Η τοποθέτηση του Μιχάλη Ρίζου, εκπροσώπου των Παρεμβάσεων, στο Γ.Σ. της ΑΔΕΔΥ που έγινε την Τετάρτη 19.5.2021.

«Η κατάληξη και οι αποφάσεις της συνεδρίασης του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ στις 19/5/2021 είναι αναντίστοιχες με την αντεργατική σφοδρότητα του νομοσχέδιου Χατζηδάκη, που κατ΄ επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εργοδοτών επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι αναντίστοιχες και με τις τοποθετήσεις όλων των παρατάξεων που στάθηκαν μετωπικά απέναντι στο αντιδραστικό τερατούργημα και πρότειναν εντατική αγωνιστική δράση για να μην κατατεθεί, να μην ψηφιστεί, να ανατραπεί.». Αυτό τονίζουν με κοινή δήλωσή τους οι επτά σύμβουλοι των Παρεμβάσεων Κινήσεων Συσπειρώσεων στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ.

Οι Παρεμβάσεις διατύπωσαν συνολική και συνεκτική πρόταση ανατροπής και εργατικού ξεσηκωμού απέναντι στο νόμο Χατζηδάκη, που περιελάμβανε 48ωρη προειδοποιητική απεργία, με ενδεικτική ημερομηνία στις 1-2 Ιουνίου. Στην τελική ψηφοφορία, και με την επιδίωξη να παρθεί αγωνιστική απόφαση με ισχυρή πλειοψηφία, οι Παρεμβάσεις υποχώρησαν από την πρόταση 48ωρης απεργίας που αρχικά είχαν καταθέσει και ψήφισαν υπέρ της 24ωρης προειδοποιητικής. «Σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στην άρνηση της προειδοποιητικής της διάστασης, δηλαδή πριν την κατάθεση του νόμου. Καταψηφίσαμε την τελική κατάληξη. Ο νόμος αυτός δεν θα ανατραπεί με ντουφεκιές στον αέρα», τονίζουν αγωνιστές των Παρεμβάσεων.

Δήλωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ
Σχετικά με τη συνεδρίαση του Γενικού συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ στις 19/5

Η κατάληξη και οι αποφάσεις της συνεδρίασης του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ στις 19/5/2021 είναι αναντίστοιχες με την αντεργατική σφοδρότητα του νομοσχέδιου Χατζηδάκη, που κατ΄ επιλογή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εργοδοτών επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Είναι αναντίστοιχες και με τις τοποθετήσεις όλων των παρατάξεων που στάθηκαν μετωπικά απέναντι στο αντιδραστικό τερατούργημα και πρότειναν εντατική αγωνιστική δράση για να μην κατατεθεί, να μην ψηφιστεί, να ανατραπεί.

Η απόσταση όμως «λόγων και έργων» παραμένει μεγάλη για αυτές τις παρατάξεις.

Το κρίσιμο ερώτημα ήταν αν θα υπάρξει προειδοποιητική απεργία πριν την κατάθεση του νομοσχεδίου με στόχο την αποτροπή της κατάθεσης και τη μαχητική εμφάνιση των εργαζόμενων στο προσκήνιο και όχι μια απεργία ντουφεκιά που θα μετακινείται συνεχώς με διάφορες δικαιολογίες και αφορμές για να συμπέσει τελικά με την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου κι έτσι να λήξει άδοξα «η μάχη των μαχών».

Στο ερώτημα αυτό οι δυνάμεις ΔΗΣΥΠ (ΚΙΝΑΛ), ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), Δημοσιοϋπαλληλική Ανατροπή και ΔΑΣ-ΠΑΜΕ απάντησαν με γενικολογίες και αμφισημείες.

Το τι εννοούσαν τελικά οι παραπάνω παρατάξεις αποκαλύφθηκε στην τελική πρόταση όπου εφευρέθηκε ο ιδιωτικός τομέας και η συζήτηση με ΕΚΑ-ΓΣΕΕ κ.λπ. ως άλλοθι για να μην αποφασιστεί μια απεργία της ΑΔΕΔΥ με συγκεκριμένη ημερομηνία αλλά μια πρόταση απεργίας.
Στην τελική ψηφοφορία ΔΗΣΥΠ (ΚΙΝΑΛ), ΔΑΣ-ΠΑΜΕ, ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ψήφισαν απεργία για την Πέμπτη 3 Ιουνίου αλλά «υπό όρους», μια απεργία με «εξαρτημένες μεταβλητές». Αυτές αφορούσαν:

α) τη σύμφωνη γνώμη του ιδιωτικού τομέα (ΕΚΑ, ΕΚΠ, ΓΣΕΕ κλπ)

β) το πότε και αν θα καταθέσει το νόμο η κυβέρνηση στη Βουλή

Είναι φανερό ότι επιλέγεται μια τακτική διολίσθησης που μεταθέτει την απεργιακή απάντηση όλο και πιο πίσω χρονικά (το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει λήξει άδοξα με την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου). Είναι μια τακτική απεργιακού μετώπου χαμηλών πτήσεων και συνήθους τύπου που περιλαμβάνει απεργία τη μέρα της κατάθεσης ή της ψήφισης και μόνο. Μια τακτική που αφήνει την πρωτοβουλία κινήσεων στην κυβέρνηση και αδυνατίζει τις αντιστάσεις. Δεν υιοθετήθηκε ούτε η λογική της προειδοποιητικής απεργιακής απάντησης ούτε του συνεχούς αγώνα που θα περιλαμβάνει συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στις πόλεις και τις συνοικίες, δημιουργία κέντρων αγώνα του μαζικού κινήματος στις πλατείες και τους χώρους δουλειάς, ενωτικά, με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα, όπως πρότειναν οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ.

