης των  πυραυλικών συστημάτων  Πέρσινγκ-Κρουζ.

Στην σημερινή συγκυρία, η ύπαρξη της πανδημίας και του Covid 19  καθώς και οι πολιτικές  διαχείρισης από την πλευρά των κρατών έχουν ως αποτέλεσμα μια φοβισμένη και κλεισμένη στο σπίτι της κοινή γνώμη που ιεραρχεί τελείως άλλα πράγματα από την αντίδραση απέναντι σε έναν ισχυρά πιθανό   περιφερειακό έως και παγκόσμιο πόλεμο. Οι λαοί παρακολουθούν τις εξελίξεις που τους αφορούν άμεσα όσον αφορά την επιβίωσή τους,  παγωμένοι και παράλυτοι, ακόμη και αν θεωρηθεί ότι διευρύνεται το ενδεχόμενο  καταστροφής του ανθρώπινου πολιτισμού.  

Αφού  πρώτα βιώθηκε μια ορισμένη ευφορία στις ΗΠΑ  για την ήττα και απομάκρυνση του  ακραίου  Τραμπ, που κατά μια «προοδευτική» ή «φιλελεύθερη»  κοινή γνώμη προσωποποιούσε  αποκλειστικά  τα αρνητικά του αμερικανικού πολιτικού και κοινωνικού  συστήματος, οι τοποθετήσεις του Μπάιντεν για τον Πούτιν ως «δολοφόνο»  δείχνουν μια ακραία κινητοποίηση κατά της ειρήνης εκ μέρους του στρατιωτικοβιομηχανικού  συμπλέγματος ισχύος. Επίσης, υπάρχει μια αλλαγή  προτεραιοτήτων: ενώ επί Τραμπ ως βασικός οικονομικός αντίπαλος των  ΗΠΑ θεωρούνταν η Κίνα και υπήρχε μια ορισμένη κινητοποίηση στην θάλασσα της Κίνας και στο στρατιωτικό επίπεδο, η διοίκηση Μπάιντεν προνομοποιεί ως πολιτικοστρατιωτικό  αντίπαλο την Ρωσία του Πούτιν, την οποία εμπλέκει και  στην υπόθεση των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2016.  Ακόμη, η διοίκηση Μπάιντεν κινητοποιεί όλο τον μηχανισμό του ΝΑΤΟ  κατά της «ρωσικής απειλής». 

Μπορεί να μην συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές του φαινομένου Πούτιν ή της εσωτερικής του πολιτικής, αλλά θεωρώ εξαιρετικά σαφές ότι οι ΗΠΑ  σε αυτήν την συγκυρία έχουν καθαρή πρωτοβουλία των επιθετικών κινήσεων. Το να ονομάσει κανείς τον πρόεδρο της Ρωσίας «δολοφόνο» ξεπερνά ακόμη και  τον χαρακτηρισμό του Ρήγκαν για την Σοβιετική Ένωση  στα 1981-1982 ως «αυτοκρατορία του Κακού».  Ακόμη και το καλοκαίρι του  1947, όταν ξεκινά ο Ψυχρός Πόλεμος  και εγκαθίσταται το δόγμα Τρούμαν, ούτε ο Τρούμαν ούτε κάποιος άλλος  χαρακτήρισε  τον Στάλιν ή όποιαν άλλη  σοβιετική ηγεσία ονομαστικά  ως «δολοφόνους». 

Αυτό είναι πολιτικά  πρωτοφανές και δεν του έχει δοθεί  η ανάλογη σημασιοδότηση  και προσοχή. Επίσης, η ανάπτυξη στρατευμάτων ( το ΝΑΤΟ μιλά για 80.000 στρατιώτες)  εκ μέρους της Ρωσίας είτε στα σύνορα με την Ουκρανία είτε στα σύνορα  με τις αμφισβητούμενες περιοχές  (Ντόνετσκ. Λουχάνσκ κ.λπ.)  είναι απολύτως λογική από την πλευρά της , από την στιγμή που ο πρόεδρος της Ουκρανίας   Βολόντιμιρ  Ζελένσκυ  έχει υπογράψει προ ημερών προεδρικό  διάταγμα για την  στρατιωτική ανακατάληψη της Κριμαίας (κάτι που τα δυτικά ΜΜΕ δεν το πολυπροβάλλουν ή μάλλον ορθότερα το παρασιωπούν πλήρως).Κι από την στιγμή που δυνάμεις του ΝΑΤΟ κινούνται  μαζικά προς την επίμαχη ζώνη.  Επίσης, ο ίδιος ο Ζελένσκυ μεταβαίνει στην συνοριακή γραμμή, φορώντας  στολή παραλλαγής, για να δείξει την άμεση πολιτική κάλυψη στην προετοιμασία για πόλεμο. 

   Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία με την άμεση  συμβολή ‘η και υποκίνηση  των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ επιδιώκει να ανασχέσει δια της στρατιωτικής απειλής την Ρωσία.  Πιέζοντάς την να εγκαταλείψει την υποστήριξη των αυτονομιστών στις αμφισβητούμενες περιοχές ή και να υποχωρήσει από την  Κριμαία, παραδίδοντάς την στην Ουκρανία, παρά το δημοψήφισμα που έχει πραγματοποιηθεί προ ετών. Ταυτόχρονα, αυτή  η δυτική  πολιτική επιδιώκει να μεταθέσει την πίεση του ΝΑΤΟ προς την Ρωσία όλο και πιο ανατολικά , σύμφωνα με την παλιότερη πολιτική της «Μεγάλης Σκακιέρας»  του Ζ. Μπρεζίνσκυ  για τον έλεγχο των «ευρασιατικών Βαλκανίων», να αναδιανείμει το ζήτημα των αγωγών φυσικού αερίου και να επεκτείνει  στρατιωτικά το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά. 

