Γράφει ο Γιάννης Φασουλάς.

Όλοι το παραδέχονται. Ακόμη και αυτοί που είναι υπέρ της παραμονής της χώρας μας στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω θα βρεις την ΕΕ. Η εξάρτηση έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα, που εκτός των βασικών θεμάτων (οικονομία , άμυνα , υγεία , παιδία , δημοκρατικά δικαιώματα κ.λ.π) ακόμη και μικρότερα αιτήματα «σκοντάφτουν» στην ΕΕ και τους δανειστές, οι οποίοι αποφασίζουν –αρνητικά πάντα- γι’ αυτά, αλλά και απαιτούν και επιβάλουν «λύσεις» ενάντια στο λαό και τα φτωχά λαϊκά στρώματα και βέβαια ελέγχουν και την πορεία υλοποίησής τους. Ακόμη και τα πιο μικρά.

Υποτέλεια; Εθνική μειοδοσία; Προτεκτοράτο; Αποικία; Όπως και να το χαρακτηρίσει κανείς, μέσα θα πέσει.

Πώς μπορεί, όμως, το λαϊκό κίνημα να αντιπαρατεθεί, να παρέμβει ώστε η άθλια κατάσταση να πάρει τέλος;

Ποια άλλη απάντηση θα μπορούσε να υπάρξει παρά μόνο η αγωνιστική κινητοποίηση με θέσεις τέτοιες που να δυναμώνουν το κίνημα ενάντια στην ΕΕ;

Που να συνδέουν άμεσα και καθοριστικά κάθε αγώνα με αυτόν τον κύριο στόχο για αποδέσμευση από την ΕΕ; Από αυτόν τον λάκκο των λεόντων;

Ας δούμε μερικές τοποθετήσεις του ΚΚΕ για αυτό. Ο λόγος είναι ότι το ΚΚΕ έχει τις μεγαλύτερες δυνατότητες για να σηκώσει αυτήν την προσπάθεια.

Στην ομιλία του στο φετινό φεστιβάλ της ΚΝΕ, ο ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας είπε αναφερόμενος στην δράση του κόμματος για τα μεγάλα λαϊκά –κοινωνικά– πολιτικά ζητήματα:

«Αυτός ο αγώνας διεξάγεται αυτοτελώς από το κόμμα και χωρίς το κόμμα κάθε φορά να υποκύπτει είτε σε πιέσεις οπορτουνιστικών και αστικών δυνάμεων είτε σε πιέσεις ακόμα και των ίδιων των εργατικών - λαϊκών μαζών για λύσεις εδώ και τώρα εντός του συστήματος, πάνω σε προβλήματα που γεννά το ίδιο το σύστημα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει στη λογική "τώρα έχουμε κρίση", "τώρα έχουμε πόλεμο", "τώρα έχουμε πραξικόπημα", "τώρα έχουμε ένταση της κρατικής βίας και καταστολής", "τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φασισμό - ναζισμό", ζητήματα που η ιστορική πείρα τα έχει αναδείξει, να αποσπάται ο καθημερινός πολιτικός αγώνας από τον κύριο επαναστατικό αγώνα».

Σε συνέντευξή του στα ΝΕΑ 10 /09/ 2016 απαντώντας στο ερώτημα τι πρέπει να γίνει για να ανασυνταχθεί η χώρα και η κατάσταση της εργατικής τάξης:

«Με ημίμετρα και φτιασιδώματα, βλέποντας και κάνοντας, δεν υπάρχει λύση, παρά μόνο επανάληψη πολιτικών, προηγούμενων και σημερινών. Ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος. Απαιτούνται επαναστατικού χαρακτήρα αλλαγές στο κοινωνικό σύστημα, στο κράτος, στους θεσμούς, στην οικονομία, ανατροπές εκ βάθρων. Δηλαδή σε τελευταία ανάλυση σοσιαλιστική οικοδόμηση, απαλλαγμένη όμως από τα λάθη και τις αδυναμίες της πρώτης απόπειρας που γνώρισε η ανθρωπότητα τον 20ο αιώνα».

Στη συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη φέτος για την ΔΕΘ διαβάζουμε :

«Λύση χωρίς σύγκρουση και ρήξη με την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κυριαρχία των μονοπωλίων και του πολιτικού προσωπικού τους, δεν μπορεί να υπάρχει»

Όμως…

Όμως λίγες μέρες μετά τα παραπάνω, 500 περίπου σωματεία και ομοσπονδίες που στην συντριπτική τους πλειοψηφία ελέγχει το ΠΑΜΕ, οργάνωσαν συγκέντρωση διαμαρτυρία στο Σύνταγμα στην Αθήνα (και σε άλλες πόλεις) στις 17 Οκτώβρη και επέδωσαν στη βουλή σχέδιο νόμου.

Τα αιτήματα –από την ανακοίνωση– κάλεσμα ήταν:

• Κατάργηση των αντεργατικών νόμων
• Επαναφορά της υποχρεωτικότητας των ΣΣΕ
• Κάλυψη των απωλειών
• Αυξήσεις στους μισθούς στις συντάξεις και στις οικονομικές παροχές.

Στο σχέδιο νόμου (αντιγράφουμε από το σάιτ του 902) αναφέρονται:

• Οι συλλογικές συμβάσεις

• Επαναφορά κατωτέρων μισθών και ημερομισθίων
• Επαναφορά 13^ου και 14^ου μισθού και συντάξεων
• Κατάργηση ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Εκτός του ότι παρόμοια λένε οι συμβιβασμένοι της ΓΣΣΕ χωρίς όμως να κάνουν σοβαρές κινητοποιήσεις, παρά μόνο «επετειακές», πουθενά δεν αναφέρονται οι αιτίες αυτών των προβλημάτων και πώς αυτές οι αιτίες θα εκλείψουν.

Η μόνη αναφορά για την ΕΕ στο κείμενο είναι η εξής:

«Απέναντι στο σχεδιασμό κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, μεγαλοεργοδοσίας που έχει ως στόχο την παραπέρα μείωση των μισθών, των μεροκάματων, των κοινωνικών παροχών, να αντιπαραθέσουμε το δικό μας σχεδιασμό, τις δικές μας κόκκινες γραμμές».

Επίσης πουθενά -στην συνέντευξη τύπου του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη- δεν αναφέρεται η αναγκαιότητα μετώπου για την απόκρουση των συνεπειών και την άμεση αποδέσμευση από την μήτρα όλων των προβλημάτων την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ίσως αναρωτηθεί κάποιος: «Μα είναι κακό να διαμαρτύρονται οι εργαζόμενοι, να διαδηλώνουν;». Όχι βέβαια! Κακό είναι να μην αναφέρονται οι αιτίες των προβλημάτων και κυρίως οι τρόποι που αυτές θα επιλυθούν. Αυτό λένε ο Δ. Κουτσούμπας και το ΠΑΜΕ στα κείμενα που παραθέτουμε πιο πάνω. Και πριν καν στεγνώσει το μελάνι του Ριζοσπάστη, έκαναν τα αντίθετα.

