Ένα αποκαλυπτικό σημείο από την εξαμηνίαια Έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδας (Νοέμβριος 2022) για «άρση περιορισμών» στους διαχειριστές των funds, δηλαδή των (νόμιμων) «κορακιών».

Την περασμένη Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου, ο Άρειος Πάγος εξέδωσε μια απόφαση που λύνει τα χέρια των funds και των εταιρειών (εκπροσώπων τους) διαχείρισης δανείων, για να μπορούν προχωρούν άνετα σε μαζικούς πλειστηριασμούς.  Συγκεκριμένα, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, σε διάσκεψη (με πλειοψηφία 56-9), δεχόμενη την εισήγηση της αρεοπαγίτου Κανέλλας Τζαβέλα, αποφάνθηκε ότι οι διαχειριστές των funds που εδρεύουν στην Ελλάδα μπορούν να ενεργούν δικαστικές πράξεις (να γίνονται διάδικοι), να προβαίνουν σε πλειστηριασμούς με τη δική τους επωνυμία και όχι ως πληρεξούσιοι των funds.

Πρόκειται για μια απόφαση του Αρείου Πάγου, δηλαδή με τη «σφραγίδα» της Δικαιοσύνης σε ανώτατο επίπεδο, που διευκολύνει ακόμα περισσότερο τα (νόμιμα) «κοράκια» να αρπάξουν τα σπίτια του κόσμου. Αναμφίβολα η «τυφλή» Δικαιοσύνη «πάτησε» σε νομοθετικό πλαίσιο της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά και της προηγούμενης κυβερνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.  

Προκύπτει, όμως, και κάτι άλλο εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Τον Νοέμβριο του 2022, στην εξαμηνιαία Έκθεση Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας της Τράπεζας της Ελλάδας, στη σελίδα 12, διαβάζουμε αυτά:  

Η ικανότητα των Εταιρειών Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις «να διαχειριστούν τα δάνεια για λογαριασμό των Εταιρειών Απόκτησης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις και των Πιστωτικών Ιδρυμάτων, δυσχεραίνεται από την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου 822/2022 και τις σχετικές εφετειακές αποφάσεις αναφορικά με τη νομιμοποίησή τους να προβούν σε δικαστικές ενέργειες και κυρίως να συμμετέχουν σε διαδικασίες πλειστηριασμών. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα των ΕΔΑΔΠ αναμένεται να διαφανεί τους επόμενους μήνες με την άρση των παραπάνω περιορισμών σε συνδυασμό με την πρόσφατη έναρξη της λειτουργίας της ψηφιακής πλατφόρμας για την πρώτη κατοικία των ευάλωτων νοικοκυριών, η οποία θα είναι σε ισχύ μέχρι τη μεταβίβασή της στο Φορέα Απόκτησης και Επαναμίσθωσης Ακινήτων».

Για να καταλαβαινόμαστε: Οι Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις είναι οι διαχειριστές των funds (οι λεγόμενοι servicers) και οι Εταιρείες Απόκτησης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις είναι τα λεγόμενα funds. 

Μετά από όλα αυτά εμείς θα αναρωτηθούμε τα εξής:

– Τι σημαίνει η φράση «η αποτελεσματικότητα των ΕΔΑΔΠ αναμένεται να διαφανεί τους επόμενους μήνες με την άρση των παραπάνω περιορισμών»;  

– Πού γνώριζε η Τράπεζα της Ελλάδας και ο κύριος Γιάννης Στουρνάρας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ώστε να το διαβεβαίωνει κιόλας στην Εκθεσή του τρεις μήνες πριν (!), ότι θα έρθει «άρση περιορισμών», η οποία και ήρθε με την απαράδεκτη πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου; 

– «Σύμπτωση» ή «υπαγόρευση»; 

– Η κυβέρνηση και ειδικά το υπουργείο Οικονομικών σε όλη αυτή την «περίεργη» «σύμπτωση» τι ρόλο έχει; 

Και κάτι τέλευταίο, κύριοι (της κυβερνήσεως, της Τράπεζας της Ελλάδας, του Αρείου Πάγου):