Ταυτόχρονα, ανοίγουν και άλλα  συνδεόμενα στρατιωτικά μέτωπα, με πιθανότητα συγκλίνουσας  κλιμάκωσης. Το Ισραήλ χτυπά εγκατάσταση του Ιράν σχετική  με το πυρηνικό  του πρόγραμμα, ο ISIS ξανακάνει μυστηριωδώς την επανεμφάνισή του στην Συρία, το συριακό μέτωπο εμφανίζει τον κίνδυνο να ξαναανοίξει, η Ταιβάν ενισχύει τον εξοπλισμό της, ενώ στην Νότια Κινεζική Θάλασσα οργανώνεται , με αμερικανική άμεση στήριξη και ενθάρρυνση, ένα μεγάλο σύστημα  στρατιωτικών συμμαχιών κατά της Κίνας, περιλαμβάνοντας ισχυρά κράτη όπως η Αυστραλία, το Βιετνάμ, οι Φιλιππίνες, η Ιαπωνία  κλπ   .

Μέσα σε όλα αυτά, η Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη  βρίσκει άλλη μια σπουδαία ευκαιρία για να αναβαθμισθεί περαιτέρω πολιτικοστρατιωτικά στην ευρασιατική ζώνη , έχοντας μια σχεδόν «υποδειγματική»  διπλωματική και πολιτική ταλάντευση ως «επιτήδειος ουδέτερος» .  Παίζοντας μια προς την Ρωσία και μια προς το ΝΑΤΟ, από το οποίο δεν έχει ποτέ ριζικά αποκοπεί (παρά την ένταση που δημιουργήθηκε με τους S-400 και μια σειρά άλλες  αφορμές), τώρα φαίνεται να ευνοεί μια προσέγγιση προς την Ουκρανία και μια τάση συνένωσης με τον νατοϊκό  άξονα ανάσχεσης κατά της Ρωσίας.  

Θυμίζοντας την περίφημη διατύπωση του θεωρητικού του Ψυχρού Πολέμου  Τζωρτζ Κέναν ( Kennan)  το 1947  για την «ανάσχεση» της τότε Σοβιετικής Ένωσης «με την  επιδέξια και μαχητική εφαρμογή  της αντι-ισχύος έναντι της Σοβιετικής Ένωσης  σε μια σειρά από μετατοπιζόμενα γεωγραφικά και πολιτικά  σημεία» ( από το άρθρο του στο Foreign Affairs “The sources of Soviet conduct” τον Ιούλιο 1947, το οποίο υπέγραφε ως “Χ” ), η πολιτική του Μπάιντεν ή ορθότερα της ελίτ πίσω από τον Μπάιντεν  οδηγεί σε έναν οξύ Ψυχρό Πόλεμο, που μπορεί να μεταβληθεί και σε θερμό. 

  Το ερώτημα είναι το «γιατί» και θέλει αρκετό ψάξιμο και σκέψη. Πώς μια ολόκληρη  εκστρατεία υπέρ της «δικαιωματικής και μη-βίαιης Αμερικής» με liberal-φιλομειονοτικό  πρόσημο οδηγεί σε μια ριζική επαναστρατιωτικοποίηση; Σχετίζεται αυτό με την οξεία οικονομική κρίση, που επεδείνωσε η πανδημία ; Σχετίζεται με την μακρά κρίση κερδοφορίας του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος και την σχετική αποτυχία ακόμη και της «χρηματιστικοποίησης»  ως  μόνιμης διεξόδου; Σχετίζεται πιθανόν με ένα πρόγραμμα   πολέμων και στρατιωτικού κεϋνσιανισμού σαν αυτό που επέλυσε βίαια  τα αποτελέσματα της  καπιταλιστικής κρίσης του ’29; Υπάρχει περίπτωση οι κυρίαρχες δυνάμεις, κυρίως  των ΗΠΑ-ΕΕ αλλά όχι  μόνο, να επιζητούν μια τεράστια καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων  στον πλανήτη καθώς και τη προληπτική αποτροπή της αντικατάστασής τους από τις κυρίαρχες ελί της Ανατολής και ιδίως της Κίνας;  Και η ελίτ της ανερχόμενης Κίνας τι επιδιώκει άραγε; Έχουν όλα αυτά  πιθανή σχέση με τις πολιτικές της υγειονομικής δικτατορίας που εφαρμόζεται σε Δύση και Ανατολή;     

Μια σημαντική διαφορά από την στρατηγική Κέναν το 1947  είναι το γεγονός ότι ο   εξαιρετικά οξυδερκής  πολιτικός και διπλωμάτης Κέναν  άφηνε περιθώρια εντός της ιμπεριαλιστικής «ανάσχεσης»  για διαπραγματεύσεις και συμβιβασμούς με τον σοβιετικό  αντίπαλο (πχ θεωρούσε ότι ο αμερικανικός στρατός πρέπει να αποχωρήσει  από την Δυτική Ευρώπη, ώστε να οικοδομηθεί ένα αίσθημα  ασφάλειας στην ΕΣΣΔ ότι δεν απειλείται άμεσα η δική της ζώνη ισχύος και επιρροής).  . Η τωρινή στρατηγική Μπάιντεν  δεν φαίνεται  να το κάνει, το τελείως αντίθετο.  Ενισχύει την «ανασφάλεια»  της Ρωσίας με κάθε δυνατό τρόπο.  Τι είναι αυτό που κάνει τις τωρινές ΗΠΑ πιο αδιάλλακτες;  Μήπως το γεγονός ότι ως δύναμη πια είναι κατερχόμενη στ διεθνές προσκήνιο , αποχωρούσα και , άρα, πιο  «ανασφαλής» ; Και κυρίως, το πιο σημαντικό, ποιές δυνάμεις και πολιτικές πρακτικές διεθνώς μπορούν να ανακόψουν  την πορεία προς την καταστροφή; Τι  μπορεί να γίνει ειδικότερα στην χώρα μας ώστε να μην οδηγηθούμε ως «αμνοί στην σφαγή»; Γιατί κανείς δεν θέλει να συζητήσει γι’ αυτό;

πηγη; kommon.gr

Όταν η ταξική πάλη μεταφέρεται στα γήπεδα.

