του Βασίλη Λιόση

Τον τελευταίο καιρό παίζεται ένα αστυνομικό σίριαλ στην τηλεόραση με το όνομα CHICAGO P.D. Ο επικεφαλής ενός αστυνομικού τμήματος στο Σικάγο που είναι και ο πρωταγωνιστής του σίριαλ «δεν μασάει». Υπερχειλίζει από τεστοστερόνη, έχει μπάσα φωνή και λέει λίγα λόγια και σταράτα, κοιτάει με παγωμένο βλέμμα κακοποιούς αλλά και συνεργάτες, περπατά ως άλλος καουμπόι στην Άγρια Δύση. Το κυριότερο, όμως, είναι πως όταν θέλει να αποσπάσει κάποια ομολογία πάει τους κρατούμενους στο μπουντρούμι κι εκεί τους «περιποιείται». Όλοι γνωρίζουν τις μεθόδους του, αλλά είναι κοινό μυστικό. Άλλωστε το κάνει για καλό. Κακοποιούς κακομεταχειρίζεται και για αυτό νομιμοποιείται ηθικά η όποια παράνομη βία. Εξαιτίας αυτής της ηθικά νομιμοποιημένης βίας κατορθώνει και φέρνει τις επιχειρήσεις σε πέρας.

    Ο σύγχρονος σερίφης της αμερικανικής σειράς, σίγουρα θα αποτελεί πρότυπο για τους σημερινούς κυβερνώντες. Ειδικά για τον Χρυσοχοΐδη, τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη, τον Μπογδάνο και δεν ξέρουμε ποιον άλλο. Μέσα σε ένα εξάμηνο έχουμε ένα «έξοχο» δείγμα του δόγματος «νόμος και τάξη». Σεξουαλικές παρενοχλήσεις συλληφθέντων, κατασκευή κατηγορουμένων, αποφάσεις της αστυνομίας εν είδει δικαστηρίου. Όλη αυτή η πολιτική στοχεύει συγχρόνως σε δυο στόχους: ο ένας είναι η κατατρομοκράτηση του λαού. Κανείς δεν πρέπει να κινείται και για οποιοδήποτε λόγο. Τέρμα οι διεκδικήσεις, τέρμα οι πορείες, τέρμα οι απεργίες. Ο άλλος είναι ιδεολογικός. Συγκροτούνται μύθοι και η ατζέντα μετατοπίζεται. Ποιο χρέος του ελληνικού κράτους; Ποιοι χαμηλοί μισθοί; Ποιες εργασιακές σχέσεις; Ποια κατακρεουργημένη εθνική ανεξαρτησία; Ποια φτώχια; Ποια ανεργία; Άλλα είναι τα προβλήματα. Είναι τα 100 κατειλημμένα σπίτια. Είναι τα Εξάρχεια που «δεν μπορούμε όλοι να πιούμε τον καφέ μας». Είναι τα σωματεία που μπορούν να αποφασίζουν όποτε και όπως θέλουν να κηρύσσουν απεργίες. Είναι οι πορείες που ταλαιπωρούν τον κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Πριν να θίξουμε το θέμα της αστικής δημοκρατίας, ας απαντήσουμε έστω και συντομευμένα στην επιχειρηματολογία με την οποία μας έχουν γανώσει τον εγκέφαλο:

1.    Η αναρχική ιδεολογία που κατά κύριο λόγο συνδέεται με τις καταλήψεις είναι σεβαστή αλλά δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Αλλά ποιων και πόσων ανθρώπων επηρεάζουν τη ζωή μερικές δεκάδες κατειλημμένα σπίτια που μάλιστα είναι εγκαταλελειμμένα; Ή αν υποθέσουμε ότι την επηρεάζουν, την επηρεάζουν περισσότερο από τις περικοπές που έγιναν στους μισθούς επί μία δεκαετία;

2.    Ας πάψουμε να δουλευόμαστε. Αυτοί που συχνάζουν στα μεγάλα ξενοδοχεία για τον καφέ τους ή πάνε για πλάκα στο Λονδίνο για ψώνια από πού κι ως πού φλέγονται να πάνε για καφέ στα Εξάρχεια; Η υποκρισία έχει κι αυτή όρια.