Ντρέπεστε ή ντρέπεστε;

Τίποτα από τα δύο, ε; 

Πηγή: imerodromos.gr

Οι πολυκατοικίες που κατέρρευσαν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα στην Τουρκία, δεν αποτελούν απλώς κακοτεχνίες μεγαλοεργολάβων. Η οικοδόμηση και η κατάρρευσή τους συνοψίζουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας

Όταν εργαζόμουν ως ανταποκριτής στην Κωνσταντινούπολη, είχα την τύχη και την ατυχία να ζω στον λόφο του Ντικιλιτάς, μία από τις πιο φτωχές συνοικίες του κέντρου της πόλης. Παρ’ όλα αυτά, θεωρούσα τον εαυτό μου προνομιούχο που είχα βρει ένα φτηνό διαμέρισμα, με πανοραμική θέα σε όλο τον Βόσπορο. Μόνο όταν με επισκέφθηκε ένας φίλος μηχανικός και είδα το πρόσωπό του να χάνει το χρώμα του, κατάλαβα τι είχε συμβεί. Ένα από τα δωμάτια δεν ήταν χτισμένο, αλλά απλώς κολλημένο με λίγο τσιμέντο στην κεντρική δομή του κτιρίου. Ο ένοικος του ισογείου είχε φτιάξει ένα πρόχειρο δωμάτιο, επάνω στο οποίο έχτισε ακόμη ένα δωμάτιο ο ένοικος του δευτέρου ορόφου. Τον ακολούθησε ο ένοικος του τρίτου, μέχρι που έφτασαν στον έκτο. «Αν σπρώξουμε με δύναμη, μπορούμε να ρίξουμε όλη την κατασκευή με τα χέρια μας», μου είπε ο μηχανικός – ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν ήρθε ποτέ ξανά να με δει στο σπίτι.

Ο ίδιος κρατικός μηχανισμός που είχε στείλει έναν ασφαλίτη για να τσεκάρει τις κινήσεις μου, από την πρώτη ημέρα της άφιξής μου (τυπικό «καλωσόρισμα» για αρκετούς ξένους ανταποκριτές), δεν είχε στείλει για δεκαετίες έναν επιθεωρητή να βεβαιώσει τη στατική επάρκεια του κτιρίου.

Οι πολυκατοικίες στο Ντικιλιτάς ήταν η μετεξέλιξη των περίφημων γκετζέκοντου (gecekondu), των «σπιτιών της μιας νύχτας». Στο βιβλίο της «Τα παραμύθια των σκουπιδιών της μπερτζή Κριστίν», η συγγραφέας Λατιφέ Τεκίν περιγράφει ως εξής τη δημιουργία αυτών των παράνομων χτισμάτων: «Μια χειμωνιάτικη νύχτα σε έναν λόφο, όπου τεράστια απορριμματοφόρα ξεφόρτωναν τα σκουπίδια της πόλης, κάποιοι σήκωσαν οχτώ καταλύματα, δουλεύοντας μόνο με το φως μερικών φακών… Την επόμενη μέρα, μέσα από τους σωρούς των σκουπιδιών –δίπλα στα εργοστάσια που παρασκεύαζαν χημικά και λάμπες– είχε δημιουργηθεί μια νέα γειτονιά. Σπίτια φτιαγμένα από λάσπη και χημικά απόβλητα. Με πλαστικές οροφές, με πόρτες από παλιά χαλιά, παράθυρα από μουσαμάδες και τοίχους από υγρούς τσιμεντόλιθους».

Στις αρχές του 21ου αιώνα, επτά στους 10 κατοίκους της Κωνσταντινούπολης –αυτούς που δε βλέπει ποτέ ένας επισκέπτης– ζούσαν στη μετεξέλιξη κάποιας γειτονιάς που είχε οικοδομηθεί σχεδόν εξ ολοκλήρου χωρίς καμία άδεια.