Γράφει ο Μπάμπης Κλιάφας.

Όταν ο «προφήτης» Αρσέν Βενγκέρ πριν δώδεκα χρόνια προειδοποιούσε για όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο το τελευταίο διάστημα, κάποιοι τον θεωρούσαν υπερβολικό και κινδυνολόγο. Και να που «έτσι ξαφνικά» προέκυψε η ίδρυση της  «European Super League» (ESL), ενός κλειστού κλαμπ μεταξύ ομάδων-οικονομικών κολοσσών.

Αυτές οι εταιρίες αποφάσισαν πως δεν μπορούν πια να συγχρωτίζονται με «υποδεέστερα» σωματεία και οργανώνουν το δικό τους κλειστό πρωτάθλημα κουρελιάζοντας κάθε έννοια ισοτιμίας και «ευ αγωνίζεσθαι» (σε όποιο βαθμό κάτι τέτοιο συνέχιζε να υπάρχει ως σήμερα). Δηλώνουν ότι θα συμμετέχουν στα τοπικά τους πρωταθλήματα αλλά όχι στις διοργανώσεις που οργανώνει η UEFA. Υποστηρίζουν ότι έχουν βρει οικονομική στήριξη (ήδη η JP Morgan επιβεβαίωσε τη συμμετοχή της στο εγχείρημα).  Μάλιστα με περίσσιο θράσος ισχυρίζονται πως ό,τι κάνουν το κάνουν για την αναβάθμιση και το καλό του… ποδοσφαίρου.

Πολλοί εκπλήσσονται από το εκ πρώτης όψεως «ετερόκλητο» ποδοσφαιρικά αλισβερίσι. Οι 12 πρωτοστάτες της ESL είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα, η Αθλέτικο Μαδρίτης, η Γιουβέντους, η Μίλαν, η Ίντερ, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Μάντσεστερ Σίτι, η Λίβερπουλ, η Τσέλσι, η Άρσεναλ και η Τότεναμ. Αδυνατούν να καταλάβουν πώς οι ιταλικές και ισπανικές ομάδες, από χρόνια εξαρτημένες από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, συμφώνησαν με τις αγγλικές ομάδες που θεωρούνται κλαμπ λαϊκής βάσης και στήριξης. Φυσικά η οικονομική υποδούλωση και των αγγλικών ομάδων σε ολιγάρχες, πετρελαϊκά τραστ και αμερικανικές πολυεθνικές τις έχει καταστήσει το ίδιο οικονομικά ισχυρές με τις ισπανικές και ιταλικές, αν και η βάση τους δείχνει να αντιστέκεται προς το παρόν στα σχέδια των CEO που τις διοικούν. Η απάντηση είναι βέβαια προφανής.

«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη»

 Η κίνηση των 12, στην οποία πρωτοστάτησαν ο πρόεδρος της Ρεάλ Φλορεντίνο Πέρεθ και ο ηγέτης της Γιουβέντους Αντρέα Ανιέλι, ισχυρίζεται πως  η πανδημία τούς στέρησε πάνω από 5 δις ευρώ. Τη στιγμή δηλαδή που οι εργαζόμενοι της Ευρώπης και όλου του κόσμου χάνουν τις δουλειές τους και ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας, που μικρές οικονομικά ομάδες ασφυκτιούν, οι 12 μιλούν για περικοπή των κερδών τους, υποστηρίζουν ότι «μέχρι το 2024 θα είμαστε νεκροί» και ευελπιστούν να ρεφάρουν τη «ζημιά» με το νέο format.   Σύμφωνα με αυτό οι 12 (και άλλες 3 ομάδες που ακόμα αναζητούνται) θα λαμβάνουν η καθεμία 350 εκατομύρια τον χρόνο για μια κλειστή περίοδο 23 ετών. Σ’ αυτό το χρονικό ορίζοντα θα πάρουν δισεκατομύρια. Η κλειστή λίγκα θα συμπληρώνεται από άλλες 5 ομάδες που θα εναλλάσσονται και δεν θα έχουν λόγο στις αποφάσεις ούτε βέβαια έσοδα ανάλογα των «εταίρων».

Το μότο-κάλεσμα προς τους τηλεθεατές-πελάτες είναι ότι θα παρακολουθούν «τα καλύτερα κλαμπ, τους καλύτερους παίκτες, κάθε εβδομάδα». Τώρα τι σόι καλύτερα κλαμπ θα είναι τα προερχόμενα μόνο από 3 χώρες αυτό ας μη το σχολιάσουμε. Προς τιμή τους μεγάλα κλαμπ όπως η Μπάγερν Μονάχου, η Ντόρτμουντ και η Πόρτο «έδωσαν πόρτα» ενώ ασαφής είναι ακόμα η στάση των γαλλικών συλλόγων την ώρα που κάποιοι μικρομέγαλοι καλοβλέπουν την προοπτική να γίνουν ο μεζές και το άλλοθι των «12».

Οι «αθώες» UEFA και FIFA

Μεγάλες και αναμενόμενες οι αντιδράσεις της  UEFA και της FIFA στο «αντάρτικο» των 12. Σε συνεργασία με τις τοπικές ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες, απειλούν με άμεση αποβολή των «12» από τις διοργανώσεις τους και τα τοπικά πρωταθλήματα και με απαγόρευση στους παίκτες να συμμετάσχουν στις εθνικές τους ομάδες. Κατηγορούν τους πρωτεργάτες τις «ανταρσίας» ότι βάζουν τα οικονομικά τους συμφέροντα πάνω από το ίδιο το ποδόσφαιρο. Ουδέν υποκριτικότερον τούτου.