Να σημειωθεί ότι ΕΚΑ και ΕΚΠ (στα οποία εκπροσωπούνται οι ίδιες παρατάξεις που ρίχνανε το μπαλάκι στον ιδιωτικό τομέα και τις αποφάσεις του!) δεν έχουν αποφασίσει τίποτα ούτε έχουν βάλει συνεδριάσεις ακόμα, ενώ η εργοδοτική ΓΣΕΕ διαβουλεύεται με την κυβέρνηση.

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ διατύπωσαν συνολική και συνεκτική πρόταση ανατροπής και εργατικού ξεσηκωμού απέναντι στο νόμο Χατζηδάκη (δημοσιεύεται στην συνέχεια). Στην συνέχεια υποχωρήσαμε από την πρόταση 48ωρης που αρχικά καταθέσαμε (για την ανάγκη ομοφωνίας και συμπαγούς απάντησης του σ.κ.) και δεχτήκαμε να πάμε σε 24ωρη προειδοποιητική. Η τελική πρόταση όμως, που διαμόρφωσαν οι παρατάξεις ΔΗΣΥΠ (ΚΙΝΑΛ), ΔΑΣ-ΠΑΜΕ, ΕΑΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ) και ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ακύρωνε την προειδοποιητική απεργία σε συγκεκριμένη ημερομηνία πριν την κατάθεση του νόμου. Με βάση αυτή την εξέλιξη καταθέσαμε την αρχική πρότασή μας την οποία υπερψηφίσαμε μαζί με το ΜΕΤΑ και όχι την τελική κατάληξη που πρότειναν οι παραπάνω δυνάμεις. Ο νόμος αυτός δεν θα ανατραπεί με ντουφεκιές στον αέρα.

Ο λόγος τώρα στις δυνάμεις της ανατροπής, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις επιτροπές αγώνα, τις συνελεύσεις, τους ίδιους τους εργαζόμενους. Όσο κι αν οι ηγεσίες ορισμένων παρατάξεων δεν θέλουν να τους ακούσουν.

ΥΓ. Καταγγέλλουμε την άθλια στάση της ΔΑΚΕ που αποχώρησε με την έναρξη της συνεδρίασης του ΓΣ, χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο ενώ οι σύμβουλοι της πήραν τα λεφτά της μετακίνησης και της διαμονής στα ξενοδοχεία λόγω της συνεδρίασης του ΓΣ. Είναι φανερό ότι λειτούργησαν ως εντολοδόχοι της κυβέρνησης και του ΣΕΒ σε μια περίοδο σφοδρότατης επίθεσης στους εργαζόμενους και τη νεολαία.

ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΡΟΣ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ

1. Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη που επιχειρεί να επιβάλλει η κυβέρνηση της ΝΔ προβλέπει ανάμεσα στα άλλα:

-Κατάργηση του οκταώρου και επιβολή εβδομάδας 50 ωρών εργασίας, (μέσω ατομικών συμβάσεων). Οι επιπλέον ώρες θα αποθηκεύονται σε «τράπεζα χρόνου» και θα «επιστρέφονται» στους εργαζόμενους εντός έξι μηνών με τη μορφή μειωμένου ωραρίου ή ρεπό ή ημερών άδειας, και ανάλογα πάντα με τις ανάγκες της επιχείρησης ή της υπηρεσίας.Το νομοσχέδιο δεν κάνει διάκριση εφαρμογής του μέτρου για συμβάσεις ορισμένου ή αορίστου χρόνου. Στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν θα υπάρχει η «αναπλήρωση» σε περίπτωση απόλυσης.

-Νομιμοποίηση των ευέλικτων μορφών εργασίας με την πολυδιαφημιζόμενη κάρτα εργασίας.

-Αύξηση των υπερωριών που θα μπορεί να επιβάλει σε ετήσια βάση η εργοδοσία σε 150 ώρες (από 96 στη μεταποίηση και 120 στις υπηρεσίες). Μειώνεται η αμοιβή των υπερωριών (καθώς με την αύξηση του πλαφόν περιορίζονται οι λεγόμενες κατ’ εξαίρεση υπερωρίες που αμείβονται με ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 60%, ενώ πλέον η προσαύξηση θα αμείβεται με μόλις 40%).

-Μονιμοποίηση και επέκταση της τηλεεργασίας που αυξάνει την εντατικοποίηση της εργασίας, τη δουλειά στο σπίτι, κάνοντας δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ εργάσιμου και ελεύθερου χρόνου.

-Το καθεστώς αργίας της Κυριακής δέχεται ένα ακόμα σκληρό χτύπημα, μετά το πρώτο «κύμα» στο χώρο του εμπορίου. Προστίθενται πολλοί κρίσιμοι κλάδοι για το κεφάλαιο, στους οποίους καταργείται η Κυριακάτικη αργία.

-Καταργείται το ΣΕΠΕ (σώμα επιθεωρητών εργασίας) και μετατρέπεται σε «Ανεξάρτητη Αρχή».

-Ποινικοποιείται η συνδικαλιστική δράση, η απεργία, η απεργιακή περιφρούρηση. Αυξάνεται τουλάχιστον στο 33,3% το προσωπικό ασφαλείας σε μια σειρά κλάδους (ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, επιχειρήσεις δηµοσίου χαρακτήρα ή κοινής ωφελείας), γεγονός που σημαίνει ότι θα πρέπει κατά τη διάρκεια μιας απεργίας να εργάζεται ένα μεγάλο μέρος των εργαζόμενων.