3.    Όσον αφορά τα προβλήματα που δήθεν προκαλούνται από τις πορείες στο κέντρο της Αθήνας θα πρέπει κάποια στιγμή να μας απαντήσουν για ποιο λόγο η αστυνομία κλείνει δρόμους που δεν χρειάζεται να κλείσουν και μεγαλώνουν αναίτια τον «νεκρό κύκλο». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Από όλους αυτούς τους «ευαίσθητους» ουδέποτε είδαμε την ίδια ευαισθησία για την ταλαιπωρία του κόσμου όταν προκαλείται κυκλοφοριακό από ένα ψιλόβροχο. Ή ακόμη ακόμη για μία τερατούπολη που οι πολιτικές τους έφτιαξαν και ταλαιπωρεί στα αλήθεια τον κόσμο με τα σκουπίδια, το κυκλοφοριακό, τη μόλυνση, την έλλειψη ελεύθερων χώρων.

4.    Εκεί, όμως, που η υποκρισία περισσεύει είναι οι απεργίες των σωματείων για τις οποίες μιλάνε με λυσσώδη τρόπο (αυτό για την ακρίβεια λέγεται ταξικό μίσος). Ενώ έχουν κατασκευάσει καλπονοθευτικά συστήματα και μας κυβερνούν μειοψηφίες, όταν πρόκειται για τις απεργίες απαιτούνται τα πιο αυστηρά κριτήρια. Όσον αφορά την εργοδοτική βία, τις πιέσεις και τους εκφοβισμούς, ούτε κουβέντα.   

Με τη μαγική λέξη «πλουραλισμός» προσπαθούνε να μας πείσουν πως δεν υπάρχει πιο δημοκρατικό σύστημα από την αστική δημοκρατία. Ο δήθεν πλουραλισμός της αστικής κοινωνίας είναι κατά βάση ψευδεπίγραφος και αυτό για πολλούς λόγους.

Πρώτο, το πολιτικό σύστημα που υιοθετήθηκε σε πολλές χώρες μεταπολεμικά, ήταν αυτό του δικομματισμού, όπου δύο κόμματα της αστικής τάξης διαγκωνίζονταν και διαγκωνίζονται για το ποιο θα ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία. Αν το δικομματικό σύστημα δεν μπορούσε να λειτουργήσει, τότε η λύση ήταν και είναι ο συνασπισμός των αστικών κομμάτων, ακόμη και αυτών που αποτελούσαν πριν το δικομματικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, «παιχνίδι έπαιζαν» οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου με τις δευτερεύουσες διαφορές τους να προβάλλονται ως βασικές.

Δεύτερο, οι εκλογές όσο κι αν παρουσιάζονται ως η πεμπτουσία της δημοκρατίας δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι διενεργούνται κάθε τέσσερα χρόνια.

Τρίτο, η συμμετοχή του λαού στις όποιες εκλογές είναι απλώς το να πάει στην κάλπη. Δεν διαμορφώνει θέσεις και προγράμματα, δεν θέτει την ατζέντα των εκλογών. Αυτό γίνεται από τις κομματικές αστικές γραφειοκρατίες.

Τέταρτο, όσο το εκλογικό σύστημα δεν είναι η απλή και ανόθευτη αναλογική, τότε η ψήφος των πολιτών δεν έχει την ίδια βαρύτητα και τα μικρά κόμματα υφίστανται κλοπή ψήφων.

Πέμπτο, το καθολικό δικαίωμα ψήφου κατακτήθηκε με σκληρούς αγώνες, αφού πριν από αυτό το δικαίωμα της ψήφου καθοριζόταν από ταξικούς προσδιορισμούς.

Έκτο, ποτέ δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τον πυρήνα της εφαρμοζόμενης αστικής πολιτικής και αν αυτή η τελευταία απειληθεί από κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα για τους κρατούντες, τότε η λύση είναι το πραξικόπημα και η αντεπανάσταση.

Έβδομο, οι εκλογές είναι στενά συνδεδεμένες με τη λογική της ανάθεσης. Με βάση αυτή τη λογική οι εργαζόμενοι ωθούνται στον καναπέ και στη μη συμμετοχή τους στα κινήματα.

Όγδοο, μέσω των εκλογών διαμορφώνονται πελατειακές σχέσεις και δημιουργούνται όροι και καταστάσεις πολιτικής ομηρίας.