Η ιστορία των γκετζέκοντου ξεκινά την εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ, όταν η Τουρκία καλεί τους αγρότες στα αστικά κέντρα, μεθυσμένη από το όνειρό της του εκβιομηχανισμού. Το ποτάμι της εσωτερικής μετανάστευσης, όμως, είναι τόσο ισχυρό, που πλημμυρίζει τις όχθες των αστικών κέντρων. Κατά διαστήματα, μάλιστα, αυτή η ροή ενισχύεται από νέους εσωτερικούς μετανάστες, όπως τους εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους που ζητούν καταφύγιο από τις επιδρομές του τουρκικού στρατού στα νοτιοανατολικά της χώρας. Καθώς η τουρκική βιομηχανία αδυνατεί πλέον να απορροφήσει τους εσωτερικούς μετανάστες και να τους μετατρέψει σε προλεταριάτο, οι κάτοικοι των γκετζέκοντου μετατρέπονται σε μικροπωλητές και αχθοφόρους που επιβιώνουν μόνο χάρη στην εσωτερική αλληλεγγύη της τουρκικής οικογένειας και σε ισλαμικά δίκτυα αλληλοβοήθειας.

Το πανίσχυρο τουρκικό κράτος ανέχεται την παράνομη δόμηση, μέσω της οποίας ελέγχει έναν πληθυσμό που ζει σε καθεστώς διαρκούς ημιπαρανομίας. Παράλληλα, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα προσφέρουν νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων πριν από κάθε εκλογική αναμέτρηση, εξασφαλίζοντας την ψήφο ολόκληρων οικογενειών ή ακόμη και γειτονιών.

Αυτό που δεν είχε υπολογίσει όμως το κοσμικό κατεστημένο ήταν ότι οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να εγκατέλειψαν τα χωριά τους στα βάθη της Ανατολίας, αλλά δεν έφτασαν ποτέ στην πόλη. Μετέφεραν την επαρχία στις αποσκευές τους, μαζί με τη θρησκεία, τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις τους. Η νέα ανθρωπογεωγραφία ήταν αδιάφορη για το κεμαλικό κατεστημένο, για όσο διάστημα είχε τον απόλυτο έλεγχο της χώρας. Όταν όμως θα εμφανιστούν οι λεγόμενες Τίγρεις της Ανατολίας, δηλαδή η νέα ισλαμική, αστική τάξη, που αντλεί τη δύναμή της από τις βιοτεχνίες και τις μικρές βιομηχανίες της ανατολικής Τουρκίας, θα βρουν στα μεγάλα αστικά κέντρα έτοιμες δεξαμενές πιστών ψηφοφόρων.

Οι αλλαγές που συντελούνται και οι οποίες θα οδηγήσουν στην αναρρίχηση του Ερντογάν στην εξουσία, είναι σαρωτικές σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, όχι όμως και σε οικοδομικό. Η ασυδοσία στην ανέγερση οικοδομών, που ξεκίνησε για να στεγάσει τα κύματα εσωτερικών μεταναστών, έχει επικρατήσει πλέον σε ολόκληρη τη χώρα. Οι νέες ισλαμικές κυβερνήσεις, μάλιστα, ακολουθούν τα βήματα του κεμαλικού κατεστημένου, ουσιαστικά δηλαδή δεν κάνουν τίποτα που θα μπορούσε να ενοχλήσει τους ιδιοκτήτες κατοικιών, αλλά και τη βιομηχανία των οικοδομών, που πλέον ελέγχει το 30% του τουρκικού ΑΕΠ.

Παρά το γεγονός ότι η σχετική νομοθεσία για την ασφάλεια των κτιρίων άλλαξε το 1999 και το 2018, στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε ποτέ, καθώς όλες οι κυβερνήσεις προσέφεραν τη λεγόμενη «οικοδομική αμνηστία», έσβηναν δηλαδή τα πρόστιμα σε παρατυπίες που καταγράφονταν σε νεόδμητες οικοδομές. Όπως εξηγούσε προ ημερών στο BBC η Πελίν Πινάρ Γκιριτλίογλου, επικεφαλής της τουρκικής ένωσης μηχανικών και αρχιτεκτόνων, στη ζώνη που επλήγη από τους πρόσφατους σεισμούς υπήρχαν 75.000 κτίρια που είχαν λάβει οικοδομική αμνηστία.