-Για την προκήρυξη απεργίας αλλά και ολιγόωρων στάσεων εργασίας, απαιτείται προειδοποίηση του εργοδότη ή της συνδικαλιστικής του οργάνωσης τουλάχιστον 24 ώρες πριν από την πραγματοποίησή της. Για τη λήψη απόφασης απεργίας θα πρέπει στην γενική συνέλευση το σωματείο να παρέχει δυνατότητα συμμετοχής και ψήφου εξ αποστάσεως (ηλεκτρονικώς).

-Για τη συμμετοχή σε ΓΣ, την ψηφοφορία για λήψη απεργιακής απόφασης και τις εκλογές των σωματείων απαιτείται να διασφαλιστεί και η εξ αποστάσεως συμμετοχή των μελών, δηλαδή, επιχειρείται το χτύπημα των σωματείων και η διάλυση του ζωντανού χαρακτήρα τους, των συλλογικών διαδικασιών βάσης και των Γενικών Συνελεύσεων, της ελεύθερης διάδοσης ιδεών, επιχειρείται να σπάσει η συλλογική δύναμη της τάξης και να ενισχυθεί η εξατομίκευση και η χειραγώγηση των εργαζομένων.

-Για την άσκηση συνδικαλιστικού δικαιώματος απαιτείται η απογραφή (φακέλωμα) των εργαζομένων στο ήδη νομοθετημένο Γενικό Μητρώο.

Τα μέτρα αυτά δεν αφορούν μόνο τον ιδιωτικό τομέα. Θα επεκταθούν και στο δημόσιο – έχουν πανεργατική στόχευση. Άλλωστε, όλα τα μέτρα που αφορούν στη λειτουργία των σωματείων αφορά και τα σωματεία του δημόσιου τομέα.

2. Ο νόμος αυτός πρέπει να ανατραπεί, να μην κατατεθεί στη Βουλή ούτε να ψηφιστεί. Η αντεργατική σφοδρότητα του είναι πρωτοφανής: απογειώνει σε γιγάντιο βαθμό την εκμετάλλευση του εργαζόμενου με την παραπέρα κλοπή του εργάσιμου χρόνου, τσακίζει τα σωματεία και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, διαλύει τις Συλλογικές συμβάσεις αφήνοντας τον εργαζόμενο απροστάτευτο απέναντι στο αφεντικό.

Σε μια εποχή που ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος εργασίας (το πραγματικό μέτρο του πλούτου) για την παραγωγή ενός προϊόντος μειώνεται, οι τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες τεράστιες, ο καπιταλισμός απαιτεί όλο και περισσότερα από τον εργάτη δίνοντάς του όλο και λιγότερα. Απαιτεί να γίνουμε οι σκλάβοι ενός καινούριου εργασιακού μεσαίων, στο όνομα μάλιστα τους εκσυγχρονισμού και της προόδου!

Δεν πρόκειται για ένα απλό νομοσχέδιο. Αποτελεί την επιτομή ενός ολόκληρου προγράμματος αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων της αστικής πολιτικής, μια ιστορική πρόκληση σταθεροποίησης, κερδοφορίας και ενισχυμένης ανταγωνιστικότητας των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Απαιτείται λαϊκός, πανεργατικός ξεσηκωμός για να μην περάσει αυτό το νομοθετικό τερατούργημα. Με τον αγωνιστικό συντονισμό όλων των ταξικών δυνάμεων.

3. Υπάρχουν δυνατότητες. Η εμπειρία της Πρωτομαγιάτικης απεργίας αλλά και οι λαϊκές και νεολαιίστικες αντιστάσεις του προηγούμενου εξαμήνου έδειξαν ότι υπάρχει αγωνιστικό δυναμικό που αναζητά δρόμους ανατροπής.

Στεκόμαστε μετωπικά απέναντι στο νόμο και την κυβερνητική πολιτική. Δεν μπαίνουμε σε καμιά συζήτηση και διάλογο μαζί της. Μας κήρυξαν τον πόλεμο, θα απαντήσουμε δυναμικά και εξεγερτικά! Θα είμαστε απέναντι σε κάθε πολιτική ή συνδικαλιστική δύναμη που συναινεί με αυτή την πολιτική και επιχειρεί να ωραιοποιήσει το νόμο. Τα μέτρα αυτά είναι στην φαρέτρα του κεφαλαίου και της Ε.Ε, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής τους και όχι απλά νεοσυντηρητική ιδεοληψία. Γι αυτό και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ψήφισαν απεργοκτόνους νόμους, έβαλαν τις βάσεις για τη «διευθέτηση» δηλ. επέκταση του χρόνου εργασίας με συνεννοήσεις εργοδοτών και ενώσεων εργαζομένων.

4. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

-Να μην περάσει ο νόμος Χατζηδάκη στο σύνολό του.

-Μείωση του χρόνου εργασίας με αύξηση αποδοχών. Άμεσα 35ωρο 5ήμερο. Σταθερή δουλειά για όλους. Νομοθέτηση της Κυριακάτικης αργίας.

-Να ακυρωθούν οι νόμοι για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας.

-Διεύρυνση των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Συνδικάτα ελεύθερα από κράτος, κυβερνήσεις, εργοδοσία. Κατάργηση των απεργοκτόνων νόμων.

5. Προτείνουμε:

1) Κήρυξη προειδοποιητικής 48ωρης γενικής απεργίας πριν την κατάθεση στην Βουλή του νομοσχεδίου (ενδεικτικά 1/6-2/6) με στόχο να μην κατατεθεί, και απεργιακή κλιμάκωση αν αυτό έρθει για ψήφιση.

2) Συνεχή συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στις πόλεις και τις συνοικίες. Επόμενο απογευματινό πανεργατικό συλλαλητήριο στην Αθήνα στις 26/5 ή 28/5.