Οι ομοσπονδίες ήταν αυτές που άνοιξαν το δρόμο στην εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου επιτρέποντας να γίνονται αγώνες και διοργανώσεις σε χώρες με ελάχιστη ή καθόλου ποδοσφαιρική παράδοση και κουλτούρα για να διεισδύσουν έτσι σε νέες ποδοσφαιρικές αγορές. Τα ανοίγματα στην Ασία και την Αφρική ακόμα και την Ωκεανία αυτό δείχνουν. Το ίδιο και οι περιοδείες μεγάλων brand names σε εξωτικές χώρες ή οι τελικοί κυπέλλων μιας χώρας σε αραβικούς «χρυσούς παραδείσους». Αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

Από τη δημιουργία και την οργάνωση του UEFA Champions League (UCL), οι ίδιες οι ομοσπονδίες γιγάντωσαν τους οικονομικά ισχυρούς κάνοντας τους όλα τα χατίρια.  Από τον χωρισμό των ομάδων σε ομίλους δυναμικότητας και τις κληρώσεις-ορισμούς μέχρι τη συμμετοχή δευτεραθλητών και τεταρταθλητών από τις τρεις χώρες στη διοργάνωση των πρωταθλητών (που έτσι κι αλλιώς έχει χάσει από καιρό το νόημα που είχε το πάλαι ποτέ Κύπελλο Πρωταθλητριών). Έτσι μπορεί στο UCL να περνάει χωρίς αγώνες ο τεταρταθλητής της Αγγλίας ή της Ισπανίας και ο πρωταθλητής της Βουλγαρίας ή της Σερβίας να μην μπορεί να πάρει μέρος ούτε στο UEFA Europa League. Με τα πριμ και τα bonus, όλοι αυτοί οι κολοσσοί γιγαντώθηκαν ακόμα περισσότερο. Μέχρι που τα τέρατα που εξέθρεψε η UEFA έγιναν τόσο αχόρταγα κι αποφάσισαν να πετάξουν τον διοργανωτή που τους έκανε πλάτες και να αναλάβουν μόνοι τους να πουλήσουν το «προϊόν» τους.

Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του προέδρου της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν κατά των «μεγάλων» ομάδων: «Αυτές οι ομάδες αποκαλούνται μεγάλες, όμως είναι γνωστό πως οι μεγάλες ομάδες του σήμερα δεν είναι γενικά μεγάλες ομάδες. Η Γιουβέντους ήταν στη Serie B (Β' Εθνική Ιταλίας), ενώ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν ξέρω καν που βρισκόταν πριν τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον». Με άλλα λόγια, τους είπε «εμείς σας κάναμε αυτό που είστε σήμερα» εκφράζοντας τη θλίψη επειδή «ους έθρεψε το μάννα εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου».

Τα δάκρυα λοιπόν της UEFA και της FIFA είναι μόνο για τα κέρδη που θα χάσουν αν συμβεί αυτό. Τα περί ισονομίας και πιθανότητας του «μικρού» να κάνει την έκπληξη αποκλείοντας ένα ποδοσφαιρικό μεγαθήριο δεν είναι ούτε καν κροκοδείλια. Τόσα χρόνια στο δικό τους format δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τις ελάχιστες πιθανότητες που αυτοί δίνουν στους «μικρούς» να φτάσουν μακριά στη διοργάνωση. Από αυτή την άποψη, όσα γίνονται τις τελευταίες μέρες από τη σκοπιά της UEFA μοιάζουν με ένα ιδιότυπο bras de fer όπου η κάθε πλευρά πιέζει για να εξασφαλίσει περισσότερα ή να χάσει λιγότερα. Σύντομα θα φανεί αν θα υποχωρήσει κάποια πλευρά ή η ρήξη αφεντικών-υπαλλήλων θα γίνει οριστική.

Η εμπειρία του μπάσκετ

Το επιχείρημα-δόλωμα είναι το κάλεσμα στον τηλεθεατή να βλέπει μόνο ενδιαφέροντες αγώνες αποφεύγοντας αδιάφορους αγώνες τύπου Λίβερπουλ-Λουντογκόρετς ή Γιουνγκ Μπόις-Ρεάλ (τυχαία τα παραδείγματα). Οι «12» δεν φαίνεται να έχουν διδαχθεί τίποτα από το μπάσκετ και τη λειτουργία της Euroleague. Κι εκεί το ενδιαφέρον του θεατή χάνεται βλέποντας κάθε χρόνο τους ίδιους να παίζουν μεταξύ τους ακόμα και 7 αγώνες (2 στην κανονική διάρκεια και έως 5 στα play offs). Το άνοιγμα της οικονομικής ψαλίδας μεταξύ των ομάδων-μετόχων έχει κάνει ακόμα πιο αδιάφορο το αποτέλεσμα καθώς πριν αρχίσει η διοργάνωση όλοι ξέρουν πως το τρόπαιο θα το κατακτήσει είτε η ΤΣΣΚΑ, είτε η Ρεάλ, είτε η Μπαρτσελόνα ή -έστω- η Φενέρ, (οι ομάδες με το μεγαλύτερο οικονομικό μπάτζετ). Ήδη έχουν αρχίσει κι εκεί τα παρατράγουδα και οι ανταρσίες των «ριγμένων» απέναντι στους «ευνοημένους» την ώρα που το ενδιαφέρον διαρκώς μειώνεται.

Έχουν δημιουργηθεί πολλά προβλήματα ανάμεσα στους μετόχους της Euroleague και τις εθνικές ομοσπονδίες, ενώ είναι έκδηλη η απαξίωση των τοπικών πρωταθλημάτων. Στη χώρα μας μόνο από την (για άλλους λόγους) αποχώρηση μιας ομάδας από την Α1 έχει χαθεί κάθε ενδιαφέρον για το άθλημα. Ας φανταστεί κανείς τι θα συμβεί αν υλοποιηθούν οι απειλές για αποβολή των «12» από κάθε διοργάνωση της UEFA κι ακόμα περισσότερο από τα εθνικά τους πρωταθλήματα.