Ένατο, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες σχηματίζεται κυβέρνηση με πενιχρότατα ποσοστά. Για παράδειγμα, με αποχή της τάξης του 50% (ΗΠΑ) και με το πρώτο κόμμα να έχει λάβει το 40% των ψήφων ένα κόμμα μπορεί να ανέλθει στην κυβερνητική εξουσία με μόλις το 20% του εκλογικού σώματος.

Δέκατο, τα δημοψηφίσματα που συνήθως κατακρίνονται ως προβληματικά, όταν τα αποτελέσματά τους δεν είναι αρεστά, γίνεται το παν προκειμένου αυτά να αλλάξουν (τα δημοψηφίσματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα).

 Ενδέκατο, βασικό στοιχείο της δημοκρατίας είναι η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, κάτι που όχι μόνο δεν θίγεται από τους υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας, αλλά αντιμετωπίζεται απαξιωτικά. Ο κανόνας είναι ένας: η φωνή του εργαζόμενου πρέπει να πνιγεί με την απειλή της απόλυσης να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του.

Δωδέκατο, δεν είναι μόνο οι εργασιακοί χώροι όπου η δημοκρατία λειτουργεί υπέρ της αστικής τάξης αλλά και τα δικαστήρια, ο στρατός κ.λπ..

Δέκατο τρίτο, όταν η αστική δημοκρατία απειλείται από τον «εσωτερικό εχθρό», τότε μπορεί και χωρίς να καταργούνται οι εκλογές να υιοθετούνται μέθοδοι αφόρητης καταπίεσης. Για παράδειγμα η εποχή του μακαρθισμού συνοδευόταν από την «ελεύθερη» διεξαγωγή εκλογών.

Δέκατο τέταρτο, σε επίπεδο θεωρίας ο πλουραλισμός για την αστική ιδεολογία ορίζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις ή σε κάθε περίπτωση να τις αμβλύνει. Για παράδειγμα, ο πλουραλισμός ορίζεται ως «η ισότιμη, με συνταγματικές εγγυήσεις προστατευόμενη ύπαρξη και δράση μιας πλειάδας κοινωνικών ομάδων της μιας δίπλα στην άλλη, μέσα σε μια κρατική οντότητα».

Δέκατο πέμπτο, σήμερα η τάση είναι η κατάργηση της φυσικής παρουσίας στις συλλογικές διαδικασίες και η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψήφου.

Πρέπει, βεβαίως, να τονίσουμε πως για όσους μάχονται οραματιζόμενοι την άλλη κοινωνία, η πολιτική τους διέπεται από μία διαλεκτική αντίφαση. Στον ένα πόλο υπάρχει η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας και του ανάπηρου χαρακτήρα της. Στον άλλο πόλο περιέχεται η συμμετοχή στους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς (κοινοβούλιο, τοπική αυτοδιοίκηση κ.ά.), μίας συμμετοχής που στοχεύει στη διεξαγωγή της ταξικής πάλης από καλύτερες θέσεις, στην κατανόηση της ίδιας της λειτουργίας της αστικής δημοκρατίας, στην αποκάλυψη της φύσης της δημοκρατίας αφού δεν υπάρχει δημοκρατία γενικά, στην υπογράμμιση ότι υπάρχει και άλλη δημοκρατία άλλου τύπου απείρως πιο δημοκρατική από την αστική. Η αποκάλυψη της ταξικής φύσης της αστικής δημοκρατίας δεν πρέπει από την άλλη να εμποδίζει την πάλη για τη διεύρυνσή της και την υπεράσπισή της, όταν αυτή απειλείται από τον ίδιο τον εκφραστή της: την αστική τάξη.  

πηγη: kommon.gr

Θυσία στον βωμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της κερδοφορίας του εγχώριου και πολυεθνικού κεφαλαίου αποτελούν τα εργατικά δικαιώματα στο πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής που ευαγγελίζεται και διαφημίζει η ίδια.

Αυτό είναι το συμπέρασμα από τις πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Στ. Πέτσα, ο οποίος αναφερόμενος στον κατώτερο μισθό εξήγγειλε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα ξεκινήσει η διαβούλευση με στόχο την προσεχή τριετία ο κατώτερος μισθός να αυξηθεί κατά 53 ευρώ...!!! Δηλαδή μια αύξηση λιγότερο από 17 ευρώ τον χρόνο.

