Αναμένοντας την απογραφή του 2021 (στην οποία θα φανεί η μείωση του πληθυσμού κατά μισό εκ.), θυμόμαστε μια έρευνα για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Γιατί πέρα από μια φωτογραφία της στιγμής που είναι η απογραφή, καλό είναι –όσο  μπορούμε –να  δούμε το σενάριο όλης της ταινίας που λέγεται πληθυσμιακή συρρίκνωση της Ελλάδας.

Τι έλεγε αυτή η έκθεση που βγήκε το 2016;

1. Η χώρα είναι ήδη σε πτωτική τάση, δηλαδή ετησίως υπάρχουν λιγότερες γέννες από θανάτους
2. Σε βάθος τριακονταετίας (το 2050) το αισιόδοξο σενάριο προβλέπει συνολικό πληθυσμό 10 εκατομμυρίων, ενώ οι πιο απαισιόδοξες μετρήσεις δείχνουν 8,3 εκατομμύρια
3. Η διάμεση ηλικία (δηλαδή η ηλικία εκατέρωθεν της οποίας ισομοιράζεται ηλικιακά ο πληθυσμός) από 26 χρονών το 1951 και 44 χρονών που είναι σήμερα, εκτιμάται ότι θα αυξηθεί κατά 5 με 8 χρόνια
4. Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός από 7 εκατομμύρια θα μειωθεί στα 4,8 με 5,5 εκατομμύρια.
5. Ο δείκτης γήρανσης που δείχνει την ταχύτητα γήρανσης μιας χώρας (που είναι το κλάσμα που στον αριθμητή του έχει τον πληθυσμό άνω των 65 ετών και στον παρονομαστή του τον πληθυσμό κάτω των 14 ετών) από 1,44 θα αυξηθεί σε 2,73.

Ας αναλογιστούμε τι θα σημαίνουν τα παραπάνω. Αν ισχύσει το παραπάνω σενάριο δεν θα μιλάμε για μια απλή δημογραφική μείωση. Η αύξηση του δείκτη γήρανσης σημαίνει ότι θα επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία, ότι το πρόβλημα κάθε χρονιά θα είναι πιο σημαντικό από την προηγούμενη, ότι κάθε χρόνο θα γερνάμε πιο γρήγορα. Έχουμε μπει δηλαδή σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο χρόνο με τον χρόνο το πρόβλημα αυξάνεται εκθετικά. Είναι πολύ απλό. Όταν έχεις λιγότερες γεννήσεις για δύο δεκαετίες, ο πληθυσμός που μπορεί να κάνει παιδιά θα είναι πολύ λιγότερος και αυτός με τη σειρά του δεν θα κάνει πολλά παιδιά, όπου αυτά με τη σειρά τους δεν θα κάνουν περισσότερα παιδιά κοκ…

Ας σκεφτούμε τι θα σημαίνει αυτό για τα ασφαλιστικά ταμεία. Με τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό να έχει μειωθεί κατά 20%. Και σε αυτό το ζήτημα η λύση δεν είναι να αυξήσουμε παραπάνω τα χρόνια συνταξιοδότησης ούτε να μειώσουμε τις συντάξεις, ούτε να ιδιωτικοποιήσουμε την ασφάλιση… Ή ας σκεφτούμε τι θα σημαίνει για το μέγεθος της χώρας ή την γεωπολιτική ισχύ, ακόμα και τι μπορεί να σημαίνει για ζητήματα εθνικής άμυνας. Ας τολμήσουμε να φανταστούμε τι μπορεί να σημαίνει για την κοινωνική ψυχολογία ενός γερασμένου πληθυσμού σε μια χώρα «γερόντων».

Αν τα παραπάνω φαίνονται υπερβολικές ας δούμε ένα παράδειγμα. Μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα, η Λετονία, αναγκάστηκε να καταφύγει στο ΔΝΤ για δανεισμό όπως εμείς στην κρίση του 2008. Το ΑΕΠ της χώρας συρρικνώθηκε ακαριαία πάνω από 10% και η ανεργία ανέβηκε επίσης από το 7% κοντά στο 23%. Αυτό ήταν το αντίστοιχο αποτέλεσμα των μνημονίων στη χώρα της Βαλτικής. Τι σήμαινε αυτό για τον πληθυσμό της; Χωρίς να έχει υπολογιστεί ακριβώς, εκτιμάται ότι το πάνω από 400,000 αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Η Λετονία την περίοδο εκείνη ήταν μια χώρα των 2,2 εκατομμυρίων. Αυτό σημαίνει ότι περίπου το 20% της χώρας έφυγε στο εξωτερικό. Τι συμβαίνει σήμερα μια δεκαετία μετά; Τα «νούμερα» έχουν κάπως σταθεροποιηθεί, κάποιοι μπορεί να επέστρεψαν (αν και η αναμενόμενη νέα κρίση πιθανά να αμφισβητήσει και αυτό το γεγονός) αλλά τα αποτελέσματα των πολιτικών λιτότητας είναι ακόμα εκεί. Τα μνημόνια μπορεί να τελειώνουν, τα αποτελέσματά τους όμως δεν φαίνεται να τελειώνουν ποτέ.

Ο πληθυσμός της Λετονίας είναι σήμερα 1,92 εκατομμύρια, δηλαδή έχει μειωθεί κατά 13% σε 10 χρόνια. Η κατάσταση όμως είναι χειρότερη γιατί το πρόβλημα μεγαλώνει εκθετικά. Το Δεκέμβρη του 2020 σημειώθεκε αρνητικό ρεκόρ γεννήσεων των τελευταίων 100 ετών! Το αποτέλεσμα; Εκτιμάται ότι πάνω από 400 χωριά απειλούνται ή έχουν ήδη «κλείσει»… Αν αυτό δεν θέλουμε να είναι εικόνα από το μέλλον της Ελλάδας τότε κάτι πρέπει να γίνει και πρέπει να γίνει άμεσα.

Αν ακόμα όλα τα παραπάνω φαίνονται υπερβολικά ας προσπαθήσουμε να αμφισβητήσουμε αυτό το σενάριο. Υπάρχει μια πιθανότητα τα παραπάνω να μην συμβούν στην Ελλάδα; Σύμφωνα με τις δημογραφικές εκτιμήσεις, το απαισιόδοξο σενάριο λέει ότι το 2060 η Ελλάδα θα είναι μια χώρα των 8 εκατομμυρίων (ακόμα και το πιο αισιόδοξο σενάριο βέβαια εκτιμά μείωση του πληθυσμού). Το απαισιόδοξο σενάριο παίρνει ως δεδομένων ότι καμία θετική αλλαγή δεν θα υπάρξει και εκτιμά τα αποτελέσματα με βάση την σημερινή κατάσταση πραγμάτων στην χώρα.