Οι πρωταγωνιστές εναντιώνονται

Η εξαγγελία της ESL προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις των ανθρώπων του ποδοσφαίρου, εκείνων που μάτωσαν και ματώνουν τη φανέλα μέσα στα γήπεδα. Οι μεγαλύτερες αντιδράσεις προήλθαν από τη Βρετανία.

Ο παλαίμαχος παίκτης της Μ. Γιουνάιτεντ Γκάρι Νέβιλ εξέφραζε πολλούς παραπάνω από τον εαυτό του όταν δήλωσε «αηδιασμένος, περισσότερο με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και τη Λίβερπουλ. Η Λίβερπουλ υποτίθεται πως είναι η ομάδα του κόσμου, που τραγουδά ‘You’ll never walk alone’. Η Γιουνάιτεντ δημιουργήθηκε από φτωχούς εργάτες και τώρα αποσχίζονται για να μείνουν εκτός ανταγωνισμού σε μια λίγκα από την οποία δεν μπορούν να υποβιβαστούν. Είναι η απόλυτη ντροπή! Πρέπει να αντισταθούμε όλοι! Είναι απόλυτη απληστία. Οι άνθρωποι αυτοί είναι απατεώνες. Οι ιδιοκτήτες των κλαμπ αυτών δεν έχουν καμία σχέση με το ποδόσφαιρο και την ιστορία πάνω από 100 ετών που έχει σε αυτή τη χώρα, με φιλάθλους που έχουν ζήσει και αγαπήσει αυτές τις ομάδες». Πρόσθεσε ότι «Οι ιδιοκτήτες αυτών των κλαμπ (σσ: των 12) κρύβονται, δεν έχουμε ακούσει καλά-καλά τη φωνή τους και μπορεί σε λίγες εβδομάδες να πουν ότι απλά τα συζητούσαμε. Ο κόσμος βρίσκεται εν μέσω πανδημίας, όλοι αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, ομάδες φυτοζωούν και απέχουν από τη δράση, κι αυτοί κάνουν τηλεδιασκέψεις θέλοντας με απληστία όλο και περισσότερα χρήματα».

Από κοντά κι ο εξτρέμ της Γουλβς Ντανιέλ Ποντένσε, με ανάρτησή που έκανε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, τάχθηκε ανοιχτά κατά της European Super League σημειώνοντας: «Η μπάλα. Το τραγούδι. Το όνειρο. Το βολέ του Ζιντάν… Το σόλο του Κακά… Η Λίβερπουλ στην Αθήνα… Ο Όλε στη Βαρκελώνη… Ο Κρις και ο Ζέεντορφ… Υπάρχουν μερικά πράγματα, που πραγματικά δεν μπορούμε να τα πληρώσουμε».  Το ενδιαφέρον ήταν ότι στην ανάρτησή του έκαναν θετικά σχόλια δυο συμπατριώτες του, ο Μπρούνο Φερνάντες και ο Ζοάο Κανσέλο. Το σχόλιο του Φερνάντες στην ανάρτηση του συμπατριώτη του ήταν ότι  «τα όνειρα δεν αγοράζονται». Η «λεπτομέρεια» που κάνει τη διαφορά είναι ότι ο πρώτος αγωνίζεται στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι ο δεύτερος στη Μάντσεστερ Σίτι, δυο από τις 12 ομάδες που προκάλεσαν το χαμό, κι έτσι έρχονται σε ανοιχτή κόντρα με τις διοικήσεις των ομάδων τους.

Ο προπονητής μιας ακόμα ομάδας των «12» ο Γιούργκεν Κλοπ της Λίβερπουλ τόνισε ότι «Έχω την ίδια γνώμη για την Super League που είχα πάντα, δεν έχουν αλλάξει τα αισθήματά μου. Είχαμε ενημέρωση αλλά όχι αρκετή. Ο κόσμος δεν είναι χαρούμενος και το καταλαβαίνω αυτό αλλά δεν μπορώ να πω πολλά παραπάνω. Δεν το γνωρίζαμε, εγώ ως προπονητής και οι παίκτες δεν είχαμε ανάμειξη. Δεν έχω θέματα με το Champions League, μου αρέσει το γεγονός πως ίσως η Γουέστ Χαμ να παίζει τη νέα σεζόν στο Champions League. Μου αρέσει που έχουν αυτή την ευκαιρία. Το σημαντικότερο πράγμα σε έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο είναι οι υποστηρικτές του και οι παίκτες, δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μπει ανάμεσα» πυροδοτώντας μια φημολογία ακόμα και περί αποπομπής του από το σύλλογο.

Χαρακτηριστική είναι η θέση ενός άλλου προπονητή, του Πέδρο Μαρτίνς που σημείωσε ότι μια τέτοια εξέλιξη «θα απομακρύνει το ποδόσφαιρο ως λαϊκό άθλημα από τον κόσμο, από τον λαό, από τις πιο μικρές ομάδες και τις πιο φτωχές χώρες». Πρόσθεσε ότι η κίνηση αυτή «αλλάζει την εικόνα του ποδοσφαίρου από λαϊκό άθλημα που είναι κοντά στους λαούς και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, κάνει το ποδόσφαιρο τελείως διαφορετικό, το οποίο είναι κατά γνώμη μου δυσάρεστο γιατί τα χρήματα δεν μπορούν να είναι το πιο σημαντικό πράγμα σε ένα όμορφο άθλημα όπως το ποδόσφαιρο».

Ενωμένοι οι οπαδοί κατά των διοικήσεων

Η κίνηση των «12» κατάφερε να ενώσει πολλούς «μισητούς εχθρούς», τους οπαδούς των ομάδων, ιδιαίτερα εκείνους των αγγλικών συλλόγων.