3) Με πρωτοβουλία των συνδικάτων να δημιουργηθούν κέντρα αγώνα του μαζικού κινήματος, ενωτικά, με όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις που εναντιώνονται στο κυβερνητικό νομοσχέδιο έκτρωμα, σε όλες τις πόλεις. Οι πλατείες να μετατραπούν σε χώρους μαζικών, καθημερινών, αγωνιστικών διαδηλώσεων των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

4) Συνελεύσεις αγώνα σε όλα τα σωματεία και ειδικό σχέδιο κλαδικών κινητοποιήσεων.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΚΙΝΗΣΕΙΣ – ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ

Γράφει ο Βαγγέλης Μητράκος.

Πού να το ’ξεραν τα  φτωχόπαιδα, τα ξυπόλητα και πεινασμένα παιδιά του παλιού καιρού, πως τα τρύπια και χιλιομπαλωμένα παντελόνια τους θα γίνονταν μόδα στη σημερινή εποχή της αφθονίας και της ισοπέδωσης.

Εκείνα τα «παιδιά όλο μάτια», που η ζωή τούς είχε κλέψει τα λουλούδια της χαράς από τον κήπο τους και τον ήλιο της ελπίδας από τον ουρανό τους, εκείνα τα φτωχά παιδιά που δεν χόρτασαν το ψωμί, που δεν έμαθαν τα γράμματα, που «μπήκαν στα κάτεργα» από τα μικράτα τους, εκείνα τα παιδιά που δεν έγιναν ποτέ παιδιά, που το κεραμίδι πάνω απ’ τα κεφάλια τους έβαζε συνέχεια νερό και τα παράθυρά τους άφηναν το αγριοβόρι να «θερίζει» … πού να το ’ξεραν πως η φτώχεια και η δυστυχία τους θα γινότανε μόδα από τους καλοζωισμένους του «σήμερα». Γιατί εκείνα τα φτωχόπαιδα του «κάποτε», πράγματι, «δεν είχαν ούτε παντελόνι να φορέσουν», όπως αποφάνθηκε η σοφία του λαού. ΕΝΑ και μοναδικό παντελόνι είχαν, γιορτή καθημερνή, που ’χε γίνει ένα με το κορμί τους, που η μάνα τους η πικραμένη, όταν τρύπαγε στον «κώλο» και στα γόνατα, έψαχνε να βρει μπαλώματα από ρούχα παλιά, που σαν ακριβό θησαυρό φύλαγε στο μπαούλο, για να μπαλώσει το παλιό, το τρύπιο παντελόνι  και να πολυκαιρίσει. Κι έπιανε η δύστυχη η μάνα (ποιος μπορεί να νιώσει τον πόνο μιας μάνας που δεν έχει να πάρει ένα παντελόνι στο παιδί της) και με το ψαλίδι στρογγύλευε τις τρύπες όσο καλύτερα μπόραγε, έβρισκε μετά ένα μπάλωμα που να ταιριάζει, όσο γινότανε, στο χρώμα και στο ύφασμα του παντελονιού (πού να βρει χρώμα και ύφασμα ίδιο;),  το’κοβε όμορφα με το ψαλίδι κι ύστερα με την κλωστή της κουβαρίστρας, τη βελόνα και τη δαχτυλήθρα έραβε το μπάλωμα πάνω στην τρύπα.

Γιατί, πού να «περ’σσέψουν»  λεφτά για καινούριο παντελόνι του παιδιού, τότε που η Λάμια η φτώχεια είχε βγει από τις σπηλιάδες της και κυνηγούσε τους ανθρωπάκους που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα , για να τους κατασπαράξει; Και μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, τα μπαλώματα γίνονταν όλο και πιο πολλά και πιο μεγάλα και τα παιδιά ψήλωναν αλλά τα παντελόνια όχι, ώσπου έφτανε στιγμή που το παντελόνι «έφτανε στα γόνατα» και το παιδί ακόμα το φορούσε.

Αυτά τα τρύπια, τα παλιά, τα χιλιομπαλωμένα παντελόνια που δεν τα φόρεσαν μόνο τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι (και οι γέροι ακόμα) έγιναν μια τραγική ταυτότητα της παλιάς εποχής, μιας εποχής που η κοινωνία η άδικη, ο πλούτος, ο πόλεμος και οι άπονες εξουσίες, έβαλαν τον άνθρωπο τον παρακατιανό πάνω στο αμόνι του γύφτου και του τσάκισαν, ένα-ένα, τα κόκαλα, με τα σφυριά της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της πείνας, της αγραμματοσύνης, της στέρησης, της απελπισίας και του θανάτου.

Κι όμως: Τούτη η εποχή μας η σημερινή, που  ’χει πετάξει στα πηγάδια του ολέθρου Αρχές, Αξίες και Ιδανικά, που σαν καράβι ακυβέρνητο πορεύεται στης μαύρες θάλασσες της απώλειας, ΠΗΡΕ τη δυστυχία των «παλαιών των ημερών», πήρε τα τρύπια, τα σκισμένα παντελόνια της ΤΙΜΙΑΣ και ΠΕΡΗΦΑΝΗΣ Φτώχειας και τα ’κανε τρόπο ζωής και μόδα και μάλιστα μόδα ακριβή. Κι έρχονται, λοιπόν, καλομαθημένα και αβροδίαιτα  παιδιά και νέοι και «νεάζοντες»  κι ακολουθώντας τις επιταγές «της μοδός» και των «εμπνευσμένων» μόδιστρων αγοράζουν από επώνυμες και μη βιτρίνες επιμελώς σκισμένα και παλιωμένα παντελόνια, που με καμάρι περισσό τα φορούν στα σεργιάνια τους χωρίς να νιώθουν αυτήν την ασυμμετρία ζωής - πραγματικότητας, χωρίς να συναισθάνονται πως έτσι προκαλούν και «βγάζουν τη γλώσσα»  στις γενιές εκείνες που φόρεσαν τα τρύπια, τα σκισμένα, τα χιλιομπαλωμένα παντελόνια από ανάγκη και περισσή ανέχεια, πως κοροϊδεύουν έτσι τις γενιές που έζησαν με ένα και μοναδικό όνειρο, να γυρίσει –κάποια στιγμή– η ρόδα της ζωής, να βγει το άρμα του ήλιου από τη λάσπη και να μπορέσουν κι αυτοί να έχουν ένα καινούριο, αμπάλωτο παντελόνι.