Τι άλλο όμως θα ισχύει μέχρι το 2060 κατά μία διαβολική σύμπτωση; Η δέσμευση της Ελλάδας για πρωτογενή πλεονάσματα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι η δημοσιονομική πολιτική της χώρας μας είναι δεμένη χειροπόδαρα για τα επόμενα 40 χρόνια. Καμία πολιτική ελάφρυνσης, δημόσιων επενδύσεων, φοροαπαλλαγών δεν μπορεί να μακροημερεύσει. Τα όρια για το οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας είναι τόσο στενά που επί της ουσίας είναι δεδομένο από τώρα ότι καμία θετική αλλαγή δεν θα υπάρξει προς όφελος των νέων εργαζόμενων, που είναι και αυτοί που θα μπορούσαν να λύσουν πρακτικά το δημογραφικό ζήτημα. Δεν είναι καθόλου υπερβολικό να πούμε από τώρα ότι βαδίζουμε προς μια δημογραφική γενοκτονία, αυτό το γνωρίζει η άρχουσα τάξη της χώρας, δεν θέλει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό όμως, γιατί τα συμφέροντα που υπηρετεί δεν της το επιτρέπουν.

Τα επιδόματα τέκνου, οι άδειες μητρότητας και όλα τα κίνητρα για ένα νέο γονιό είναι σημαντικά και πρέπει να ενισχυθούν άμεσα από το κράτος. Αλλά δεν φτάνουν. Χρειάζονται πολιτικές σε βάθος χρόνο με πραγματικό αντίκτυπο στην απόφαση ενός νέου ζευγαριού να κάνει παιδιά. Χρειάζονται πολιτικές σήμερα των οποίων τα αποτελέσματα θα φανούν σε 10 ή 20 χρόνια. Και αυτό έχει να κάνει με τους μισθούς, την ασφάλιση, τον ελεύθερο χρόνο, το ύψος των ενοικίων, τους φόρους,  την προστασία της μητρότητας στην εργασία με νομοθετική κάλυψη, βρεφονηπιακούς σταθμούς και σχολεία και άλλα πολλά. Αλλιώς το να αυξηθεί ένα αστείο επίδομα κατά 50 ή 100 € είναι ασπιρίνη για τον καρκίνο, επικοινωνιακή πολιτική που κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Το δημογραφικό ζήτημα της χώρας είναι το ίδιο με το κοινωνικό ζήτημα των νέων εργαζόμενων, είναι ίδιο με το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Δεν πρόκειται να λυθεί αν συνεχίσουμε στην ίδια ασφυκτική πορεία λιτότητας και ξένης επιτροπείας.

Ο σοφός λαός λέει ότι «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς». Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα όπως έχει στρώσει η πολιτική και οικονομική ελίτ, το αποτέλεσμα είναι νοσοκομεία χωρίς γιατρούς και μια χώρα χωρίς νέους γονείς.

Έπρεπε να έρθει η κρίση του Covid για να καταλάβουμε το έγκλημα που συνέβαινε στα νοσοκομεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Ας μην περιμένουμε 40 χρόνια για μια γενοκτονία δια της οικονομικής ασφυξίας για να αντιληφθούμε ότι χρειάζεται αντιστροφή της πορείας τώρα.

Στην ΕΕ 17 κράτη-μέλη έχουν ήδη αυξήσει τον κατώτατο μισθό από φέτος, μόνο στην Ελλάδα ο κατώτατος μισθός έχει "κολλήσει" στο ύψος του 2019

Η ΓΣΕΕ πρόσφατα εξέδωσε ένα αίτημα προς τους… συνδαιτυμόνες της στα τραπέζια του διαλόγου, εργοδοτικούς φορείς, για αύξηση στα 751 ευρώ (μεικτά), αλλά κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά.

Ο ΣΕΒ υποστήριξε ότι με δεδομένες τις συνέπειες της πανδημίας δεν υπάρχει περιθώριο για καμία αύξηση του κατώτατου μισθού μέσα στο 2021, ενώ το ΙΟΒΕ, με πόρισμά του, όχι μόνο αντιτίθεται σε αυξήσεις, αλλά ισχυρίζεται πως «μεσοπρόθεσμα κρίνεται σκόπιμο αυξήσεις του κατώτατου μισθού να συνυπολογίζουν τον ρυθμό αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας». Δηλαδή δουλέψτε παραπάνω, αποφέρετέ μας περισσότερα κέρδη και ίσως λάβετε το ξεροκόμματό σας…

Η Τράπεζα της Ελλάδας, με διοικητή τον Γιάννη Στουρνάρα, από την πλευρά της αναφέρει ότι μια αύξηση του κατώτατου μισθού θα έχει «αρνητικές επιπτώσεις» σε κλάδους με υψηλό ποσοστό αμειβομένων με κατώτατα όρια. Δηλαδή στους βιομήχανους και επιχειρηματίες που έχουν τους εργάτες τους όσο πιο «φθηνούς» μπορούν, με την ΤτΕ να απειλεί ότι αυτό θα επιφέρει… αύξηση της ανεργίας!

Έτσι η διαβούλευση της Δευτέρας 24/5, μεταξύ ΓΣΕΕ και εργοδοτικών φορέων πάει… άπατη, ενώ η κυβέρνηση κάνει τον Πόντιο Πιλάτο, αλλά ουσιαστικά αυτή ευθύνεται για την κατάσταση ένδειας στον κόσμο της εργασίας και τον πακτωλό δισ. ευρώ που μοίρασε στο κεφάλαιο μέσα στην πανδημία.

Απώλεια αγοραστικής δύναμης

Κυβέρνηση, βιομήχανοι και τραπεζίτες ουδόλως ενδιαφέρονται για το ότι η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα είναι η 5η χαμηλότερη σε όλη την ΕΕ. Και ότι η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος-μέλος το οποίο υπέστη απώλεια αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού σε σχέση με το επίπεδο του 2010 (-9,45%), όταν στα υπόλοιπα κράτη-μέλη υπήρξε πολύ μεγάλη αύξηση. Παρατηρούμε επίσης ότι η χώρα μας με λιγότερα από 4,5 ευρώ ίδιας αγοραστικής δύναμης έχει πλέον χαμηλότερη πραγματική αγοραστική δύναμη από ορισμένα κράτη-μέλη της ανατολικής Ευρώπης, καθώς το κόστος διαβίωσης στην Ελλάδα είναι σημαντικά υψηλότερο.

Το Διάγραμμα 1 παρουσιάζει τους ωριαίους κατώτατους μισθούς στην ΕΕ σε ευρώ ίδιας αγοραστικής δύναμης.

Το Διάγραμμα 2 παρουσιάζει εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι οποίες δείχνουν ότι μια αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα στο 60% του διάμεσου μισθού θα επηρεάσει το 34% των απασχολουμένων, που είναι το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ.

Οι εξελίξεις στις άλλες χώρες της ΕΕ

Όπως φαίνεται στον Πίνακα 1, παρά το γεγονός ότι οι συνέπειες της πανδημικής κρίσης ήταν οριζόντιες, 17 κράτη μέλη της ΕΕ έχουν ήδη αυξήσει τον κατώτατο μισθό από την 1/1/2021, 3 κράτη μέλη τον διατήρησαν σταθερό στο ύψος του 2020. Μόνο στην Ελλάδα οι διαπραγματεύσεις αναβλήθηκαν την προηγούμενη χρονιά και ο κατώτατος μισθός εξακολουθεί να είναι στο ύψος του 2019.

