Η κυβέρνηση νομοθετεί με την κοινωνία «απέναντι» κι αυτό ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα

Γεράσιμος Λιβιτσάνος

Η χθεσινή 24ωρη απεργία και η συγκέντρωση που διοργανώθηκε στην Αθήνα, ήταν επιτυχημένες. Το πιστοποιούν τα μεγέθη της συμμετοχής που προκύπτουν από όλες τις πηγές. Το δείχνει η εμφανής αμηχανία του Μ.Μαξίμου όπως και οι (τραγελαφικές) αντιδράσεις όσων αναπαράγουν «παπαγαλίζοντας» το κυβερνητικό αφήγημα στα Μέσα Ενημέρωσης.

Υψηλά επίπεδα μαζικότητας, κινητοποίηση πολλών συνδικαλιστικών και πολιτικών μηχανισμών, σαφέστατη αίσθηση κοινωνικής γείωσης. Αυτά ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν τις αντιδράσεις στο νομοσχέδιο Χατζηδάκη, που έρχεται για ψήφιση στην Βουλή την ερχόμενη Τετάρτη. Εκτός από συνδικαλιστική απάντηση σε ένα επιθετικό προς τον κόσμο της εργασίας νομοσχέδιο, η απεργία, αποτέλεσε ταυτόχρονα ένα πολιτικό γεγονός.

Ιδίως αν αναλογιστεί κανείς την συγκυρία στην οποία πραγματοποιήθηκε: Μετά από έναν χρόνο συνθηκών κοινωνικής απομόνωσης λόγω του Covid 19. Πριν από μία περίοδο που η οικονομική κρίση, που έπεται της υγειονομικής, θα «δείξει τα δόντια της».

Επίσης σε ένα χρονικό σημείο που το πρόγραμμα των νομοθετικών αλλαγών που σχεδιάζει η κυβέρνηση βρίσκεται στην κορύφωσή του. Ήδη έχουν ψηφιστεί νομοσχέδια – όπως αυτά της Παιδείας- που προκάλεσαν έντονες κοινωνικές αντιδράσεις.

Με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό, μετά την ψήφιση του εργασιακού νομοσχεδίου έπεται το ασφαλιστικό. Το νομοθέτημα που προβλέπει την εισαγωγή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος στην επικουρική ασφάλιση. Ακολουθεί το νομοθέτημα για την αξιολόγηση στο δημόσιο τομέα, που οι πληροφορίες θέλουν να σχετίζεται με την προοπτική περικοπών στην μισθολογική δαπάνη.

Όλα αυτά στο «φόντο» των δεσμεύσεων που θα αναλάβει η κυβέρνηση ενόψει των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης με βάση τις προτάσεις της Επιτροπής Πισσαρίδη. Ένα σχέδιο για το οποίο ο τρόπος που θα εφαρμοστεί, με συγκεκριμένα μέτρα, δεν είναι ακόμη γνωστός.

Ότι κι αν συμβεί -από υγειονομικής και οικονομικής άποψης -το φετινό καλοκαίρι, είναι εμφανές ότι έρχεται ένα «ζόρικο» Φθινόπωρο. Η χθεσινή κινητοποίηση έδειξε ότι ο κοινωνικός παράγοντας, μπορεί και ως εκ τούτου θα έχει, σημαντική επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις. Μια προοπτική που μόνον ευνοϊκή δεν είναι για τα κυβερνητικά σχέδια.

Παρά την έπαρση του Κωστή Χατζηδάκη, στην κυβέρνηση γνωρίζουν πως η επιχειρηματολογία για το εργασιακό νομοσχέδιο δεν έχει πείσει. Ακόμη και από τους ψηφοφόρους της Ν.Δ εκλαμβάνεται ως μία – ανεκτή ίσως- αλλά αρνητική εξέλιξη.

Η απεργία ήταν ένα σαφές δείγμα ότι εφεξής η κυβέρνηση θα νομοθετεί και θα λειτουργεί με την κοινωνία «απέναντι».

πηγη: news247.gr

Συνεδρίασε, το μεσημέρι της Παρασκευής 11/6 η Εκτελεστική Επιτροπή του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, προκειμένου να αποφασίσει τα επόμενα βήματά του, σε σχέση με το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ, το οποίο τελικά θα τεθεί προς ψήφιση, την Τετάρτη 16 Ιούνη.

Μετά την επιτυχία της απεργίας στις 10/6, με τα ανεβασμένα απεργιακά ποσοστά, τις ογκώδεις συγκεντρώσεις, τις μαχητικές απεργιακές φρουρές, η αγωνιστική και απεργιακή κλιμάκωση στις 15 και 16 Ιούνη είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη και αυτονόητη.