ΥΓ: Μπαλωμένα παντελόνια φόρεσα κι εγώ μέχρι ΚΑΙ το Γυμνάσιο και τα ευγνωμονώ, γιατί  ακόμα μου θυμίζουν το καθήκον και τη θέση μου μέσα στην κοινωνία, κάθε φορά που πάω να ξεχαστώ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Φέτος συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση). Οι πανηγυρισμοί των αστικών κομμάτων είναι διαρκείς, καθώς η ΕΕ προστατεύει τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Για τους εργαζόμενους όμως και τα λαϊκά στρώματα αποτέλεσε διαχρονικά αντίπαλο. Ακόμα και την περίοδο της πανδημίας αποκαλύφθηκε ο αντιδραστικός χαρακτήρας της ΕΕ.

40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ (ΕΕ)

Το 2021 η αστική τάξη της χώρας μας και ομόθυμα το πολιτικό-κομματικό της σύστημα τιμούν και εορτάζουν τη συμπλήρωση τεσσαρακονταετίας από την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, ως πλήρες μέλος. Η ενσωμάτωση του ελληνικού καπιταλισμού στην ΕΟΚ (ΕΕ) αποτέλεσε και αποτελεί στρατηγική επιλογή για την αστική τάξη της χώρας και τα κόμματα του κεφαλαίου με ευρύτερους οικονομικούς και πολιτικούς στόχους. Ο ελληνικός καπιταλισμός με την ένταξή του στην ΕΕ επιχειρεί να συντονιστεί με τον βηματισμό του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος από τη θέση όχι πλέον ενός καθυστερημένου τμήματος, αλλά ως οργανικό στοιχείο της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, έστω από θέση δεύτερης ταχύτητας. Παράλληλα, το πολιτικό κατεστημένο, και τότε και τώρα, διεύρυνε το δόγμα του «ανήκομεν εις την Δύσιν», ελαττώνοντας τη μονοσήμαντη εξάρτηση από τις ΗΠΑ, λόγω και της δυσαρέσκειας από τη στάση των ΗΠΑ απέναντι στη Χούντα, το πραξικόπημα και την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Η ένταξη στην ΕΟΚ θεωρήθηκε ότι θα διασφάλιζε πιο αποτελεσματικά την εύθραυστη ακόμη αποκατάσταση της αστικής δημοκρατίας και την κατοχύρωση της εθνικής ασφάλειας της χώρας μετά την προσωρινή αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ τον Αύγουστο του 1974, και θ’ αποτελούσε τροχοπέδη στο κύμα ριζοσπαστικοποίησης και παρέμβασης των μαζών στην πολιτική ζωή.

Η άμεση ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ το 1981 πραγματοποιήθηκε παρά τη σύσταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για δεκαετή προενταξιακή περίοδο. Αποτελεί ορόσημο στην πολιτική διεύρυνσης της Κοινότητας, αφού σηματοδότησε τη δυνατότητα, για λόγους πολιτικούς κυρίως, ένταξης χωρών χωρίς εδραιωμένη αστική δημοκρατία και με δομικές αδυναμίες στη δημόσια διοίκηση και την οικονομία. Αυτή η αρχή ίσχυσε στην ένταξη λίγα χρόνια αργότερα της Ισπανίας και Πορτογαλίας, αλλά και στην είσοδο των χωρών του Βίζεγκραντ, μετά την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η ανισόμετρη ένταξη της Ελλάδας στην Κοινότητα ναρκοθέτησε τη Μεγάλη Ιδέα της σύγκλισης, που ναυάγησε μετά τη δομική κρίση του 2008 και τα διαχρονικά εξοντωτικά μνημόνια. Ο εκσυγχρονισμός της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας έγινε με την βίαιη προσαρμογή μιας «μεσαίας» οικονομίας, όπως η ελληνική, στα μέτρα και τα συμφέροντα των κυρίαρχων μονοπωλίων της ΕΟΚ-ΕΕ με τη σύμπραξη των κυρίαρχων μερίδων του ελληνικού κεφαλαίου.

Αντιλαϊκό παρελθόν, ληστρικό μέλλον

Μετά την ένταξη στην ΕΟΚ η οικονομία περιήλθε σε μία κατάσταση αποβιομηχάνισης, ενώ η βιομηχανία σταθερά αναπτυσσόταν τη δεκαετία του 1960 έως το 1973. Η κατάργηση του προστατευτισμού και η υιοθέτηση αργότερα του ευρώ έκανε μη ανταγωνιστικούς σημαντικούς κλάδους της μεταποίησης και τα προϊόντά τους. Σημαντικές μονάδες έκλεισαν ή ιδιωτικοποιήθηκαν κυρίως απ’το ξένο κεφάλαιο (ναυπηγεία, ΕΑΣ, τμήμα ΔΕΗ, λιμάνια, αεροδρόμια,ΟΣΕ, τράπεζες κά). Η οικονομία προσανατολίστηκε προς τον τριτογενή τομέα, ιδίως στον τουρισμό που είναι όμως ευάλωτος στις αρνητικές διεθνείς συγκυρίες. Αχίλλειος πτέρνα αποδείχτηκε ο κερδοσκοπικός δανεισμός αετονύχηδων Ελλήνων κεφαλαιούχων με ευνοϊκούς όρους απ’ τις τράπεζες της ΕΕ που αντί για την παραγωγή κατευθύνονταν στις τράπεζες του εξωτερικού – μόνο στην Ελβετία αποκαλύφθηκε ότι είχαν εξαχθεί μέχρι το 2010 600 δισ. ευρώ από Έλληνες μεγαλοκαταθέτες! Παράλληλα, καλλιεργήθηκε τεχνηέντως από τις τράπεζες μία εκμαυλιστκή ευφορία στο ελληνικό κοινό με τη διάθεση δανείων κάθε είδους με χαμηλά επιτόκια. Αποτέλεσμα ο υπερδανεισμός της ελληνικής οικονομίας, που με την έκρηξη της κρίσης του 2008 περιήλθε σε δεινή θέση, αδυνατώντας να εκπληρώσει τις οφειλές της στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες.