ΠΗΓΗ: prin.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

Την ώρα που ο πλανήτης διαπίστωνε πόσο απατηλή ήταν η εντύπωση (και φρούδα ελπίδα πολλών…) πως  το παλαιστινιακό είχε «απονεκρωθεί» ως ανοιχτό ζήτημα, η θαυματουργή ελληνική μοναδικότητα επέμενε: Ποιο Παλαιστινιακό; Ποιο απαρτχάιντ και κουραφέξαλα; Δεν υφίσταται, αυτοτελώς, τέτοιο  ζήτημα… Κι ας «πονοκεφάλιασε» ο Μπάιντεν. Ας έγινε η κατάσταση έκρυθμη και στο εσωτερικό του Ισραήλ (συγκρούσεις, πογκρόμ). Ας έλουσε κρύος ιδρώτας τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής, που φοβήθηκαν ότι η οργή των κοινωνιών τους για τα νέα εγκλήματα του Ισραήλ θα μπορούσε, από κοινού με τη δυσαρέσκεια για εσωτερικά ζητήματα, να τροφοδοτήσει την αμφισβήτηση των ίδιων. Ξεχάστε τα όλα: Υπάρχουν, μόνο, ο… Ερντογάν, η Χαμάς και – ιδού η «ταμπακιέρα» - η υποχρέωση όλων ημών να κατανοήσουμε ότι «το συμφέρον της Ελλάδας είναι με το Ισραήλ»…

Αυτή - σε αδρές γραμμές – τη θεώρηση προβάλλουν τα ελληνικά ΜΜΕ και κάποιοι αναλυτές ή «αναλυτές», οι περισσότεροι εκ των οποίων έχουν ήδη δει την οξυδέρκειά τους να υποβάλλεται σε δοκιμασίες και να «κόβεται» άδοξα… Πχ εδώ και μια δεκαετία διαβεβαιώνουν πως η Ουάσιγκτον οσονούπω εγκαταλείπει τον «χαλίφη», τη δύστροπη Τουρκία και αντ’ αυτού χρίζει την πάντα πειθήνια Ελλάδα σε βασικό «ιππότη» του ατλαντικού Κάμελοτ, στην ευρύτερη περιοχή. Κι επιμένουν ακόμη, σαν τον πιστό που αναμένει τη Δευτέρα Παρουσία. Σαν τον «άρρωστο» τζογαδόρο, που περιμένει στο διηνεκές το χαμόγελο της ρουλέτας. Χαρά στο κουράγιο και την καρτερικότητά τους…

«Το συμφέρον της Ελλάδας είναι με το Ισραήλ», λοιπόν… Στην πιο γκροτέσκα (και συνάμα εμετική) εκδοχή του, αυτό το «δια ταύτα» ανακαλύπτει κι ενσωματώνει κάποια «δίκια» του Ισραήλ, απέναντι στους Παλαιστίνιους. Στην πιο φιλόδοξη, ως προς τη διεισδυτικότητά της, «βερσιόν», κάτι τέτοια δεν έχουν σημασία, διότι στη γεωπολιτική δεν χωρούν συναισθηματισμοί. Διότι καθένας κοιτάζει τα συμφέροντά του, με γνώμονα τον ψυχρό ρεαλισμό.

Και τι ακριβώς μας ψιθυρίζει στο αφτί τούτος ο «ρεαλισμός»;  Ότι «ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος». Ότι τώρα που η Τουρκία του Ερντογάν βρίσκεται σε τροχιά μετωπικής σύγκρουσης με το Ισραήλ, είναι η μεγάλη μας ευκαιρία (στο ερώτημα «ευκαιρία για τι ακριβώς;» η  απάντηση θα δοθεί εν καιρώ, αλλά, ποιος ξέρει, ίσως και οι ΗΠΑ να μας κάνουν  επιτέλους … περιφερειακή δύναμη). Ότι με το Ισραήλ, που είναι και ισχυρότατο στρατιωτικά, έχουμε κοινά συμφέροντα ως προς τα κοιτάσματα και τον EastMed. Ότι, καλώς ή κακώς, η πολιτική  του Ερντογάν χαράσσει μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον μουσουλμανικό κόσμο και τη Δύση, άρα θα πρέπει εμείς να επωφεληθούμε, από αυτόν τον ιδιότυπο «πόλεμο των θρησκειών και των πολιτισμών».

Ως προς το τελευταίο: Αλήθεια, τι ακριβώς ορίζει ή τι προδιαγράφει αυτός ο νέος «θρησκευτικός – πολιτισμικός πόλεμος», ο οποίος ουδόλως έχει αποτρέψει την «κολεγιά»  του Ισραήλ με τα Εμιράτα, τη δικτατορία του Σίσι στην Αίγυπτο και τη σαλαφιστική (το κατ’ εξοχήν σκοταδιστικό ισλαμικό δόγμα) Σαουδική Αραβία; Α, προφανώς αυτή είναι άλλη ιστορία… Εμείς απλώς «οφείλουμε», όταν βλέπουμε εικόνες νεκρών παιδιών και ισοπεδωμένων οικοδομικών τετραγώνων στη Γάζα, να φέρουμε στο νου μας ένα γενειοφόρο μαχητή της Χαμάς (όχι άλλης παλαιστινιακής οργάνωσης) και να σκεφθούμε ποιος είναι «ο δικός μας», ο οικείος «πολιτισμός»…

Τα οράματα για στρατιωτική εμπλοκή και ο «κλινικά νεκρός» EastMed

Ας δούμε λοιπόν πόσο ρεαλιστικός είναι αυτός ο «ρεαλισμός». 

Πρώτη επισήμανση: Η ρήση που υπενθυμίζει πως όποιος ουρεί στη θάλασσα γεύεται τ’ αποτελέσματα στ’ αλάτι ισοδυναμεί με μια  «ανάλαφρη» προειδοποίηση, διότι η θάλασσα είναι απέραντη… Δεν ισχύει ακριβώς το ίδιο στις διεθνείς σχέσεις και τα «προηγούμενα» που διαμορφώνει η στάση καθενός, απέναντι στη διεθνή νομιμότητα και το διεθνές δίκαιο. «Χάνεται» κανείς στο μέτρημα, αν επιχειρήσει να βρει πόσες φορές έχει παραβιάσει ψηφίσματα του ΟΗΕ και θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου το Τελ Αβίβ, που δεν διστάζει να απειλεί και με «επίσημες» προσαρτήσεις εδαφών, εκτός από τις «άτυπες» αρπαγές παλαιστινιακής γης, με εποικισμούς, ξεσπιτώματα, κλπ.

Η ελληνική πολιτική ελίτ διατείνεται πως δεν «το κουνάει ρούπι» από τα προβλεπόμενα στο διεθνές δίκαιο, σε ό,τι αφορά τα ελληνοτουρκικά. Είναι δε αλήθεια ότι, ιστορικά, από το 1974 κάθε ανάδειξη του παλαιστινιακού ζητήματος, ως συνάρτησης μιας βίαιης κατοχής με τα αιτούμενα της διεθνούς νομιμότητας, βοηθούσε την κυπριακή υπόθεση.