Ωστόσο στην συνεδρίαση του ΕΚΑ οι δυνάμεις της ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ, ομάδα Βασιλόπουλου) και της ΠΑΣΚΕ παρά τα προηγούμενα παχιά λόγια περί κλιμάκωσης με νέα απεργία (επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν για την ακύρωση της απεργία στις 3/6) καταψήφισαν την πρόταση για την απεργία στις 16/6. Έτσι το Εργατικό Κέντρο Αθήνας αποφάσισε κατά πλειοψηφία στάση εργασίας 1-5 και απογευματινό συλλαλητήριο για εκείνη την ημέρα.

Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν από τον υποταγμένο συνδικαλισμό ήταν φαιδρά. Χαρακτηριστικά ειπώθηκε ότι «δεν σηκώνουμε δεύτερη απεργία χωρίς την ΓΣΕΕ», «μια απεργία που δεν θα πετύχει θα είναι οπισθοδρόμηση» κ.ά.

Την απεργία στις 16/6 υπερασπίστηκαν μόνο η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (ΑΤΕ-ΕΚΑ) και η ΔΑΣ-ΠΑΜΕ. Εξάλλου συνδικάτα του ΠΑΜΕ έχουν ήδη εξαγγείλει απεργία για τις 16/6, (για να δούμε).

Επιπλέον νωρίτερα, είχε συνεδριάσει η Εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, χωρίς να πάρει καμία απόφαση, «αναμένοντας» τάχα τις αποφάσεις από το ΕΚΑ και την ΓΣΕΕ. Ήταν προφανώς ένα blame game ανάλογο με αυτό της αναστολής της απεργίας στις 3/6. Για αυτό εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα», όπου άλλα έλεγε στο ΕΚΑ και άλλα στην ΑΔΕΔΥ.

Η πρόταση των παρεμβάσεων στην ΑΔΕΔΥ ήταν για 48ωρη αγωνιστική και απεργιακή κλιμάκωση.

Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο ΕΚΑ ευθυγραμμίζονται απόλυτα και χωρίς προσχήματα με την απεργοσπαστική τακτική της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ και της ΓΣΕΕ και προσπαθούν να αποκλιμακώσουν τον αγώνα κατά του αντεργατικού νομοσχεδίου.

Εξάλλου ο Γιώργος Κυρίτσης, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην βουλευτής εξήγησε κυνικά την γραμμή:
«Το εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί όσο μαζική και αν είναι η απεργία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις που όχι μόνο θα αντιπαλέψουν αλλά και που μπορούν να αλλάξουν αυτούς τους αντεργατικούς νόμους ως κυβερνητική πλειοψηφία».

Λίγες μέρες μετά η ΑΥΓΗ έρχεται να συμπληρώσει πιο τολμηρά: «Και να μας ψηφίσετε, μην περιμένετε και πολλά. Θα θέλουμε (λέμε τώρα) αλλά δεν θα μπορούμε». (δείτε και εδώ) Είναι απορίας άξιο πάντως γιατί οι Συριζαίοι εξακολουθούν να τουιτάρουν #τι_ψηφίσατε_ρε_μαλάκες.

Η απεργοσπαστική τακτική των δυνάμεων του υποταγμένου συνδικαλισμού ενθαρρύνεται και από την γραμμή του ΠΑΜΕ -ΚΚΕ που ακολουθεί σε κρίσιμες καμπές το σχεδιασμό της ΓΣΕΕ, με αποκορύφωμα την ακύρωση της απεργίας στις 3/6. Η επένδυση σε κοινοβουλευτικές λογικές (πχ κομματικές συγκεντρώσεις του ΚΚΕ, υποστήριξη από τα συνδικάτα σχεδίων νόμου) ρίχνει νερό σε μύλους που αλέθουν το κίνημα. Η στάση του απέναντι στην ΠΕΝΕΝ και σε όσους επέμεναν στην απεργία στις 3 Ιούνη με επιχειρήματα ανάλογα με αυτά του εργοδοτικού συνδικαλισμού και των ΜΜΕ, δυσκολεύει την αναγκαία πανεργατική απεργιακή κλιμάκωση. Ας ελπίσουμε ότι από αυτή την εξέλιξη θα βγάλουν όλοι τα αναγκαία συμπεράσματα.

Παρά τις προσπάθειες αποκλιμάκωσης του υποταγμένου συνδικαλισμού, το ανεξάρτητο ταξικό ρεύμα στο εργατικό κίνημα προτείνει και επιμένει στην γραμμή αγωνιστικής έντασης και απεργιακής κλιμάκωσης με ορίζοντα τις 16/6.