Πρόκειται για ένα πρωτοφανή εμπαιγμό σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων σε μια περίοδο που οι τιμές στο κόστος ζωής παίρνουν την ανιούσα όπως στο ρεύμα, το πετρέλαιο αλλά και σε διάφορα καταναλωτικά αγαθά.

Ταυτόχρονα η κυβέρνηση ξεκαθαρίζοντας με ποιού το μέρος τάσσεται, μειώνει την φορολογία, τις ασφαλιστικές εισφορές για την εργοδοσία, συνυπογράφει για την αύξηση των τιμών στα Ακτοπλοϊκά εισητήρια.

Μεγάλοι κερδισμένοι από την πολυφερόμενη ανάπτυξη είναι οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και το κεφάλαιο που η κυβέρνηση δίνει γη και ύδωρ για να υπηρετήσει πιστά τα συμφέροντά τους, αυτά της ανάκαμψης των κερδών και της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς τους.

Πρόκειται για πολιτική που επιφυλάσσει για τους πολλούς ψίχουλα και προκλητικά προνόμια για τους λίγους.

Είναι μια πολιτική που το εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει να χαράξει αγωνιστική ρότα, με δυναμικές και απεργιακές δράσεις, όχι μόνο να βάλει φρένο αλλά και να δημιουργήσει τους όρους για την ρήξη, την σύγκρουση και της ανατροπή αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μια αντεπίθεση η οποία θα συγκρούεται με την πολιτική του ευρωενωσιακού μονόδρομου και του μεγάλου κεφαλαίου την οποία υπηρετεί και στις νέες συνθήκες η γνωστή πλειοψηφία της διορισμένης διοίκησης στην ΓΣΕΕ που προσέτρεξε να υπογράψει την ΣΣΕ για το 2020 με μηδενικές αυξήσεις.

Μπροστά πρέπει να μπουν τα εργατικά δικαιώματα και οι πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Στις 25 Γενάρη 2020 αμερικανικές οργανώσεις πραγματοποιούν μαζικές συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις προς τις πρεσβείες των ΗΠΑ στην Γαλλία, Ισπανία και Ελβετία προκειμένου να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα επιθετικά πολεμικά σχέδια του Τραμπ και του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στο Ιράν.

Οι λαοί όλου του κόσμου πρέπει να ξεσηκωθούν ενάντια στην πολεμική απειλή που σχεδιάζουν ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην Μέση Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο και σε άλλες περιοχές του κόσμου και αποσκοπούν στην καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, στον έλεγχο των ενεργειακών θαλάσσιων δρόμων, στην παραπέρα ενίσχυση της γεωστρατηγικής και στρατιωτικής παρουσίας τους.

Η κυβέρνηση Τραμπ κλιμακώνει την επιθετικότητά της εναντίον του Ιράν, προετοιμάζει μια νέα πολεμική αναμέτρηση και σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς και την ειρήνη.

Όλοι όσοι αντιτίθενται στα επιθετικά σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους πρέπει να αναλάβουν δράση.

Η ΠΕΝΕΝ ενώνει την φωνή της και εκφράζει την ολόθερμη αλληλεγγύη της στις αντιπολεμικές αντιϊμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις που οργανώνονται στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες στις 25 Γενάρη 2020.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Του Enrique Moreno Gimeranez.

Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι o υπαίτιoς για μια σύγκρουση με διεθνή xαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

«Οι πόλεμοι ψεύδονται. Κανένας πόλεμος δεν έχει την ειλικρίνεια να ομολογήσει: “σκοτώνω για να κλέψω”. Οι πόλεμοι επικαλούνται πάντοτε ευγενή κίνητρα: σκοτώνουν στο όνομα της ειρήνης, στο όνομα του Θεού, στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της προόδου, στο όνομα της δημοκρατίας. Και αν υπάρχει αμφιβολία, αν ένα τέτοιο ψέμα δεν είναι αρκετό, υπάρχουν διαθέσιμα τα μεγάλα ΜΜΕ για να εφεύρουν φανταστικούς εχθρούς για να δικαιολογήσουν τη μετατροπή του κόσμου σε ένα μεγάλο φρενοκομείο και ένα τεράστιο σφαγείο “, δήλωσε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο πριν από μερικά χρόνια.