Πώς όμως να βγουν θέσεις από την ηγεσία του κόμματος για την σύνδεση αυτών των πραγμάτων, όταν η θέση του ΚΚΕ για την αποδέσμευση είναι ότι αυτή μπορεί να γίνει μόνο με την λαική εξουσία και με σοσιαλισμό; Ότι είναι επικίνδυνη για το λαό και τα πλατιά λαϊκά στρώματα αν διεκδικηθεί τώρα;     

Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να μας κατηγορήσουν εξηγούμεθα: Η προσπάθεια για πλατύ κίνημα για αποδέσμευση είναι δεμένη με μια σειρά μέτρα: εθνικοποίηση τραπεζών, μέτρα για ανασυγκρότηση υπέρ των εργαζομένων από την σκοπιά της εργατικής τάξης, ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και την πολιτική της. Σε πλήρη αντίθεση με τον συντηρητικό και αντιδραστικό «ευρωσκεπτικισμό». Από την σκοπιά της ρήξης και όχι μέσα από συναινετικές συμφωνίες.

Υπάρχει τελικά για το ΚΚΕ σύνδεση της τακτικής με την στρατηγική; («νύχι κρέας» τα είχε πει κάποτε η Αλέκα). Αν υπάρχει τακτική, τότε το κενό είναι τεράστιο με την στρατηγική. Λέμε «αν», γιατί ενέργειες σαν αυτή τις 17 Οκτώβρη μόνο σύγχυση φέρνουν. Όπως σύγχυση φέρνει και το αντίθετό της, να περιμένεις όλα να λυθούν στο σοσιαλισμό που κάποτε ως δια μαγείας θα προκύψει.

Από τη μια πέφτεις στον οικονομισμό , από την άλλη στην μεταφυσική. Και τα δύο οπορτουνισμός είναι.

Η ηγεσία του κόμματος είναι μέσα και στα δύο.

Μέσα σε όλα λοιπόν. Και έτσι και αλλιώς. Και με τον «αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ».

Αυτά φέρνει η άρνηση των αρχών του Λενινιστικού κόμματος νέου τύπου.

Οι φίλοι, οι οπαδοί και κυρίως τα μέλη του κόμματος πρέπει να αναρωτηθούν πριν να είναι πολύ αργά. Τα ποιοτικά και μετρήσιμα χαρακτηριστικά του κόμματος, έτσι όπως τα ξέραμε όσοι για χρόνια δρούσαμε μέσα από τις γραμμές του, έχουν υποχωρήσει σε υπερθετικό βαθμό.

ΥΣ : Την διετία 2012-2014 όσα μέλη του κόμματος (και ο γράφων μέσα σε αυτούς) έβαζαν πρόταση για τέτοιες ενέργειες σαν την διαμαρτυρία της 17 Οκτώβρη, δεμένες όμως με την πρόταση για το μέτωπο του 15^ου συνέδριου του ΚΚΕ, βρέθηκαν κατηγορούμενοι από την καθοδήγηση ως οπορτουνιστές, ότι στηρίζουν τις επιδιώξεις της εθνικής αστικής τάξης…. Και, με συνοπτικές διαδικασίες, βρέθηκαν εκτός κόμματος. Τι να λένε άραγε τώρα όσοι από την καθοδήγηση πρότειναν την διαγραφή τους; Μήπως να διαγράψουν τώρα και τον….εαυτό τους;

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Κρυφός κόφτης απειλεί με νέες περικοπές τις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες οδηγούνται σε εξαΰλωση αφού λόγω των Μνημονίων έχουν περικοπεί ήδη συνολικά έως 80%.

Οι διατάξεις που θεσμοθετήθηκαν στον νόμο Κατρούγκαλου απειλούν σοβαρά να μειώσουν ξανά τις ήδη πετσοκομμένες επικουρικές συντάξεις και για τα επόμενα έτη.

Σύμφωνα με τα "Νέα" , από 1/1/2017 θα ισχύσει ο μηχανισμός περικοπής συντάξεων αν προκύπτουν ελλείμματα. Με αναλογιστικές μελέτες, το νέο υπερεπικουρικό ταμείο ΕΤΕΑΕΠ, στο οποίο εντάχθηκε και το εφάπαξ, θα πρέπει να μπορεί να αποδείξει ότι δεν καταγράφει αρνητικό πρόσημο, εσόδων και δαπανών, χωρίς την παραμικρή βοήθεια - στήριξη από το κράτος.

Αν δεν μπορεί να το κάνει, τότε θα τίθεται αυτόματα σε εφαρμογή η διαδικασία περικοπών σε βαθμό ώστε να καλύπτονται τα ελλείμματα. Το νέο υπερεπικουρικό ταμείο θα έχει τη δυνατότητα αξιοποίησης της περιουσίας του, που υπολογίζεται λίγο πάνω από 3 δισ. ευρώ.

Σημειώνεται ότι άλλα 117,3 εκατ. ευρώ προϋπολογίζονται το 2017 (στοιχεία νέου κρατικού προϋπολογισμού) από τις μειώσεις των επικουρικών συντάξεων, που έρχονται να προστεθούν στα 174,2 εκατ. που ψαλιδίστηκαν εντός του 2016. Μέχρι τα τέλη του 2016 οι δαπάνες της επικουρικής θα είναι 4 δισ. ευρώ και τα έσοδά της θα είναι 2,8 δισ. ευρώ. Έτσι η επικουρική θα μπει στο 2017 με έλλειμμα 1,2 δισ. ευρώ.

Οι δανειστές απαγορεύουν στον κρατικό προϋπολογισμό να χρηματοδοτεί κάποια από τα ελλείμματα της επικουρικής και αυτό σημαίνει ότι είτε θα αυξηθούν οι εισφορές είτε θα μειωθούν οι παροχές.

Πηγή: Τα Νέα

Με 302.000 στρέμματα καμένης βλάστησης, «το καλοκαίρι του 2016 κατατάσσεται στην 5η χειρότερη θέση των αντιπυρικών περιόδων της τελευταίας δεκαετίας», όπως ανακοίνωσε το WWF, κάνοντας τον συνολικό απολογισμό της φετινής αντιπυρικής περιόδου, η οποία επισήμως λήγει στις 31 Οκτωβρίου.

Eίναι ανάγκη ζωτική και άμεση η συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος που θα προτάξει το ζήτημα της μόνιμης και σταθερής εργασίας και θα θέσει αναχώματα στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής.

Το ποσοστό ανεργίας σταθεροποιείται πλέον γύρω στο 24%. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη μηνιαία έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ, τον Ιούλιο του 2016 η ανεργία διαμορφώθηκε στο 23,2% (27,9% στις γυναίκες και 19,4% στους άνδρες). Στα άτομα ηλικίας 15-24 το ποσοστό έφτασε το 42,7%. Να σημειωθεί επίσης πως η Ήπειρος κι η Δυτική Μακεδονία είναι οι περιοχές με τους υψηλότερους αριθμούς ανέργων κι ακολουθούν η Θεσσαλία κι Στερεά Ελλάδα. Τέλος, η Eurostat αναφέρει πως το πρώτο τρίμηνο του 2016 μόνο 4,3% των ανέργων κατάφεραν να βρουν δουλειά, το μικρότερο ποσοστό σε όλη την Ευρωζώνη.

