του David Spencer

Ο David Spencer είναι καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικής Οικονομίας. Πηγή: GuernicaEU

Χώρες σε όλο τον κόσμο είχαν εθνικές εορτές στις αρχές Μαΐου. Στις ΗΠΑ τουλάχιστον, αυτές οι διακοπές συνδέονται στενά με την ιστορία της εργασίας και με τους αγώνες για τον χρόνο που αφιερώνεται στην εργασία. Η Πρωτομαγιά, συγκεκριμένα, έχει την προέλευσή της στον αγώνα για μια εργάσιμη ημέρα οκτώ ωρών στο τέλος του 19ου αιώνα. Αυτός ο αγώνας ήταν – και παραμένει – μια αναζήτηση για ένα ευρύτερο ιδανικό, δηλαδή την επίτευξη μιας ζωής πέρα ​​από την εργασία.

Ωστόσο, παρά την όλη πρόοδο στην κοινωνία, αυτό το ιδανικό παραμένει ανεκπλήρωτο. Η εργασία δεν έχει μειωθεί στην κοινωνία. Αντίθετα, εξακολούθησε να κυριαρχεί στη ζωή μας, συχνά με τρόπους που βλάπτουν την υγεία και την ευημερία μας. Πολλοί Αμερικανοί εργαζόμενοι βρέθηκαν να εργάζονται περισσότερο από οκτώ ώρες την ημέρα – το όνειρο της λιγότερης εργασίας που προωθούταν από τους προγόνους τους έχει μετατραπεί σε εφιάλτη πολλών ωρών εργασίας, χωρίς επιπλέον αμοιβή. Οι εργαζόμενοι του Ηνωμένου Βασιλείου δεν τα πήγαν πολύ καλύτερα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, αντιμετωπίζοντας χαμηλότερη πραγματική αμοιβή για τις ίδιες ή περισσότερες ώρες εργασίας.

Η εργασία δεν έχει μειωθεί στην κοινωνία. Αντίθετα, συνεχίζει να κυριαρχεί επί της ζωή μας

Η ειρωνεία είναι φυσικά ότι ο καπιταλισμός έπρεπε να προσφέρει κάτι διαφορετικό. Έπρεπε να προσφέρει μια ζωή περισσότερου ελεύθερου χρόνου. Η τεχνολογία έπρεπε να προχωρήσει με τρόπους που θα κέρδιζαν τις αργίες κάθε μήνα, πιθανώς ακόμη και κάθε εβδομάδα. Αυθεντίες όπως ο οικονομολόγος John Maynard Keynes ονειρεύτηκαν μια εβδομάδα εργασίας 15 ωρών έως το 2030. Ωστόσο, ο καπιταλισμός έχει δημιουργήσει το ακριβώς αντίθετο. Το αποτέλεσμά του ήταν να διατηρήσει και να επεκτείνει την εργασία. Δημιούργησε επίσης προβλήματα στο περιεχόμενο και τη σημασία της εργασίας.

Οι περιστάσεις είναι τέτοιες που, αντί να ξεκουραζόμαστε και να απολαμβάνουμε τον ελεύθερο χρόνο μας στις αργίες, είναι πιθανό να τον ξοδεύουμε εξαντλημένοι, αγχωμένοι και ενοχλημένοι για έναν κόσμο που είναι κάτι λιγότερο από αυτό που μπορεί να είναι.

Η εργασία δεν λειτουργεί
Ως παράδειγμα του προβλήματος της σύγχρονης εργασίας, εξετάστε μια πρόσφατη έκθεση του Ηνωμένου Βασιλείου από τη βιομηχανική ομάδα Chartered Institute of Personnel and Development (CIPD). Έδειξε πώς αυξάνεται ο αριθμός των εργαζομένων, που εργάζονται ενώ είναι άρρωστοι. Παρουσιάζουν αυτό που ονομάζεται «παρουσιασμός».*

Το CIPD βρήκε επίσης υψηλό αριθμό εργαζομένων που ήταν έτοιμοι να εργαστούν ενώ βρίσκονταν σε διακοπές. Η εργασία, φαίνεται, επεκτείνεται σε χρόνο που οι εργαζόμενοι δεν αμείβονται ούτε εργάζονται δια ζώσης.

Ένας λόγος γι’ αυτήν τη συμπεριφορά είναι η διάχυτη «εργασιακή ηθική». Η ιδέα της εργασίας παραμένει ισχυρή και δεν αφήνει κανένα ίχνος χαλάρωσης. Η «εργασιακή ηθική» μπορεί να έχει ως αντανάκλαση -στην περίπτωση ορισμένων θέσεων εργασίας μεσαίας τάξης- τις υψηλές εσωτερικές ανταμοιβές, αλλά αντικατοπτρίζει επίσης τους κοινωνικούς κανόνες και τις επιταγές που χαρακτηρίζουν την εργασία. Είναι περιττό να πούμε ότι αυτοί οι κανόνες και οι επιταγές εξυπηρετούν τα υλικά συμφέροντα των εργοδοτών.