Για να «προσπεράσουμε» την ηθική που τόσο ενοχλεί τη φιλο-ϊσραηλινή προπαγάνδα, προσυπογράφουμε τη διαπίστωση ότι κάποιοι ισχυροί «παίκτες» στη διεθνή σκακιέρα έχουν, όντως, τη δύναμη ή τις «αβάντες» (ή αμφότερα) να στραπατσάρουν, όποτε θέλουν, τη διεθνή νομιμότητα. Διαθέτει, άραγε, η Ελλάδα – εν αντιθέσει προς τις διακηρύξεις της- την πολυτέλεια να προσβλέπει στο «δίκαιο» του ισχυρού; Δεν μας φαίνεται, αλλά-  ποιος ξέρει - αν αποκτήσουμε… τα «Ραφάλ», όλα γίνονται…  

Δεύτερη επισήμανση: Η ανομολόγητη – ενίοτε και διακριτικά ομολογούμενη - προσδοκία πως, αν σημειωθεί ελληνοτουρκική σύρραξη, θα σπεύσουν ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις να πολεμήσουν στο πλευρό μας, μοιραία προσκρούει σε ένα ερώτημα: Τους «συμμάχους» τους ρώτησαν; Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε – εσχάτως μάλιστα το αφήνουν να εννοηθεί και ορισμένοι σχολιαστές, σε ΜΜΕ- πως Ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν ξεκαθαρίσει στην ελληνική πλευρά το αυτονόητο. Ότι το Τελ Αβίβ δεν πρόκειται να εμπλακεί σε «μη δικό του» πόλεμο. Κατά τ’ άλλα, η φαντασία των αιθεροβαμόνων θα μπορούσε να πλάσει και μερικές γαλλικές κανονιοφόρους, να ρίχνονται στη μάχη, υπέρ ημών. Για ολίγη γεύση Ναυμαχίας Ναυαρίνου, βρε αδελφέ…  

Τρίτη επισήμανση (συμπληρωματική της δεύτερης):  Οι προσδοκίες που είχαν εναποτεθεί στα σχέδια για τα κοιτάσματα και τον EastMed, έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεφουσκώσει (δεν είναι του παρόντος σημειώματος η αναφορά στους λόγους), για να μην πούμε ότι η όλη υπόθεση είναι ήδη «κλινικά νεκρή». Κατά συνέπεια, η ενεργειακή «συγκολλητική ουσία» που υποτίθεται - πάντα στα μυαλά των αιθεροβαμόνων – ότι θα διαμόρφωνε μια τέτοια κοινότητα πανίσχυρων συμφερόντων, ώστε θα έπλαθε και έναν… μίνι στρατιωτικό συνασπισμό, έτοιμο να κατατροπώσει  τον Ερντογάν, έχει μάλλον εξαϋλωθεί.   

Η αλήθεια βεβαίως είναι ότι και τότε που την υπόθεση αυτή την περιέβαλαν πολλά «ταρατατζούμ», αξιωματούχοι του Τελ Αβίβ δήλωναν ότι θα επιθυμούσαν να δουν και την Τουρκία στον EastMed. Αλλά κάτι τέτοια σπανίως αξιολογούνται σωστά στα κυβερνητικά και «μιντιακά» επιτελεία των Αθηνών, όπου η «γραμμή πλεύσης» του Τελ Αβίβ - όπως και της Ουάσινγκτον - απέναντι στην Άγκυρα κατά κανόνα «αναλύεται» με αρκετή απλοϊκότητα και με όρους «ευσεβών πόθων».  

Παράδειγμα: Κατά τον περσινό Ιούνιο ο Κυρ. Μητσοτάκης επισκέφθηκε το Ισραήλ και συναντήθηκε με τον ομόλογό του, Νετανιάχου, ο οποίος - είτε το ανέμενε η ελληνική διπλωματία είτε εξεπλάγη δυσάρεστα -  αρνήθηκε να «δώσει» στο κοινό ανακοινωθέν έστω και μια φράση καταδίκης των τουρκικών κινήσεων στην Ανατ. Μεσόγειο. Κάτι σαν «χρύσωμα χαπιού» έγινε τον Αύγουστο, σε περίοδο δραστηριότητας του «Oruc Reis»: Ο γιός του Νετανιάχου έγραψε στο twitter «υποστηρίζω Ελλάδα»,  εξέδωσε ανάλογη ανακοίνωση και η ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα και στα ελληνικά ΜΜΕ …στήθηκε πάρτι. Κι ας είχαν οι κινήσεις αυτές ειδικό βάρος απείρως μικρότερο, από την απροθυμία του ισραηλινού πρωθυπουργού να συμπεριλάβει αναφορά στην Τουρκία, στο κοινό ανακοινωθέν. Τελικά, οι εν Ελλάδι… τσιρλίντερς του Τελ Αβίβ δεν χρειάζονται και πολλά για ν’ αρχίσουν να τσιρίζουν από ευτυχία.

Κάποια διδάγματα από τον Καύκασο και το Ιράκ…

Τέταρτη επισήμανση: Το Ισραήλ δεν έχει «στρατηγική επιλογή» να βρίσκεται διαρκώς σε θέση αντίθεσης προς την Τουρκία, σε όλα τα σοβαρά και ανοικτά διεθνή ζητήματα. Στον πρόσφατο πόλεμο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, το Ισραήλ στήριξε το Αζερμπαϊτζάν – κι όχι μόνο με την έννοια ότι του πούλησε οπλικά συστήματα. «Τα αζερικά αεροσκάφη  φανερά  προσγειώνονται στις στρατιωτικές μας βάσεις στην έρημο του Νεγκέβ», έγραφε χαρακτηριστικά η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, κατά τις ημέρες της σύρραξης στον Καύκασο. Αυτό έγινε,  διότι οι Ισραηλινοί θεωρούν το σιιτικό Αζερμπαϊτζάν ως ιδανικό μοχλό για άσκηση πίεσης στον μισητό εχθρό τους, το επίσης σιιτικό Ιράν, στο οποίο ζει και μια μεγάλη  μειονότητα Αζέρων. Καμία αμηχανία, ούτε …κρίση συνείδησης δεν τους προκάλεσε το γεγονός ότι βρέθηκαν στην ίδια πλευρά με την Άγκυρα.