Το απόσπασμα του Γκαλεάνο αποκτά απόλυτη ισχύ στην εποχή μας. Για άλλη μια φορά, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο υπαίτιος για μια σύγκρουση με διεθνή χαρακτήρα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ειρήνη και την ασφάλεια στον πλανήτη. Σήμερα η αυτοκρατορία βάζει στο στόχαστρο την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Την περασμένη Παρασκευή, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ έδωσε εντολή για τη βομβιστική επίθεση στη Βαγδάτη, πρωτεύουσα του Ιράκ, κατά την οποία σκοτώθηκαν ο διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων “Quds” των Φρουρών της Ιρανικής Επανάστασης, Κασέμ Σολεϊμανί και ο υποδιοικητής των Μονάδων Λαϊκή Κινητοποίηση του Ιράκ, Αμπού Μαχντί αλ-Μοχάντες. Το πρόσχημα αυτής της μονομερούς, αδικαιολόγητης επιθετικής ενέργειας, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και την ανεξαρτησία του Ιράκ, εξηγήθηκε από τον ίδιο τον Λευκό Οίκο μέσω του επίσημου λογαριασμού του στο Twitter: “Υπό την καθοδήγηση του Προέδρου, ο Στρατός των ΗΠΑ. έλαβε αποφασιστικά αμυντικά μέτρα για την προστασία του προσωπικού των ΗΠΑ στο εξωτερικό, σκοτώνοντας τον Κασέμ Σολεϊμανί , επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης”, έναν οργανισμό που στο τουίτ της η Ουάσιγκτον δεν χάνει την ευκαιρία να αξιολογήσει ως τρομοκράτη.

Το Ιράν απάντησε την Τρίτη με την εκτόξευση τουλάχιστον δώδεκα πυραύλων κατά της αεροπορικής βάσης Αλ Ασάντ στο Ιράκ, όπου στρατοπεδεύουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ. Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν επιβεβαίωσε την πατρότητα της επίθεσης ενώ η γραμματέας Τύπου του Λευκού Οίκου Στεφανία Γκισάμ δήλωσε: “Γνωρίζουμε τις αναφορές επιθέσεων εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων στο Ιράκ. Ο Πρόεδρος ενημερώθηκε και παρακολουθεί στενά την κατάσταση και διαβουλεύεται με την εθνική ομάδα ασφαλείας “. Ο Ντοναλντ Τραμπ επιβεβαίωσε στο Twitter ότι θα προβεί σε δηλώσεις αύριο το πρωί.

Η κυβέρνηση Τραμπ με την επίθεση στο Σολεϊμανί, καταπάτησε τη Χάρτα των Ηνωμένων Εθνών και επικαλέστηκε την “προστασία του προσωπικού της στο εξωτερικό“, ένα επιχείρημα που έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες περιπτώσεις για να δικαιολογηθούν τέτοιου είδους επιλογές χωρίς να προσφέρουν κανένα επαρκές αποδεικτικό στοιχείο: Έκρηξη του πλοίου Maine (πόλεμος κατά της Ισπανίας και παρέμβαση στην Κούβα το 1898), ατύχημα στον Κόλπο Toνκίn (Βιετνάμ), καταπολέμηση της τρομοκρατίας (Αφγανιστάν), υποτιθέμενα όπλα μαζικής καταστροφής (Ιράκ), δήθεν “εκδημοκρατισμός” (Λιβύη) και εικαζόμενη επίθεση με χημικά όπλα (Συρία), ανάμεσα σε πολλά λυπητερά επεισόδια στο βορειοαμερικανικό αρχείο πολέμου.

Ποιοι λόγοι ώθησαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να εξαπολύσει αυτή τη σοβαρή κλιμάκωση εναντίον του Ιράν; Αναμφισβήτητα, οι πρόσφατες ενέργειες του Λευκού Οίκου υποκινούνται από τα αυτοκρατορικά συμφέροντα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής.