Είναι φανερό πως παρά τα λεγόμενα μέτρα για την «κινητικότητα» των εργαζομένων και την προώθηση των επιδοτούμενων προγραμμάτων 8μηνης εργασίας, η ανεργία έχει αποκτήσει δομικά χαρακτηριστικά. Οι μακροχρόνια άνεργοι αυξάνονται ενώ η λεγόμενη κοινωφελής εργασία στοχεύει στην ανακύκλωση των εργαζομένων και αποτελεί μοχλό ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και καταβαράθρωσης των εργατικών δικαιωμάτων.

Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν φροντίζει να παρθούν μέτρα στοιχειώδους ανακούφισης των ανέργων, μάλιστα μόλις το 10% των εγγεγραμμένων λαμβάνει επίδομα, αλλά αντιθέτως σχεδιάζει ακόμα και την κατάργηση των ελάχιστων παροχών που υπάρχουν μέχρι τώρα. Είναι πρόσφατες, αλλά ενδεικτικές για την αντιδραστική τους πολιτική στόχευση, οι δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών για την πιλοτική μετατροπή του επιδόματος ανεργίας σε επίδομα προς τις επιχειρήσεις. Σκοπεύουν να μοιράσουν δηλαδή τα χρήματα από τις ασφαλιστικές εισφορές και τους φόρους του λαού όχι κατευθείαν στους ανέργους, αλλά στους εργοδότες. Μέτρο που αν προωθηθεί θα οδηγήσει νομοτελειακά όχι στη δημιουργία «κινήτρων για νέες προσλήψεις» αλλά σε νέες απολύσεις για να στελεχωθούν οι κενές θέσεις με ανακυκλωμένους εργαζόμενους και αμοιβή μικρότερη του ήδη κατακρεουργημένου κατώτατου μισθού. Πλήρες δηλαδή ξεχαρβάλωμα του εργασιακού καθεστώτος. Να σημειωθεί πως οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης έχουν πάρει κεφάλι στην αγορά εργασίας: τη διετία 2015-2016 έσπασαν για πρώτη φορά το ιστορικό φράγμα του 50% και ξεπέρασαν την πλήρη απασχόληση.

Συνεπώς είναι ανάγκη ζωτική και άμεση η συγκρότηση ενός μαζικού κινήματος που θα προτάξει το ζήτημα της μόνιμης και σταθερής εργασίας και θα θέσει αναχώματα στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής. Ήδη υπάρχουν σοβαρές προσπάθειες οι άνεργοι να πάρουν οι ίδιοι την υπόθεση στα χέρια τους, να βρεθούν, να συζητήσουν, να οργανωθούν σε επιτροπές σε κάθε γειτονιά, να διεκδικήσουν. Με κοινό συντονισμό σωματείων, επιτροπές ανέργων, εργατικών συλλογικοτήτων γειτονιάς, των νέων μορφών οργάνωσης των εργαζομένων στις νέες συνθήκες κι όλων των φορέων του μαζικού κινήματος υπάρχει η δυνατότητα να χτιστεί ένα μέτωπο που να απαιτεί μέτρα ανακούφισης των ανέργων, δωρεάν μετακίνηση με τα ΜΜΜ, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα έτη και το βασικότερο σταθερή δουλειά για όλους με αξιοπρεπή μισθό και δικαιώματα, μείωση του εργάσιμου χρόνου χωρίς μείωση των αποδοχών, νέες θέσεις εργασίας.

Στα πλαίσια αυτά είναι ελπιδοφόρα η πρωτοβουλία των Ενεργών Ανέργων για τη διοργάνωση ανοιχτής εκδήλωσης-συζήτησης «Αναζητώντας τα κοινά αιτήματα ανέργων και εργαζομένων – Η οργάνωση του αγώνα για ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ», την Δευτέρα 24/10 στις 18:00 στην αίθουσα συνεδριάσεων του Εργατικού Κέντρου Αθήνας (Μάρνης & 3ης Σεπτεμβρίου), στην οποία καλούνται να συμμετέχουν σωματεία, συνδικάτα,  συλλογικότητες ανέργων, εργαζομένων και νεολαίας.

Σήμερα φαίνεται αναγκαίο να ανοίξει η κουβέντα σε όλες τις δυνάμεις που έχουν αναφορά στο μαζικό κίνημα για τα άμεσα βήματα στην πάλη ενάντια στην ανεργία.

Σ.Π.

πηγή: kommon.gr

  ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

«Τα μηνύματα που αντάλλαξαν το βράδυ της επίθεσης στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα αποτελούν την απόλυτη ομολογία για την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής» αναφέρει στο χθεσινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της, χθες, η Εφημερίδα των Συντακτών. Δημοσιεύει τα αποκαλυπτικά μηνύματα Λαγού – Δεβελέγκου:

Στη συνέχεια αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το αποκαλυπτικό θέμα του Γιάννη Μπασκάκη, στην Εφημερίδα των Συντακτών: 

«Ξεκινά τις επόμενες μέρες στη δίκη της Χρυσής Αυγής η εξέταση των μαρτύρων κατηγορητηρίου για τη δολοφονική επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ τον Σεπτέμβριο του 2013 στο Πέραμα.

Με αυτήν την αφορμή, η «Εφ.Συν.» ανοίγει και πάλι τον φάκελο της συγκεκριμένης υπόθεσης και αποκαλύπτει νέα σημαντικά ντοκουμέντα από τις συνομιλίες του Ι. Λαγού με άλλα στελέχη της ναζιστικής οργάνωσης πριν, κατά τη διάρκεια της επίθεσης και μετά.

Τα ντοκουμέντα αυτά αποδεικνύουν βέβαια τον οργανωμένο χαρακτήρα της εγκληματικής επίθεσης, την απόλυτη γνώση του Λαγού γι’ αυτήν ήδη πριν ξεκινήσει, καθώς και την προσπάθεια της κεντρικής διοίκησης της Χρυσής Αυγής στη συνέχεια να τη συγκαλύψει.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πέντε μέρες πριν από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, και ειδικότερα στις 12/9/2013, περίπου στις 23.50 το βράδυ, το τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής στο Πέραμα πραγματοποίησε άγρια επίθεση, με λοστούς στην άκρη των οποίων υπήρχαν πρόκες και βίδες, με κοντάρια που είχαν προσαρμοσμένες μεταλλικές απολήξεις και με άλλα φονικά αντικείμενα, σε βάρος μελών του ΠΑΜΕ που έκαναν αφισοκόλληση, ενώ οι χρυσαυγίτες έσπασαν και τα αυτοκίνητά τους.

Τα θύματα της επίθεσης αναγνώρισαν στη συνέχεια τους τέσσερις κατηγορουμένους που έχουν παραπεμφθεί σήμερα στη δίκη (Αναστάσιος Πανταζής, Χρήστος-Αντώνιος Χατζηδάκης, Ιωάννης Καστρινός, Κυριάκος Αντωνακόπουλος), υποδεικνύοντας ως επικεφαλής του τάγματος εφόδου τον Πανταζή και τον Χατζηδάκη, οι οποίοι έχουν άλλωστε παραδεχτεί ότι είναι μέλη του πενταμελούς συμβουλίου που διοικεί την Τ.Ο. Περάματος, δηλαδή ηγετικά στελέχη του τοπικού Πυρήνα της Χρυσής Αυγής.