Πέμπτη επισήμανση: Ακόμη κι όταν πρόκειται για κατ’ εξοχήν μεγάλο εχθρό, εν προκειμένω – για το Ισραήλ- το Ιράν, «δόγμα ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος» δεν απαλλάσσει τους ευκαιριακούς «φίλους» από την υποχρέωση να τιθασεύουν τις προσδοκίες τους. Νόμιζαν οι Κούρδοι του Ιράκ ότι με τη στήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα συγκροτούσαν ανεξάρτητο κράτος. Πίστευαν ότι ειδικά το Τελ Αβίβ θα… επειγόταν για μια τέτοια εξέλιξη, ώστε να δει ένα καλό ανάχωμα στην ιρανική επιρροή. Απογοητεύτηκαν οικτρά. Στην κυβέρνηση Νετανιάχου, το 2017 σίγουρα θα χαμογελούσαν βλέποντας του Κούρδους του Ιράκ να ανεμίζουν ισραηλινές σημαίες και πιθανώς να γελούσαν με τον αφελή ενθουσιασμό τους. Αυτό που αγνόησαν οι Κούρδοι είναι ότι το Τελ Αβίβ θέλει να ρυθμίζει το ίδιο την ένταση που χαρακτηρίζει τις σχέσεις του με το Ιράν, τα «πώς» και τα «πότε». Και, επαναλαμβάνουμε, μιλάμε για το Ιράν, την μεγάλη «εμμονή» του Ισραήλ.  Όχι για την Τουρκία…

Ιστορικά, Τουρκία και Ισραήλ ανέκαθεν συνέπλεαν. Η Τουρκία και το Ιράν του Σάχη υπήρξαν οι πρώτες μουσουλμανικές χώρες που αναγνώρισαν το κράτος του Ισραήλ – και οι μοναδικές ως το 1979, όταν η Αίγυπτος του Σαντάτ έγινε η πρώτη αραβική χώρα που το έπραξε. Επί δεκαετίες, άλλωστε, το «δίκιο του ισχυρού» και η υπεράσπιση κατοχικών «τετελεσμένων» είναι ένας ακόμη «κοινός παρανομαστής» στις  προτεραιότητες των δυο χωρών.

Οι σχέσεις της Άγκυρας με το Τελ Αβίβ διέρχονται κρίση, επειδή ο Ερντογάν, προσπαθώντας να εμφανιστεί ως ηγέτης – προστάτης του μουσουλμανικού κόσμου (ή τουλάχιστον κήρυκας των δικαίων του), «σηκώνει» τους τόνους για το παλαιστινιακό, υπό συνθήκες διαρκούς σκλήρυνσης του ισραηλινού απαρτχάιντ. Αυτό, όμως, δεν ξεθεμελιώνει τα γεωπολιτικά δεδομένα… Για το Τελ Αβίβ το μεγάλο «αγκάθι» το αντιπροσωπεύει η Τεχεράνη, όχι η Άγκυρα.

Η Τουρκία εδώ και καιρό «δουλεύει» τη βελτίωση των σχέσεών της, τόσο με την Αίγυπτο, όσο και με το Ισραήλ. Μπορεί η έκρηξη του παλαιστινιακού να αναστείλει αυτήν την διαδικασία, αλλά τίποτε δεν δείχνει ότι θα την ματαιώσει οριστικά. Το Τελ Αβίβ φυσικά δεν δείχνει «διψασμένο» για μία γρήγορη εξομάλυνση των σχέσεών του με την Τουρκία, αλλά – εξ ίσου φυσικό, αυτό-  έχει αφήσει  «ανοικτό παράθυρο», όπως ήδη είδαμε («πρόσκληση» για τουρκική συμμετοχή στον EastMed, απροθυμία για αιχμές κατά της Άγκυρας στο κοινό ανακοινωθέν Νετανιάχου – Μητσοτάκη, κλπ).

Αν οι «βαριές κουβέντες» τα προδίκαζαν όλα…

Αν ακούς κάποια δελτία ειδήσεων στα ελληνικά κανάλια, θαρρείς ότι είναι θέμα ημερών ή … ωρών να αποχωρήσει ή να εξοβελιστεί η Τουρκία από το ΝΑΤΟ. Όσο όμως δεν συμβαίνει αυτό, είναι κάπως δύσκολο να φανταστούμε τον Μπάιντεν, που έχει θέσει ως προτεραιότητα την «αναζωογόνηση» της Ατλαντικής Συμμαχίας, να «σπρώχνει» μια χώρα με το ειδικό βάρος της Τουρκίας βαθύτερα στην αγκαλιά της Μόσχας. Εξ ίσου δύσκολο μας φαίνεται να φανταστούμε πως το Τελ Αβίβ, χωρίς να έχει κάποιον απτό, σοβαρό γεωπολιτικό λόγο, θα οξύνει τις σχέσεις του με την Τουρκία, αισθητά περισσότερο απ’ όσο θα το επέτρεπαν τα σχέδια της Ουάσινγκτον.

Σε τελική ανάλυση, ο αιώνιος «τακτικιστής» Ερντογάν ξέρει πώς να υποβάλλει τους πάντες σε σκοτσέζικο ντους, υπογραμμίζοντας ότι αντιπροσωπεύει μια χώρα- περιφερειακή δύναμη που δεν ετεροκαθορίζεται,  δεν είναι «δεδομένη» για κανέναν και έτσι «κάτι καλό» έχει να δείξει και σε εκείνους, τους οποίους κατά περιόδους δυσαρεστεί. Πχ, «κολεγιά» με Μόσχα, συνεργασία και αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων, αλλά και «κλείσιμο ματιού» προς την Ουάσινγκτον, με την υποστήριξη του Κιέβου, στο ουκρανικό ζήτημα.   

Έκτη επισήμανση: Στο απόγειο της υποκρισίας της (ή και της αυθεντικής ρηχότητάς της, κατά περίπτωση…), η φιλο- ισραηλινή επικοινωνιακή εκστρατεία υπερτονίζει τις «βαριές κουβέντες» που ενίοτε ανταλλάσσει ο Ερντογάν με αξιωματούχους του Τελ Αβίβ, προβάλλοντάς τες περίπου ως τεκμήριο ενός μόνιμου αβυσσαλέου χάσματος, μιας αναπόδραστης εχθρότητας… Μόνο που η διεθνής πραγματικότητα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, δεν αφήνει περιθώρια για τόσο επιδερμικές προσεγγίσεις. 

Αν τα εκάστοτε «βαριά λόγια» προδιέγραφαν ή ακύρωναν τα πάντα, τότε τα πράγματα θα ήταν… αλλιώς, σε πολλά πεδία. Φερ’ ειπείν, η Μόσχα και η Άγκυρα δεν θα είχαν συνάψει ποτέ τη γνωστή «λυκοφιλία» τους - αρκεί να θυμηθούμε πώς και πόσο είχαν ανυψωθεί οι τόνοι τον Νοέμβριο του 2015, όταν ένα F- 16 της τουρκικής αεροπορίας κατέρριψε ρωσικό  Sukhoi, στη Β. Συρία.

Επίσης, αν οι φραστικές οξύτητες κι όχι οι υπολογισμοί είχαν τον πρώτο λόγο, τότε τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις επί θητείας Τραμπ δεν θα τις θυμόμασταν κυρίως για το «πράσινο φως» που άναψαν οι ΗΠΑ, στην τουρκική στρατιωτική επιδρομή κατά των Κούρδων, στη Β. Συρία. Θα τις θυμόμασταν, επειδή ο Τραμπ θα είχε «καταστρέψει την τουρκική οικονομία», όπως «απειλούσε» τον Οκτώβριο του 2019.  