Γιατί το Ιράν ;

Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης χαρακτηρίστηκαν από μια δραματική οπισθοδρόμηση και εχθρότητα. Σήμερα, τόσο οι Ηνωμένες Πολιτείες όσο και ο σημαντικότερος σύμμαχος της σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή –το Ισραήλ– αντιμετωπίζουν ένα δυσμενές περιφερειακό πλαίσιο για τις πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές φιλοδοξίες τους, γεγονός που περιορίζει την επιρροή τους.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το Ιράν είναι βασικός παράγοντας στη Μέση Ανατολή, έχει σταθερές σχέσεις με τη Ρωσία και υποστηρίχθηκε από την Ευρώπη μετά την μονομερή απόσυρση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία με το περσικό έθνος. Από την άλλη πλευρά, οι ευημερούσες σχέσεις μεταξύ Ιράκ και Ιράν, ιδίως μετά τις παροχή στρατιωτικών συμβουλών της Τεχεράνης προς τον Ιρακινό Στρατό και τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης που αντιμετωπίζουν το Ισλαμικό Κράτος , δεν ευχαριστούν ούτε την Ουάσινγκτον ούτε το Τελ Αβίβ.

Κατ αυτόν τον τρόπο, η επιλεκτική δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί αποτελεί επίδειξη αυτοκρατορικής δύναμης, μια απελπισμένη προσπάθεια να “να ξανακερδίσουν έδαφος” στη στρατηγική περιοχή και ένα μήνυμα προς το Ιράν στην προσπάθεια αποτροπής της προώθησης της Χεζμπολάχ (μιας σημαντικής οργάνωσης αντάρτικης αντίστασης του Λιβάνου).

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε για μια στιγμή, αυτό που διακυβεύεται στην περιοχή, τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου και ο έλεγχος γεωγραφικών θέσεων μεγάλης σημασίας στο παγκόσμιο εμπόριο. Το Ιράν κατέχει το τέταρτο απόθεμα πετρελαίου και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις των αποθεμάτων φυσικού αερίου σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, το περσικό έθνος είναι ο δεύτερος παραγωγός του Οργανισμού των Χωρών Εξαγωγής Πετρελαίου μετά τη Σαουδική Αραβία και μοιράζεται με το Κατάρ την μεγαλύτερη στον κόσμο περιοχή φυσικού αερίου, το South Pars-North Dome. Πρόσφατα, η ιρανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την ανακάλυψη νέων αποθεμάτων πετρελαίου, που έχουν μεγάλη σημασία στην περιοχή. Αυτοί οι πόροι ανοίγουν την αυτοκρατορική όρεξη.

Εξ ίσου σημαντικός είναι ο γεωπολιτικός ρόλος του Ιράν, ως σημαντικό κέντρο επικοινωνίας μεταξύ Μέσης Ανατολής, Κεντρικής και Νότιας Ασίας. Η γειτνίασή του με τους διεθνείς εμπορικούς δρόμους όπως το Στενό του Ορμούζ, – από όπου περνά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου και σχεδόν το 35% του πωλούμενου δια θαλάσσης, το κανάλι του Σουέζ, ο Περσικός Κόλπος και το Ομάν, μεταξύ άλλων, κατατάσσουν την περσική χώρα σε θύλακα στρατηγικής σημασίας.

Σε εμπορικό επίπεδο, η Τεχεράνη είναι ένας σημαντικός παράγοντας στο κινεζικό σχέδιο του νέου Δρόμου του Μεταξιού, το οποίο έχει πρωταρχικό ενδιαφέρον για το Πεκίνο, αλλά αυτό θα δημιουργούσε σημαντικές γεωπολιτικές αλλαγές εάν τερμάτιζε την οικονομική κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών μέσω της διενέργειας των εμπορικών συναλλαγών σε εθνικά νομίσματα και όχι σε δολάρια.

Η Κίνα και οι χώρες της Κεντρικής Ασίας θα έχουν πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο μέσω των ιρανικών σιδηροδρόμων. Για να κατανοηθεί η σημασία αυτού, το 2016 μια αμαξοστοιχία με 32 εμπορικά βαγόνια μεταφοράς προϊόντων, χρειάζονταν 14 ημέρες να διασχίσει την απόσταση από την  παράκτια επαρχία Zhejiang (ανατολικά της Κίνας) μέχρι την Τεχεράνη, διασχίζοντας το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν.

“Αυτή η διαδρομή είναι συγκρίσιμη και συμβατή με τις θαλάσσιες μεταφορές, οι οποίες συνήθως διαρκούν 25-30 ημέρες έως το ιρανικό λιμάνι Βandar Abbas και άλλες επτά ημέρες έως την Τεχεράνη, ενώ με τον σιδηρόδρομο φτάνει σε 14 ημέρες και το κόστος είναι επίσης ανεκτό σε σύγκριση με τις αεροπορικές μεταφορές φορτίου” , δήλωσε ο Sadaf Sabaghian, εμπορικός διευθυντής της ιρανικής εταιρείας PTV.