Από την ένταξη μεγάλο πλήγμα έχει δεχτεί διαχρονικά και ο αγροτικός τομέας, που από εξαγωγικός κλάδος έγινε εισαγωγικός. Αιτία οι ποσοστώσεις σε αποδοτικές παραδοσιακές καλλιέργειες, η υποχρέωση εισαγωγών από χώρες με τις οποίες είχε συμφωνίες η ΕΕ, η υιοθέτηση του ακριβού ευρώ (άρα ασύμφορου για τις ελληνικές εξαγωγές και την ανταγωνιστικότητα τους) και η σε μεγάλο βαθμό απόσυρση από τις αγορές του πάλαι ποτέ «σοσιαλιστικού» μπλοκ.

Παράλληλα, ισχυρά πλήγματα δέχτηκε το εργατικό δίκαιο και καθιερώθηκε η επισφαλής χωρίς εργατικά δικαιώματα εργασία, που εκτίναξε την ανεργία και την ελαστική εργασία.

Η διεθνής οικονομική κρίση του 2008 και η υπερχρέωση της ελληνικής οικονομίας κατέστησε αδύνατο και ασύμφορο τον δανεισμό για αποπληρωμή χρέους στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Έτσι, η χώρα κατέφυγε για χρηματοδότηση στον Μηχανισμό Στήριξης (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). Με επικρεμάμενο τον κίνδυνο στάσης πληρωμών ο Μηχανισμός Στήριξης έκανε δεκτή την αίτηση χρηματοδότησης της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου υπό τον όρο ότι η Ελλάδα θα λάβει μέτρα γενναίας δημοσιονομικής προσαρμογής και εξυγίανσης, όπερ μεθερμηνευόμενο, μέτρα σκληρής λιτότητας. Ο εξευτελιστικός θεσμός της «Τρόικας», τριμελούς επιτροπής εκπροσώπων του Μηχανισμού Στήριξης, είχε καθήκον να ελέγχει και να αξιολογεί την εφαρμογή των όρων της συμφωνίας και να αποφασίζει για την εκταμίευση της αντίστοιχης δόσης του δανείου. Η συμφωνία προέβλεπε λεόντειους όρους εις βάρος της Ελλάδας, που τους αποδέχτηκε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επιβάλλοντας δραστική μείωση μισθών, επιδομάτων, κατάργηση δώρων και εξοντωτική φορολογία στα είδη βασικής ανάγκης, στα ακίνητα, στους μισθούς, συντάξεις, εισοδήματα. Παράλληλα,θεσπίστηκε το Υπερταμείο (Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας) στη δικαιοδοσία του οποίου περιήλθε η δημόσια περιουσία με αποστολή την πώλησή της, ώστε από τις αποκρατικοποιήσεις να καλύπτεται σημαντικό μέρος του χρέους.

Μετά την εκπαραθύρωση του Γ. Παπανδρέου από τον Μηχανισμό Στήριξης, επειδή τόλμησε να ζητήσει την πραγματοποίηση δημοψηφίσματος για την έγκριση του μνημονίου, σχηματίστηκε νέα μνημονιακή κυβέρνηση με τη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ, NΔ και του ακροδεξιού ΛΑΟΣ με πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λ. Παπαδήμο. Η νέα κυβέρνηση ψήφισε το δεύτερο μνημόνιο, αν και η ΝΔ είχε καταψηφίσει το πρώτο, στην ίδια αντιλαϊκή κατεύθυνση (μείωση, συντάξεων, νέοι φόροι, αποκρατικοποιήσεις).

Το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξάρτητων Ελλήνων, που είχαν σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015. Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε μια σειρά διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, οι οποίες κατέληγαν σε αδιέξοδο, με αποκορύφωμα το τελεσίγραφο των αξιωματούχων της ΕΕ, στις 25 Ιουνίου 2015: «Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού», που ισοδυναμούσε με νέο μνημόνιο. Την επόμενη μέρα ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε στο υπουργικό συμβούλιο την απόφασή του για διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την τελεσιγραφική απαίτηση των δανειστών. Το δημοψήφισμα είχε σαν αποτέλεσμα την καταψήφιση της πρότασης των θεσμών με ποσοστό 61,31%. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη συντριπτική λαϊκή ετυμηγορία, σε μία πρωτοφανή ιδεολογικοπολιτική κυβίστηση συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, πού κατέληξαν σε συμφωνία στις 13 Ιουλίου. Στις 20 Σεπτέμβρη 2015, πραγματοποιήθηκαν εκλογές. Και σε αυτές νίκησε ο ΣΥΡΙΖΑ και σχημάτισε εκ νέου κυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Η κυβέρνηση της “για πρώτη φορά αριστεράς” ψήφισε νέο μνημόνιο με περικοπή συντάξεων (ακόμη και του ΕΚΑΣ των χαμηλοσυνταξιούχων), αύξησε τους φόρους στα πιο βασικά είδη (ΦΠΑ), αύξησε κατακόρυφα τις εισφορές και τους φόρους των μικρομεσαίων, μείωσε το αφορολόγητο, απελευθέρωσε τις ομαδικές απολύσεις.