Οι οργανωμένοι φίλοι της Μάντσεστερ  Γιουνάιτεντ σημείωσαν ότι «…Μια κλειστή λίγκα επίλεκτων και πλούσιων κλαμπ είναι κόντρα σε όσα το ποδόσφαιρο και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πρεσβεύουν. Η προώθηση αυτών των προτάσεων χωρίς να ζητηθεί η άποψη των φιλάθλων και εν μέσω πανδημίας, όταν ο κόσμος θα έπρεπε να είναι ενωμένος και όχι να φέρεται εγωιστικά, επιβαρύνει κι άλλο τη θέση. Η απόσχιση από την UEFA θα αποτελεί προδοσία απέναντι σε όσα αντιπροσωπεύει ο σύλλογός μας».

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι φίλοι της Σίτι: «Είμαστε εξαιρετικά απογοητευμένοι από αυτή την εξέλιξη. Ως φίλαθλοι είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε αποσχιστική κίνηση για τη δημιουργία μιας διοργάνωσης που δεν έχει αθλητικές αξίες και έχει κίνητρο μόνο την απληστία, ενώ έχει δημιουργηθεί χωρίς να ληφθούν υπόψη οι γνώμες των φιλάθλων αγνοώντας τις παραδόσεις του αθλήματος. Είμαστε αποφασισμένοι να παλέψουμε κόντρα σε αυτή την πρόταση και να συνεργαστούμε με άλλα γκρουπ φιλάθλων για να ακουστεί η φωνή μας. Κάποιοι ιδιοκτήτες, άσχετα με το από πού προέρχονται, πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο τους ανήκει. Δεν ανήκει όμως σε αυτούς, αλλά σε μας, τους φιλάθλους, ανεξάρτητα από το ποια ομάδα υποστηρίζουμε».

Το Arsenal Supporting Trust αναφέρθηκε στον «… θάνατο της Άρσεναλ ως αθλητικό θεσμό». Οι φίλοι της Τότεναμ χαρακτήρισαν την απόφαση της ομάδας τους «καθοδηγούμενη από φιλαργυρία και ιδιοτέλεια που αντίκεινται στις αξίες που πρεσβεύει το κλαμπ».

Οι φίλοι της Τσέλσι σημειώνουν ότι «… σήμερα βιώσαμε την υπέρτατη προδοσία. Είναι μια απόφαση προς όφελος της τσέπης των πλουσίων, που δεν λαμβάνει υπόψη τους πιστούς φιλάθλους, αλλά και το παρελθόν και το μέλλον του ποδοσφαίρου μας. Είναι κάτι ασυγχώρητο, αρκετά πια!». Κι ακόμα ανάρτησαν πανό με το οποίο αποκαλούν την ομάδα τους «ντροπή του Λονδίνου».

Οι οργανωμένοι φίλοι της Λίβερπουλ αντέδρασαν εξ ίσου έντονα με τους φίλους των υπολοίπων συλλόγων: «Ντροπή! Ως εκπρόσωποι των φιλάθλων είμαστε κάθετα αντίθετοι με αυτή την απόφαση. Αγνόησαν τους φιλάθλους στην αμείλικτη και άπληστη επιδίωξη του χρήματος. Το ποδόσφαιρο είναι δικό μας, όχι δικό τους. Η ομάδα μας ανήκει σε μας, όχι σε εκείνους». Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό το πανό που ανάρτησαν στο οποίο αναφέρεται: «Αγάπη για το παιχνίδι της εργατικής τάξης. Καταστραμμένη από την απληστία και τη διαφθορά, Λίβερπουλ αναπαύσουν εν Ειρήνη. Σ΄ ευχαριστούμε για τις όμορφες αναμνήσεις».

Με κοινή τους ανακοίνωση οι οπαδοί των έξι αγγλικών ομάδων της ESL τονίζουν ότι «Συνεργαζόμαστε στενά μεταξύ μας για να πολεμήσουμε αυτήν την πρόταση. Παρά τη συμπεριφορά των ομάδων μας, είμαστε ενωμένοι απέναντί τους και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε συλλογικά για να σταματήσουμε αυτά τα σχέδια. Αυτό συμπεριλαμβάνει ακόμη και συνάντηση αντιπροσωπείας μας με την κυβέρνηση και όλες τις αρμόδιες ποδοσφαιρικές αρχές».

Αντίστοιχες αντιδράσεις οπαδών των ισπανικών ή των ιταλικών ομάδων που μετέχουν στους «12» δεν έχουν καταγραφεί μέχρι τώρα.

Το ποδόσφαιρο που ξέραμε χάνεται

Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου δεν ξεκινά τώρα. Υπάρχει τουλάχιστο μισό αιώνα, από τότε που μεγάλοι χορηγοί επένδυσαν πάνω του και ολιγάρχες εξαγόρασαν λαοφιλή σωματεία αλλοιώνοντας το DNA και τον χαρακτήρα τους. Συνηθίσαμε να ανεχόμαστε το περιβόητο «επαγγελματικό» ποδόσφαιρο ως μέσο επιβίωσης του αθλήματος. Τελευταία γραμμή της άμυνας (ή της ανοχής) μας ήταν η γοητεία των εκπλήξεων, όταν ο «Δαβίδ» τη μια και μοναδική φορά μπορούσε να νικήσει τον «Γολιάθ». Τώρα κι αυτό μας  το παίρνουν. Καμιά περίπτωση δεν θα υπάρχει πια να κατακτήσει ένα τρόπαιο μια Στεάουα Βουκουρεστίου ή κάποιο παρόμοιο αουτσάιντερ. Τώρα όλα θα γίνονται βάσει σχεδίου.

Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις, η κίνηση των 12 επιχειρεί να αλλάξει το ποδόσφαιρο όπως το ξέρουμε πάνω από έναν αιώνα. Γιατί ο χαρακτήρας του «δικού μας» ποδοσφαίρου είναι η ίντριγκα να ξέρεις πως μπορεί το «φαβορί» να επικρατήσει 9 φορές στις 10 αλλά σε μια κακή μέρα του μπορεί να ηττηθεί από το «αουτσάιντερ». Μέρα που η αδρεναλίνη και το πάθος μπορεί να υποσκελίσουν το ταλέντο και την ποιότητα. Τώρα η αδρεναλίνη και το πάθος εξοστρακίζονται ως αντιεμπορικά.