Στην ανέγερση οικοδομών το τουρκικό κράτος απέδειξε ότι διαθέτει συνέχεια, καθώς περνούσε από την παντοκρατορία των στρατηγών και των κεμαλιστών, στην «ισλαμοδημοκρατία» των πρώτων χρόνων του Ερντογάν και στη συνέχεια στο αυταρχικό καθεστώς που ο ίδιος δημιούργησε.

Πηγή: kommon.gr

Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη».

Σε χιονοστιβάδα εξελίσσεται ήδη η συλλογή υπογραφών κάτω από το γερμανικό «Μανιφέστο για την Ειρήνη», υπογραφές που ξεπέρασαν τις 400.000 σε διάστημα ελάχιστων 24ώρων. Ενός Μανιφέστου, που θύμισε σε μερικούς την απήχηση των πύρινων μανιφέστων της γερμανικής κομμουνιστικής αριστεράς την επαύριο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνκεχτ, και της πολιτικο-πολιτιστικής της σύνθεσης κατά το στυλ του μεγάλου «κόκκινου προπαγανδιστή» της εποχής εκείνης (και αντισταλινικού στην εξέλιξή του κομμουνιστή), Βίλι Μίντσενμπεργκ.

Είναι πιθανό, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα, ότι βρισκόμαστε τώρα κοντά στο σημείο ρήξης που αφορά τις ποιες ιδέες είναι ηγεμονικές σε μια δοσμένη κοινωνία, εν προκειμένω στη γερμανική (*) και επομένως έχει ήδη παραχθεί η «κρίσιμη μάζα», που είναι η αναγκαία συνθήκη για την πρόκληση μειζόνων πολιτικών ανακατατάξεων. (Η ικανή συνθήκη είναι η ύπαρξη πολιτικής ηγεσίας να αναλάβει αυτό το έργο, και κυρίως στηριζόμενη σε μαζικό κίνημα, όχι μόνο σε κινήσεις κορυφής).

Οι μισοί περίπου Γερμανοί διαφωνούν με την πολιτική της χώρας τους στο Ουκρανικό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Και το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό συμβαίνει παρά το ότι υπόκεινται στο ανελέητο φιλονατοϊκό σφυροκόπημα των μέσων ενημέρωσης και στις τοποθετήσεις της πολύ μεγάλης πλειοψηφίας της γερμανικής πολιτικής τάξης όλων των αποχρώσεων. Έχουν μορφώσει δική τους γνώμη εναντίον όλων όσων εμπιστεύονται σε όλη τους τη ζωή.

Το Μανιφέστο έδωσαν στη δημοσιότητα η (πολύ δημοφιλής) βουλευτής της Αριστεράς Ζάρα Βάγκενκνεχτ (Sahra Wagenknecht) και η παλαίμαχη φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, επικεφαλής μιας ομάδας 69 διακεκριμένων προσωπικοτήτων από εντελώς διαφορετικούς χώρους, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και πρώην ηγέτης του Κόμματος της Αριστεράς, Όσκαρ Λαφοντέν, ο γιος του Βίλλι Μπραντ, Πέτερ, ο άλλοτε στρατιωτικός σύμβουλος της καγκελαρίου Μέρκελ απόστρατος στρατηγός Έριχ Φατ (Vad), η θεολόγος Μαργκότ Κέσμαν, ο δημοφιλής τραγουδιστής και στιχουργός Ράινχαρτ Μέι, ο ευρωβουλευτής και επικεφαλής του σατιρικού κόμματος «Die Partei» Μάρτιν Ζόνεμπορν, ο Χριστιανοκοινωνιστής Πέτερ Γκάουβαϊλερ, ο πρώην επίτροπος της Ε.Ε. Γκίντερ Φερχόιγκεν και πολλοί άλλοι.