Φυσικά, ο ρόλος του Πανταζή ως επικεφαλής του τάγματος εφόδου του Περάματος είναι γνωστός. Είναι ο ίδιος που κατηγορείται και ως επικεφαλής της επίθεσης στους Αιγύπτιους αλιεργάτες στις 12/6/2012 στην ίδια περιοχή.

Αλλά έχει ενδιαφέρον ότι στην αρχική του απολογία στο Πρωτοδικείο Αθηνών (7/10/2013), όταν ερωτάται για τον ρόλο του στην επίθεση σε βάρος των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, ο Πανταζής αρνείται τα πάντα. Λέει ότι «τη συγκεκριμένη μέρα εγώ βρισκόμουν στο κατάστημά μου στο Πέραμα, από το απόγευμα στις 7 έως τις 11 το βράδυ, και έπεσα για ύπνο γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος».

Στη συνέχεια όμως ενώπιον των εφετών ανακριτριών (14/3/2014), παρ’ όλο που εξακολουθεί να αρνείται ότι υπήρξε οργανωμένη επίθεση της Χρυσής Αυγής και ότι οι χρυσαυγίτες κρατούσαν ρόπαλα και άλλα φονικά αντικείμενα, υποχρεώνεται να ανασκευάσει και να παραδεχτεί την παρουσία του στα βίαια γεγονότα. «Πήγαμε για αφισοκόλληση και έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και έγινε συμπλοκή», θα ισχυριστεί λοιπόν στις ανακρίτριες.

Αλλεπάλληλες τηλεφωνικές συνομιλίες

Το τι στ’ αλήθεια έγινε βέβαια εκείνο το βράδυ μάς το αφηγείται ο ίδιος ο Λαγός μέσα από τα ντοκουμέντα που παρουσιάζουμε παρακάτω. Ας σταθούμε όμως πρώτα σε ένα σημαντικό στοιχείο που φέρνουμε σήμερα στο φως. Ηδη από τις 22.42.25 της 12/9/2013, δηλαδή πάνω από μία ώρα πριν ξεκινήσει η επίθεση, ο Λαγός έχει αλλεπάλληλες τηλεφωνικές συνομιλίες με έναν αριθμό κινητού ο οποίος είναι στο όνομα κάποιας γυναίκας.

Ο πρόεδρος του Συνδικάτου Μετάλλου, Σωτήρης Πουλικόγιαννης, χτυπημένος στο κεφάλι μετά τη δολοφονική επίθεση της Χρυσής Αυγής στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Από τα στοιχεία όμως της δικογραφίας προκύπτει ότι χρήση του αριθμού αυτού κάνει -ποιος άλλος;- ο Αναστάσιος Πανταζής. Ο Λαγός λοιπόν, μέχρι τις 23.45 (η επίθεση πραγματοποιείται περίπου 23.50), έχει συνομιλήσει με αυτόν τον αριθμό τουλάχιστον τέσσερις φορές.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Λαγός είναι βέβαια ο περιφερειάρχης Πειραιά της Χρυσής Αυγής, δηλαδή ο ιεραρχικά ανώτερος των πυρηναρχών της περιοχής και υπεύθυνος για τη δράση των τοπικών ταγμάτων εφόδου.

Ετσι λοιπόν, παράλληλα με τον αριθμό του οποίου κάνει χρήση ο Πανταζής, ο Λαγός εκείνο το βράδυ μιλάει και με τον πυρηνάρχη της Νίκαιας Γεώργιο Πατέλη, στον οποίο στις 23.49.41 στέλνει το εξής γραπτό μήνυμα: «και πολύ καλά έκανες. Παρεμπιπτόντως μάλλον θα φάνε γερό πέσιμο τα κομμούνια σήμερα στο Πέραμα. Εχουν βγει και βάφουν και μάζεψε ο Τάσος (σ.σ. ο Πανταζής) καμιά 30άρα και πάνε από κει».

Στις 23.52.19 ο Λαγός ξαναστέλνει μήνυμα στον Πατέλη, ο οποίος προφανώς ρωτά αν στο Πέραμα χρειάζονται ενισχύσεις, και του γράφει: «Οχι θα καθαρίσουν αυτοί. Αρα είχαν γενική κινητοποίηση».

Στις 23.52.44 ο Λαγός έχει και πάλι τηλεφωνική συνομιλία με τον αριθμό του οποίου κάνει χρήση ο Πανταζής, για να στείλει τελικά στον Πατέλη στις 23.56.58: «Πήραν μια πρώτη απάντηση». Οπως προκύπτει λοιπόν από τις συνομιλίες, ο Λαγός έχει πλήρη εικόνα για την επίθεση, ήδη πριν αυτή ξεκινήσει, καθώς και για την εξέλιξή της.

Από αριστερά ο πυρηνάρχης Νίκαιας Γεώργιος Πατέλης με τον πυρηνάρχη Πειραιά Σωτήρη Δεβελέκο

Οσον αφορά τον οργανωμένο χαρακτήρα της επίθεσης από τη Χρυσή Αυγή και τον ρόλο του Πανταζή ως επικεφαλής της, μας διαφωτίζει πλήρως ο ίδιος ο Λαγός στο πλήθος των μηνυμάτων που ανταλλάσσει με τον νυν πυρηνάρχη Πειραιά, Σωτήρη Δεβελέκο, τα οποία και φέρνουμε σήμερα στο φως.

Ο εξαιρετικά αποκαλυπτικός αυτός διάλογος, o οποίος αποτελεί την απόλυτη ομολογία για την εγκληματική δράση της ναζιστικής οργάνωσης, πραγματοποιείται το ίδιο βράδυ 12/9/2013 προς 13/9/2013 από τις 23.57.54 μέχρι και τις 00.24.56, δηλαδή, όπως προκύπτει και από το περιεχόμενό του, κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη της επίθεσης.

Τον παραθέτουμε αυτούσιο. Επισημαίνουμε απλώς το πρώτο πληθυντικό που χρησιμοποιεί ο Λαγός («τους μακελέψαμε» κτλ.), καθώς και το τελευταίο μήνυμα του Δεβελέκου, ο οποίος, αφού εξυμνεί το τάγμα εφόδου του Περάματος, λέει στον Λαγό ότι σε λίγο θα έχει -προφανώς αντίστοιχα- «νέα και από Κορυδαλλό…».

Αριστερά από τον Γερμενή ο Αναστάσιος Πανταζής, κατηγορούμενος ως επικεφαλής των επιθέσεων στους συνδικαλιστές τους ΠΑΜΕ και στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και δεξιά του ο νυν πυρηνάρχης Περάματος Περικλής Μουλιανάκης | VICE / Φώτης Πλέγας

Τα επόμενα «νέα» πάντως που ήρθαν πέντε μέρες μετά ήταν η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Προσθέτουμε ακόμα ότι αμέσως μετά την ανταλλαγή των συγκεκριμένων μηνυμάτων ακολουθεί και η περίφημη τηλεφωνική συνομιλία που η «Εφ.Συν.» δημοσιοποίησε πριν από δύο χρόνια (12/9/2014, «Τους λιώσαμε, τους ισοπεδώσαμε στο Πέραμα»!), κατά την οποία ο Λαγός πανηγυρίζει για την εγκληματική ενέργεια μιλώντας και πάλι με τον Δεβελέκο.