πηγη: pandiera.gr

Γιάννης Ελαφρός

▸ Οι μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις θα είναι εφαλτήριο κλιμάκωσης ή ντεκόρ των «αρχηγών»;

Ηταν καυτή η Πέμπτη στην Αθήνα. Όχι μόνο από το λιοπύρι, αλλά από την ζεστή παρουσία χιλιάδων απεργών στους δρόμους στη μεγαλύτερη κινητοποίηση από την εκλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στη μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων 3-4 ετών. Απεργιακά αγωνιστικά ποτάμια γέμισαν τους δρόμους, δείχνοντας πως το νομοσχέδιο Χατζηδάκη-Μητσοτάκη έχει απορριφθεί από την πλειονότητα των άμεσα ενδιαφερομένων, των εργαζομένων. Την Πέμπτη δεν ήταν ο σεισμός που θα έριχνε με μιας το νομοσχέδιο (και πώς να ήταν άλλωστε;), αλλά ήταν μια ισχυρότατη σεισμική δόνηση (προσεισμική;), ικανή να απελευθερώσει δυνάμεις για μια ισχυρή κλιμάκωση που θα απειλήσει τον κυβερνητικό σχεδιασμό. Δεν θυμίζει κυρίως «κάτι από τα παλιά», αλλά εκφράζει βαθύτερες εκρηκτικές διεργασίες μέσα στην εργατική τάξη, τη νεολαία που δεν θέλει να γίνει η ματαιωμένη γενιά και τα πληβειακά στρώματα, σε ένα περιβάλλον βαθύτατης και πολυσύνθετης καπιταλιστικής κρίσης.

Όποιος δεν το αφουγκράζεται αυτό και κοιτάει μόνο την επιφάνεια, είναι βαθιά νυχτωμένος. Εξάλλου αυτό αποτυπώθηκε και στα ανεβασμένα ποσοστά της απεργίας, τις μαχητικές απεργιακές φρουρές, στις ηρωικές συλλογικές ή και ατομικές μάχες πρωτοπόρων εργατών στη συνδικαλιστική έρημο του ιδιωτικού τομέα κόντρα στην εργοδοτική ασυδοσία.

Για να φτάσουμε στις 10 Ιούνη προηγήθηκε η απεργία και η απεργιακή συγκέντρωση στις 26 Νοέμβρη, όταν όλα τα έσκιαζε η φοβέρα της ωμής καταστολής –με άλλοθι την πανδημία, οι πολύμηνες αγωνιστικές παρεμβάσεις, η πρωτομαγιάτικη απεργία στις 6 Μάη, παρά κι ενάντια στη ΓΣΕΕ, η πολιτική γραμμή για κλιμάκωση για να μην κατατεθεί το νομοσχέδιο, η 3 Ιούνη και η απεργιακή απειθαρχία της ΠΕΝΕΝ και όχι μόνο. Τις μάχες αυτές τις έδωσαν οι ταξικές δυνάμεις και όχι οι κάθε είδους Παναγόπουλοι και οι αρχηγοί της αστικής αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ κ.λπ.) που εμφανίστηκαν την Πέμπτη για λογύδρια και φωτογράφιση.

Την Πέμπτη εκφράστηκαν στον δρόμο δύο βασικές διαφορετικές πολιτικές επιλογές-κατευθύνσεις. Από την αρχή αυτής της μάχης είπαμε πως θα είναι πολιτική όχι απλά συνδικαλιστική. Την πρώτη πολιτική γραμμή εξέφρασε περίτρανα ο Αλέξης Τσίπρας από την Κλαυθμώνος: «Μια προοδευτική κυβέρνηση θα έρθει να ανατρέψει αυτές τις ρυθμίσεις του εργασιακού Μεσαίωνα και να επαναφέρει τη χώρα σε τροχιά κοινωνικής συνοχής και τους εργαζόμενους σε συνθήκες αξιοπρέπειας». Προοδευτική κυβέρνηση για επαναφορά στην κοινωνική συνοχή! Ποια; Των μνημονίων; Του 2019; Της τεράστιας ανεργίας, κακοπληρωμένης εργασίας και φτώχειας; Πιο μαζεμένα (λόγω ποσοστών) η Φώφη Γεννηματά, που ξέθαψε και το… ΠΑΣΟΚ στο πανό: «Εμείς ανοίγουμε νέο δρόμο, το δρόμο της Νέας Αλλαγής με το Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο». Με πιο κυνικό τρόπο εξέφρασε αυτή τη γραμμή ο Γιώργος Κυρίτσης, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην βουλευτής και μάλιστα πριν την απεργία: «Το εργασιακό νομοσχέδιο Χατζηδάκη μαθηματικά θα ψηφιστεί όσο μαζική και αν είναι η απεργία. Οι εργαζόμενοι πρέπει να στηρίξουν τις πολιτικές δυνάμεις που όχι μόνο θα αντιπαλέψουν αλλά και που μπορούν να αλλάξουν αυτούς τους αντεργατικούς νόμους ως κυβερνητική πλειοψηφία». Κοινώς, καθίστε και σκάστε, κι όταν έρθει η ώρα, ψηφίστε μας!