Και το περιεχόμενο του Μανιφέστου και η συγκέντρωση αυτών των προσωπικοτήτων και το timing, σε μια στιγμή που ο γερμανικός λαός έχει σοβαρότατες αμφιβολίες για το πού τραβάει η υπόθεση της Ουκρανίας, βλέπει να ζωντανεύουν οι χειρότεροι φόβοι της δραματικής ιστορίας του και ταπεινώνεται από τους Αμερικανούς δήθεν συμμάχους του (βλ. ανατίναξη αγωγού Nord Stream), ακόμη και από ένα φαιδρό πρόσωπο όπως ο Ζελένσκι, συνιστούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που απειλεί τη γερμανική κυβέρνηση στο σύνολό της και τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία ειδικότερα, καθώς η κοινωνική και πολιτική βάση της αδυνατεί πια να παρακολουθήσει τον καγκελάριο. Στο κάτω κάτω, το SPD υπήρξε κάποτε το κόμμα του Βίλι Μπραντ, για να μην πάμε πιο πίσω.

Μια εκρηκτική αντίθεση έχει τώρα σχηματισθεί στη σημαντικότερη χώρα της Ευρώπης, ανάμεσα σε μια πολιτική τάξη που ελέγχεται, όπως και σε όλη την ήπειρο, από υπερατλαντικά κέντρα, δυτικές μυστικές υπηρεσίες, ολιγαρχικά συμφέροντα και το ΝΑΤΟ και σε μια κοινή γνώμη που δεν μπορεί πια να την παρακολουθήσει και έχει σοβαρότατους φόβους, ανησυχίες και διαφωνίες.

To Μανιφέστο καλεί τον Γερμανό καγκελάριο Όλαφ Σολτς να σταματήσει την «κλιμάκωση των παραδόσεων όπλων στην Ουκρανία» και να αποτρέψει το συνακόλουθο κίνδυνο πυρηνικού και παγκόσμιου πολέμου. Ζητά από τον Σολτς να ηγηθεί μιας συμμαχίας σε γερμανικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για μια εκεχειρία και ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Οι δύο συγγραφείς του Μανιφέστου, από κοινού με τον πρώην στρατιωτικό σύμβουλο της Μέρκελ στρατηγό Φατ, καλούν ταυτόχρονα σε μεγάλη συγκέντρωση το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, ένα χρόνο από την έναρξη του πολέμου, μπροστά από την πύλη του Βραδεμβούργου στο Βερολίνο. Οι Βάγκενκνεχτ και Σβάρτσερ αναφέρονται στους περισσότερους από 200.000 στρατιώτες και 50.000 αμάχους που πιστεύεται ότι ήδη χάθηκαν και τονίζουν ότι αν ο πόλεμος συνεχιστεί όπως τώρα, ένας ολόκληρος λαός θα πληγεί και σύντομα η Ουκρανία θα είναι μια κατεστραμμένη χώρα χωρίς πληθυσμό.

«Πολλοί άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη φοβούνται την κλιμάκωση του πολέμου. Φοβούνται για το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους», γράφει το Μανιφέστο που αναγνωρίζει ότι ο ουκρανικός λαός επλήγη βάναυσα από τη Ρωσία και χρειάζεται αλληλεγγύη, όμως αυτή η αλληλεγγύη δεν σημαίνει, υποστηρίζει, παροχή όπλων.

«Ο πρόεδρος Ζελένσκι», γράφουν χαρακτηριστικά οι συγγραφείς του Μανιφέστου, δεν κρύβει τις επιδιώξεις του. Μετά τις υποσχέσεις για τανκς τώρα ζητάει μαχητικά αεροσκάφη, πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και πολεμικά πλοία. Για να κάνει τι; Να νικήσει τη Ρωσία;». «Ο Γερμανός καγκελάριος διαβεβαιώνει ακόμα ότι δεν θέλει να στείλει μαχητικά ή στρατεύματα στο έδαφος. Αλλά πόσες και πόσες ‘κόκκινες γραμμές’ δεν ξεπεράστηκαν στους τελευταίους μήνες;».

Αν η Ουκρανία επιτεθεί στην Κριμαία ο πρόεδρος Πούτιν θα διατάξει μάξιμουμ ανταπόδοση, υποστηρίζουν οι υπογράφουσες και προσθέτουν, επικαλούμενες και τις εκτιμήσεις του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (που σημειώνει ότι καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να πετύχει τους στόχους της με στρατιωτικά μέσα) ότι η Ουκρανία μπορεί να κερδίσει τη μια ή την άλλη μάχη, όχι όμως έναν πόλεμο εναντίον μιας πυρηνικής δύναμης.