Αλλά ο Λαγός, το βράδυ της επίθεσης στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, δεν συνομιλεί μόνο με τα ηγετικά στελέχη της περιφέρειάς του. Επικοινωνεί και με τον Ηλία Παναγιώταρο με γραπτό μήνυμα στις 23.55.56, ενώ την επόμενη μέρα το πρωί (11.16.49, 13/9/2013) έχει τηλεφωνική συνομιλία με τον Ηλία Κασιδιάρη. Συμπτωματικά αυτοί οι δύο είναι που αναλαμβάνουν και την επιχείρηση συγκάλυψης εκ μέρους της κεντρικής διοίκησης της Χρυσής Αυγής.

Αρνούνται την επίθεση

Ετσι, στις 16/9/2013, τέσσερις μέρες μετά την επίθεση, ο Κασιδιάρης και ο Παναγιώταρος κάνουν εκπομπή στον επίσημο ιστότοπο της οργάνωσης και εκεί αρνούνται ότι η επίθεση στο Πέραμα έγινε από τη Χρυσή Αυγή και προσπαθούν να αμφισβητήσουν τις αναγνωρίσεις των στελεχών τους από τους παθόντες.

Πριν και κατά τη διάρκεια της επίθεσης στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, ο Λαγός συνομιλεί με αριθμό του οποίου κάνει χρήση ο Αναστάσιος Πανατζής (συνεπιβάτης στην πρώτη μηχανή από αριστερά) και με τον πυρηνάρχη Νίκαιας Γεώργιο Πατέλη (οδηγός στη δεύτερη).

Αφού εξανίστανται λοιπόν για την έρευνα της αστυνομίας στα γραφεία του Πυρήνα Περάματος το επόμενο από την επίθεση βράδυ, λένε:

Παναγιώταρος: Και γιατί; Γιατί σύμφωνα με καταγγελία κάποιων σκληροπυρηνικών εντός εισαγωγικών ΚΚΕδων και του ΠΑΜΕ, ότι σε μια αφισοκόλληση που έκαναν στο Πέραμα δεχτήκαν επίθεση από κάποιους, οι οποίοι φοράγανε κουκούλες, κράνη, ήταν καλυμμένα τα πρόσωπά τους…

Κασιδιάρης: Οχι, κατά τον Κουτσούμπα είχαν καλυμμένα πρόσωπα, κουκούλα και ήταν νύχτα, αλλά εμείς τους αναγνωρίσαμε.

Παναγιώταρος: Αλλά αναγνωρίσανε τρεις και μάλιστα, λέει, ο ένας τους συστήθηκε ότι είναι ο υπεύθυνος των γραφείων του Περάματος και ότι θέλανε να τους βαρέσουν, δηλαδή… οι άνθρωποι είναι νούμερα και γελοίοι.

Σε αυτήν τη γραμμή λοιπόν η Χρυσή Αυγή δημοσιεύει στην ομώνυμη εφημερίδα της στις 18/9/2013 τα εξής: «Αγνωστοι συνεπλάκησαν με μέλη του ΚΚΕ στην περιοχή του Περάματος με αποτέλεσμα η παράνομη αφισοκόλληση των ορφανών του Μαρξ να πάει “περίπατο”. Το περίεργο της όλης υπόθεσης είναι πως οι ΚΚΕδες είδαν Χρυσαυγίτες να τους χτυπάνε αλλά φυσικά οι μαρτυρίες είναι μόνο δικές τους γιατί δεν υπάρχει καμία επίσημη μαρτυρία που να δείχνει πως ήταν υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής».

Στη συνέχεια βέβαια η υπερασπιστική γραμμή άλλαξε και η αλλαγή αυτή προδίδει και την ενοχή της οργάνωσης. Μετά τη δημοσιοποίηση το 2014 της συνομιλίας Λαγού-Δεβελέκου, ο Λαγός παραδέχτηκε ότι επρόκειτο για χρυσαυγίτες, απλώς ισχυρίστηκε ότι τα πράγματα έγιναν ανάποδα, δηλαδή ότι «οι κομμουνιστές […] επιτέθηκαν σε κάποιους Χρυσαυγίτες και στην συμπλοκή που ακολούθησε χτύπησαν κάποιοι εκατέρωθεν».

Ισχυρίστηκε ακόμα ότι ο ίδιος δεν έδωσε εντολή για την επίθεση γιατί, λέει, έμαθε εκ των υστέρων τι είχε συμβεί. Φυσικά μετά και τις σημερινές αποκαλύψεις ο ισχυρισμός αυτός καταρρέει. Θυμίζουμε άλλωστε και το βίντεο στο οποίο καταγράφεται ο Λαγός στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος (8/8/2013) να προαναγγέλλει τη συγκεκριμένη επίθεση, λέγοντας ότι «οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ […] θα εξαφανιστούν από εδώ πέρα μέσα».

πηγη: imerodromos.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Άστραψε και βρόντηξε ο Ριζοσπάστης και το ΚΚΕ με το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών στο Χαρίλαο Φλωράκη. «Η κριτική και η αυτοκριτική» αποτίμηση ιστορικών περιόδων της δράσης του ΚΚΕ, καθώς και ηγετικών φυσιογνωμιών του, θεωρείται λίγο ως πολύ  «ιδιοκτησία» του.

Είναι όμως μόνο αυτό; Το ΚΚΕ αντιδρά διότι το συγκεκριμένο αφιέρωμα –πέρα από προφανείς σκοπιμότητες της υποστηρικτικής  προς το ΣΥΡΙΖΑ εφημερίδας – αποκαλύπτει τραγικές πλευρές της πολιτικής του γραμμής, ειδικά στην μεταπολιτευτική περίοδο, για τις οποίες η ηγεσία του θα προτιμούσε μια αποστειρωμένη αποτίμηση.

Το ΚΚΕ  τιμά τον αντάρτη και επαναστάτη καπετάν Γιώτη, καθώς και την πολιτική του διαθήκη «προς το ΚΚΕ και μόνο». Αρνείται ωστόσο τη συζήτηση για την  πολιτική γραμμή ήττας της κομμουνιστικής αριστεράς και ενσωμάτωσής της στη αστική πολιτική σε κρίσιμες περιόδους. Στη συλλογιστική του, το μεγαλείο του Φλωράκη σχετίζεται με τη δράση του μέσα από τις γραμμές του «ηρωικού ΚΚΕ», τα δε λάθη του ίδιου (δεν κατονομάστηκαν ποτέ, απλά υπονοούνται ασθενικά}, σχετίζονται με τις επιδράσεις των «οπορτουνιστικών δυνάμεων εντός και εκτός κόμματος».

Από την άλλη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ –πλειάδα στελεχών του οποίου, ανήκει  στις πολιτικές αναδείξεις του Χαρίλαου Φλωράκη και του ΚΚΕ στην μεταπολιτευτική περίοδο- στοχεύει στην κεφαλοποίηση του  πολιτικού κέρδους υπέρ μιας διαχειριστικής αστικής γραμμής, που συνιστά η κατάληξη της γραμμής του ΚΚΕ για κυβέρνηση της «αλλαγής» ή άλλων παραλλαγών. Επιδιώκει έτσι  να μετατρέψει τον αντάρτη και επαναστάτη καπετάν Γιώτη σε φολκλόρ, να τον κοντύνει σε  διακοσμητικό σουβενίρ της κυβέρνησης  ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Ανεξάρτητα από αυτές τις επιδιώξεις, τις αναγνώσεις, τις χρήσεις  και την διαπάλη που θα γίνει, η ιστορική έρευνα των δύο δημοσιογράφων στο αφιέρωμα, είναι ενδιαφέρουσα και  αναδεικνύει σοβαρότατες πλευρές με πολιτική σημασία.

