Στις αρχές Ιανουαρίου του 1919 ξέσπασε στη Γερμανία η Επανάσταση των Σπαρτακιστών. Στην εξέγερση αυτή πρωταγωνιστούσε το προλεταριάτο του Βερολίνου ενώ επικεφαλής είχαν τεθεί οι ηγέτες του νεαρού Κομμουνιστικού Κόμματος Καρλ Λίμπκνεχτ, Βίλχελμ Πικ, Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Μετά την προδοσία της ηγεσίας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος και την ανοιχτή συνεργασία της με τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και τα εθνικιστικά στοιχεία του στρατού, η επανάσταση συντρίφθηκε και χιλιάδες εργάτες συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Η οριστική επικράτηση της αντεπανάστασης έγινε στις 11 Ιανουαρίου.

Στις 13 Ιανουαρίου η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας πήρε απόφαση για να περάσουν στην παρανομία ο Καρλ Λίμπκνεχτ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Την ίδια μέρα στην προλεταριακή εφημερίδα «Ρότε Φάνε», δημοσιεύτηκε άρθρο της Ρ. Λούξεμπουργκ με τίτλο «Η τάξη επικρατεί στο Βερολίνο», όπου εξηγούνται οι λόγοι της ήττας της επανάστασης.

Στις 14 Ιανουαρίου στην ίδια εφημερίδα δημοσιεύεται άρθρο του Καρλ Λίμπκνεχτ με τίτλο «Παραβλέποντας το καθετί», όπου τόνιζε: «Ναι, οι επαναστάτες εργάτες του Βερολίνου συντρίφτηκαν και οι Εμπερτ-Σάιντεμαν-Νόσκε νίκησαν… Αλλά υπάρχουν ήττες που ισοδυναμούν με νίκες, και υπάρχουν νίκες που είναι πιο μοιραίες από τις ήττες… Οι νικημένοι σήμερα εργάτες θα γίνουν αύριο νικητές γιατί η ήττα έγινε γι’ αυτούς μάθημα».

Χαιρετισμός των Γερμανών εργατών στον Καρλ Λίμπκνεχτ. Χαρακτικό εποχής.

Στις 15 Ιανουαρίου 1919 η Ασφάλεια κατάφερε να εντοπίσει το κρησφύγετο όπου κρύβονταν ο Λίμπκνεχτ και η Λούξεμπουργκ. Οι ασφαλίτες εισέβαλαν και συνέλαβαν τους δύο ηγέτες, τους οποίους μετέφεραν στο Επιτελείο Μεραρχίας Ιππικού της Φρουράς του Βερολίνου. Εκεί εκτελέστηκαν από αποθηριωμένους αξιωματικούς. Για να καλύψουν τα ίχνη τους, οι δολοφόνοι έστειλαν το πτώμα του Λίμπκνεχτ στο νεκροτομείο ως «πτώμα αγνώστου ανδρός», ενώ το πτώμα της Λούξεμπουργκ πετάχτηκε σε μια διώρυγα όπου βρέθηκε στις 31 του Μάη 1919.

Η είδηση της δολοφονίας των δύο ξεχωριστών ηγετών του γερμανικού προλεταριάτου συγκλόνισε ολόκληρη τη Γερμανία αλλά και ολόκληρο τον κόσμο, όπου οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν δεκάδες μαχητικές διαδηλώσεις. Η κηδεία του Λίμπκνεχτ στις 25 του Γενάρη 1919 και της Λούξεμπουργκ στις 13 του Ιούνη 1919 μετατράπηκαν σε μεγάλες και μαχητικές διαδηλώσεις των Γερμανών εργατών.

Ο τίτλος μας είναι από το τραγούδι για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Θάνου Μικρούτσικου:

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Για μια ακόμα φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου η αλλαγή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, παρά τις διακηρύξεις για σεβασμό στο ρόλο του προέδρου και άλλα τέτοια, αποτελεί αντικείμενο ενός εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού εντυπώσεων, αντεγκλήσεων και διαγωνισμό «πίστης» στους λεγόμενους θεσμούς. 

Η ανακοίνωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και η πρόταση του να αναλάβει Πρόεδρος της Δημοκρατίας η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, μέχρι και χθες πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας (με πρόταση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ) δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια κίνηση που εντάσσεται στην πολιτική πρακτική του εντυπωσιασμού και του πολιτικού του περιτυλίγματος με μεγάλα (και κούφια) λόγια. Ειδικά, δε, η αναφορά του κ.Μητσοτάκη σε εκέινο το “πρώτη φορά γυναίκα” για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο κι αν προσπάθησε να το πουλήσει επικοινωνιακά μάλλον δεν έπιασε.  Αυτό δεν έχει να κάνει με την θέση και την προσωπικότητα της κυρίας Σακελλαροπούλου, αλλά αφενός  με το γεγονός ότι καμία βιτρίνα καλλωπισμού δεν μπορεί να αναιρέσει την ανισότιμη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα και στον κόσμο (τους), αφετέρου έχει να κάνει με τον ίδιο τον θεσμό, το ρόλο και τις αρμοδιότητές του που όλοι γνωρίζουμε ότι μεταφράζεται σε μια «θεσμική» υπογραφή σε μέτρα που λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις. Εάν οι κυβερνήσεις λαμβάνουν αντιλαϊκά μέτρα (που λαμβάνουν) η «αρμοδιότητα» του ή της προέδρου είναι να τα υπογράφει.  

Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε αναλυτικά σε όσα ενέκρινε ή όχι η κυρία Αικ. Σακελλαροπούλου από τη θέση του δικαστικού λειτουργού. Ενδεικτικές αποφάσεις της που δημιούργησαν αρνητικές αντιδράσεις: 

• Απόρριψη των ισχυρισμών των δήμων για την εγκατάσταση ΧΥΤΑ σε Κερατέα και Γραμματικό (2012),
• απόρριψη του αιτήματος ακύρωσης της απόφασης για παραχώρηση 4.000 στρεμμάτων σε Σκουριές και Μαντέμ Λάκκο στην Ελληνικός Χρυσός (2012),
• απόρριψη των ισχυρισμών των κατοίκων των Σκουριών και διαταγή για συνέχιση των έργων των μεταλλείων (2015),
• αθώωση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην δίκη για την Λίστα Λαγκάρντ (2015),
• οριστικό τέλος (ως πρόεδρος του ΣτΕ) στον 13ο – 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (2019). 

Έχουν σημασία τα παραπάνω; Προφανώς κι έχουν διότι το κάθε πρόσωπο που προτείνεται να αναλάβει μια τέτοια θεσμική θέση κρίνεται και χρειάζεται να είναι δημόσια η επαγγελματική, πολιτική και κοινωνική του πορεία. Περισσότερη σημασία, όμως, έχει η ίδια η θέση της Προεδρίας και οι (μη) αρμοδιότητες της. Το κυρίαρχο, δηλαδή, είναι πως οι (μη) αρμοδιότητες την καθιστούν μια «διακοσμητική καρέκλα» για υπογραφές σε αντιλαϊκές πολιτικές. Που σημαίνει ότι όλος ο υπόλοιπος θόρυβος γύρω από την πρόταση και την αποδοχή της από τα κόμματα δεν έχει να κάνει με την ουσία της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αλλά με το θεαθήναι των φορέων της. 

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά καταδικάζει με τον πιο έντονο και κατηγορηματικό τρόπο ως ανεπίτρεπτη, απαράδεκτη και σεξιστική την προσωπική επίθεση που έκανε κατά την συνεδρίαση του Δ.Σ του Εργατικού Κέντρου Πειραιά στις 14/1/2020 το στέλεχος του ΠΑΜΕ, μέλος του Δ.Σ και Πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ Θανάσης Ευαγγελάκης, εναντίον της Γ.Γ. του Εργατικού Κέντρου Ζαχαρία Μαρίας χρησιμοποιώντας χυδαίους και κατάπτυστους χαρακτηρισμούς με τους οποίους επιχείρησε να προσβάλει την γυναικεία υπόστασή της.

Δεν παρέχουμε καμία συνδικαλιστική - πολιτική νομιμοποίηση σε επιθέσεις και χαρακτηρισμούς οι οποίοι είναι παντελώς ξένοι με τις αρχές και αξίες του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την αντιπαλότητα ακόμη και την σύγκρουση διαφορετικών απόψεων και αντιλήψεων στο εσωτερικό του κινήματος.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Ε.Κ. Πειραιά σε αυτό το σκηνικό κατάπτωσης και ξεπεσμού έχουν απόλυτη συνυπευθυνότητα για αυτές τις αθλιότητες που διαδραματίζονται ενώπιον τους και τις συγκαλύπτουν με την ένοχη σιωπή τους.

Καλούμε τα σωματεία μέλη μας και τους εργαζόμενους σε αυτά να αποδοκιμάσουν αυτές τις ελεεινές και ανήθικες συμπεριφορές.

Η Διοίκηση

Τα πρωτεία στα κόκκινα δάνεια κράτησαν οι ελληνικές τράπεζες και στο τρίτο τρίμηνο του 2019. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ο δείκτης των μη εξυπηρετούμενων δανείων στην Ελλάδα παρέμεινε στο υψηλότερο ποσοστό (37,4%) μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης.

Ο μέσος όρος των κόκκινων δανείων στην ευρωζώνη υποχώρησε στο ναδίρ, αγγίζοντας το 3,41% που είναι το χαμηλότερο ποσοστό από το 2015. Αρκετά υψηλός διατηρείται ο δείκτης των κόκκινων δανείων και στην Κύπρο αγγίζοντας το 20% και ακολουθούν οι Πορτογαλικές τράπεζες με 10%.

Σε αντίθεση με τις επιδόσεις τους στον τομέα των μη εξυπηρετούμενων δανείων οι ελληνικές τράπεζες διαθέτουν αρκετά ισχυρή κεφαλαιακή θέση. Μάλιστα ο βασικός δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας των ελληνικών τραπεζών (CET1) διαμορφώθηκε στο τρίτο τρίμηνο του 2019 σε υψηλότερο επίπεδο (15,9%) από τον μέσο όρο της ευρωζώνης (14,37%).

Στην χαμηλότερη θέση βρίσκονται, τέλος, οι ελληνικές τράπεζες με κριτήριο την ρευστότητα τους. Ο σχετικός δείκτης των ελληνικών τραπεζών είναι μικρότερος από το 150% που είναι και ο μέσος όρος στην ευρωζώνη. Τον υψηλότερο δείκτη διαθέτουν οι τράπεζες στη Σλοβενία (350%) και ακολουθούν οι Κυπριακές τράπεζες με δείκτη που κυμαίνεται στο 340%.

Την Ελλάδα ακολουθούν, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΚΤ, η Κύπρος, η Πορτογαλία και η Ιταλία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ - efsyn.gr