Ένας άλλος λόγος για την αφοσίωση των εργαζομένων στην εργασία είναι η πίεση της οικονομικής ανάγκης. Οι σταθεροί και μειωμένοι πραγματικοί μισθοί σημαίνουν ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται για να ζήσουν. Το όνειρο του Κέινς για μια 15ωρη εβδομάδα εργασίας έως το 2030 ήθελε καλοπροαίρετους εργοδότες να μεταφέρουν τα κέρδη παραγωγικότητας από την τεχνολογία με τη μορφή μικρότερων ωρών εργασίας. Δεν μελετούσε έναν κόσμο όπου οι εργοδότες θα έβγαζαν τα κέρδη για τον εαυτό τους, σε βάρος της περισσότερης εργασίας για τους εργαζόμενους.

Το αίτημα των εργοδοτών για περισσότερη εργασία έχει εντατικοποιηθεί από αλλαγές στην τεχνολογία που μας έχουν δεσμεύσει να εργαστούμε. Τα smartphone σημαίνει άμεση πρόσβαση σε email και προσφέρουν συνεχή σύνδεση στην εργασία. Το να είσαι σε ετοιμότητα όταν δεν δουλεύεις είναι μέρος της σύγχρονης εργασιακής κουλτούρας.

Υπάρχει επίσης μια άμεση πτυχή με την έννοια ότι η εργασία τώρα είναι συχνά επισφαλής και ανασφαλής . Οι άνθρωποι δεν τολμούν να δείξουν έλλειψη αφοσίωσης από φόβο ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. Πόσο καλύτερα να δείξετε αφοσίωση από το να παρευρεθείτε στην εργασία ενώ είστε άρρωστοι και να εργαστείτε κατά τη διάρκεια των διακοπών;

Το σύγχρονο φαινόμενο του «παρουσιασμού» είναι μια παθολογία που συνδέεται με ένα περιβάλλον εργασίας όπου οι εργαζόμενοι δεν έχουν τον έλεγχο. Αντικατοπτρίζει μια κατάσταση που επιβάλλεται παρά επιλέγεται και μια κατάσταση που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Σκοτώνοντας χρόνο στη δουλειά
Ωστόσο, όλα τα στοιχεία είναι ότι οι πολλές ώρες είναι κακές για την υγεία και τελικά την παραγωγικότητα. Οι εργαζόμενοι που εργάζονται πολλές ώρες είναι πιο πιθανό να έχουν καρδιακή προσβολή , να υποστούν εγκεφαλικό επεισόδιο και να υποφέρουν από κατάθλιψη. Το να έρθετε στην εργασία άρρωστοι είναι επίσης πιθανό να σας κάνει να αισθανθείτε πιο άρρωστοι και θα μπορούσε να κάνει τους άλλους γύρω σας αρρωστους.

Πρόσφατη έρευνα από τις ΗΠΑ υποδηλώνει ότι οι τοξικοί χώροι εργασίας (υπερβολικές ώρες, αγχωτικά καθεστώτα εργασίας) αποτελούν καταστροφή για τη δημόσια υγεία. Αυτοί οι χώροι εργασίας έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τη ζωή – κυριολεκτικά σκοτώνουν εργαζόμενους.

Η εναλλακτική λύση είναι οι εργοδότες να αναδιοργανώσουν την εργασία. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι λιγότερες ώρες εργασίας μπορούν να ενισχύσουν την υγεία και την παραγωγικότητα, παρέχοντας πιθανά οφέλη για τους εργοδότες και τους εργαζομένους. Εξ ου και οι αυξανόμενες εκκλήσεις για μια εβδομάδα εργασίας τεσσάρων ημερών.

Δεδομένων αυτών των στοιχείων, γιατί οι εργοδότες συνεχίζουν να πιέζουν τους εργαζόμενους να εργαστούν περισσότερο; Η απλή απάντηση σχετίζεται με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Η επιτακτική ανάγκη για κέρδος μεταφράζεται σε μια προσπάθεια να λειτουργήσει περισσότερο. Η τεχνολογία, για παρόμοιους λόγους, γίνεται εργαλείο ελέγχου και άντλησης περισσότερης εργασίας.

Ενώ οι εργοδότες μπορεί να επωφεληθούν από λιγότερη εργασία, εργάζονται μέσα σε ένα σύστημα που αποτρέπει αυτόν τον στόχο. Το να εργάζεται κανείς λιγότερο είναι επιζήμιο για ένα σύστημα όπου το κέρδος έχει μεγαλύτερη σημασία από την επιδίωξη της ευημερίας εντός και εκτός εργασίας. Οι θάνατοι από υπερβολική εργασία είναι απαραίτητο υποπροϊόν.

Οι αργία της Πρωτομαγιάς, όπως και άλλες δημόσιες αργίες, θα έπρεπε να είναι μια μέρα γιορτής, μια αναγνώριση του πόσο έχουμε φτάσει ως κοινωνία στη μείωση της εργασίας. Αντ ‘αυτού, φέρνει σε απότομη προσγείωση έναν κόσμο που δεν κέρδισε – έναν κόσμο που χάθηκε από ένα σύστημα που προνοεί για το κέρδος έναντι των ανθρώπων.

Αν θέλουμε ένα καλύτερο μέλλον, πρέπει να συνεχίσουμε τον συλλογικό αγώνα για λιγότερη δουλειά. Η ζωή μας μπορεί να εξαρτάται από αυτό.

*Το φαινόμενο κατά το οποίο ο εργαζόμενος μπορεί να αντιμετωπίζει κάποιο μικρό ή και μεγάλο πρόβλημα υγείας αλλά συνεχίζει να εργάζεται είτε διότι εξαναγκάζεται από τον εργοδότη του, είτε γιατί νοιώθει πως η απουσία του θα απειλήσει τη θέση του ή ακόμα και την βιωσιμότητα της επιχείρησης.

πηγη: kommon.gr

«Άλλο απεργία και άλλο παρανομία». Κωστής Χατζηδάκης υπουργός Εργασίας, Αθήνα 2021 μ.χ

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Η απεργία δεν είναι ένα μια κοινωνική λειτουργία που εμφανίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν είναι επίσης μια πράξη που πρώτα νομοθετήθηκε από κάποιον υπουργό και στην συνέχεια εφαρμόστηκε στην πράξη. Το αντίθετο.

Η «γέννησή» της με την μορφή που την ξέρουμε βρίσκεται κάπου στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Τότε που με εργατικούς αγώνες άρχισαν να κερδίζονται τα εργασιακά δικαιώματα και βέβαια η απεργία ήταν μια «παράνομη» πράξη.

Όπως και οι άλλες μορφές εργατικής διεκδίκησης (π.χ καταλήψεις) η απεργία παραβίασε τους κανόνες και τα συντάγματα και τους νόμους με την ορμή ενός άλλου σημαντικότερου και ισχυρότερου δικαίου: Αυτού που έχει η πλειοψηφία της κοινωνίας, δηλαδή οι άνθρωποι της μισθωτής εργασίας, να ζουν και να εργάζονται με όρους συμβατούς με τις δυνατότητες του ανθρώπινου πολιτισμού.

Από μια τέτοια «παράνομη» διαδικασία λοιπόν θεσμοθετήθηκε στις δυτικές κοινωνίες το 8ωρο, το 6ήμερο και στην συνέχεια το 5νθήμερο, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις, οι κανόνες υγιεινής και ασφάλειας. Επίσης το δικαίωμα στην συνδικαλιστική δράση που περιλαμβάνει την απεργία. Ως απότοκα των κοινωνικών αγώνων, τα δικαιώματα αυτά απέκτησαν και συνταγματικό έρεισμα. Στο ελληνικό σύνταγμα προστατεύονται από το άρθρο 23 παρ 2.

Όλη αυτή η (αυτονόητη) αναδρομή δεν θα χρειάζονταν να γίνει. Οχι αν σήμερα δεν είχαμε μια κυβέρνηση κι έναν υπουργό Εργασίας, τον Κωστή Χατζηδάκη, που θέλει να επαναπροσδιορίσει τα όρια της απεργίας και της παρανομίας. Εμφανώς προς την κατεύθυνση της …παρανομίας.

Αυτό το κάνει με ένα νομοσχέδιο που προβλέπει «αστική ευθύνη» για συνδικαλιστικούς εκπροσώπους. Ασκώντας προφανώς ατομική τρομοκρατία σε ανθρώπους που θα βρεθούν να αντιμετωπίζουν εξοντωτικές αγωγές επειδή κάλεσαν σε απεργιακή διεκδίκηση.

Επίσης με διατάξεις που μιλούν για «ψυχολογική βία» ενάντια σε όσους θέλουν να εργαστούν εν μέσω απεργίας (δηλαδή τους απεργοσπάστες). Δίνοντας έτσι την ευχερεια σε κάθε δικαστή να κρίνει παράνομη και καταχρηστική σχεδόν κάθε πράξη ενός σωματείου.

Με μία «πρόσθήκη» της τελευταίας στιγμής στο νομοσχέδιο, που αφαιρεί την δυνατότητα σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν στην κήρυξη απεργίας, σωματεία που περιλαμβάνονται στο κλάδο τους. Έτσι ώστε να καθίσταται παντελώς αδύνατη η πραγματοποίηση μιας απεργίας.

Τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις θέλησε να υπερασπιστεί άλλωστε ο Κωστής Χατζηδάκης με την περίφημη ατάκα του «άλλο απεργία, άλλο παρανομία».

Αυτά σε μια περίοδο που συντρέχουν παράλληλα τα εξής: Έχουμε ένα τεράστιο ποσοστό ανεργίας με αποτέλεσμα οι εργοδοτικοί εκβιασμοί να έχουν πολλαπλάσια ισχύ.