Η πολιτική τακτική και στρατηγική του ΚΚΕ στην μεταπολιτευτική περίοδο την οποία ομολογουμένως σφράγισε ο Χαρίλαος Φλωράκης, στηρίχτηκε σε ένα ενιαίο κορμό ιδεολογικών και πολιτικών προσεγγίσεων, με μικρές παραλλαγές.

Ως «στρατηγικός» σκοπός οριζόταν η επανάσταση (όχι και τόσο ρητά και φωναχτά) και ο σοσιαλισμός (κατά βάση στην εκδοχή του «υπαρκτού»).

Τελικά όμως όλη η συζήτηση ήταν για την «τακτική».

Η τακτική,  όχι μόνο δεν  αποτελούσε  τον «υπηρέτη» της στρατηγικής, αλλά,  αντίστροφα, η στρατηγική ήταν η απλή θεραπαινίδα της τακτικής πολιτικής παρέμβασης, που αποτελούσε το πρώτο και μοναδικό κριτήριο πολιτικής πράξης γενικά.

Στο πλαίσιο αυτής της συλλογιστικής ξεχωρίζουν τρείς βασικές αφετηρίες:

Πρώτον, υπάρχουν «άμεσα, ζωτικά προβλήματα», τα οποία αν και σχετίζονται με τη «στρεβλή καπιταλιστική ανάπτυξη», είναι «ώριμα στη λαϊκή συνείδηση» και επομένως μπορούν και είναι επείγον να επιλυθούν άμεσα, χωρίς ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού πλαισίου.

Δεύτερο, αν και η «επανάσταση» είναι ο στόχος,  μια κυβέρνηση πριν την επανάσταση  θα ανοίξει το δρόμο για αυτήν, ενώ θα τακτοποιήσει τα «επείγοντα και άλυτα» προβλήματα.

Τρίτο, για να φτιαχτεί μια κυβέρνηση απαιτούνται και δυνάμεις μη επαναστατικές (εφόσον δε μιλάμε για επαναστατική κυβέρνηση) και επομένως κριτήριο υπηρέτησης αυτής της κατεύθυνσης, είναι ακριβώς ένα μέτωπο με μη-επαναστατικές δυνάμεις (πολιτικά) και με ευρύτερη κοινωνική ακτινοβολία (μικρο-αστικές ή/και αστικές).

Όλη η μεταπολιτευτική εικόνα του ΚΚΕ διαμορφώνεται γύρω από αυτές τις παραδοχές.

Ποια ήταν τα «άμεσα, ζωτικά προβλήματα», που θα λύνονταν σε πρώτο «στάδιο» ή «φάση»;  Λίγο ως πολύ αυτά  αφορούσαν την «εξάρτηση της χώρας», τη μονοπωλιακή «ασυδοσία», τη «μονόπλευρη» λιτότητα και τα «άλυτα δημοκρατικά προβλήματα», με αιχμή την απλή αναλογική.  Η εργατική αντικαπιταλιστική οπτική επιζούσε κατά βάση στα κομματικά συνέδρια, αλλά ήταν μονίμως εξορισμένη από το πρώτο πλάνο ανάλυσης, συνθηματολογίας, πολιτικής παρέμβασης, επιχειρηματολογίας και συγκέντρωσης αντίστοιχων κοινωνικών δυνάμεων. Πόσο μάλλον ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.

Ποια θα ήταν η «πολιτική κατάσταση» ή στάδιο εκπλήρωσης αυτού του έργου, καθώς και  η αντίστοιχη κυβέρνηση που θα υλοποιούσε τα καθήκοντα αυτά;

Στις κατά καιρούς εκδοχές των προγραμμάτων του ΚΚΕ, είχαμε:

Το 1973 αυτή «φάση» ήταν η «Νέα Δημοκρατία» (τι ειρωνία!).

Το 1978 ονομάστηκε «κυβέρνηση των δημοκρατικών δυνάμεων» με ρητά αναφερόμενο εταίρο το ΠΑΣΟΚ.

Το 1981 ονομάστηκε «κυβέρνηση πραγματικής αλλαγής», πάλι με βασική απεύθυνση στο κυβερνητικό πλέον ΠΑΣΟΚ.

Το 1984 ονομάστηκε «άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων», με νέα πρόταση προς το ΠΑΣΟΚ. Ο θαυμασμός εκείνη την περίοδο για τον Α. Παπανδρέου ήταν απερίγραπτος…

Το 1987  ονομάστηκε «αλλαγή με κατεύθυνση το σοσιαλισμό», με κορμό τις δυνάμεις που θα συμφωνούσαν με μια «νέου τύπου ανάπτυξη της χώρας».

Το 1989 θεωρήθηκε ότι η «κάθαρση» προηγείται της «αλλαγής» και έτσι δεν διακηρύχτηκε απλά αλλά υλοποιήθηκε με τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (ΝΔ-ενιαίος ΣΥΝ με επικεφαλής το Χ. Φλωράκη), με αποκλεισμό των «ενδιάμεσων γύφτων» του ΠΑΣΟΚ (αγαπημένη ρήση της περιόδου από πολλούς). Είναι η εποχή του πολιτικού έρωτα με τον Μητσοτάκη…

Το 1990 ονομάστηκε Οικουμενική κυβέρνηση με στήριξη από ΝΔ-ΠΑΣΟΣΚ και ενιαίου ΣΥΝ.

Με αυτά και με εκείνα, κατά κύματα,  εκκαθαρίζονται διαρκώς αριστερές αμφισβητήσεις της γραμμής, με πιο χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική τη ρήξη της ΚΝΕ, του Γράψα, του Κάππου και άλλων μελών της ΚΕ το 89-90. Ακόμη περισσότερο, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, εργάτες και άλλοι μπαίνουν αλλά και αποχωρούν με τον ίδιο ρυθμό, ενώ κάποιοι λίγοι αλλά πολύ «γνωστοί» από την εκάστοτε ηγεσία στελεχώνουν τα αστικά κόμματα και άλλα κέντρα εξουσίας.  Ο σημερινός γραμματέας πολιτικού σχεδιασμού της ΝΔ Τάκης Θεοδωρικάκος ήταν ο εκλεκτός  του ΠΓ του ΚΚΕ (από κοινού «συντηρητικών» και «ανανεωτικών»), ως επικεφαλής της ΚΝΕ, μετά την καρατόμηση της «ΚΝΕ-Γράψα».

To Δωδέκατο Συνέδριο του ΚΚΕ (1987) αποτέλεσε τομή μέσα σε αυτή τη συνέχεια, καθώς ήταν πράγματι εκείνο το οποίο δίπλα στην πολιτική συνθηματολογία για την «κυβέρνηση της αλλαγής με κατεύθυνση το σοσιαλισμό», πρόσθεσε ρητά την επιλογή για συμμαχία με ότι πιο  δεξιό και συμβιβασμένο είχε γεννήσει το πολιτικό σύστημα στα αριστερά του  στην Ελλάδα (Κύρκος/ΕΑΡ, ρετάλια ΠΑΣΟΚ κ.α), αλλά και  ένα σχετικά πλήρες πρόγραμμα οικονομικής διακυβέρνησης που ονομάστηκε «νέου τύπου ανάπτυξη».