Τέλος, εάν τα σκληρά λόγια είχαν πάντα τον τελευταίο λόγο, δεν θα προγραμματιζόταν ποτέ συνάντηση Μπάιντεν – Πούτιν, έπειτα από τη γνωστή ατάκα του πρώτου περί «δολοφόνου» Ρώσου προέδρου και την απάντηση του δεύτερου, που ουσιαστικά αποκάλεσε τον Αμερικανό  ομόλογό του ραμολιμέντο και ξεκούτη…

Αυτά φυσικά είναι «ψιλά γράμματα» για τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, που αν δουν τον κανακάρη του Νετανιάχου να στηλιτεύει στα social media την… άλωση της Κωνσταντινούπολης, παραδίδονται σε τέτοιο χουλιγκανικό πανηγύρι, ώστε σχεδόν λησμονούν πως τον Μάιο του 2021, όχι του 1453, ο – εκ παραδόσεως εθισμένος σε θανατώσεις αμάχων- ισραηλινός στρατός σκότωνε γυναικόπαιδα, σε πυκνοκατοικημένο προσφυγικό καταυλισμό. Αλλά, ξεχάσαμε, όλα αυτά δεν έχουν σημασία, διότι προέχει ο «ρεαλισμός» της εξωτερικής πολιτικής και των γεωπολιτικών υπολογισμών…

Τελικά, λοιπόν, τι κερδίζει η Ελλάδα από αυτόν τον «ρεαλισμό»; Ένα πελώριο τίποτα. Για την ακρίβεια, έχει «κερδίσει» την ιδιότητα της χώρας που τηρεί την πλέον φιλο- ισραηλινή πολιτική, τουλάχιστον στις τάξεις της (κατά Ντόναλντ Ράμσφελντ) «παλιάς Ευρώπης» - δηλαδή χωρίς να υπολογίζονται τα κράτη  της Ανατ. Ευρώπης, όπου ορισμένες ακροδεξιές ηγεσίες συνδυάζουν αρμονικότατα τον παραδοσιακό αντισημιτισμό της ιδεολογίας τους με την λατρεία τους προς τις πρακτικές του ισραηλινού κράτους. Αλλά από αυτήν την επονείδιστη ιδιότητα, κανένα κέρδος δεν απορρέει.  Μόνο κίνδυνοι.

Η ελληνική εξωτερική πολιτική, αυτή που τα «μούσκεψε» … πανηγυρικά στη Λιβύη, παρουσίασε περίπου ως επιτυχία ολκής τη στρατιωτική συμφωνία (Νοέμβριος 2020) με τα Αραβικά Εμιράτα, «βραχίονα» του Ισραήλ. Αλήθεια, αναρωτήθηκαν οι εγχώριες … τσιρλίντερς πού, πόσο και πώς θα μπορούσε αυτό να εμπλέξει την Ελλάδα, σε περίπτωση πχ μιας «ανάφλεξης» στο θέμα του Ιράν;

Συνειδητοποιούν οι «τσιρλίντερς» ότι η τόσο άκριτη και ασυγκράτητη ταύτιση με το Τελ Αβίβ αφαιρεί από την Ελλάδα το «όνομα» και τα χαρακτηριστικά μιας δύναμης που – στο μέτρο των δυνατοτήτων της- μπορεί να βοηθάει σε «εξισορροπήσεις»; Αντιλαμβάνονται ότι, χάρη στη διατήρηση αυτού του «ονόματος» - έστω αρκετά ξεθωριασμένου, από δεκαετία σε δεκαετία- η Ελλάδα απέφυγε ως τώρα και «ασύμμετρες απειλές», όπως πχ την ένταξή της σε καταλόγους στόχων πάσης φύσεως φονταμενταλιστών;

Δεν προβληματίζονται καν οι «τσιρλίντερς» από τον βαθμό και τη συχνότητα, με την οποία ο «μέγας σύμμαχος» Νετανιάχου αποδεικνύεται αδίστακτος; Διοργάνωσαν  Πολωνοί και Αμερικανοί  (Φεβρουάριος 2019) διεθνή διάσκεψη για «την ειρήνη στη Μέση Ανατολή», κάλεσαν τον φίλο τους τον «Μπίμπι», αλλά αυτός τους έφερε σε δύσκολη θέση, διότι επέλεξε το συγκεκριμένο βήμα για να διακηρύξει πως ετοιμάζει πόλεμο εναντίον του Ιράν (σε διάσκεψη «για ειρήνη»…).  Όσο για τα τωρινά, με τους Παλαιστίνιους, δεν ήταν κανένας ακτιβιστής κατά του απαρτχάιντ εκείνος που κατηγόρησε τον Νετανιάχου ότι πόνταρε «στο χάος», για να παραμείνει στην εξουσία και να αναχαιτίσει τις δικαστικές σε βάρος του απειλές. Ήταν ο αρχηγός της ισραηλινής αντιπολίτευσης, ο Γιαΐρ Λαπίντ. Κι όμως, στην Ελλάδα οι «τσιρλίντερς» υμνούσαν και υμνούν, ασύστολα…  

Πάλι καλά που πέρσι δεν κατηγόρησαν και τη Γαλλία… 

Εξυπακούεται ότι είναι μακροσκελής ο κατάλογος θεμάτων, κινήσεων και πρακτικών, που δείχνουν ότι, εδώ και καιρό, οι σχέσεις της Αθήνας με το Τελ Αβίβ δεν εμπίπτουν σε αυτό που λέγεται «βελτίωση». Συνιστούν, τελικά, μετατροπή της ίδιας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε «τσιρλίντερ». Σε μια  θλιβερή μαζορέτα που δεν κερδίζει τίποτα – παρά μόνο πιθανούς κινδύνους. Σε έναν «χρήσιμο (στο Τελ Αβίβ) ηλίθιο», που ενώ κατηγορεί την Άγκυρα για επεκτατισμό και «υπεραμύνεται των διεθνών κανόνων δικαίου», δεν τολμά καν να υψώσει καθαρή και δυνατή φωνή αποδοκιμασίας, ούτε καν  όταν το Ισραήλ δηλώνει έτοιμο να προσαρτήσει την Κοιλάδα του Ιορδάνη, στη Δυτική Οχθη.  

Πάλι καλά, να λέμε, που τα ελληνικά ΜΜΕ δεν κατηγόρησαν  τότε (Ιούνιος 2020)  τον  υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν, ο οποίος προειδοποίησε το Ισραήλ ότι, αν αποτολμούσε προσάρτηση, πιθανότατα θα βρισκόταν αντιμέτωπο με ακύρωση της συμμετοχής του «σε διάφορα προγράμματα συνεργασίας» της ΕΕ και με «ενισχυμένο έλεγχο επί της προέλευσης των εισαγομένων προϊόντων». Μα να τα λέει αυτά στον «αδελφό μας, τον Μπίμπι» ο Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν; Μα να μη λογαριάζει πως «ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος»;  Μα να μην καταλαβαίνει ότι, αφού η χώρα του, η Γαλλία, είναι πολύ ενοχλημένη – για τους λόγους της- με τις ναυτικές φιλοδοξίες της Τουρκίας και με την επέκταση της επιρροής της στην Αφρική, θα έπρεπε να… χαϊδεύει ολημερίς τον Νετανιάχου και να «παίζει» (με όρους «διαιτησίας») στο παλαιστινιακό το Τελ Αβίβ με 100% κι όχι μ’ ένα «κλασσικό» ευρωπαϊκό 70 – 75%; Μυστήρια πράγματα…    