Η λογική αυτή δεν επιδιώκει την ανατροπή της επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου, δεν «ποντάρει» στη δράση των εργαζομένων, αλλά σκοπεύει μόνο στην κυβερνητική εναλλαγή για τη συνέχιση της ίδιας στην ουσία πολιτικής (σύμφωνα με τις οδηγίες ΣΕΒ και ΕΕ), με ορισμένες διαφοροποιήσεις. Η αντίληψη αυτή θέλει το μαζικό κίνημα ως ντεκόρ των «αρχηγών» και τους εργαζόμενους «κομπάρσους», προωθεί κομματικές παρελάσεις (ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβασε αποκλειστικά κομματικά μπλοκ, αντί να ενισχύσει τα σωματεία, έστω με τη δική του γραμμή) και βεβαίως θέλει κινητοποιήσεις «τόσο-όσο». Τόσο όσο να φθαρεί η ΝΔ, αλλά σε καμία περίπτωση να μην δημιουργηθούν όροι ευρύτερης κοινωνικής αναταραχής. Αυτή την αστική πολιτική γραμμή εξυπηρετεί ο σχεδια-σμός του υποταγμένου συνδικαλισμού. Αλλά και η γραμμή του ΠΑΜΕ/ΚΚΕ που ακολουθεί σε κρίσιμες καμπές το σχεδιασμό της ΓΣΕΕ (π.χ. 3/6) και επενδύει σε κοινοβουλευτικές λογικές, όπως η υποστήριξη από τα συνδικάτα σχεδίων νόμου, ρίχνει νερό σε μύλους που αλέθουν το κίνημα.

Αγώνες αποφασιστικοί για να ηττηθεί η κυβερνητική επίθεση, για ανασυγκρότηση του κινήματος

Στον αντίποδα αυτής της λογικής είναι η εργατική πολιτική, που εκφράζει το ταξικό ρεύμα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά και σε σημαντικό βαθμό ανέδειξε η μαζική συγκέντρωση των Χαυτείων. Η εργατική πολιτική παλεύει για αποφασιστικούς αγώνες για να ηττηθεί η κυβερνητική επίθεση, για να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων το εργατικό κίνημα, έτσι ώστε να αποκρούσει το νομοσχέδιο ή, εάν ψηφιστεί, να διαμορφώνονται όροι μέσα στην κοινωνία για την ανατροπή του στη συνέχεια. Με αυτό το σκεπτικό προτείνει μια γραμμή αγωνιστικής έντασης και απεργιακής κλιμάκωσης. Προωθεί την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, όχι με λογικές «τουφεκιάς στον αέρα» ή «μιας ζαριάς», για μια πάλη διαρκείας για την ανατροπή της επίθεσης κεφαλαίου-κυβερνήσεων-ΕΕ και το άνοιγμα του δρόμου για ρωγμές, κατακτήσεις και συνολική ανατροπή. Γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο το επόμενο διάστημα να συγκροτηθεί συντονισμός σωματείων και επιτροπών αγώνα που θα συμβάλλει σε ένα κέντρο νικηφόρου αγώνα, καθώς και μια εργατική κίνηση για τη χειραφέτηση και την εργατική αντεπίθεση.

Η εργατική πολιτική δεν στρατεύεται σε λογική αντιδεξιού μετώπου, στο «να φύγει ο Χατζηδάκης» κ.λπ., αλλά αναβαθμίζει τον αναγκαίο σκληρό αγώνα για να ανατραπεί η κυβέρνηση της ΝΔ και η πολιτική της σε αντικαπιταλιστική πάλη για να έρθουν μπροστά τα εργατικά συμφέροντα, για την ανατροπή συνολικά του πλαισίου της αδίστακτης κερδοφορίας του κεφαλαίου, των ευρωμνημονίων και της ΕΕ, και της συναίνεσης των αστικών πολιτικών δυνάμεων σε αυτή.

πηγη: prin.gr

Προβλέπει παράταση πέντε ετών για τη «Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας» (MDCA)