Το καλοκαίρι του 2018 η χώρα ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις των τριών μνημονίων, όμως έκτοτε τελεί υπό καθεστώς «ενισχυμένης επιτήρησης», ώστε να ελέγχεται η εκπλήρωση των βασικών όρων τους (όπως οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί) και να εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των δανείων. Για τον σκοπό αυτό από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εντάχθηκε όλη η ιδιωτική περιουσία του δημοσίου στο Υπερταμείο, που ουσιαστικά ελέγχεται από τις Βρυξέλλες, για να προωθήσει την εκποίηση αυτής της ανεκτίμητης περιουσίας, εκχωρώντας την με υποτιμημένο τίμημα σε ιδιωτικούς επιχειρηματικούς ομίλους, κατά κανόνα ξένων συμφερόντων.

Το 2018 επιβλήθηκε από την ΕΕ ενισχυμένη εποπτεία μετά την «έξοδο» από το μνημονιακό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει έλεγχο από το Eurogroup ανά τρίμηνο της πορείας της ελληνικής οικονομίας και λήψη μέτρων σε περίπτωση αποκλίσεων από τις υποχρεώσεις

Παρακαταθήκη για την αποπληρωμή των δανείων αποτελούν και τα πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022 που υπερβαίνουν το στόχο των μνημονίων για 3,5% του ΑΕΠ, αφού το 2021 θα κινούνται στο 4,35% και το 2022 θα ανέλθουν στο 5,19% του ΑΕΠ! Για το τρέχον οικονομικό έτος έχει ανασταλεί η καταβολή του πρωτογενούς πλεονάσματος, όπως και η εφαρμογή άλλων δημοσιονομικών κανόνων, λόγω πανδημίας. Από παράγοντες των Βρυξελλών έχει διευκρινιστεί πάντως ότι οι οικονομικές δανειακές υποχρεώσεις κάθε χώρας θα πρέπει να εκπληρωθούν στο έπακρο, θέτοντας ως χρονικό όριο την απαλλαγή απ’την πανδημία. Πέραν αυτών όμως τα πρωτογενή πλεονάσματα βάσει των μνημονιακών όρων εκτείνονται σε ποσοστό 2 -2,2% του ΑΕΠ απ’ το 2023 έως το 2060 φορτώνοντας το χρέος και σε μεταγενέστερες γενεές!

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης συμφώνησαν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μετά την έξοδο από το μνημονιακό πρόγραμμα στις 20 Αυγούστου του 2018 μια μορφή ρύθμισης του χρέους. Έγινε αποδεκτή η πρόταση της Κομισιόν για ενισχυμένη εποπτεία μετά την «έξοδο» από το μνημονιακό πρόγραμμα. Ενισχυμένη εποπτεία εφαρμόζεται για πρώτη φορά σε χώρα που εξέρχεται από μνημόνιο, ρύθμιση που προδίδει την ιδιαιτερότητα και κρισιμότητα της ελληνικής περίπτωσης λόγω του υψηλού δανεισμού. Οι θεσμοί έχουν αρμοδιότητα να υποβάλλουν στο Eurogroup τριμηνιαίες εκθέσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και σε περίπτωση διαπίστωσης αποκλίσεων θα απαιτείται λήψη μέτρων συμμόρφωσης από την Ελλάδα.

Αναφορικά με το χρέος συμφωνήθηκε η επιμήκυνση κατά 10 χρόνια της αποπληρωμής δανείων ύψους 96 δις ευρώ της δεύτερης διάσωσης με ταυτόχρονη πρόβλεψη μιας περιόδου χάριτος 10 ετών, κατά τη διάρκεια της οποίας η χώρα δεν θα πληρώνει τόκους. Τα περιορισμένα αυτά αποτελέσματα δεν δικαιολογούν τους υπερφίαλους πανηγυρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ ότι «έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια» και ότι πέτυχε μία «θετική ρύθμιση του χρέους».

Αντιδημοκρατική μέχρι το μεδούλι η ΕΕ

Μη εκλεγμένα και αδιαφανή κέντρα αποφάσεων, στα σκουπίδια πετούν τα δημοψηφίσματα

Η ΕΕ δεν αποδείχτηκε παράδεισος ούτε για την ελληνική οικονομία ούτε για τη δημοκρατία. Οι εμπνευστές της ένταξης ισχυρίζονταν, υπό την εμπειρία και της χούντας, ότι η ένταξη θα εξασφάλιζε την περιφρούρηση των (αστικο)δημοκρατικών θεσμών. Ο τύπος όμως της εξουσίας στην ΕΕ οριακά παραπέμπει στη μορφή της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το ευρωκοινοβούλιο έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα. Τα εξουσιαστικά όργανα της ΕΕ (ευρωπαϊκό συμβούλιο, ευρωπαϊκή επιτροπή, ευρωπαϊκό δικαστήριο, «ευρωσύνταγμα») υποκαθιστούν όλο και περισσότερο τις εθνικές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια, ακόμη και τη Δικαιοσύνη και το Σύνταγμα, κυρίως των λιγότερο ισχυρών χωρών. Ο μη δημοκρατικός χαρακτήρας της ΕΕ επιβεβαιώνεται από την αλλεργία της ΕΕ στην έκφραση της λαϊκής βούλησης, όπως χαρακτηριστικά εκφράζεται στα δημοψηφίσματα. Όταν απορρίφθηκε δημοψηφικά το ευρωσύνταγμα απ’ τους Γάλλους και τους Ολλανδούς πολίτες, η ΕΕ ενσωμάτωσε τα βασικά στοιχεία του στη Συμφωνία της Λισαβόνας. Αποφασιστική αντιδημοκρατική εκτροπή ήταν η Συνθήκη του Μάαστριχτ που επέβαλε στις χώρες-μέλη το Σύμφωνο της Δημοσιονομικής Σταθερότητας και του υπολοίπου νομοθετικού οπλοστασίου από το 1992, χωρίς να προϋποτίθεται η ψήφισή τους με αυξημένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή με δημοψηφισματική διαδικασία.