Ο πόλεμος πρέπει να λήξει με διαπραγμάτευση και διαπραγμάτευση δεν σημαίνει συνθηκολόγηση, σημαίνει συμβιβασμούς και από τις δύο πλευρές, με σκοπό να αποτραπούν εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι, αλλά και τα ακόμα χειρότερα. Το πιστεύουμε και εμείς αυτό και το πιστεύει και ο μισός γερμανικός πληθυσμός. Είναι καιρός να μας ακούσετε».

Και το Μανιφέστο των δύο γυναικών καταλήγει:

Ο συμπρόεδρος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) Τίνο Κρουπάλα, εμφάνισε και αυτός την περασμένη εβδομάδα την «ειρηνευτική πρωτοβουλία» της δικής του κοινοβουλευτικής ομάδας. Η πρωτοβουλία αυτή είναι διατυπωμένη με πολύ εθνικιστικούς όρους, καθώς η γερμανική άκρα δεξιά δεν είναι γενικά αντίθετη στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, είναι όμως αντίθετη στον αμερικανικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, με το επιχείρημα-σύνθημα: «Αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας».

Πρακτικά βέβαια και τα δικά της συνθήματα είναι ανάλογα με αυτά του Μανιφέστου για την Ειρήνη. Ο Κρουπάλα δήλωσε ότι συνυπέγραψε και αυτός το Μανιφέστο, με αποτέλεσμα οι φιλο-Νατοϊκοί εχθροί της Βάγκενκνεχτ, εντός και εκτός του κόμματός της Αριστεράς να τη χτυπήσουν ως συνοδοιπόρο της άκρας δεξιάς.

Το ότι η δική τους πολιτική καθιστά δημοφιλή την άκρα δεξιά ουδόλως τους απασχολεί. Άλλωστε μήπως έχουν καμία δυσκολία οι Ευρωπαίοι «δημοκράτες», περιλαμβανομένης και της εντελώς απίθανης δικής μας κυβέρνησης, που ανέχθηκε τους Ναζί να μιλήσουν στη Βουλή, να συνεργαστούν όχι με τη mild άκρα δεξιά της AfD, αλλά με τους δολοφονικούς Ναζί της Πολιτοφυλακής του Αζόφ, τους ίδιους που φέρουν, και αρνούνται να τα βγάλουν, τα σύμβολα των μεραρχιών SS που ξεκλήρισαν το Δίστομο και τα Καλάβρυτα;

Η υπογραφή του Μανιφέστου από τόσες προσωπικότητες όλου του πολιτικού φάσματος αντανακλά την αποκρυστάλλωση μιας τάσης που διατρέχει οριζόντια τον πολιτικό κόσμο της Γερμανίας, περιλαμβανομένης και της Linke, του κόμματος της Βάγκενκνεχτ η ηγεσία του οποίου τα «μασάει» στο Ουκρανικό.

Ήδη το περασμένο Σαββατοκύριακο, πολλές οργανώσεις και τάσεις της Linke υπέβαλαν τροπολογίες, ζητώντας αποφασιστική συμμετοχή στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις (κάτι που η ηγεσία του κόμματος απέφευγε μέχρι τώρα να κάνει) και σε αυτή της 25^ης Φεβρουαρίου.

Αν το κόμμα δεν πάει σε μια τέτοια κατεύθυνση, είναι πολύ πιθανή η διάσπασή του. Ο πόλεμος εγκυμονεί μια καινούργια πολιτική δύναμη στη Γερμανία, που, αν καταφέρει να υπάρξει και να σταθεί στα πόδια της και αν την βοηθήσουν και άλλες δυνάμεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, μπορεί να γίνει μια μεγάλη ελπίδα για την Ευρώπη, μια μεγάλη ελπίδα για την ανθρωπότητα.