Επίσης διαθέτουμε μία μακρά «δικαστική παράδοση» που θέλει τις απεργίες να κρίνονται παράνομες/καταχρηστικές σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% . Γεγονός που έχει τεκμηριώσει στο βιβλίο του «Το δικαίωμα απεργίας και ο δικαστικός έλεγχος της άσκησής του» ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Χριστόφορος Σεβαστίδης, συγκρίνοντας 100αδες δικαστικές αποφάσεις.

Στην «εξίσωση» μπορεί να προσθέσει κανείς κι έναν ακόμη παράγοντα: Την «στράτευση» πρόθυμων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ώστε σε συνεργασία με τις εκάστοτε κυβερνήσεις να συκοφαντούν απεργιακές κινητοποιήσεις. Ένα διαχρονικό φαινόμενο που εκφράζεται είτε με την αναπαραγωγή των θεωριών του κοινωνικού αυτοματισμού, είτε με τις προσπάθειες στοχοποίησης συνδικαλιστικών οργανώσεων και συνδικαλιστών. Όπως έγινε πρόσφατα με την απεργία των ναυτεργατών.

Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα ότι στον τομέα αυτό οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη στο παρόν και το παρελθόν έχουν επιδείξει ιδιαίτερη έφεση.

Σήμερα η κυβέρνηση προσπαθώντας να ανατρέψει σε βάρος των διεκδικήσεων των εργαζομένων το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, ουσιαστικά λειτουργεί αντίθετα με το Σύνταγμα. Γιατί εξανεμίζει στην πραγματικότητα το περιεχόμενο των συνταγματικων διατάξεων που προστατεύουν την απεργία.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι καταργεί ένα στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα προκειμένου να καταστήσει την χώρα «ελκτική» για επενδυτές. Αυτό που ομολογεί εμμέσως πλην σαφώς ο Κωστής Χατζηδάκης υποστηρίζοντας πως το νομοσχέδιο αναζητά την ισορροπία ανάμεσα στην ανταγωνιστικότητα και τα εργασιακά δικαιώματα.

πηγη: news247.gr

Με επιτυχία εξελίσσεται η 24ωρη απεργία των Ναυτεργατών σε όλα τα βασικά λιμάνια της χώρας μας.

Σημειώνουμε ότι χθες ο ΣΕΕΝ προσέφυγε κατά της απεργίας των 12 Ναυτεργατικών Σωματείων στο Πρωτοδικείο Πειραιά (τμήμα ασφαλιστικών μέτρων) και η απόφαση που αυτό έβγαλε (όπως και σε αυτή της ΠΕΝΕΝ) ήταν να κηρύξει την απεργία παράνομη!

Επιβεβαιώνεται η βασιμότητα των καταγγελιών της ΠΕΝΕΝ ότι πριν ακόμη την ψήφιση του αντεργατικού - αντισυνδικαλιστικού νομοσχεδίου η κυβέρνηση εγκαινιάζει προκαταβολικά τα νέα αντιδραστικά μέτρα που έχει στα σκαριά της και οι δικαστικές αποφάσεις περί παράνομης απεργίας διαδέχονται η μία την άλλη....

Μετά την δικαστική εξέλιξη η ΓΣΕΕ όπως όφειλε κάλυψε νομικά και συνδικαλιστικά την απεργία των Ναυτεργατικών Σωματείων και έως και τώρα δεν υπάρχει καμιά άλλη παρέμβαση από πλευράς των εφοπλιστών του ΣΕΕΝ.

Στο μεταξύ οι ναυτιλιακές εταιρίες όπως είχαμε γνωστοποιήσει από χθες είχαν όλες προχωρήσει στην ακύρωση ή την τροποποίηση των δρομολογίων τους με αποτέλεσμα να μην κατέβουν στα λιμάνια καθόλου επιβάτες και οχήματα.

Κυβέρνηση - εφοπλιστές που οργάνωσαν την ενορχηστρωμένη επίθεση υπονόμευσης της απεργίας της ΠΕΝΕΝ με μοχλό πίεσης την κάθοδο χιλιάδων επιβατών στον Πειραιά (με την συμβολή μεγάλου μέρους ΜΜΕ) σήμερα ανέκρουσαν πρύμναν......

Η ΠΕΝΕΝ από νωρίς το πρωΐ είχε ουσιαστική παρουσία στην περιφρούρηση της απεργίας ενώ κλιμάκιά της όργωσαν καράβι το καράβι κάνοντας συσκέψεις με τα μέλη της αναλύοντας τον αντεργατικό χαρακτήρα των διατάξεων του νομοσχεδίου Χατζηδάκη.