Κατ’εξοχήν, η ανατροπή του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 από την ΕΕ και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η μετατροπή του «Όχι» σε «Ναι» είναι ακραία έκφραση της αυταρχικής πολιτικής της ΕΕ.

Ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας της ΕΕ εκφράζεται και απ’ την ανοχή της στην υπονόμευση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου στην Ουγγαρία και την Πολωνία, στην ανάδυση της ακροδεξιάς και σε κυβερνητικό επίπεδο. Αντιδημοκρατική και απάνθρωπη είναι η μεταναστευτική πολιτική της ΕΕ, παρά και τις δικές της ευθύνες με τη συμμετοχή της σε πολέμους (Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Αφρική), αφού υψώνει τείχη στη μετακίνηση απ’αυτές τις περιοχές, χρηματοδοτώντας την Τουρκία και την Ελλάδα, για να φιλοξενούν τους μετανάστες σε αποθήκες ψυχών με αστυνόμευση και άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Μπορεί να υπάρξει μια ΕΕ των λαών;

Υπό την πίεση και εμπειρία της πανδημίας, και όχι μόνον, τίθεται το ερώτημα αν η ΕΕ μπορεί να αποτελέσει το λίκνο μιας νέας κεϊνσιανής διαχείρισης της χρυσής τριακονταετίας του 1945-75 ή, κατά μία μάλλον παρωχημένη αντίληψη, αν μπορεί να μετεξελιχθεί σε «Ευρώπη των λαών», ή ακόμη, σε «Ευρώπη σοσιαλιστική». Η υπόθεση εργασίας είναι αν το αστικό ιδιόμορφο κράτος της ΕΕ και των χωρών-μελών της υπό την απειλή κοινωνικού Αρμαγεδδώνα από την πανδημία ή την οικολογική καταστροφή αναγκαστεί να υιοθετήσει μία κεϊνσιανού τύπου διαχείριση με φορέα την κρατική εξουσία. Αυτή η υπόθεση εμπνέεται απ’τον πρωταγωνιστικό ρόλο του κράτους στην αντιμετώπιση της πανδημίας και στην αδυναμία ή και απροθυμία του ευνοούμενου ιδιωτικού τομέα να διαδραματίσει δυναμικό ρόλο στην καταστολή της. Απολυτοποιούνται και παραδείγματα, όπως η εξαγγελία ισχυρής φορολόγησης του κεφαλαίου από τον Μπάιντεν και η μετατροπή και διανομή ως «κοινού αγαθού» της πατέντας των εμβολίων για τον κορονοϊό. Αλλά ακόμη αν πραγματοποιηθούν κάποιες ρυθμίσεις τέτοιου είδους στις ΗΠΑ, στην ΕΕ ή και σε άλλες καπιταλιστικές χώρες, η απόλυτη κυριαρχία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, των πανίσχυρων μονοπωλίων μόνο ως κατάσταση εξαίρεσης, και μάλλον προσωρινής, μπορεί να τις ανεχθεί. Εξάλλου, και το πολιτικό σύστημα περιλαμβανομένων και των πιο «προοδευτικών» πλευρών του είναι, όπως έλεγε ο Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, επιτροπές διαχείρισης του κεφαλαίου. Ούτε υπάρχουν οι μεταπολεμικές συνθήκες του αντίπαλου δέους της ΕΣΣΔ και των συμμάχων της, των ισχυρών κομμουνιστικών κομμάτων, των μαχητικών συνδικάτων, ώστε το κεφάλαιο να συναινέσει στην παροχή του ήσσονος, για να διασφαλίσει το μείζον.

Αλήθεια, τι έκανε η ΕΕ στην πανδημία; Παρότρυνε τη συνεργασία, σε μία λογική διεθνοποίησης, των φαρμακοβιομηχανιών για την ταχύτερη και ασφαλέστερη παρασκευή εμβολίων και φαρμάκων; Ασφαλώς όχι, γιατί αυτή η διεθνοποίηση δεν ωφελούσε τα μονοπώλια. Εξάλλου, και στις πιο κρίσιμες καμπές της πανδημίας, στη χώρα μας, στην ΕΕ, σ’ ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, ο ιδιωτικός ιατρικός τομέας (με λιγοστές εξαιρέσεις) δεν εντάχθηκε στη μάχη κατά του κορονοϊού.

Μόνο με την αντικαπιταλιστική πάλη ενάντια στα μονοπώλια και το κράτος τους, μπορούν ν’αποσπαστούν σημαντικές κατακτήσεις για την υγεία, την παιδεία, τα εισοδήματα και τα δικαιώματα του λαού, για να διευρυνθούν και να εδραιωθούν με την αντικαπιταλιστική επανάσταση. Στην αντικαπιταλιστική πάλη και την επαναστατική κορύφωσή της θ’αντιδράσει λυσσαλέα η ΕΕ απ’τον φόβο της μετάδοσης του ανατρεπτικού «ιού» και στις άλλες χώρες-μέλη. Γι’αυτό, είναι αναγκαία η ασυμβίβαστη πάλη του κινήματος για έξοδο απ’την ΕΕ.

πηγη: prin.gr