Η χυδαία στάση των «12» βάζει και στο γήπεδο τις αιώνιες ταξικές ανισότητες. Οι πλούσιοι εξ ορισμού πρέπει να πλουτίζουν και οι φτωχοί να εξαθλιώνονται περισσότερο. Θέλουν να σώσουν τα κέρδη τους κι αδιαφορούν για όλους τους άλλους.

Η ομορφιά της μπάλας είναι πως μπορεί κανείς να την ευχαριστηθεί το ίδιο παρακολουθώντας τις μονομαχίες του Μέσι με τον Ρονάλντο ή τις μονομαχίες του Φορτούνη με τον Μάνταλο. Πως μια ντρίπλα, μια περίτεχνη ενέργεια ποτέ δεν ξέρεις πού θα τη δεις. Μπορεί να την περιμένεις σε ένα παιχνίδι Λίβερπουλ-Γιουνάιτεντ και να την απολαύσεις σ’ ένα ματς Κρύσταλ Πάλας-Νότιγχαμ Φόρεστ.

Η νοοτροπία του Τιτανικού να σωθούν οι πλούσιοι σε βάρος των φτωχών δεν είχε ποτέ θέση στα γήπεδα.  Τα γήπεδα άνθισαν έχοντας τακτικούς θαμώνες εκείνου που στερούνταν το τσιγάρο για να πάνε το Σάββατο ή την Κυριακή στο γήπεδο να δουν την ομάδα τους. Οι CEO των «12» δεν θα αντιληφθούν ποτέ τέτοιες συγκινήσεις. Γι’ αυτούς μετράνε τα πρόσκαιρα κέρδη που θα αποκομίσουν από την τηλεθέαση μέχρι σε λίγα χρόνια να βαρεθεί ο πελάτης να βλέπει τις ίδιες παραστάσεις. 

Η επαναλαμβανόμενη «κανονικότητα» μπορεί να ταιριάζει στους αμερικάνους και στο NBA αλλά οι ευρωπαίοι θέλουν να ζουν την αγωνία της εναλλαγής, του υποβιβασμού, της πίκρας πριν τη μεγάλη χαρά και τη γνώση πως λύπη και χαρά θα εναλλάσσονται πάντα. Κι αυτά δεν μπορούν να δοθούν σε μια αποστειρωμένη διοργάνωση. Οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου το ξέρουν καλύτερα απ’ όλους γι’ αυτό και αντιδρούν τόσο έντονα.

Αν, τελικά, αυτό το ποδοσφαιρικό πραξικόπημα επικρατήσει, η νίκη του θα είναι πρόσκαιρη. Η μεγάλη οικογένεια των πραγματικών «εραστών της στρογγυλής θεάς» σύντομα θα γεννήσει άλλες Γιουνάιτεντ, άλλες Μπαρτσελόνες κι άλλες Μίλαν και θα τις βάλει να παίζουν και πάλι με τις Λοκομοτίβ, τις Φίτεσε  και τις Αστάνα ώστε να φτιάξει καινούριους θρύλους και να τους βάλει στη θέση όσων τον πρόδωσαν.

Αυτή θα είναι η νίκη και συνάμα η εκδίκηση του ποδοσφαίρου απέναντι στους  ταμίες, τους λογιστές και τους θησαυροφύλακες. Και, βέβαια, στους καλοταϊσμένους κουστουμάτους επιχειρηματίες που το αντιμετωπίζουν σαν μια ακόμα μπίζνα τους με κέρδη και ζημιές. Γιατί τα ποδοσφαιρικά όνειρα δεν ξεπουλιούνται.

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ σας αποστέλλει την παρακάτω εξώδικη δήλωση η οποία περιλαμβάνει τα αιτήματα για την ανανέωση των ΣΣΕ σε όλες τις κατηγορίες πλοίων με σκοπό από την μια την άμεση επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με τις εφοπλιστικές οργανώσεις και μέσα σε αυτό το πλαίσιο διατυπώνουμε και μια σειρά θεσμικά αιτήματα τα οποία συνδέονται άρρηκτα με τα Ναυτεργατικά προβλήματα και την κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική.

Για το αντεργατικό - αντισυνδικαλιστικό νομοσχέδιο

Για την ΠΕΝΕΝ αλλά και ευρύτερα για το αγωνιστικό σ.κ στην παρούσα συγκυρία αναδεικνύεται ως κορυφαίο ζήτημα αιχμής και πάλης η απόκρουση των σχεδιασμών της κυβέρνησης να φέρει στην Βουλή για ψήφιση νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρείται ένα νέο συντριπτικό χτύπημα στα εναπομείναντα εργατικά - συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Το αντεργατικό αυτό τερατούργημα θέτει νέους δρακόντειους περιορισμούς στην άσκηση του απεργιακού δικαιώματος, βάζει βόμβα στα εργασιακά, καταργεί το 8ωρο, υπονομεύει τους μισθούς και τις ΣΣΕ, την Κυριακάτικη αργία, θεσπίζει διατάξεις ηλεκτρονικού φακελώματος για τα συνδικάτα, ποινικοποιεί την περιφρούρηση και την ίδια την απεργία.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω η αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης - κεφαλαίου - Ε.Ε έχουν στην φαρέτρα τους και νέα αντιλαϊκά μέτρα όπως είναι η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, το τζογάρισμα και η παράδοση της επικουρικής ασφάλισης στα κοράκια των ιδιωτικών ασφαλιστικών επιχειρήσεων.

Όλα τα ανωτέρω είναι αρμονικά συνδεδεμένα με την κατάσταση στον χώρο της ναυτεργασίας και της επίθεσης που εξελίσσεται στα δικαιώματα των Ναυτεργατών από την πολιτική κυβέρνησης - ΥΕΝ - εφοπλιστών.  