Ως εκ τούτου, η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν είναι επίσης ένα χτύπημα στο κινεζικό “megaproject” και τις υποδομές του και η Ουάσιγκτον, αναζητώντας την πλανητική οικονομική ηγεμονία, έχει ήδη εξαπολύσει έναν εμπορικό και τιμολογιακό πόλεμο εναντίον   του ασιατικού γίγαντα.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, μαζί με την απώλεια επιρροής της κυβέρνησης Τραμπ στη Μέση Ανατολή, μετά την απόφαση να αποχωρήσουν όλοι οι στρατιώτες των ΗΠΑ από τη Συρία, εκτός από τις μονάδες που βρίσκονται κοντά στις πετρελαϊκές περιοχές, λόγω της Επιχείρησης “Πηγή της Ειρήνης” ((στρατιωτική δράση που ξεκίνησε από την Τουρκία στις 9 Οκτωβρίου 2019 στη βόρεια Συρία), επιβεβαιώνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει την τακτική για την ανάκτηση της ισχύος τους.

Το πολιτικό παιχνίδι στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου

Με τον βομβαρδισμό της Βαγδάτης και την επιλεκτική δολοφονία του διοικητή των Ειδικών Δυνάμεων Quds των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, Κασέμ Σολεϊμανί, ο βορειοαμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει δύο αρχικούς στόχους στο εσωτερικό της χώρας του.

Αφενός, σε ένα εκλογικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μια συνεχιζόμενη πολιτική δίκη εναντίον του, αν και αυξάνει την κριτική των Δημοκρατών εναντίον του, εκτρέπει την κοινή γνώμη από αυτό το γεγονός προς έναν μεγαλύτερο λόγο, την εθνική ασφάλεια, αποδυναμώνοντας έτσι το πολιτικό σκάνδαλο της κυβέρνησής του.

Ο Εντουάρντο Μαρτίνες, ειδικός στα γεωπολιτικά, όπως μετέδωσε το RT δήλωσε ότι “με την επίθεση κατά του Σολεϊμαν , ο Τραμπ θέλει να εξασφαλίσει την επανεκλογή του”. Με αυτή την πολεμική σύγκρουση, ο Tραμπ, παρουσιάζεται στη χώρα του ως ο προκλητικός ηγέτης με ισχύ και  με αυτή τη στρατηγική επιδιώκει να οργανώσει μια νέα εκλογική νίκη.

“Στις ΗΠΑ ποτέ δεν αλλάζει Πρόεδρος σε πόλεμο”. Μια σύγκρουση ευρείας κλίμακας θα επιτρέψει στον Τραμπ να παραμείνει στην εξουσία. […] Ο (υιός) Μπους είχε δεχτεί σοβαρή κριτική στο τέλος της πρώτης του θητείας και επανεκλέχθηκε εν μέσω ενός πόλεμου (επέμβαση σε Ιράκ και Αφγανιστάν) επισημαίνει ο Μαρτίνες, σημειώνοντας ότι ¨” η ιδέα είναι να υποστηρίξουμε αυτούς που μας υπερασπίζονται και αυτό ίσχυσε για όλους τους προέδρους”.

Τα γεράκια της αυτοκρατορίας δεν έλαβαν υπ όψη κάποιες πλευρές: Την αναμενόμενη “σκληρή εκδίκηση” του Ιράν και τον άξονα της αντίστασης στον επιτιθέμενο, την απόφαση του Ιρακινού κοινοβουλίου που βάζει τέλος στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στη χώρα, μεταξύ των οποίων και αυτών του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ή την απόσυρση της Τεχεράνης από τη δέσμευσή της στην πυρηνική συμφωνία του 2015.

Υπολόγισε η κυβέρνηση Τραμπ το κόστος αυτής της νέας αντιπαράθεσης; Υποτίμησε την απάντηση; Θα μπει ο Λευκός Οίκος σε έναν νέο πόλεμο στην ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής; Έμειναν πολλά  αναπάντητα ερωτήματα σε μία διεθνή σύγκρουση που ποτέ δεν έπρεπε να ξεκινήσει.

Αρχική δημοσίευση: prensa-rebelde

Πηγή: granma.cu - ergatikosagwnas.gr