Σε όλα τα καράβια τέθηκε στην συζήτηση η ανάγκη νέας κλιμάκωσης των αγώνων και των απεργιών ως βασική προϋπόθεση ανατροπής των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Η καθολική συμμετοχή και η αναμφισβήτητη επιτυχία στον Ναυτεργατικό χώρο αλλά και Πανελλαδικά στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα στέλνουν μήνυμα καταδίκης του αντεργατικού κυβερνητικού νομοσχεδίου και παράλληλα οι εργαζόμενοι απαιτούν από τις ηγεσίες των συνδικάτων να δοθεί άμεσα νέα και αναβαθμισμένη απεργιακή απάντηση με κήρυξη 48ωρης Πανελλαδικής - Πανεργατικής απεργίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Από Κυριάκος Νασόπουλος

Για την απεργία της Πέμπτης 3 Ιούνιου και τα γεγονότα στο λιμάνι του Πειραιά, την αυριανή Πανελλαδική 24ωρη απεργία, το εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη και τα οξυμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ναυτικοί και οι ναυτεργάτες μιλάει στο topontiki.gr o Αντώνης Νταλακογεώργος.

Ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), η οποία δέχτηκε σφοδρή κριτική για τις εικόνες συνωστισμού και ταλαιπωρίας εκατοντάδων επιβατών πριν από μία εβδομάδα λόγω της απόφασής της να μην μεταθέσει την απεργιακή κινητοποίηση για την Πέμπτη 10 Ιούνη, καταθέτει την δική του άποψη για το τι συνέβη και εξηγεί την συγκεκριμένη απόφαση.

Παράλληλα, απαντά και σε όσους κατηγόρησαν την ΠΕΝΕΝ ότι έδωσε ένα «άλλοθι» στην κυβέρνηση για την περαιτέρω αυστηροποίηση των διατάξεων που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο Χατζηδάκη για την προκήρυξη απεργιών.

Χαρακτηρίζει το νομοσχέδιο «τομή στην κλιμάκωση της επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου και αποσκοπεί να συντρίψει ότι έχει απομείνει όρθιο στα εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα την τελευταία δεκαετία»και σημειώνει την ανάγκη μαζικής συμμετοχής στην απεργιακή κινητοποίηση της Πέμπτης 10 Ιουνίου, με ανάλογη συνέχεια.

Τέλος, αναφέρεται στα οξυμένα προβλήματα που ταλανίζουν τους ναυτεργάτες και τους ναυτικούς καθώς όπως σημειώνει «τα προβλήματα, τα αιτήματα και οι δίκαιες διεκδικήσεις τους δεν ήταν ποτέ στην ατζέντα καμιάς κυβέρνησης».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΟ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟ

Την προηγούμενη Πέμπτη 3 Ιουνίου, η ΠΕΝΕΝ βρέθηκε στο επίκεντρο επικριτικών σχολίων και λεκτικών επιθέσεων από κυβερνητικά στελέχη και αρκετά ΜΜΕ για την ταλαιπωρία των ταξιδιωτών στο λιμάνι του Πειραιά. Ποια είναι η δική σας θέση;

Η απόφασή μας να προχωρήσουμε έως το τέλος την σχεδιασμένη απεργία, η οποία είχε αποφασιστεί και σε αυτή είχαν δηλώσει την συμμετοχή τους εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις αλλά συνάντησε την λυσσαλέα επίθεση κυβέρνησης-εφοπλιστών-λιμενικών, της δικαστικής απόφασης και των συστημικών ΜΜΕ, σηματοδοτεί από την πλευρά μας τα εξής: Παίρνοντας υπόψη τον χαρακτήρα του κυβερνητικού αντεργατικού-αντισυνδικαλιστικού νομοσχεδίου και τις συνέπειες που αυτό παράγει για τους εργαζόμενους, σε συνδυασμό με την ανεπίτρεπτη υποχώρηση όλων των άλλων δυνάμεων, εκτιμήσαμε ότι η προετοιμασία, η οργάνωση και η απήχηση της απόφασης της ΠΕΝΕΝ μέσα στον κλάδο μας -στους ναυτεργάτες- και γενικότερα στους εργαζόμενους θα αποτελούσε ένα θαρραλέο βήμα και ένα ισχυρό μήνυμα για έναν άλλο δρόμο στο οποίο πρέπει να πορευτεί το κίνημα μπροστά στην ολομέτωπη επίθεση κυβέρνησης-κεφαλαίου. Αυτός ο άλλος δρόμος είναι η απειθαρχία απέναντι στους άθλιους τακτικισμούς της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και η ανάγκη οι ταξικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα να μην οδηγούνται στην ακύρωση ενός σχεδιασμού, με την μεταβολή του οποίου βγαίνει στο προσκήνιο η χρεοκοπημένη-υποταγμένη ηγεσία της ΓΣΕΕ.

Δεν υπήρχε όμως παράλληλα και απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά, η οποία είχε κηρύξει την απεργία παράνομη;

Στο δίλημμα που τίθεται για υποταγή μας στις δικαστικές αποφάσεις και στην αστική θεσμική νομιμότητα, ο δρόμος που επιλέξαμε είναι η υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Πόσο μάλλον όταν ο λόγος γίνεται για ένα νομοσχέδιο οδοστρωτήρα των εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, με το οποίο επιχειρείται να δοθεί ένα συντριπτικό πλήγμα σε ότι έχει απομείνει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της περιόδου 2010 2019. Μια τέτοια γραμμή ανοίγει το δρόμο για να βγει μπροστά η εργατική τάξη να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και να δημιουργήσει τους όρους ανάκαμψης, αντεπίθεσης όλων των αγωνιστικών δυνάμεων.

Ποια εξήγηση δίνετε εσείς στην στοχοποίηση ειδικά της ΠΕΝΕΝ;

Η μεγάλη πλειοψηφία των ΜΜΕ κινήθηκαν, υπηρέτησαν και ανέδειξαν την κυβερνητική γραμμή. Αυτή του κοινωνικού αυτοματισμού και κατ’ επέκταση την στήριξη της αντιλαϊκής της πολιτικής. Από νωρίς το βράδυ της Τετάρτης 2 Ιουνίου γνωρίζαμε ότι με εντολή της κυβέρνησης είχε σημάνει συναγερμός και η εντολή που δόθηκε κυρίως στους τηλεοπτικούς σταθμούς ήταν να δηλώσουν την παρουσία τους από τα ξημερώματα στο λιμάνι του Πειραιά, το οποίο ήταν και το επίκεντρο της απεργίας. Οι καναλάρχες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία εφοπλιστές, εξετέλεσαν την αποστολή που τους ανατέθηκε και τα συγκεκριμένα ΜΜΕ άρχισαν πριν ακόμη εμφανιστούν επιβάτες στο λιμάνι…. να μιλούν για αναπόφευκτη σύγκρουση επιβατών-απεργών!!! Στην συνέχεια ένα-δύο φραστικά επεισόδια απεργών και μεμονωμένων επιβατών τα παραφούσκωσαν ώστε να εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη ότι η κοινωνία είναι εναντίον των ναυτεργατών που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Τόσο στο παρελθόν όσο και στην τωρινή απεργία της ΠΕΝΕΝ, ο ρόλος των συστημικών ΜΜΕ είναι βρώμικος, προβοκατόρικος, άθλιος και στο όνομα δήθεν της κοινωνίας των πολιτών βάζουν πλάτη να περνάει η πολιτική της κυβέρνησης και του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Εκ των πραγμάτων όμως υπάρχουν κάποιοι κλάδοι όπου αν οι εργαζόμενοι απεργήσουν (ναυτεργάτες, εργαζόμενοι σε μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσιο, νοσοκομεία κα), αυτό συνεπάγεται και ταλαιπωρία για τους πολίτες. Ποια μπορεί να είναι η απάντηση ενός σωματείου στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Δεν αρνούμαστε σε καμιά περίπτωση ότι μια απεργία στον τομέα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και των αντίστοιχων χερσαίων επιχειρήσεων παράγει προβλήματα, ενίοτε ταλαιπωρία και άλλου είδους συνέπειες. Αιτία όμως για τα παραγόμενα αυτά αποτελέσματα δεν αποτελούν τα συνδικάτα και οι αποφάσεις τους. Υπεύθυνοι και υπόλογοι για τις απεργίες μας ήταν και είναι οι κυβερνητικές πολιτικές και το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, που σε κοινή γραμμή έχουν εξαπολύσει μια ανελέητη επίθεση για να συντρίψουν τα εργατικά και ναυτεργατικά δικαιώματα. Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα και ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις (δεν αναφερόμαστε εδώ σε στημένες παρακρατικές δράσεις ομάδων αγανακτισμένων που το σύστημα έχει επανειλημμένα στήσει απέναντι στις απεργίες μας) πρέπει να γνωρίζουν ότι η αντίσταση και η πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική για να είναι αποτελεσματική κατά κλάδο πρέπει να έχει την στήριξη και την αλληλεγγύη τους. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορεί να τσακιστεί ο κοινωνικός αυτοματισμός που οργανώνει εναντίον απεργών η εκάστοτε κυβέρνηση. Η αντιπαράθεση των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων και ομάδων απέναντι σε απεργούς που παλεύουν και διεκδικούν τα δικαιώματά τους είναι βούτυρο στο ψωμί της κυβέρνησης και της εργοδοσίας διότι χρησιμοποιούνται οι όποιες δικές τους αντιδράσεις για το χτύπημα των δικαιωμάτων σήμερα στους ναυτεργάτες, αύριο στα νοσοκομεία, στα χερσαία μέσα συγκοινωνίας και στο τέλος σε όλους τους οργανωμένους αγώνες των εργαζομένων. Όταν η ΠΕΝΕΝ πριν μερικά χρόνια γύριζε από μπλόκο σε μπλόκο που είχαν στήσει οι αγρότες και εξέφραζε σε αυτούς την αλληλεγγύη της, αυτόν ακριβώς τον σκοπό υπηρετούσε.Είναι προφανές, στον κοινωνικό αυτοματισμό και στην ενίσχυση των μεθόδων του συντελεί και η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπου η ηγεμονία του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού έχει αποκηρύξει και έχει κάνει συντρίμμια, ένα βασικό όπλο στα χέρια των εργαζομένων που είναι αυτό της αλληλεγγύης.