Γενικά αιτήματα για τις ΣΣΕ

και θεσμικά προς την κυβέρνηση

- Ουσιαστική αύξηση των μισθών που θα καλύπτει τις απώλειες των Ναυτεργατικών εισοδημάτων των τελευταίων ετών.

- Αντίστοιχη αύξηση στα επιδόματα, στην άδεια, στις έξτρα εργασίες και στις λοιπές πάγιες ή έκτακτες αποδοχές.

- Κατάργηση του Ν.Δ 2687/53 και των νόμων 4714/2020 και 4150/2013 οι οποίοι θεσπίστηκαν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας ή και της προσέλκυσης πλοίων στην ελληνική σημαία και οι οποίοι είναι ταφόπλακα για τις θέσεις εργασίας και τα Ναυτεργατικά δικαιώματα.

- Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων που επέβαλαν περικοπές στις κύριες συντάξεις, στην επικουρική και στα εφάπαξ των Ναυτεργατών.

- Αυτοτέλεια του ΝΑΤ και των άλλων ασφαλιστικών μας Ταμείων (ΚΕΑΝ - Ταμεία Πρόνοιας - Οίκος Ναύτη).

- Επαναφορά του ειδικού τρόπου φορολόγησης των Ναυτεργατών και κατάργηση των αυξήσεων στους συντελεστές Αξιωματικών - πληρωμάτων που έγιναν τα τελευταία χρόνια.

- Καθορισμός της οργανικής σύνθεσης των ταχύπλοων πλοίων σύμφωνα με τις πραγματικές τους ανάγκες και επάνδρωσή τους τουλάχιστον 8 μήνες τον χρόνο.

- Ενίσχυση των μέτρων και αυστηρότατος έλεγχος σε όλα τα πλοία για την ουσιαστική προστασία της υγείας των Ναυτεργατών από την πανδημία και τον covid-19.

- Απορρόφηση όλων των άνεργων ελλήνων ναυτεργατών στην ποντοπόρο ναυτιλία και στα κρουαζιερόπλοια (που εκτελούν πλόες HomePort) σύμφωνα με την ελληνική ΣΣΕ, με κοινωνική ασφάλιση και κατοχυρωμένα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

- Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που αφορούν το απεργοσπαστικό πλοίο, τις επιχειρησιακές Συμβάσεις , την μείωση των προστίμων για παραβιάσεις Ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

- Εκδημοκρατισμός της Ναυτικής νομοθεσίας, των ΚΙΝΔ - ΚΔΝΔ - Εσωτερικοί κανονισμοί, Ναυτικού επαγγέλματος και του Ναυτεργατικού σ.κ.

- Αύξηση των επιδομάτων ανεργίας στα επίπεδα των μισθών των νεοεισερχομένων στην Ακτοπλοΐα και επιμήκυνση του χρόνου επιδότησής τους για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία.

- Αναδιοργάνωση - εκδημοκρατισμός του ΓΕΝΕ, την Διοίκησή του να αποτελούν κατά πλειοψηφία εκπρόσωποι των Ναυτεργατικών Σωματείων.

- Κατοχύρωση στην ΣΣΕ Ε/Γ - Ο/Γ πλοίων του ρεπό το οποίο αναφέρεται στην ΣΣΕ Ακτοπλοΐας ως διανυκτέρευση.

- Ουσιαστική αναπροσαρμογή στην έξτρα εργασία της έχμασης - απέχμασης των οχημάτων που μεταφέρονται με όλα τα Ε/Γ και Ο/Γ πλοία που αφορά το κατώτερο πλήρωμα καταστρώματος.

Για τα Πορθμεία:

- Τροποποίηση του άρθρου 22 όσο αφορά την έξτρα αμοιβή την οποία διεκδικούμε αυτή να γίνεται ανά όχημα και ανάλογα με την κατηγορία του οχήματος.

- Ωριαία διακοπή: Τροποποίηση του άρθρου 6 παράγραφος 4 που ορίζει ότι "Το οκτάωρο υπηρεσίας που ορίζεται από την παράγραφο 1 του παρόντος άρθρου είναι συνεχές από την ώρα έναρξης του με μια διακοπή που δεν μπορεί να υπερβεί την μία (1) ώρα. Πάντως η διακοπή αυτή θα πραγματοποιείται μετά την τρίτη και προ της έκτης ώρας του οκταώρου". Ζητούμε να συμπληρωθεί στην ανωτέρω παράγραφο ότι η ωριαία αυτή διακοπή μεταξύ τρίτης και έκτης ώρας του οκταώρου δεν θα αφαιρείται σε καμιά περίπτωση από το 8ωρο εργασίας εφόσον αυτό είναι συνεχές.

Η παρούσα εξώδικη δήλωσή μας αποτελεί θέση γνωστοποίησης αιτημάτων (Άρθρο 36 παράγραφος 1 Ν. 330/76) και δηλώνει ότι θα προχωρήσουμε σε απεργιακές - αγωνιστικές κινητοποιήσεις για την επίλυση των παραπάνω αιτημάτων και ειδικότερα σε χρόνο που θα προσδιορίσει το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ.

Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής θα επιδώσει την παρούσα προς όλους εκείνους στους οποίους απευθύνεται και κοινοποιείται προς γνώση τους και για τις νόμιμες συνέπειες αντιγράφοντας την ολόκληρη στο αποδεικτικό επίδοσής της.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                               Ο Γενικός Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                       Βιτουλαδίτης Χρήστος

Το ανωτέρω εξώδικο εστάλει στους κάτωθι:

- Υπουργό Ναυτιλίας κ. Ιωάννη Πλακιωτάκη

          - Υπουργό Εργασίας κ. Κωνσταντίνο Χατζηδάκη

          - Σ.Ε.Ε.Ν

          - Ένωση Πορθμείων Εσωτερικού

          - Ε.Ε.Ε

          - Ένωση Εφοπλιστών Ναυτιλίας Μικρών Αποστάσεων

και κοινοποιήθηκε σε ΠΝΟ - ΕΚΠ - ΓΣΕΕ