Τα πράγματα «ωρίμασαν» στο εξής και απέκτησαν άλλη δυναμική. Η πρόταση διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι προϊόν αυτής της πολιτικής διαδρομής, αλλά στην πιο εκφυλιστική εκδοχή της. Οι διάφοροι υποστηρικτές του, προσπαθούν να την «χρεώσουν» εξολοκλήρου στο Χαρίλαο Φλωράκη, προκαλώντας έκδηλη αμηχανία στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ.

Η πολιτική γραμμή του ΚΚΕ δε διαμορφώνεται απλά στα συνέδριά του, αλλά σε σύνδεση με την ένταξή του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και κυρίαρχα μέσω της ειδικής πολιτικής σχέσης του με το ΚΚΣΕ.

Η περεστρόικα και ο «νέος τρόπος σκέψης» του Γκορπατσώφ είχαν πάρει τα μυαλά της «ανανεωτικής πτέρυγας» του ΚΚΕ, που αναπτυσσόταν ακριβώς δίπλα και υπό την προστασία του Χαρίλαου Φλωράκη. Παρά τις κάποιες διαισθητικές αντιρρήσεις του κατά καιρούς (σε ότι αφορά σύμβολα κυρίως), ο ιστορικός ηγέτης του ΚΚΕ, μέσω των λογογράφων του Μίμη Ανδουλάκη, Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων εκείνη την περίοδο, σηκώνει το βάρος της υποστήριξης της ανοιχτής πλέον καπιταλιστικής παλινόρθωσης και υποταγής στον ιμπεριαλισμό.

Προσωπικά θα μου μείνει αξέχαστη η απαίτηση (προς την οργάνωση σπουδάζουσας Αθήνας της ΚΝΕ)  του ΠΓ του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο, για ματαίωση διαμαρτυρίας του Συλλόγου Φοιτητών της Παντείου σε διάλεξη του τότε πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Αθήνα Ρόμπερτ Κήλυ στο κεντρικό αμφιθέατρο της σχολής, στο όνομα της υπεράσπισης του «νέου τρόπου σκέψης» των Σοβιετικών. Ούτε το γεγονός ότι έγινε κλήση μου  σε απολογία σε  συνεδρίαση του ΠΓ (αξημέρωτα!), για να εξεταστεί η καταγγελία του ίδιου πρέσβη σε τηλεφώνημά του προς το ΚΚΕ για συμβολική κατάληψη αμερικάνικου ιδιωτικού κολλεγίου στην Αθήνα και κάψιμο αμερικάνικης σημαίας… Ο ηγέτης του ΚΚΕ, στην οργισμένη παρέμβασή του για την «προσβολή του αμερικάνικου λαού και συμμάχου στην αντιφασιστική νίκη»,  συνέτριβε στα μάτια μου την εικόνα που είχε σχηματιστεί για αυτόν.

Ξεχωριστή σημασία έχουν τα αναφερόμενα στο αφιέρωμα για την έκδοση της εφημερίδας ΠΡΩΤΗ, με απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ, σε συνεργασία με το γνωστό μας σήμερα Χ. Καλογρίτσα.

Παρά τις όποιες παραλλαγές αφηγήσεων, είναι αδιαμφισβήτητο ότι η ηγεσία του ΚΚΕ τότε και ο Χ. Φλωράκης προσωπικά, επιχείρησαν να διαμορφώσουν όρους νίκης της «νέας ανανεωτικής γραμμής» όχι απλά της συνεργασίας με τον Κύρκο αλλά και της συναλλαγής με αστικές δυνάμεις εκτός κομματικών διαδικασιών ΚΚΕ και σε συνεργασία με επιχειρηματικά συμφέροντα πολλαπλών ρόλων. Με την ευκαιρία, διευθυντής στην εφημερίδα ΠΡΩΤΗ είχε οριστεί ο Πρόεδρος του σημερινού Υπερ-Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων Σ. Πιτσιόρλας…  Φυσικά το παιχνίδι μετά ξέφυγε και οι «ανανεωτικοί» έδρασαν με αυτοτέλεια.

Έχει ειπωθεί πως «σημασία δεν έχει πόσες φορές πέφτεις, αλλά πόσες φορές σηκώνεσαι». Αυτό αφορά και όλες τις μεγάλες στιγμές ανόδου και ήττας, λαμπρών αγώνων και τραγικών λαθών του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.  Ο Χαρίλαος Φλωράκης, γνήσιο γέννημα αυτού του κινήματος, αντιπροσωπεύει και τις δύο αυτές πλευρές. Όσοι αγωνιούν για την επανεξόρμηση των απελευθερωτικών κομμουνιστικών ιδεών, τίποτα δεν έχουν να φοβηθούν από την ιστορική έρευνα και αναγκαία κριτική και αυτοκριτική…

πηγή: pandiera.gr

Η περίοδος ξηρασίας αναμένεται να επιμηκυνθεί κατά ένα μήνα, με ανάλογες αυξήσεις στον αριθμό των ημερών με αυξημένο κίνδυνο πυρκαγιάς.

Η εργατική τάξη χρειάζεται την ενότητα για να νικήσει. Χρειάζεται να ξεπεράσει τον κάθε είδους κατακερματισμό (οικονομικό, οργανωτικό, πολιτικό, ιδεολογικό κλπ) που επιβάλλει το καπιταλιστικό σύστημα. Χωρίς ενότητα είναι αδύνατη η αλλαγή της κοινωνίας. Αυτή είναι μια βασική αρχή του μαρξισμού λενινισμού διατυπωμένη ήδη από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες φορές.

Ο λαός (εργατική τάξη, αγρότες, μικροαστοί) χρειάζεται επίσης ενότητα για να νικήσει. Και όχι ενότητα για την ενότητα. Ενότητα σε αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση.  Δηλαδή, αγωνιστική, ταξική ενότητα για σύγκρουση με την ΕΕ, τις ΗΠΑ και την ντόπια πλουτοκρατία. Με σημερινούς όρους αυτό συγκεκριμένα σημαίνει: ενότητα γύρω από ένα πρόγραμμα διεξόδου που θα περιλαμβάνει τη διαγραφή του χρέους, τη ρήξη – αποδέσμευση από την ΕΕ, την εθνικοποίηση των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε φιλολαϊκή ανάπτυξη. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα αποτελεί δρόμο πραγματικής σύγκρουσης με το μονοπωλιακό κεφάλαιο, εγχώριο και ξένο, και όχι απλώς λόγια. Μόνο ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να οδηγήσει σε μια άλλη κοινωνικο-οικονομική οργάνωση.