Γενικότερα, συμφωνείτε με την άποψη ότι υπάρχει μια οργανωμένη προσπάθεια αμφισβήτησης του δικαιώματος στην απεργία και τον συνδικαλισμό;

Το χτύπημα της απεργίας και ευρύτερα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι στρατηγικής σημασίας σχέδιο για την αστική τάξη και το κεφάλαιο, οι οποίοι σε συνθήκες επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης επιδιώκουν να ξεμπερδέψουν με την οργανωμένη πάλη και την αντίσταση των εργαζομένων. Γι’ αυτό συστηματικά ισχυροποιούν και επεκτείνουν διαρκώς τα μέτρα κατά της απεργίας με προφανή στόχο το όπλο αυτό θεσμικά να το καταστήσουν, εάν είναι δυνατόν ανίσχυρο, έτσι ώστε να επιβάλουν ευκολότερα σιγή νεκροταφείου και η πολιτική τους να υλοποιείται ανεμπόδιστα για την αύξηση και απογείωση των κερδών τους.Σε αυτή ακριβώς την γραμμή κινούνται οι αντιδραστικές αλλαγές στο απεργιακό δικαίωμα του αντεργατικού-αντισυνδικαλιστικού τερατουργήματος Μητσοτάκη-Χατζηδάκη.

Ποια είναι τα σημαντικότερα περιβλήματα που αντιμετωπίζουν οι ναυτεργάτες σήμερα;

Σε αυτή την χρονική συγκυρία τα προβλήματα που αναδεικνύονται στον ναυτεργατικό χώρο μετά την κατάργηση της 77χρονης Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στην ποντοπόρο ναυτιλία, την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ πέρασε με νόμο στην Βουλή τον περασμένο Ιούλη, είναι η αποφασιστική υπεράσπιση των ίδιων των ΣΣΕ αφού και οι υπόλοιποι εφοπλιστές στην επιβατηγό ναυτιλία έχουν βάλει πλώρη για την κατάργησή τους. Επίσης στο επίκεντρο των προβλημάτων είναι η αυξανόμενη ανεργία, τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματά μας που έχουν δεχθεί απανωτά πλήγματα από τις κυβερνητικές πολιτικές ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) με αποτέλεσμα οι περικοπές να ξεπερνούν και το 50% ενώ ταυτόχρονα οι καθυστερήσεις στην απόδοση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των συνταξιούχων (μετά την κατάργηση των αυτοτελών ταμείων μας) είναι μακροχρόνιες και σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν και την πενταετία. Επίσης οι αντεργατικές ρυθμίσεις των περασμένων ετών για την επάνδρωση και τις οργανικές συνθέσεις των πλοίων στην επιβατηγό ναυτιλία έχουν οδηγήσει σε φαινόμενα υπερεργασίας, εντατικοποίησης σε ωράρια που φθάνουν και ξεπερνούν τις 15 ώρες εργασίας την ημέρα και η εφοπλιστική παραβατικότητα στα εργασιακά μας δικαιώματα έχει χτυπήσει παντού κόκκινο! Η επιθετικότητα των εφοπλιστών έχει πολιτικό στήριγμα στην κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική, η οποία στις συνθήκες αυτές προτάσσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία τους. Και προϋπόθεση για αυτό είναι το χτύπημα των εναπομεινάντων ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Πώς γίνεται, ενώ οι Έλληνες εφοπλιστές είναι οι πιο ισχυροί του κλάδου παγκοσμίως, οι ναυτικοί και οι ναυτεργάτες να είναι αντιμέτωποι με μια τέτοια πραγματικότητα;

Διαχρονικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο είχε και έχει ισχυρούς δεσμούς με το αστικό πολιτικό σύστημα. Οι σχέσεις αυτές διαμορφώθηκαν και οικοδομήθηκαν στην βάση του δόγματος ανταγωνιστικότητα-κερδοφορία και όλες έως τώρα οι κυβερνήσεις υπηρέτησαν πιστά τα συμφέροντά τους εντός και εκτός της χώρας μας. Αυτή η πολιτική συνοδευόταν με πλήθος προνομίων (φοροαπαλλαγές, απασχόληση χαμηλόμισθων αλλοδαπών, κουτσούρεμα των οργανικών συνθέσεων, μειωμένες εισφορές στα ασφαλιστικά μας ταμεία), εκμετάλλευση ναυτεργατών (ελλήνων και αλλοδαπών), υποστήριξη των εφοπλιστικών συμφερόντων στους διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς (ΟΗΕ-IMO-ILO-Ευρωπαϊκή Ένωση). Πάνω σε αυτή την πολιτική οικοδομήθηκε, αναπτύχθηκε και γιγαντώθηκε η «μεγάλη ελληνική Ναυτιλία των εφοπλιστών»!!! Η στρατηγική τους, οι επιλογές τους, οι αξιώσεις τους γίνονται σεβαστές και υλοποιούνται απαρέγκλιτα από όλες τις υποτακτικές ελληνικές κυβερνήσεις. Από την άλλη, οι ναυτεργάτες, τα προβλήματα, τα αιτήματα και οι δίκαιες διεκδικήσεις τους δεν ήταν ποτέ στην ατζέντα καμιάς κυβέρνησης!!! Το μακρύ και βρώμικο χέρι των εφοπλιστών δεν κουμαντάρει μόνο το αστικό πολιτικό προσωπικό αλλά από την περίοδο της ίδρυσης της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας (ΠΝΟ) έχει αναπτύξει τους ίδιους δεσμούς και εκεί. Η εκάστοτε έως σήμερα πλειοψηφία και η ηγεσία της Ομοσπονδίας δηλώνει πίστη και υποταγή στην γραμμή τους και στα συμφέροντά τους. Αυτός ήταν ο δρόμος για να πλουτίσουν οι εφοπλιστές, μέσα σε ένα καθεστώς επιχειρηματικής ασυδοσίας και σήμερα ορισμένοι μεγαλοσχήμονες από αυτούς φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των πλουσιότερων ελίτ του κόσμου! Δεν είναι τυχαίο ότι το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο και η επίσημη εκπροσώπησή του έχουν κηρύξει πόλεμο εδώ και χρόνια στην ΠΕΝΕΝ, βλέποντας ότι αυτή αποτελεί αγκάθι και εμπόδιο στους σχεδιασμούς τους.

Αύριο, Πέμπτη, έχει αποφασιστεί από όλα τα ναυτεργατικά σωματεία νέα 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση στα λιμάνια όλης της χώρας ενάντια στο νομοσχέδιο Χατζηδάκη, στα πλαίσια της πανελλαδικής απεργίας που έχει προκηρύξει και η ΓΣΕΕ. Αν σας ζήταγα να μου απαριθμήσετε τους 3-4 κυριότερους λόγους που το χαρακτηρίζετε αντεργατικό και πρέπει να αποσυρθεί, ποιοι θα ήταν αυτοί;

Το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη βρίσκεται στο επίκεντρό της δράσης μας από τον περασμένο Γενάρη που αποσπασματικά υπήρξαν διάφορες διαρροές για τις ρυθμίσεις που αυτό θα περιλαμβάνει. Έχουμε όλο αυτό το διάστημα αναδείξει ότι αποτελεί τομή στην κλιμάκωση της επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου και αποσκοπεί να συντρίψει ότι έχει απομείνει όρθιο στα εργατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα την τελευταία δεκαετία. Ταυτόχρονα προτείναμε και προβάλαμε έναν άλλο δρόμο που πρέπει να πορευτεί το συνδικαλιστικό κίνημα και κυρίως οι αγωνιστικές δυνάμεις, οι οποίες πρέπει να έχουν σε αυτόν πρωταγωνιστικό και ηγεμονικό ρόλο. Στείλαμε έγκαιρα τις προτάσεις μας σε όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις των συνδικάτων, μεταξύ των οποίων και στο ΠΑΜΕ, επιδιώκοντας έναν ευρύτερο αγωνιστικό συντονισμό και σχεδιασμό αντίστοιχο της επίθεσης που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση. Αυτή η πρωτοβουλία μαζί και των άλλων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής συνδικαλιστικής αριστεράς ακυρώθηκε από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ για απεργία στις 3/6 και πριν το νομοσχέδιο φθάσει στην Βουλή…. Η προσχώρηση τους σε ένα σχέδιο το οποίο είναι τραγικά αναντίστοιχο των περιστάσεων και κυρίως με την ηγεμονία της γνωστής αστικοποιημένης ηγεσίας της ΓΣΕΕ δεν αποτελεί την απάντηση που όφειλαν να δώσουν οι δυνάμεις που ανήκουν στο μπλοκ των ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αναφορικά με τις αντιδραστικές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου, κεντρική θέση σε αυτό έχει η προσπάθεια κατακρεούργησης του 8ωρου, η παραπέρα υπονόμευση του δικαιώματος στην απεργία, το χτύπημα των ΣΣΕ, η μείωση των μισθών, το άνοιγμα του δρόμου για την επέκταση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας στα εργασιακά δικαιώματα. Κλείνοντας, ως ΠΕΝΕΝ, θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι μόνο ένας μαζικός ξεσηκωμός, μόνο η κινητοποίηση και η συμμετοχή στην απεργία και στις διαδηλώσεις των εργαζομένων μπορούν να συμβάλουν στην ανατροπή των σχεδιασμών της κυβέρνησης και προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η κλιμάκωση των αγώνων και η διευρυμένη και αναβαθμισμένη νέα απεργιακή απάντηση μετά τις 10 Ιουνίου.

πηγη: topontiki.gr