Αντί επιλόγου: Ανάμεσα στα φοβερά και απίστευτα που διαβάσαμε αυτές προσφάτως ήταν και η εξής «εκτίμηση» γνωστού δημοσιογράφου: Ότι την τωρινή ανάφλεξη στο παλαιστινιακό μπορεί να την προκάλεσαν … πράκτορες του Ερντογάν, για να φέρουν το Ισραήλ αντιμέτωπο με το χάος (το ίδιο χάος, για το οποίο η ισραηλινή αντιπολίτευση μέμφεται τον Νετανιάχου). Υποθέτουμε ότι η επόμενη συγκλονιστική αποκάλυψη θα αφορά τον τρόπο, με τον οποίον οι δαιμόνιοι πράκτορες της Άγκυρας κατάφεραν να διεισδύσουν στην ισραηλινή κυβέρνηση και να «κανονίσουν» τις εξώσεις  Παλαιστινίων, στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Πού θα πάει, θα το μάθουμε κάποια στιγμή…       

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Η δήλωση του Π. Λασκαρίδη, γνωστού μεγαλοεφοπλιστή, φέρνει στο προσκήνιο μια βαθειά τοξική "κουλτούρα" που έχει εμπεδωθεί στις σχέσεις του εφοπλιστικού κατεστημένου της ποντοπόρου Ναυτιλίας με το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Οι σχέσεις αυτές διαχρονικά έχουν διαμορφωθεί στην βάση της διαπλοκής, της εξάρτησης, της κηδεμονίας και της απόλυτης επιβολής των εφοπλιστικών συμφερόντων.

Όταν νυχθημερόν το αστικό πολιτικό σύστημα διαφημίζει, προβάλει, αναδεικνύει και ενίοτε αγιοποιεί την επιχειρηματική τους δραστηριότητα, όταν η βούλησή τους και οι εκάστοτε αξιώσεις τους γίνονται σεβαστές και νομοθετούνται στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους, όταν οι ίδιοι έχουν λόγο στην επιλογή του εκάστοτε Υπουργού Ε.Ν και όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός γίνεται τελάλης των εφοπλιστικών χορηγιών και δωρεών, όπως έγινε μέσα στην υγειονομική κρίση με τα κωλοσέντονα....

Όταν αυτές οι σχέσεις είχαν και έχουν τον χαρακτήρα της υποταγής και όταν όλες οι κυβερνήσεις έως τώρα υπηρετούν πιστά τα τυχοδιωκτικά σχέδια του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου, όταν στην πρόσφατη συνταγματική μεταρρύθμιση θεσμοθετήθηκε η φορολογική επιχειρηματική τους ασυλία, όταν με εντολή τους καταργείται η 77χρονη ΣΣΕ, είναι προφανές ότι στις τάξεις τους διαμορφώνεται και ενισχύεται μια αντίληψη ότι οι ίδιοι είναι κράτος εν κράτει και το πολιτικό προσωπικό υποτελείς του!!!

Για τους παροικούντες στην Ναυτιλία οι φεουδαρχικές αυτές σχέσεις εφοπλιστών με το συστημικό πολιτικό δυναμικό είναι ευρέως γνωστές και θα μπορούσαμε να παραθέσουμε άπειρα παραδείγματα προς επιβεβαίωση αυτού του ισχυρισμού μας.

Περιοριζόμαστε μόνο στον γνωστό από το παρελθόν Γιάννη Λάτση ο οποίος σε κάθε ευκαιρία στόλιζε με τα "γαλλικά" του και με τον γνωστό χυδαίο τρόπο του κυβερνήσεις - Πρωθυπουργούς - Υπουργούς και κανείς τους δεν ψέλλιζε ούτε μια λέξη!!

Κατά συνέπεια καθόλου δεν μας κάνει εντύπωση ο κυνισμός, η χυδαιότητα και η αθλιότητα στον λόγο τους. Και αυτή την φορά ο δημόσιος διασυρμός - εξευτελισμός Μητσοτάκη - Πλακιωτάκη μένει χωρίς απάντηση...

Στην πραγματικότητα αυτοί στους οποίους απευθύνεται ο Π. Λασκαρίδης θερίζουν ότι έχουν σπείρει με την πολιτική της υποταγής και της δουλικότητας απέναντι στο πιο παρασιτικό τμήμα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας!!!

Το σημαντικότερο κατά την γνώμη μας που αναδεικνύεται από την χυδαιότητα και αλαζονεία Λασκαρίδη είναι η κατάρρευση του πολιτικού ιδεολογήματος εφοπλιστών, κυβέρνησης και αστικών κομμάτων περί του πατριωτισμού των εφοπλιστών.

Εμείς δεν περιμέναμε την δήλωση Λασκαρίδη για να επιβεβαιώσουμε τα αυτονόητα, επισημαίνουμε ότι ο "μεγάλος των ελλήνων εφοπλιστών στόλος" βρίσκεται κατά 86% στις σημαίες ευκαιρίας, οι έλληνες Ναυτεργάτες έχουν βίαια αποβληθεί από τα καράβια τους και σε αυτά επικρατεί το πιο στυγνό και βάρβαρο καθεστώς εργασιακής γαλέρας!!!        

Δείγμα γραφής του αποκαλούμενου πατριωτισμού των εφοπλιστών και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ίδιος ο Πρόεδρος της ΕΕΕ και "ένθερμος οπαδός" της ελληνικής σημαίας ο οποίος από τα 61 πλοία του μόνο σε 1 έχει την ελληνική σημαία, ενώ ο Λασκαρίδης δεν έχει κανένα πλοίο στην εθνική μας σημαία και δεν έχει επίσης ούτε έναν έλληνα Ναυτεργάτη σε αυτά!!!

Ο Λασκαρίδης μέσα στην γνωστή εφοπλιστική έπαρση - υπεροψία πέρα από την αποδόμηση της εφοπλιστικής προπαγάνδας περί πατριωτισμού, είπε και διάφορα τα οποία συνιστούν ασύστολα ψεύδη.

Αναφερόμαστε στην άποψή του ότι δήθεν δεν έχουν καμιά ανάγκη τις κυβερνήσεις στην χώρα μας και στα διεθνή φόρουμ (IMO - ILO - ΕΕ). Ο ίδιος τα τελευταία χρόνια έχει υπηρετήσει την ΕΕΕ από σημαντικά αξιώματα και σήμερα είναι αναπληρωτής Πρόεδρος στην επιτροπή εξωτερικών υποθέσεων της Ένωσης.

- 10 ολόκληρα χρόνια αυτός, ο Βενιάμης και οι υπόλοιποι του Δ.Σ της ΕΕΕ πιεστικά, προκλητικά ακόμη και εκβιαστικά πίεζαν για την κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο Ναυτιλία. Το έκανε η κυβέρνηση της Ν.Δ το 2020!

- Αυτός και οι υπόλοιποι της ΕΕΕ δούλευαν καθημερινά για να πείσουν την αρμόδια επιτροπή της ΕΕ ότι η φορολογική τους ασυλία είναι συμβατή με την Ναυτιλιακή πολιτική της Ευρώπης. Το ακανθώδες αυτό θέμα το "καθάρισε" ο "αριστερός" ΣΥΡΙΖΑ!!!

- Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν σηκώσει ένα τεράστιο κουρνιαχτό για να μην περάσουν οι ρυθμίσεις για το περιβαλλοντικό πρόβλημα που αποδεδειγμένα η Ναυτιλία έχει τεράστιο μερτικό στην επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τα βρώμικα καύσιμα που χρησιμοποιεί.

Να διαβάσει ο ίδιος την θέση της ελληνικής κυβέρνησης τόσο στον IMO όσο και στα όργανα της ΕΕ και η οποία αποτελεί αντιγραφή της θέσης της ΕΕΕ!

- Εξάλλου ο ίδιος ο Λασκαρίδης ήταν ανάμεσα στους εκλεκτούς του πάνελ για την Ναυτιλία στο πρόσφατο οικονομικό φόρουμ (10-15 Μάη 2021) και η ομιλία του ήταν διανθισμένη με πλήθος παραινέσεων - συστάσεων για το τι πρέπει να πράξει η ελληνική κυβέρνηση στην Ναυτιλία.... Κατά τα λοιπά καμία ανάγκη δεν έχουν από τις ελληνικές κυβερνήσεις....  

Ήταν ο Π. Λασκαρίδης εκείνος όταν με την ιδιότητα τους Προέδρου της "Ένωσης Ευρωπαίων Πλοιοκτητών" μιλώντας στην Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά στις 29/2/2019 εξέφραζε την προκλητική θέση: "Όταν εκλεγούν οι ευρωβουλευτές μας είναι καλό και να τους εκπαιδεύσουμε και να τους πιέσουμε να λάβουν μέρος και να γίνουν μέλη πολλών επιτροπών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου όπου οι επιτροπές αυτές είναι αρμόδιες για θέματα Ναυτιλίας".

Σε τι κ. Λασκαρίδη να τους εκπαιδεύσετε και να τους πιέσετε; Την απάντηση την δίνει ο ίδιος και είναι αποκαλυπτική: "Να προστατεύσουμε τα συμφέροντα της ελληνικής ναυτιλίας που δέχονται επίθεση (sic) από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το οποίο υπερακοντίζει κάθε επιθετική ενέργεια κατά της Ναυτιλίας και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή"!!

Τόσο η συγκεκριμένη αναφορά του κ. Λασκαρίδη όσο και όλα τα παραπάνω κάνουν θρύψαλα τον ισχυρισμό του στο ντοκιμαντέρ ότι δήθεν οι εφοπλιστές δεν έχουν ανάγκη των ελληνικών κυβερνήσεων.

Η κυβέρνηση στον δημόσιο διασυρμό και εξευτελισμό του Λασκαρίδη επιλέγει την ένοχη σιωπή ... Από την άλλη η ΕΕΕ και ο λαλίστατος Πρόεδρός της κ. Θ. Βενιάμης έχει χάσει την λαλιά του και επιλέγει και αυτός την αφωνία την στιγμή που ένας στενότατος συνεργάτης του και σημαντικός παράγοντας της Ένωσης ξεστομίζει τα όσα το πανελλήνιο έχει ακούσει ή διαβάσει.

Εκείνο το οποίο πρέπει να αναδειχθεί από τις θλιβερές δηλώσεις Λασκαρίδη για το αστικό πολιτικό σύστημα είναι ότι όσο αυτό υπηρετεί άκριτα την γραμμή των εφοπλιστικών συμφερόντων, όσο η εκάστοτε απαίτησή τους γίνεται νόμος του κράτους, όσο η πολιτική τους είναι προσανατολισμένη για τα ιερά και όσια του εφοπλιστικού παρασιτικού κεφαλαίου και όταν αυτή η πολιτική τους διαπιστώνεται σε βάθος χρόνου ότι ήταν βαθειά ταξική - αντιλαϊκή, όταν τα υπερπρονόμια δίνουν και παίρνουν για να γιγαντωθούν τα υπερκέρδη τους, τότε γίνεται περισσότερο από ποτέ συνείδηση στον λαό και στους εργαζόμενους ότι αυτή η πολιτική έχει πιάσει πάτο.... και το μόνο που απομένει είναι να γίνει ευρύτερα συνείδηση ότι αυτό το καθεστώς, αυτό το σύστημα σήψης - διαπλοκής - διαφθοράς - υποταγής πρέπει να ανατραπεί!!!

Μέχρι τότε θα πρέπει κάποιος δημόσια να ξεφωνίσει την φεουδαρχική αντίληψη Λασκαρίδη και να του πει να ξεκουμπιστεί από την χώρα μας και να μεταφέρει την εταιρεία του και τα συμφέροντά της στον μακρινό Παναμά ή την Λιβερία που επιλέγει να έχει τις σημαίες των πλοίων του!

Το Δ.Σ της ΠΕΝΕΝ

Υ.Γ.1: Δύο λόγια για το περιβόητο ντοκιμαντέρ "BLACKTRAIL" του δημοσιογραφικού οργανισμού (EIC). Από αυτό προκύπτει ότι η έρευνα κινήθηκε στα γνωστά συστημικά μονοπάτια (ΕΕ - IMO - εφοπλιστές) με αποτέλεσμα να μην αναδειχθούν βασικά προβλήματα για την επιβάρυνση του περιβάλλοντος από την ναυτιλιακή δραστηριότητα (καύσιμα) ενώ και οι προτεινόμενες λύσεις ελάχιστα θίγουν τα συμφέροντα της ναυτιλιακής και ναυπηγικής βιομηχανίας.

Οι συντελεστές της έρευνας απευθύνθηκαν και στην ΠΕΝΕΝ προκειμένου αυτή να καταθέσει τις προτάσεις της και τις διαπιστώσεις της σχετικά με την πολιτική και τα μέτρα που λαμβάνονται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο και τον ρόλο των ελλήνων εφοπλιστών. Παρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις των υπευθύνων ότι στην έρευνα θα υπάρχει πλουραλισμός - πολυφωνία, στο τέλος δεν υπήρχε χώρος και χρόνος από την 3ωρη συνέντευξη του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ.... η οποία έγινε σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα, στο τέλος στην "αντισυστημική" τους έρευνα δεν μπόρεσαν να χωρέσουν από τα λεγόμενά του ούτε κάποια δευτερόλεπτα.... Τα συμπεράσματα δικά σας....

Υ.Γ.2: Μας έρχονται διάφορα μηνύματα κατά διαστήματα εδώ στην ΠΕΝΕΝ από συνομιλητές εφοπλιστών και το περιεχόμενό τους είναι απειλητικό έως μαφιόζικο: Θα μας τσακίσουν, θα μας διαλύσουν, θα μας τελειώσουν....

Απαντούμε: Τίποτα δεν θα μας κάνει να σωπάσουμε, είτε να σταματήσουμε την γραμμή σύγκρουσης μαζί τους! Αυτό είναι το δικό μας μήνυμα!!!