(*) Ένα τέτοιο «σημείο ρήξης», «ποιοτικής αλλαγής» των ηγεμονικών ιδεών της κοινωνίας γνωρίσαμε στην Ελλάδα αρχικά με τις διαδηλώσεις των Αγανακτισμένων και κυρίως στις 28 Οκτωβρίου 2011, με τις διαδηλώσεις κατά του μνημονίου στις τελετές της εθνικής εορτής και, στο αποκορύφωμα, με την υιοθέτηση από τον Τσίπρα, κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης Παπαδήμα, της κριτικής στο PSI και το αγγλικό δίκαιο που έκανε το Κίνημα Ανεξαρτήτων Πολιτών Σπίθα. Εκεί, για πρώτη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε ως το εναλλακτικό υποψήφιο εθνικό ηγετικό υποκείμενο.

Πηγή: kosmodromio.gr

Μια οικονομία χωρίς πρωτογενή παραγωγή είναι μια εικονική οικονομία. Δυστυχώς η ελληνική οικονομία τα τελευταία δέκα χρόνια στο τομέα της πρωτογενούς παραγωγής υπέστη μια πραγματική καταστροφή και την τελευταία τετραετία της διακυβέρνησης Κ.Μητσοτάκη υπήρξε μια πραγματικά ελεύθερη πτώση όλων των δεικτών της παραγωγής.

Δεν θέλει πολύ μυαλό ότι αυτό οφείλεται στις ολέθριες αποφάσεις της κυβέρνησης για τα Lockdown

Τα νούμερα της ΕΛΣΤΑΤ μιλούν από μόνα τους που δείχνουν την μείωση που έχει υποστεί η αγροτική παραγωγή τα τελευταία δέκα χρόνια:

22% οι γεωργικές εκμεταλλεύσεις
20% οι κτηνοτροφικές
17% οι μελισσοκομικές
ενώ η σημαντικότερη μείωση παρατηρήθηκε στα αμπέλια με 41%

Οι παραπάνω δείκτες δείχνουν ότι έχουν μετατρέψει την χώρα σε πλήρως εξαρτώμενο κράτος από τις εισαγωγές, από τις οποίες οι μόνοι που θησαυρίζουν είναι οι εισαγωγείς και τα σούπερ-μάρκετ, παραδοσιακοί υποστηρικτές των κυβερνήσεων της ΝΔ.

Αυτοί που χάνουν είναι οι καταναλωτές, οι Έλληνες πολίτες και η εθνική οικονομία που ουσιαστικά έχει απωλέσει τον βασικό πυλώνα στήριξής της.

Να θυμίσουμε για τους νεότερους που το αγνοούν ότι την δεκαετία του ’50 η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατάρτησε ένα εθνικό σχέδιο για να γίνει η Ελλάδα αυτάρκης σε δημητριακά και ρύζι , κάτι που επιτεύχθηκε σε μόλις μία εξαετία ενώ μεταμορφώθηκαν άγονες αγροτικές περιοχές σε πλουτοπαραγωγικές πηγές παραγωγής εσπεριδοειδών όπως το Άργος , η Λακωνία και η Άρτα.

Όλα αυτά καταστράφηκαν σταδιακά την τελευταία δεκαετία και ειδικότερα μετά το 2019 καθώς αυτή ήταν η κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη όπου έφτασαν να πωλούν οι παραγωγοί 0,008 λεπτά το κιλό τα βρώσιμα πορτοκάλια και 0,03 λεπτά τα προς χυμοποίηση.

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα του κλεισίματος των μεγάλων αγορών από το 2014 με τις κυρώσεις και τα εμπάργκο στην Ρωσία, την Λευκορωσία και δεν αντικαταστάθηκαν ποτέ.

Το ζήτημα είναι αν υπάρχει επιστροφή; Η απάντηση είναι όχι άμεσα και όχι από μια κυβέρνηση που τον πρωτογενή τομέα τον καταστρέφει συστηματικά για να ευνοεί τις εισαγωγές ξένων αγροτικών προϊόντων και να εισπράττουν περισσότερα τα σούπερ-μάρκετ συγγενών και φίλων. 

Πηγή: iskra.gr