Σήμερα υπάρχουν πάρα πολλοί, είτε ανένταχτοι κομματικά, είτε ενταγμένοι αγωνιστές που βλέπουν την αναγκαιότητα ενός τέτοιου προγράμματος διεξόδου και που κατανοούν την ανάγκη συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων γύρω από ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Με αυτή την έννοια, τοποθετήσεις, όπως αυτή του ΓΓ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα, που θεωρούν τέτοιους αγωνιστές ή πολιτικές οργανώσεις ως συμπλήρωμα του ΣΥΡΙΖΑ και που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι διαφορετικά πράγματα, δεν έχουν καμιά λογική βάση. Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα είναι παράλογη και μακριά από την πραγματικότητα η ταύτιση με την ίδια ετικέτα (“οπορτουνισμός”) όσων είναι ενάντιοι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ με εκείνους που την ανέχονται ή την υποστηρίζουν. Κυρίως όμως τέτοιες τοποθετήσεις δεν βοηθούν στην ανάπτυξη του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος και στη συσπείρωση των αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών δυνάμεων. Το αντίθετο πετυχαίνουν.

Μόνο η συνεργασία των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που συμφωνούν στο  παραπάνω πρόγραμμα διεξόδου μπορεί να οδηγήσει σε μια ανάταση αγωνιστική του λαού και στη νίκη του. Σε μια τέτοια συνεργασία, η κάθε πολιτική δύναμη θα έχει την αυτοτέλειά της και εκεί η ζωή θα δείξει ποια δύναμη είναι αταλάντευτη, επαναστατική και ποια αντιπροσωπεύει τις ταλαντευόμενες, ριζοσπαστικοποιημένες μικροαστικές δυνάμεις. Πάντως, και οι μεν και οι δε χρειάζονται στον αγώνα, όπως τότε στο ΕΑΜ που συσπείρωσε τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού και που αν είχε εφαρμόσει το πρόγραμμά του (όπως υποστήριζε ο Άρης Βελουχιώτης και πολλοί άλλοι) δεν θα είχαμε την ήττα του λαϊκού κινήματος.

            Ο επίμονος

«Λάθος» ήταν, λένε τώρα. Δε μίλησε ποτέ ο Ερντογάν για δημοψήφισμα σχετικά με τη (Δυτική) Θράκη.

Και ποιος έκανε το «λάθος»; Όχι κάποιο ανεύθυνο blog, αλλά το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων! Και στηριγμένη σε ένα «λάθος», η ελληνική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς εθνικιστές ΑΝΕΛ, πρόλαβε να βγάλει μια ανακοίνωση που παιανίζει ότι «η Θράκη είναι ελληνική, δημοκρατική και ευρωπαϊκή», συμπληρώνοντας την εθνικιστική πολεμοχαρή υστερία του Ερντογάν.

Η αλήθεια είναι πικρή και αμείλικτη. Ναι, «πρώτα φτιάχτηκαν τα αμπέλια και μετά τα σύνορα», που τα χώρισαν. Αλλά αυτό δεν ήταν μια απλή διαδικασία τοποθέτησης συνοριακών σημαδιών, πασσάλων και φραχτών. Πέρα από λογικές εθνικής ή άλλης καθαρότητας, τα σημερινά σύνορα όπου γης, φτιάχτηκαν βίαια ακολουθώντας κατά βάση τον σχηματισμό χωριστών καπιταλιστικών κρατών (όχι απαραίτητα σε βάση μονο-εθνική, αλλά πάντα με κατασκευή εθνικής ιδεολογίας και ιστορίας),  άλλαξαν κατά καιρούς με πόλεμο και μετασχηματίζονται  και σήμερα με ποταμούς αίματος (εκτός ελαχίστων περιπτώσεων)  των λαών και ειδικά της νεολαίας.

Δεν παίζει κανείς λοιπόν απερίσκεπτα με τα σύνορα.

Όταν το κάνει, σημαίνει ότι θέλει να παίξει παιχνίδια πολέμου. Υπάρχουν, ναι, δίκαιοι πόλεμοι εθνικής ανεξαρτησίας, ενάντια σε εθνική καταπίεση ή/και ιμπεριαλιστική κατοχή (κούρδοι, παλαιστίνιοι κ.α.). Ο βασικός ωστόσο κανόνας είναι ότι σήμερα ο πόλεμος στη βάση των εθνικών ιδεολογιών, της αστικής και ιμπεριαλιστικής ρητορικής (προστασία «εξωχώριων εθνικών αδελφών», «ανθρωπιστική δράση», ανατροπή «δικτατοριών», αντιμετώπιση «εθνοκάθαρσης» κλπ), σημαίνει σφαγή των λαών και καταστροφή των κοινωνιών. Η Γιουγκοσλαβία, η Λιβύη, το Ιράκ, η Συρία είναι πολύ κοντά μας… Καμία εθνική ή άλλη μειονότητα δεν προστατεύθηκε εκεί, ούτε «εδαφική ακεραιότητα» διασφαλίστηκε. Μόνο πόνος, θάνατος, προσφυγιά  και ερήμωση.

Τα σύνορα, μπορούν να ανοίξουν ειρηνικά, να ανασχηματιστούν με πολλούς τρόπους ή/και να καταργηθούν οριστικά, μόνο σε συνδυασμό με  τη νίκη των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε κάθε χώρα στο δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης, της δημοκρατίας, της ειρηνικής συναδέλφωσης των λαών και της κομμουνιστικής διεθνιστικής προοπτικής. Αυτή είναι η δική μας προτεραιότητα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μόνο εκείνοι οι  πόλεμοι που συνδέθηκαν με απαίτηση ριζοσπαστικών κοινωνικών μετασχηματισμών (αντιφασιστική νίκη, Βιετνάμ κ.α), επέζησαν με θετικό πρόσημο  στην ιστορική μνήμη. To ίδιο ισχύει και για το σημερινό αντιφασιστικό αγώνα στη Δυτική Ουκρανία.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα συμφέρον από παιχνίδια γύρω από την αλλαγή συνόρων ασύνδετα από την παραπάνω κατεύθυνση και προοπτική. Για αυτό ακριβώς και μάχονται για χωρίς όρους ισότιμη συμβίωση σε όλους τους τομείς για όλες τις εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες μειονότητες στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες της περιοχής. Έχει σημασία και η γλώσσα και  οι προτεραιότητες στην πολιτική πράξη και διαπάλη.

Είναι άλλο να μιλά κανείς από τη σκοπιά των «εθνικών διεκδικήσεων»  και της «εθνικής άμυνας  για την εδαφική ακεραιότητα», αναπαράγοντας τη λογική της «εθνικής ενότητας» και προετοιμάζοντας συνειδήσεις  για πόλεμο και είναι άλλο να μιλάμε και να δρούμε με βάση την ανάγκη της ειρήνης, του κοινού αγώνα των εργαζομένων σε Ελλάδα και Τουρκία για ψωμί και δημοκρατία, της άμεσης μείωσης των εξοπλισμών, της εξόδου από το ΝΑΤΟ και της άρνησης κάθε πολεμικού τυχοδιωκτισμού και από αυτή τη σκοπιά να είμαστε αντίθετοι  σε λογικές αμφισβήτησης των σημερινών συνόρων και των διεθνών Συνθηκών.

Ρητό και απόλυτο λοιπόν το ΟΧΙ μας στα πολεμικά τους παιχνίδια και επομένως και στο επικίνδυνο παιχνίδι και τη ρητορική περί αλλαγής συνόρων.

Π.Μ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr