Τα 1,214 δισ. ευρώ αγγίζουν πλέον τα ληξιπρόθεσμα χρέη τουΕΟΠΥΥ προς τις επιχειρήσεις της Υγείας, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για την εκτέλεση του προϋπολογισμού για το μήνα Ιούνιο, αυξημένα κατά 200 εκατ. σε σύγκριση με το ύψος των οφειλών κατά το Μάιο (1,199 δισ. ευρώ).

Επιπλέον 554 εκατ. ευρώ χρωστούν τα δημόσια νοσοκομείαπρος τους προμηθευτές, γεγονός που επιτείνει τις συνθήκες οικονομικής ασφυξίας στον κλάδο της Υγείας. Είναι άλλωστε χαρακτηριστικό πως από τα 3,88 δισ. ευρώ που είναι οι συνολικές οφειλές του Δημοσίου, τα 1,7 δισ. πηγάζουν από τον ΕΟΠΥΥ και το ΕΣΥ.

Οι πληρωμές προς ιδιώτες γιατρούς, φαρμακοποιούς, διαγνωστικά κέντρα και ιδιωτικές κλινικές που δέχονται ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ γίνονται με μεγάλη δυσκολία, όπως εξηγούν στελέχη από το χώρο της ιδιωτικής περίθαλψης, τονίζοντας πως ο Οργανισμός λαμβάνει φέτος 200 εκατ. ευρώμικρότερη επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά.

Σοβαρές είναι οι απώλειες και για τα νοσοκομεία. Ο φετινός προϋπολογισμός του ΕΣΥ δεν ξεπερνά το 1,156 δισ. ευρώ,μειωμένος δηλαδή κατά 350 εκατ. σε σύγκριση με το 2015.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται με τα αναλώσιμα που διατίθενται από τα φαρμακεία, καθώς λόγω προβλημάτων στις πληρωμές από τον ΕΟΠΥΥ για το πρώτο τρίμηνο της χρονιάς, οι φαρμακοποιοί της Αθήνας και του Πειραιά προχώρησαν σε αναστολή της πίστωσης προς τους ασφαλισμένους για σκευάσματα ειδικής διατροφής, ιατροτεχνολογικά προϊόντα και αναλώσιμα για τον σακχαρώδη διαβήτη.

Με ανακοίνωσή τους οι φαρμακοποιοί της Αθήνας είχαν προειδοποιήσει από τα μέσα Ιουλίου για την αναστολή της πίστωσης, λόγω της μη συνεπούς στάσης του ΕΟΠΥΥ ως προς την αποπληρωμή τους. Το Σάββατο μάλιστα συνεδριάζει εκτάκτως το προεδρείο του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου με βασικό θέμα την πορεία των πληρωμών.

Οι καθυστερήσεις στην εξόφληση των χρεών όμως αφορούν και άλλους κλάδους της αγοράς περίθαλψης. Μόλις πριν από λίγες ημέρες υπήρξε ενημέρωση από τη διοίκηση του Οργανισμού προς τους ιδιοκτήτες των διαγνωστικών κέντρων πως ξεκινά η οριστικοποίηση των απαιτήσεων για το Μάρτιο, ώστε να αρχίσει η διαδικασία εξόφλησης.

Σε ό,τι αφορά τις οφειλές που διατηρεί ο ΕΟΠΥΥ προς τις φαρμακευτικές εταιρείες, από το υπουργείο Υγείας κατατέθηκε τροπολογία, που περιλαμβάνει συμψηφισμό ληξιπρόθεσμων οφειλών του Οργανισμού στην περίπτωση κατά την οποία υφίστανται ληξιπρόθεσμες οφειλές (rebate ή clawback) από τις επιχειρήσεις φαρμάκου.

Από την πλευρά της, η διοίκηση του ΕΟΠΥΥ σημειώνει πως ο Οργανισμός καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να εξομαλυνθεί ο ρυθμός των πληρωμών προς τους παρόχους και πως έχει γίνει σημαντική πρόοδος στις εξοφλήσεις των φαρμακείων σε σχέση με το παρελθόν.

Πηγή: iskra.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Από καιρό, κυρίως όμως μετά την έξοδο στις αγορές, η κυβέρνηση θριαμβολογεί σε όλους τους τόνους με στόχο, απ’ ότι φαίνεται, να το εμπεδώσουμε καλύτερα και γρηγορότερα. «Η επιτυχία που σημείωσε στην αγορά, η έκδοση του ομολόγου δείχνει ακριβώς την μεγάλη πρόοδο της χώρας, την εμπιστοσύνη των αγορών στην πρόοδο της ελληνικής οικονομίας και φυσικά στην κυβέρνηση. Αυτό έδειξε η μεγάλη ανταπόκριση των αγορών. Η χώρα βαδίζει προς την κανονικότητα, απαλλάσσεται οριστικά από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018» και αυτό οφείλεται στην σταθερή και επιτυχημένη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Βεβαίως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Καμία εμπιστοσύνη δεν δείχνουν οι αγορές στην οικονομία της χώρας, αν αυτή υπήρχε θα την δάνειζαν με χαμηλό επιτόκιο, πχ όσο την Πορτογαλία 1,22% και όχι με κόστος που φτάνει το 4,625%. Συγκρίνοντας με το επιτόκιο που δανείζεται η χώρα σήμερα, μικρότερο του 1%, είναι 4,5 φορές περισσότερο. Αυτό το κόστος δανεισμού για μια υπερχρεωμένη χώρα είναι καταστροφικό. Αν και το 2018 ο δανεισμός προσφερθεί με αυτό το κόστος έξοδος στις αγορές δεν μπορεί να υπάρξει και καλό είναι να μην κινείται η κυβέρνηση με αμιγώς επικοινωνιακά κίνητρα. Ακόμη και ομόλογα που εκδίδουν ελληνικές εταιρίες, π.χ. Μυτιληναίος, έχουν πολύ χαμηλότερο επιτόκιο στο 3,1%. Έτσι εκφράζεται η εμπιστοσύνη των αγορών στην κυβέρνηση και στις επιτυχίες της. Φυσικά υπάρχει και άλλο ένα σοβαρό θέμα. Ο νέος δανεισμός της χώρας με 3 δις ευρώ, ουσιαστικά η χρέωση του ελληνικού λαού και μάλιστα με απαγορευτικό επιτόκιο μόνο δεν επιτρέπει θριαμβολογίες. Την κατάσταση εξέφρασαν με ακρίβεια ευρωπαίοι παράγοντες και έντυπα, όπως ο Μοσκοβισί που υπέδειξε στην κυβέρνηση «συνεχίστε να κάνετε ποδήλατο» και η γερμανική εφημερίδα Χάντελσμπλατ που έγραφε ότι «η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη πολύ μακρυά για μια κανονική έξοδο στις αγορές».

Η πραγματικότητα είναι αυτή που όλοι γνωρίζουμε, ότι η οικονομία βρίσκεται στο ίδιο τέλμα, τα μνημόνια είναι παρόντα και επί της ουσίας θα παραμείνουν για πολλά χρόνια. Οι θετικοί δείκτες που παρουσιάζει η κυβέρνηση είναι παραπλανητικοί, πχ η μείωση της ανεργίας, αφού περισσότερο από το 50% των νέων προσλήψεων είναι για εργασία μερικής απασχόλησης.

Η κυβέρνηση φυσικά γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση, γνωρίζει τι έχει μπροστά της και καταστρώνει ανάλογα τα σχέδια της, Έχει πάρει ήδη τις αποφάσεις της, να επιταχύνει την υλοποίηση όλων όσων συμφώνησε και επιπλέον όλα όσα ζητήσουν οι δανειστές. Υλοποιεί και θα υλοποιήσει τα πιο ακραία μέτρα, νέους αντεργατικούς νόμους, επιτάχυνση της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, ξεμπλοκάρει επενδύσεις που καθυστερούν πολλά χρόνια και για πολύ σοβαρούς λόγους, κόβει «οικόπεδα» και παραδίδει τον ορυκτό πλούτο της χώρας κυρίως τους υδρογονάνθρακες στις πολυεθνικές, υποχωρεί σε όλες τις απαιτήσεις αμερικανών και ευρωπαίων. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση Τσακαλώτου ότι «το κατενάτσιο Υπουργών για να παρεμποδίσουν ή να καθυστερήσουν την υλοποίηση των δεσμεύσεων της Κυβέρνησης διατηρεί την αβεβαιότητα και οδηγεί στην απώλεια ευκαιριών». Προσέθεσε μάλιστα ότι το παραπάνω αξίωμα το συμμερίζεται η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της κυβέρνησης. Να σημειώσουμε ότι η δήλωση αυτή προέρχεται από τον αρχηγό, της πιο αριστερής τάσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν σε καμία περίπτωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να πάει άκλαυτος, θα αντισταθεί με κάθε μέσον αξιοποιώντας όσα όπλα έχει ή αυτά που θεωρεί ως όπλα του.

«Δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Εμείς δεν βάλαμε το δάκτυλο στο μέλι, όταν όλοι οι άλλοι αποδείχτηκαν διεφθαρμένοι» θα είναι το κεντρικό επιχείρημα το επόμενο διάστημα. Η τακτική του θα στοχεύει στον καθησυχασμό και στην δημιουργία κάποιων ελπίδων στο λαό και κυρίως στους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους και το κόμμα του, ιδιαίτερα όσο βλέπει ότι η ΝΔ δεν φαίνεται να πολυπείθει. Θα συνεχίσει το υποτιθέμενο μέτωπο στους θεσμούς και κυρίως στο ΔΝΤ, θα σηκώνει την εντιμότητα, «πλεονέκτημα» της «αριστεράς» που εκπροσωπεί, θα θυμηθεί αριστερές αγωνιστικές παραδόσεις και θα σηκώνει στα ύψη την αντιπαράθεση με την ΝΔ, όχι για την ουσία και τα πραγματικά προβλήματα, αλλά σε θέματα που σηκώνουν δημαγωγία και αποπροσανατολισμό.

Φυσικά η ΝΔ θα ανταποκριθεί ασμένως παρά τις δυσκολίες που της δημιουργούν οι ακραίες νεοφιλελεύθερες θέσεις της, ενδεικτική των οποίων είναι η πρόσφατη δήλωση Γεωργιάδη στην τηλεόραση ότι «το ΔΝΤ θα απαιτήσει να μην τεθούν σε ισχύ οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αντίθετα να καταργηθούν οριστικά, η προϋπόθεση για να προκηρύξουν τα συνδικάτα απεργία να είναι η θετική ψήφος του 50% συν 1 των εργαζομένων κλπ και αυτό θα το ψηφίσουν από κοινού στην Βουλή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που αυτές είναι θέσεις της ΝΔ και τις διακηρύσσει δημόσια σε αντίθεση με το ΣΥΡΙΖΑ». Θα συνεχίσει το μοτίβο ότι όλα τα δεινά προέκυψαν το 2015 διότι η κυβέρνηση δεν συμφώνησε με τις απαιτήσεις των δανειστών από την πρώτη στιγμή, τη φιλολογία γύρω από το ποιά έξοδος στις αγορές ήταν καλύτερη της ΝΔ το 2014 ή του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, όταν και οι δύο είχαν μεγάλο οικονομικό κόστος, μόνο που κατά τον Τσακαλώτο τα ομόλογα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πίσω τους ολόκληρη λογική και σχέδιο. Ουσιαστικά θα συνεχιστεί η αντιπαράθεση με επιχειρήματα ποιος έβαλε τη μικρότερη φωτιά στο ρημαγμένο τοπίο.

Μ’ αυτά τα δεδομένα και με γνωστό ότι το 2019 εφαρμόζονται τα σκληρά μέτρα της 2^ης αξιολόγησης , η προκήρυξη εκλογών εντός του 2018 είναι πιθανή. Πρέπει η κομμουνιστική και η μαχόμενη αριστερά να την εντάξουν στα σχέδιά τους. Ο εργαζόμενος λαός δεν έχει να περιμένει απολύτως τίποτα από ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και τα υπόλοιπα μνημονιακά κόμματα και έχει στα χέρια του όλα τα δεδομένα για να το συνειδητοποιήσει πλήρως.

Η μόνη αποτελεσματική απάντηση στην αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση και στον επιχειρούμενο εγκλωβισμό του λαού σε ποιόν από τους δύο η ψήφος θα είναι λιγότερο οδυνηρή είναι η ανάπτυξη μαζικών ενωτικών αγώνων των εργαζομένων με στόχο την αποτροπή της εφαρμογής των αποφασισμένων αντιλαϊκών μέτρων και την λήψη νέων, την παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων και να πάει η χώρα στις εκλογές σε κλίμα αγωνιστικό με σχέδιο που να απαντά στις ανάγκες του λαού σήμερα και να δίνει προοπτική. Μόνο που για αυτό είναι απολύτως αναγκαίο η αριστερά των αγώνων να πάρει τις ευθύνες της και να μην περιορίζεται σε κινήσεις οπισθοφυλακής στην ουρά των εξελίξεων και σε άγονες και άχρηστες ενδοαριστερές αντιπαραθέσεις.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr/

Τρεις στους δέκα φορολογούμενους δεν κατέβαλαν τελικά ούτε την πρώτηδόση του φόρου εισοδήματος στις 31 Ιουλίου.

Tι σημαει αυτό; Ότι, πολύ απλά, νέα χρέη προς τις εφορίες έρχονται να προστεθούν στο «βουνό» των 95 δισ. ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έστειλαν οι τράπεζες στις Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ) μέχρι τις 31 Ιουλίου που έληγε και η προθεσμία για την πληρωμή της πρώτης δόσης του φόρου εισοδήματος, 671.000 φορολογούμενοιδεν κατάφεραν να καταβάλουν το ποσό που τους αναλογούσε και το οποίο συνολικά υπολογίζεται σε 360 εκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με τα εκκαθαριστικά φόρου εισοδήματος, φέτος από τους 6,2 συνολικά φορολογούμενους, 2,5 εκατομμύρια θα έπρεπε να πληρώσουν 3,7 δισ ευρώ σε τρεις δόσεις. Άρα ως πρώτη δόση θα έπρεπε να εισπραχθούν περίπου 1,2 δισ ευρώ. Κάποιοι από τους φορολογούμενους κατάφεραν να πληρώσουν απευθείας συνολικά το ποσό χωρίς να το χωρίσουν σε τρεις δόσεις, ενώ κάποιοι άλλοι, 100.000 περίπου, το εξόφλησαν μέσω των πιστωτικών τους καρτών και σε 12 άτοκες δόσεις.

Από τις δύο παραπάνω κατηγορίες φορολογούμενων το Δημόσιο εισέπραξε 775 εκατομμύρια ευρώ. Το υπόλοιπο ποσό όμως από τα 1,2 δισ ευρώ της πρώτης δόσης τελικά δεν εισπράχθηκε καθώς τρεις στους 10 φορολογούμενους δεν κατάφεραν να πληρώσουν κανονικά τον φόρο τους.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η εισπραξιμότητα από τον φόρο εισοδήματος έπεσε κάτω από 70% και ότι δημιουργείται ανησυχία για αν τελικά οι φορολογούμενοι καταφέρουν να ανταποκριθούν και στις επόμενες δύο δόσεις που πρέπει να καταβληθούν η δεύτερη έως τις 29 Σεπτεμβρίου και η τρίτη έως τις 30 Νοεμβρίου.

Πηγή: iskra.gr

Ο αριθμός των θανάτων στην Ευρώπη από καταστροφές που οφείλονται σε μετεωρολογικά αίτια μπορεί να αυξηθεί κατά 50 φορές έως το τέλος του αιώνα, με τους ακραίους καύσωνες να προκαλούν περισσότερους από 150.000 θανάτους κάθε χρόνο έως το 2100, αν δεν ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, ανέφεραν επιστήμονες.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε χθες στο περιοδικό «Lancet Planetary Health», οι συντάκτες της έρευνας υπογράμμισαν ότι τα ευρήματά τους έδειξαν ότι η κλιματική αλλαγή επιβαρύνει κατά ραγδαία αυξανόμενο τρόπο την κοινωνία, με τα δύο τρίτα των Ευρωπαίων πιθανώς να επηρεαστούν, αν δεν ελεγχούν οι εκποµπές αερίων του θερµοκηπίου.

Οι προβλέψεις, που βασίζονται σε μια υπόθεση μηδενικής μείωσης των εκπομπών αερίων του θερµοκηπίου και καμίας βελτίωσης στις πολιτικές μείωσης του αντίκτυπου των ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων, δείχνουν μια αύξηση των θανάτων εξαιτίας καιρικών συνθηκών από 3.000 το χρόνο στο χρονικό διάστημα μεταξύ 1980 και 2010 σε 152.000 τον χρόνο στο διάστημα μεταξύ 2071 και 2100.

«Η κλιματική αλλαγή είναι μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες απειλές για την ανθρώπινη υγεία τον 21ο αιώνα και ο κίνδυνος που θέτει στην κοινωνία θα συνδέεται ολοένα και περισσότερο με τους κινδύνους που οφείλονται στις καιρικές συνθήκες», τόνισε ο Τζιοβάνι Φορτζιέρι από το Κοινό Κέντρο Ερευνών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και από τους επικεφαλής της έρευνας.

Όπως τόνισε: «Αν δεν περιοριστεί επειγόντως η υπερθέρμανση του πλανήτη», περίπου 350 εκατομμύρια Ευρωπαίοι σε ετήσια βάση μπορεί να είναι εκτεθειμμένοι σε επικίνδυνα καιρικά φαινόµενα έως το τέλος του αιώνα.

Η επιστημονική ομάδα μελέτησε τις επιπτώσεις των επτά πιο επικίνδυνων τύπων καιρικών καταστροφών –κύματα καύσωνα και ψύχους, πυρκαγιές, ξηρασίες, πλημμύρες ποταµών,παράκτιες πλημμύρες και θύελλες – στα 28 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην Ελβετία, την Νορβηγία και την Ισλανδία.

Οι συντάκτες της μελέτης εξέτασαν τα αρχεία φυσικών καταστροφών από το 1981 έως το 2010 για να εκτιμήσουν την ευπάθεια του πληθυσμού, συνδύασαν αυτά τα ευρήματα με τον τρόπο που η κλιματική αλλαγή μπορεί να εξελιχθεί και με τον ενδεχόμενο ρυθμό αύξησης του πληθυσμού και της μετανάστευσης.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, τα κύματα καύσωνα θα αποτελούν τις πλέον θανατηφόρες φυσικές καταστροφές και μπορεί να προκαλέσουν το 99% όλων των μελλοντικών θανάτων που οφείλονται σε ακραίες καιρικές συνθήκες.

Τα αποτελέσματα επίσης προβλέπουν μια σημαντική αύξηση στον αριθμό θανάτων από παράκτιες πλημμύρες, από έξι θανάτους το χρόνο στην αρχή του αιώνα σε 233 ετησίως έως το τέλος αυτού.

Οι συντάκτες της μελέτης τόνισαν ότι το 90% του κινδύνου θα οφείλεται στην κλιματική αλλαγή, ενώ το 10% στην αύξηση του πληθυσµού, η μετανάστευση και η αστικοποίηση.

Πηγή: zougla.gr

Τους φυσικούς πόρους του πλανήτη εξαντλεί φέτος νωρίτερα από ποτέ η ανθρωπότητα (μέχρι τις 2 Αυγούστου), κάτι που σημαίνει ότι θα ζούμε με... δανεικά από τις επόμενες γενιές, ανακοίνωσε σήμερα η WWF. Όσον αφορά τα κράτη της ΕΕ και ειδικότερα την Ελλάδα, σημειώνεται ότι ο τρόπος ζωής παράγει κάθε χρόνο ένα υπέρογκο «οικολογικό χρέος».

Ειδικότερα, σύμφωνα με τα στοιχεία του δικτύου Global Footprint Network (GFN) που αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, τη φετινή χρονιά θα εξαντλήσουμε και επισήμως νωρίτερα τους πόρους που η Γη έχει τη δυνατότητα να μας παρέχει για όλο το έτος. Αυτό το θλιβερό ρεκόρ, αποδεικνύει πως το οικολογικό χρέος της ανθρωπότητας μόνο βιώσιμο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Συνολικά, η ανθρωπότητα χρειάζεται 1,7 πλανήτες τον χρόνο για να συνεχίζει να ζει με τον ίδιο τρόπο, ενώ αν όλοι ζούσαν όπως οι Έλληνες, θα χρειαζόμασταν 2,5 πλανήτες. Με άλλα λόγια, η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί τη φύση 1,7 φορές γρηγορότερα (ή στην περίπτωση των Ελλήνων 2,5 φορές ταχύτερα) από τον ρυθμό με τον οποίο τα οικοσυστήματα μπορούν να αναπληρώσουν τις απώλειες.

Πρώτη στη σχετική κατάταξη αναδεικνύεται η Αυστραλία (με 5,2 πλανήτες), οι ΗΠΑ ακολουθούν με 5 πλανήτες, ενώ εντύπωση αλλά και ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η Κίνα και η Ινδία -που μαζί αντιπροσωπεύουν το 36% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού- βρίσκονται ακόμη σχετικά μακριά από την κορυφή.

Η φετινή 2α Αυγούστου είναι αρνητικό ρεκόρ από το 1970 - όταν και για πρώτη φορά η ανθρωπότητα δημιούργησε «οικολογικό χρέος». Είναι χαρακτηριστικό ότι 20 χρόνια πριν, το 1997, η αντίστοιχη ημερομηνία ήταν στα τέλη Σεπτεμβρίου.

Η «Μέρα που ξεπεράσαμε τα όρια της Γης» (Earth Overshoot Day) αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο ο διεθνής ερευνητικός οργανισμός GFN υπολογίζει την ημερομηνία του έτους, κατά την οποία η κατανάλωση των φυσικών πόρων από την ανθρωπότητα ξεπερνάει αυτά που ο πλανήτης μπορεί να αναπληρώσει. Τέλος, σημειώνεται ότι σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση του WWF, «Ζωντανός Πλανήτης», η άγρια ζωή είναι πιθανό να έχει μειωθεί κατά 67% μέχρι το 2020, εξαιτίας κυρίως της πορείας που έχει διαλέξει η ανθρωπότητα.

Πηγή: newsbeast.gr

Κώστας Παπουλής

Κάποτε, αν δεν κάνω λάθος στα τέλη της δεκαετίας του 70, κυκλοφορούσαν βυτία στις γειτονιές και μοίραζαν, ένα «θαυματουργό» νερό που «θεράπευε» τον καρκίνο. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να πάρει ένα μαγικό μπουκαλάκι. Όλη η υπόθεση- παρόλη την γελοιότητά της- κατάφερε να πάρει μορφή μαζικής υστερίας. Δεν θυμάμαι τελικά, αν ο Καματερός κατέληξε στα δικαστήρια.

Όμως ένα ανάλογο παραμύθι ζούμε σήμερα, η έξοδος στις αγορές λένε θα μας βγάλει από την κρίση και τα μνημόνια. Αυτή η διαπίστωση της κυβέρνησης, επιφανών στελεχών της, αλλά και του συνόλου σχεδόν της παρασιτικής, πολιτικής και οικονομικής ημί-ελίτ που κυβερνάει και ρημάζει τον τόπο, κάτω από την στυγνή μπότα του ξένου παράγοντα, έχει τόσο βάση, όσο και το ότι εκείνο το νεράκι του Καματερού, «θεράπευε» τον καρκίνο.

Δεν χρειάζεται για να ανασκευαστεί το «μύθευμα» αυτό, δηλαδή ότι στον πραγματικό κόσμο, δεν πρόκειται να βγούμε ούτε από την κρίση, ούτε από τα μνημόνια από το να ειπωθούν τρεις απλές αλήθειες:

Πρώτη αλήθεια: Σε εποχές κρίσης και βαθιάς ύφεσης -και ως γνωστόν η πατρίδα μας βιώνει την πιο βαθιά κρίση που έχει γνωρίσει ποτέ μεταπολεμικά χώρα, με μέσο ή υψηλό επίπεδο κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης- αποθεώνονται τα οικονομικά της κρατικής παρέμβασης. Και αυτό μας το διδάσκει η οικονομική επιστήμη, επιβεβαιώνεται όμως και από την ιστορία. Ακόμη και αν είναι κανείς οπαδός και θιασώτης της ελεύθερης αγοράς, αλλά στοιχειωδώς συντάσσεται με την ορθολογική οικονομική σκέψη, καταλαβαίνει, ότι σε τέτοιες συνθήκες η έξοδος από την κρίση, δεν είναι εφικτή χωρίς ισχυρή δημόσια παρέμβαση.

Η παρέμβαση αυτή, απαιτεί τουλάχιστον, σημαντική αύξηση των δημόσιων δαπανών για την ενίσχυση της εγχώριας ζήτησης και την ανάσχεση της ανεργίας. Όμως, η Ελλάδα έχει δεσμευτεί σε τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα για να πληρώνει τόκους για δεκαετίες. Η δημοσιονομική πολιτική είναι λοιπόν δεσμευμένη στην αντίθετη ακριβώς φορά από αυτή που πρέπει να ακολουθηθεί. Επειδή ο μεγάλος όγκος του χρέους θα διακρατείται για δεκαετίες, από τους ξένους δανειστές, μηχανισμούς στήριξης και ίσως ιδιώτες, είναι αδύνατον να αλλάξουμε ρότα, μια που αυτοί θα επιβάλλουν μόνιμα όρους σκληρής λιτότητας.

Με άλλα λόγια, δεν έχει κανένα νόημα η έξοδος στις αγορές, αν δεν απελευθερωθεί η δημοσιονομική πολιτική. Αυτό ακριβώς είναι το μνημόνιο, είναι η επιβολή της λιτότητας, και η χώρα θα βρίσκεται σε μνημόνιο-λιτότητα σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον έως το 2060. Αλλά πέρα από το «ελληνικό-θεσμικό» μνημόνιο, για μια χώρα με υψηλό χρέος όπως η πατρίδα μας, μνημόνιο συνεπάγεται η παραμονή στο ευρώ, εξ αιτίας του Σύμφωνου Σταθερότητας, του Δημοσιονομικού Συμφώνου, της απαγόρευσης νομισματικής χρηματοδότησης των δημόσιων δαπανών κλπ, κλπ, κλπ.

Πρέπει επίσης, να σημειώσουμε, ότι στην Ελλάδα, οποιαδήποτε επεκτατική πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική), οδηγεί σε αύξηση του ελλείμματος του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών, λόγω ελλείμματος ανταγωνιστικότητας. Οπότε, απαιτείται νέος εξωτερικός δανεισμός, ιδιωτικός ή δημόσιος. Συνεπώς, τα οικονομικά της κρατικής παρέμβασης που είναι απαραίτητα για την έξοδο από την κρίση, απαιτούν και εθνικό νόμισμα -για να γίνει η απαραίτητη υποτίμηση, ή και να συνδυαστεί με άλλα μέσα προστατευτισμού- ώστε η αύξηση της ζήτησης να μην διοχετευθεί στην αλλοδαπή και διογκωθεί έτσι το εξωτερικό έλλειμμα.

Δεύτερη αλήθεια: Η επταετής πολιτική της λιτότητας των ιδιωτικοποιήσεων και της εσωτερικής υποτίμησης έχει αποτύχει όσον αφορά τον στόχο να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Έχει πετύχει βέβαια τον στόχο των δανειστών, για εξισορρόπηση των λεγόμενων δίδυμων ελλειμμάτων, δημόσιου και εξωτερικού. Πρόκειται για μια Δανειο-ευρω-κεντρική πολιτική που επιβάλλεται από το Βερολίνο και καταστρέφει όλο και περισσότερο την ελληνική οικονομία.

Αντί λοιπόν, της   εξωτερικής, συνεχίζεται η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, που σημαίνει όλο και μεγαλύτερη φτωχοποίηση, πτώση των μισθών, ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, ανεργία και γήρανση της χώρας λόγω της μετανάστευσης.  Αυτή η πολιτική  δεν έχει ρίξει τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών, και κατά συνέπεια δεν έχει αυξήσει τις εξαγωγές. Η βελτίωση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας σε όρους τιμών, όπως μετριέται σε σχέση με τους 28 κυριότερους εμπορικούς εταίρους της χώρας (με βάση την έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2016, έχει βελτιωθεί τα επτά σκοτεινά μνημονιακά χρόνια μόνο κατά 10,9%, και ο κύριος λόγος είναι η όποια πτώση του ευρώ (τα τελευταία, λίγα χρόνια, δηλαδή μετά το 2014-15), και όχι η εσωτερική υποτίμηση. Το 2009 η πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία είχε ανέλθει κατά  18,9%, σε σχέση με το 2000, με άλλα λόγια είχαμε ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας κατά 18,9% μέσα σε μια δεκαετία, αυτήν της «χρυσής εποχής» του ευρώ. Πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι όταν μπήκαμε στο ευρώ, στο τέλος  του 2001, κατά πολλές μελέτες, η δραχμή ήταν ήδη ανατιμημένη έως και 30%, λόγω της  πολιτικής της σκληρής δραχμής για να μπούμε στο ευρώ, που ξεκίνησε με την συνθήκη του Μάαστριχτ. Αυτή η υπερτίμηση φωτογραφιζόταν στο τότε ήδη υπερβολικό έλλειμμα του Ισοζυγίου Τρεχουσών Συναλλαγών που πλησίαζε το 8% του ΑΕΠ. Η πικρή αλήθεια, για τους ευρω-μανείς είναι ότι στην Ελλάδα, τα εξωτερικά ελλείμματα που οφείλονταν στην ανατίμηση της πραγματικής συναλλαγματικής ισοτιμίας, λόγω του ευρώ και της πορείας προς αυτό, οδήγησαν στην υπερδιόγκωση του εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) και τελικά στην χρεοκοπία.

Μέσα στο 2017 έχουμε σημαντική ανατίμηση του ευρώ, και έτσι επιβεβαιώνεται αυτό που είχαμε διαπιστώσει από το 2012: «Αρκεί μια ανατίμηση του ευρώ, για να εξανεμιστεί μια πενταετία, σκληρής και οδυνηρής εσωτερικής υποτίμησης».

Αν ο πρώτος μοχλός της μνημονιακής πολιτικής, η εσωτερική υποτίμηση έχει καταρρεύσει, μήπως δεν έχει αποδειχτεί το ίδιο και για τον δεύτερο μοχλό, αυτόν των ιδιωτικοποιήσεων; Υποτίθεται ότι θα μείωναν το χρέος και θα αύξαναν την παραγωγικότητα.

Έχουμε ξεπουλήσει τα πάντα, δεν έχουμε ακόμη βγάλει στο σφυρί, την Ακρόπολη, ή την οδό Πειραιώς (για να βάλει διόδια κάποιος ιδιώτης, κάτι που θα γίνει σύντομα στους κόμβους των βορείων προαστίων), και ποιο το όφελος; Μήπως μειώθηκε το δημόσιο χρέος; Μήπως αυξήθηκε η παραγωγικότητα;

Κατά αρχάς το να ελέγχει το κράτος δημόσιες επιχειρήσεις συνιστά μέσο οικονομικής πολιτικής (ακόμη και εντός ευρώ) γιατί μπορεί να ελέγχει τις τιμές. Π.Χ.: με τα αεροδρόμια μπορεί να έχεις τιμολογιακή πολιτική που επηρεάζει τον τουρισμό. Επίσης τα έσοδα του κράτους, μέσα σε λίγα χρόνια καλύπτουν κατά πολύ το ευτελές ποσό του ξεπουλήματος, το δημόσιο με τις ιδιωτικοποιήσεις χάνει έσοδα. Τέλος έχουμε εξαγωγή κερδών στο εξωτερικό.

Καταλαβαίνει λοιπόν ακόμη και ο πιο αδαής, ότι οι ιδιωτικοποιήσεις που βαφτίζονται και Ξένες Άμεσες Επενδύσεις, είναι όχι μόνο ανεπιθύμητες, αλλά και καταστροφικές.

Τρίτη αλήθεια : Η έξοδος από τα μνημόνια προϋποθέτει άρνηση του χρέους και χρεοστάσιο.

Το χρέος της χώρας είναι δυσθεώρητο. Το κύριο πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο το μέγεθός του, που αγγίζει το 180% του ΑΕΠ. Είναι τα άλλα τρία βασικά του στοιχεία: α) στο συντριπτικό του μέρος είναι εξωτερικό. β) είναι σε ένα νόμισμα που δεν επηρεάζεται από τις ελληνικές οικονομικές αρχές, το ευρώ. γ) Είναι ιδιοκτησία των μηχανισμών στήριξης.

Η έξοδος στις αγορές -στο βαθμό που συμβεί- τον Αύγουστο του 2018, αναγκαστικά θα γίνει με ένα επιτόκιο της τάξης του 5% και πάνω, και μόνο στο βαθμό που οι αγορές «εξασφαλίσουν» κάποιες εγγυήσεις από την Ε.Κ.Τ.., δηλαδή από τους επίσημους δανειστές, ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει άμεσα, με άλλα λόγια ότι θα πληρωθούν. Επίσης οι «αγορές» θα απαιτούν πολιτική σκληρή λιτότητας για να δανείζουν την Ελλάδα. Είναι δηλαδή η Ελλάδα που θα χορεύει όχι πεντοζάλη, αλλά το χορό του Ζαλόγγου στον ρυθμό των αγορών. Μέσα σε βραχυχρόνιο χρονικό διάστημα σε συνθήκες στασιμότητας της οικονομίας, οι πληρωμές για τόκους θα εκτοξευθούν και το χρέος θα μεγεθυνθεί. Η μόνη λύση για να αποφευχθεί και μια τυπική χρεοκοπία, θα είναι «διευκολύνσεις» στο χρέος από τους «μηχανισμούς στήριξης», οι οποίοι θα βάζουν συνεχώς νέους οδυνηρούς όρους στην ελληνική οικονομική πολιτική. Όλα αυτά βέβαια δεν θα είναι παρά μια ακόμη δεύτερη παράταση της ελληνικής χρεοκοπίας και της παραμονής στο ευρώ, που άλλωστε ακολουθείται εδώ και επτά χρόνια με τα τρία μνημόνια, για την διευκόλυνση και το «πνίξιμο» της κρίσης στην Ζώνη του Ευρώ. Δεν αποκλείεται βέβαια η παράταση αυτή να μην δοθεί, ή να διακοπεί αν το Βερολίνο αποφασίσει ότι θέλει να προχωρήσει σε μια άλλη δομή του ευρώ, με μεγαλύτερη ενοποίηση των ισχυρών χωρών.

Συνεπώς, η έξοδος στις αγορές δεν συνιστά από πλευράς του χρέους παρά άνθρακα και όχι θησαυρό.

Βέβαια το παραπάνω σενάριο της εξόδου έχει μάλλον λιγότερες ή ίσες πιθανότητες με ένα τέταρτο μνημόνιο, ή μια άτακτη χρεοκοπία.

Η Ελλάδα ήδη μέσα στην Ε.Ε. έχει μετατραπεί σε δότρια χώρα. Μετά την διεύρυνση της Ε.Ε., οι καθαρές μεταβιβάσεις προς την Ελλάδα είναι γύρω στα 3 δις ετησίως. Η Ελλάδα για να μην χρεοκοπήσει, δηλαδή για να παραμείνει στην ευρωζώνη έχει δεσμευτεί για πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ έως το 2022, περίπου 7 δις ετησίως, που θα μεταβιβάζονται στο κέντρο από μια περιφερειακή χώρα, και άνω του 2% του ΑΕΠ έως το άγνωστο…. Άρα για πρώτη φορά μετά το 1981, μια αδύναμη περιφερειακή περιοχή της Ε.Ε. , όχι μόνο δεν θα ενισχύεται έστω και αναιμικά από το κέντρο, αλλά θα πληρώνει αδρά για την συμμετοχή της στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.. Πρόκειται για τον απόλυτο οικονομικό και λογικό παραλογισμό.

Η πραγματικότητα είναι μία: Η Ελλάδα αδυνατεί να εξυπηρετήσει το τεράστιο εξωτερικό χρέος της σε ξένο νόμισμα. Είναι απλή λογική, 180% του ΑΕΠ εξωτερικό χρέος σε ευρώ, σημαίνει, ή αιώνια χρεοκρατία-αποικιοκρατία ή χρεοστάσιο-χρεοκοπία και εθνικό νόμισμα. Για να γίνει η πατρίδα μας κυρίαρχη χώρα, πρέπει να το αρνηθεί, κάνοντας στον ΟΗΕ την ίδια δήλωση με αυτήν του προέδρου Κίρσχνερ της Αργεντινής : «οι πεθαμένοι δεν πληρώνουν χρέη» .

Για να καταλάβουμε που βρισκόμαστε, η πατρίδα μας για να εξυπηρετούσε κάποιο εξωτερικό δημόσιο χρέος, θα πρέπει να καλύπτονταν οι εξής προϋποθέσεις: α) Να υπήρχε ένας μεγάλος ρυθμός ανάπτυξης ώστε να μειώνεται σημαντικά η ανεργία. Γνωρίζουμε από δικές μας μελέτες, αλλά και από νόμους της οικονομικής επιστήμης (Okun), ότι για να αρχίσει να μειώνεται η μη αλχημιστικά μετρήσιμη ανεργία χρειάζεται ένας ρυθμός ανάπτυξης, άνω του 2,5%. Για να μειώνεται σημαντικά η ανεργία ο ρυθμός ανάπτυξης θα πρέπει να πλησιάζει το 5%. β) Ένας παλιός και ξεχασμένος δείκτης βιωσιμότητας του χρέους, είναι η ρήτρα εξυπηρέτησης. Σύμφωνα με αυτήν οι πληρωμές τοκοχρεολυσίων δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 10% των εξαγωγών αγαθών και υπηρεσιών της χώρας. Άρα στην δικιά μας περίπτωση περίπου 5 δις ετησίως και όχι 15% του ΑΕΠ-δηλαδή 27 δις ετησίως- που υποστηρίζουν οι δανειστές. γ) Το χρέος που θα παραμείνει μετά την διαγραφή του, πρέπει να μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα, ώστε να μην εξαρτάται η συναλλαγματική και άρα η γενική οικονομική πολιτική από την εξυπηρέτηση του χρέους.

Το συμπέρασμα είναι ότι το σημερινό χρέος όχι μόνο είναι αδύνατον να αποπληρωθεί και είναι ιδιαιτέρως μη βιώσιμο, αλλά και αν υπάρχει περίπτωση αναδιάρθρωσης, ώστε να δοθεί η δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας, πρέπει από τη μια να ικανοποιούνται οι παραπάνω όροι, και κατά συνέπεια η διαγραφή του, πρέπει αναγκαστικά να είναι μεγαλύτερη από αυτήν της Αργεντινής που έφτασε το 75%. Πράγμα ιδιαίτερα δύσκολο, αλλά είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μείνει για πολλά χρόνια εκτός αγορών, παρά να βρεθεί με το μισό πόδι μέσα σε αυτές με όρους μπανανίας. Εκτός αγορών θα μπορεί να καλύπτει δημόσιες δαπάνες και ελλείμματα, με νομισματική χρηματοδότηση, με εγχώριο δανεισμό, η ακόμη και διακρατικό δανεισμό. Π.Χ.: Η Αργεντινή, αποκλεισμένη από τις αγορές δανείστηκε από κράτη 110 δις δολάρια την εποχή των Κίρσχνερ και παρουσίασε ρυθμούς ανάπτυξης ανάλογους της Κίνας.

Αν λοιπόν σύντομα δεν κατανοήσουμε ότι η έξοδος στις αγορές (αν αυτή συμβεί), δεν σημαίνει απολύτως τίποτε, η είναι απλώς παράταση του δράματος και της καταστροφής και ότι η μόνη λύση είναι η έξοδος από την διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και το χρεοστάσιο, αν σύντομα δεν δημιουργηθεί ένα Λαϊκό και Κοινωνικό Μέτωπο με αυτή την προοπτική, τότε όλος ο ελληνικός λαός πρέπει να δώσει ραντεβού στα γουναράδικα……

Πηγή: iskra.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Σε ένα σημείωμά του στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ (Σάββατο 29/7), ο Π.Κ. Ιωακειμίδης, καθηγητής της ευρωπαϊκής πολιτικής και ενοποίησης στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. γράφει:

«Η χρήση του δημοψηφίσματος στον ευρωπαϊκό χώρο δεν έγινε «με φειδώ και περίσκεψη». Αντίθετα, έγινε με πολιτική απερισκεψία και με πολιτικές σκοπιμό­τητες, γεγονός που είχε ως συνέπεια να υπονομεύσει τελικά τη νομιμοποίηση της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης».

Τι αφορούσαν όμως τα δημοψηφίσματα για τα οποία ο αρθρογράφος καταλογίζει «απερισκεψία»;

Η διενέργεια των δημοψηφισμάτων αυτών αφορούσε στην (εκ των υστέρων έστω) επικύρωση Συνθηκών (Συνθήκη Ευρωπαϊκής Ένωσης – Maastricht, Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, Συνθήκη Νίκαιας, Συνθήκη Λισαβόνας) ή για την προσχώρηση ή μη χώρας σε ενο­ποιητικά σχήματα όπως αυτό της Οικο­νομικής και Νομισματικής Ένωσης – ΟΝΕ (Σουηδία, Δανία). O αρθρογράφος αναφέρεται επίσης  στο ελληνικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2015.

Με λίγα λόγια ο κόσμος κλήθηκε, όπου και όταν κλήθηκε να επικυρώσει ή να απορρίψει σοβαρότατες αποφάσεις που καθόριζαν τη ζωή γενεών ολόκληρων.

Ακριβώς για αυτό το λόγο όμως ο αρθρογράφος, γίνεται επικριτικός ως προς τη χρήση τους:

«Εκτίμηση μου είναι ότι όλα αυτά τα θέματα δεν είναι επιδεκτικά μιας δημοψηφισματικής απάντησης με ένα «ναι» ή «όχι». Είναι θέματα που απαι­τούν ενδελεχή, ορθολογική συζήτηση που μπορεί να διεξαχθεί μόνο στο πλαίσιο των αντιπροσωπευτικών κοινοβουλευτικών σωμάτων».

Ο κύριος καθηγητής πριν απ’ όλα  ψεύδεται, μιας και δεν τον ενόχλησε η «περιοριστική» λογική του ΝΑΙ/ΟΧΙ (την οποία άλλωστε είχαν καθορίσει οι αντίστοιχες κυβερνήσεις και η γραφειοκρατία της ΕΕ), αλλά ακριβώς το αποτέλεσμα που ήταν ένα ηχηρό ΌΧΙ στις περισσότερες των παραπάνω περιπτώσεων.

Αποκαλύπτεται μόνος τους ανάγλυφα όταν αναφερόμενος στην περίπτωση του BREXIT, γράφει:

«στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η δημοψηφισματική διαδικασία επέτρεψε την προβολή ενός απλουστευτικού και εν πολλοίς δημαγωγικού και λαϊκίστικου λόγου, κυρίως από τους υποστηρικτές της εξόδου (Brexiteers)».

Με λίγα λόγια τα δημοψηφίσματα είναι αρνητικά, ακριβώς τότε που το αποτέλεσμά τους είναι αντίθετο με τη …θεόσταλτη επιλογή και προσταγή των αρχουσών τάξεων και της ελίτ του συνασπισμού τους που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση!

Πρόκειται για ανοιχτή εξύμνηση της πολιτικής απολυταρχίας. Είναι δείγμα σήψης της αστικής δημοκρατίας, απέκδυσής της από το τυπικό δημοκρατικό της περιεχόμενο. Ειδικότερα,  αποτελεί σημάδι απόλυτης αντιδραστικής κατάληξης της λεγόμενης «ευρωπαϊκής ιδέα;» που δήθεν ενσαρκώνει η ΕΕ.

Οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης, μαζί και οι κονδυλοφόροι τους που κατά παραγγελία αναπαράγουν την αντίληψη που άλλοι γεννήθηκαν να αποφασίζουν και να διατάζουν και άλλοι για να υπακούσουν και να εκτελούν, δε μπορούν να κρύψουν το μίσος τους, μα και το φόβο τους για κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας και παρέμβασης. Ακόμη και σε εκείνες τις μορφές που ως τώρα ήταν αποδεκτές εντός της αστικής δημοκρατίας.

Πρόκειται για μια σημαντική πλευρά που υποδηλώνει μια γενικότερη τάση απόλυτης πολιτικής αντιδραστικοποίησης του σύγχρονου καπιταλισμού, που δίνει διαφορετική διάσταση στη διεκδίκηση για τη δημοκρατία από μεριάς των εργατικών και κομμουνιστικών δυνάμεων.

Αξίζει να δούμε την υστερία με τις Βαρουφακιάδες, ακριβώς από αυτή τη σκοπιά.

Με την επικέντρωση σε σεξοπιπεράτες λεπτομέρειες του βιβλίου του Υπουργού Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του αρχιτέκτονα της διαδικασίας υποταγής στις αποφάσεις του EUROGROUP και της προετοιμασίας του κόσμου για τη μνημονιακή συνέχεια, είναι πολλοί αυτοί που επιχειρούν να συσκοτίσουν την ουσία.

Μεταξύ τους, ο ίδιος ο Βαρουφάκης που θα του άξιζε ένα λαϊκό Γουδή για εκείνη την επαίσχυντη συμφωνία του EUROGROUP της 20^ης Φεβρουαρίου του 2015.

Ανάμεσά τους, ο ίδιος ο πρωθυπουργός Τσίπρας που του αξίζει όλη η λαϊκή χλεύη όταν προσπαθεί να παρουσιάσει την επιλογή «μνημόνια και ότι να ναι, αρκεί εμείς να κυβερνάμε» ως απλή «φαιδρότητα» του Υπουργού του.

Δεν μπορεί φυσικά να πάρει κανείς στα σοβαρά το δήθεν μεγάλο έγκλημα της έκδοσης «παράλληλου» νομίσματος  (καμία σχέση με έξοδο από την ευρωζώνη) στην μορφή των IOUs του ελληνικού δημοσίου για τις πληρωμές του. Αλήθεια οι πληρωμές με ομόλογα, με επιταγές, με απλές λογιστικές τραπεζικές εγγραφές, μα και με τα ίδια τα χαρτάκια του ευρώ (χαρτονομίσματα), είναι και όλα αυτά …ασέβεια προς το θεό που ονομάζεται Ευρώ;

Τι πυροβολούν στα αλήθεια;

Αυτό που θέλουν να στήσουν στον τοίχο και να εξευτελίσουν, είναι κάθε μορφή και θεσμό (όπως το δημοψήφισμα), που ενέχει μεγαλύτερους για την κυρίαρχη πολιτική κινδύνους να χρησιμεύσει στην αμφισβήτησή της.

Μα και να εξαφανίσουν από τη λαϊκή μνήμη μια σημαντική στιγμή έκφρασης λαϊκών διαθέσεων αντίστασης στην ΕΕ , ταυτίζοντάς τες ακριβώς με περσόνες στυλ Βαρουφάκη και υποτακτικούς τύπου Τσίπρα.

Πηγή: pandiera.gr

Το 48% των νέων Ελλήνων (18-35) δηλώνουν σήμερα ως τη βασική πηγή του εισοδήματός τους την «οικονομική στήριξη από γονείς ή άλλους συγγενείς». Επίσης, μόνο το 15% αυτών θεωρεί πιθανό να βρει δουλειά τους επόμενους 6 μήνες.

Αυτά είναι δύο από τα αποτελέσματα της μεγάλης ποσοτικής έρευνας που δημοσιεύει σήμερα η διαΝΕΟσις. Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο του CUPESSE, ενός μεγάλου ευρωπαϊκού ερευνητικού έργου για τη χαρτογράφηση της ανεργίας των νέων, το οποίο διεξάγεται ταυτόχρονα σε 11 χώρες με τον συντονισμό του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης.

Η διαΝΕΟσις είναι ο φορέας που διεξάγει το ελληνικό σκέλος του ,  το οποίο περιλαμβάνει μια σειρά από έρευνες και δράσεις που θα δημοσιευτούν σταδιακά τα επόμενα χρόνια. Η πρώτη έρευνα που δημοσιεύει είναι μια ποσοτική δημοσκόπηση που ως στόχο έχει να διερευνήσει τις πεποιθήσεις και τις στάσεις των νέων ηλικίας 18-35 σε μια σειρά από θέματα, όπως η οικονομική τους κατάσταση, οι στάσεις τους απέναντι στην επιχειρηματικότητα, την απασχόληση και την ανεργία. Ταυτόχρονα, όμως, η δημοσκόπηση καταγράφει και τις στάσεις των γονιών τους πάνω σε αυτά τα θέματα.

Αναλυτικότερα:

Οι μισοί Έλληνες ηλικίας 18-35 ετών δηλώνουν ότι υποστηρίζονται οικονομικά από τους γονείς ή άλλους συγγενείς τους. Μόνο το 15% των άνεργων νέων θεωρούν αρκετά ή πολύ πιθανό να βρουν δουλειά τους επόμενους έξι μήνες, ενώ το 41% δηλώνει έτοιμο να μετακομίσει σε άλλη χώρα για να δουλέψει. Παράλληλα, οι Έλληνες νέοι δείχνουν λιγότερο πρόθυμοι να αναλάβουν ρίσκο σε σχέση με τους γονείς τους, εμπιστεύονται λιγότερο τους θεσμούς, συμμετέχουν σε λιγότερες συλλογικές δράσεις και υιοθετούν μια πιο παθητική στάση απέναντι στην απασχόληση και το μέλλον τους.

Πρώτα απ’ όλα, έχει ενδιαφέρον η χαρτογράφηση της κατάστασης των Ελλήνων ηλικίας 18-35 μετά από 7 χρόνια κρίσης. Μεταξύ άλλων:

• 38% των νέων ζουν στην Αθήνα.
• 60% των νέων είναι ελεύθεροι. Μόνο 22% έχουν παιδιά.

Οι Έλληνες νέοι δηλώνουν λίγο περισσότερο αριστεροί, πολύ λιγότερο θρησκευόμενοι (31% έναντι 54%) από τους γονείς τους. Έχουν λίγο καλύτερο επίπεδο εκπαίδευσης από αυτούς, αλλά, παραδόξως, συμμετέχουν λιγότερο σε εθελοντικές ή συλλογικές δράσεις από ό,τι οι γονείς τους (πλην των πολιτικών δράσεων), εμπιστεύονται λιγότερο τους θεσμούς και συμμετέχουν λιγότερο σε πολιτιστικά δρώμενα (43% έναντι 57%).

Ενδιαφέρον είναι και το οικονομικό τους προφίλ: 48% των Ελλήνων νέων δηλώνουν ως πηγή εισοδήματός τους «οικονομική στήριξη από γονείς ή άλλους συγγενείς».

Είναι η πιο συχνή πηγή εσόδων –πιο συχνή από τη «μισθωτή εργασία», που είναι στο 45%.

Αυτή η πραγματικότητα απεικονίζεται και με έμμεσο τρόπο. Στην ερώτηση για το αν μπόρεσαν να αποταμιεύσουν χρήματα τους τελευταίους 12 μήνες, το 76% των γονέων απάντησαν «ποτέ». Το αντίστοιχο ποσοστό των παιδιών ήταν 48%.

Περίπου ένας στους δύο νέους είχε βρει μέχρι σήμερα μισθωτή εργασία για τουλάχιστο ένα χρόνο. Βρήκε αυτή τη δουλειά κατά μέσο όρο στα 22, και σ’ αυτή δούλευε περίπου 40 ώρες την εβδομάδα.

Σ’ αυτούς που είναι άνεργοι, ωστόσο, είναι διάχυτη η απαισιοδοξία: Μόνο ένα 15% των νέων ανέργων θεωρεί πιθανό να βρει δουλειά τους επόμενους 6 μήνες.

Οι νέοι θεωρούν πως οι φορείς που μπορούν να μειώσουν την ανεργία είναι κατά σειρά η Κυβέρνηση/Βουλή (78%), η Ευρωπαϊκή Ένωση (73%) και τρίτον, με μεγάλη διαφορά, οι επιχειρήσεις/εργοδότες (52%).

Παρ’ όλο που οι νέοι δηλώνουν απογοητευμένοι σε πολλές από τις ερωτήσεις, εμφανίζονται πιο αισιόδοξοι από τους γονείς τους όταν πρόκειται για το μέλλον τους. Το 29% των νέων πιστεύουν ότι το βιοτικό τους επίπεδο στο μέλλον θα είναι χειρότερο από το βιοτικό επίπεδο των γονιών τους. Το αντίστοιχο όμως ποσοστό στους γονείς που πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα έχουν χειρότερο βιοτικό επίπεδο από τους ίδιους φτάνει το 55%.

Γενικά οι γονείς φαίνονται πιο πρόθυμοι να αναλάβουν ρίσκο, πιο ενεργά συμμετέχοντες σε συλλογικές δράσεις ή στον εθελοντισμό, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους θεσμούς (και τα δύο δείκτες κοινωνικού κεφαλαίου, στο οποίο οι νέοι υστερούν σημαντικά) ενώ οι νέοι μοιάζουν να πιστεύουν περισσότερο ότι το περιβάλλον (ό,τι κι αν περιλαμβάνει ο όρος) πρέπει να λειτουργήσει γι’ αυτά, αντίθετα με τους γονείς τους που πιστεύουν περισσότερο στην ατομική πρωτοβουλία και ευθύνη.

Πάντως, το 41% των νέων δηλώνει διατεθειμένο να μετακομίσει σε άλλη χώρα για να βρει δουλειά (κι ένα 34% απαντά «ίσως»). Παρόμοιο είναι το ποσοστό που δηλώνει διατεθειμένο να μετακομίσει σε άλλη περιοχή της Ελλάδας (46%).

Βεβαίως, η παρουσίαση αυτών των στοιχείων είναι μόνο η πρωτογενής προσέγγιση του φαινομένου. Στο site της διαΝΕΟσις είναι δημοσιευμένα όλα τα αποτελέσματα των δεκάδων ερωτήσεων με πλήρεις πίνακες και διαγράμματα. Η επεξεργασία αυτών των δεδομένων, όμως, είναι αυτή που θα οδηγήσει στα βαθύτερα, πιο σημαντικά συμπεράσματα που θα χαρτογραφούν την διάχυση ιδεών και αντιλήψεων από τους γονείς στα παιδιά, και θα αποκρυπτογραφούν τις συνέπειες αυτής της διάχυσης στα θέματα της απασχόλησης και της εν γένει συμμετοχής των παιδιών στην οικονομική δραστηριότητα.

Η ανάλυση και επεξεργασία των αποτελεσμάτων διεξάγεται αυτή την εποχή από τους ερευνητές της διαΝΕΟσις αλλά και τους υπόλοιπους ερευνητές του CUPESSE στις άλλες χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα.

Σε αυτή τη φάση, όμως, οι ερευνητές της MRB έκαναν μια πρώτη απόπειρα επεξεργασίας των αποτελεσμάτων, φιλοδοξώντας να ταυτοποιήσουν ευδιάκριτες “φυλές” ανάμεσα στους Έλληνες γονείς και τα παιδιά τους. Πράγματι, οι ερευνητές ταυτοποίησαν τέσσερις διακριτές ομάδες αναλύοντας τις απαντήσεις τους σε εννέα κατηγορίες ερωτήσεων, από αυτές που είχαν να κάνουν με τη συμμετοχή σε συλλογικές δράσεις και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, μέχρι αυτές που είχαν να κάνουν με τις οικογενειακές σχέσεις και τις απόψεις περί οικονομικής κατάστασης των ερωτηθέντων. Οι ερευνητές ταυτοποίησαν τις τέσσερις κατηγορίες πρώτα στους γονείς, και μετά χαρτογράφησαν τις αντίστοιχες κατηγορίες και στα παιδιά. Προέκυψαν ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Οι κατηγορίες αυτές ορίστηκαν ως «Παραδοσιακοί» («Family traditionalists»), «Κοινωνικά ενεργοί» (Socially Active), «Καλοβαλμένοι συστημικοί» («Well off systemics») και «Καλοβαλμένοι προοδευτικοί» («Well off experiencers»). Αυτές οι ειδικές ομάδες έχουν   κάποια χαρακτηριστικά τα οποία μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

Σύμφωνα με τα ευρήματα της MRB, σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν οι γονείς, αν τα παιδιά τους ανήκουν στις κατηγορίες «παραδοσιακοί» ή «κοινωνικά ενεργοί» εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά ανεργίας (άνω του 18% -έως και 39%). Ανεξαρτήτως κατηγορίας των γονέων -πλην μιας-, δε, τα παιδιά που ανήκουν στις κατηγορίες «καλοβαλμένοι συστημικοί» ή «καλοβαλμένοι προοδευτικοί», εμφανίζουν ποσοστά ανεργίας κάτω του 7,5%. Μόνη εξαίρεση στον κανόνα, οι «κοινωνικά ενεργοί» γονείς. Πρόκειται για τους γονείς που δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένοι, δεν δίνουν μεγάλη έμφαση στις οικογενειακές συλλογικότητες σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες, έχουν οικονομικά προβλήματα και αναπτύσσουν κοινωνική ή πολιτική δράση. Τα παιδιά τους, όπως έδειξε η ανάλυση της MRB, είναι σε πολύ υψηλό ποσοστό (άνω του 23%) άνεργα, ανεξάρτητα από το σε ποια κατηγορία ανήκουν.

Γενικότερα φαίνεται πως ο συνδυασμός χαμηλής μόρφωσης, οικονομικής ανεπάρκειας και έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στους γονείς έχει ως αποτέλεσμα πολύ υψηλότερα ποσοστά ανεργίας στα παιδιά τους, σε σχέση με τα παιδιά γονέων με διαφορετικά χαρακτηριστικά.

«Οι νέοι που εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας» συμπληρώνει ο Δημήτρης Μαύρος της MRB, «ανεξάρτητα από ποιους γονείς προέρχονται, είναι κυρίως νέοι οι οποίοι δεν θεωρούνται «ενεργοί πολίτες», αντιδρούν απέναντι στους θεσμούς, δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένοι και δεν «αφιερώνουν χρόνο στον πνευματική καλλιέργεια».

Η ανάλυση των πυκνών και πλούσιων αποτελεσμάτων της έρευνας θα παράγει σημαντικά και πολύτιμα συμπεράσματα στο επόμενο διάστημα. Οι ερευνητές της διαΝΕΟσις θα συνεχίσουν να τα επεξεργάζονται με σκοπό να χαρτογραφήσουν το πρόβλημα της ανεργίας των Ελλήνων νέων, να εντοπίσουν ομοιότητες ή διαφορές με το φαινόμενο όπως εμφανίζεται στις άλλες χώρες που συμμετέχουν στην έρευνα, και να διατυπώσουν μια σειρά από προτάσεις για την αντιμετώπισή του.

Μπορείτε να βρείτε όλα τα αρχεία της έρευνας στους παρακάτω συνδέσμους:

• Έκθεση αποτελεσματων ΝΕΩΝ 18-35 (.PDF)
• Έκθεση αποτελεσματων ΓΟΝΕΩΝ (.PDF)
• Ερωτηματολόγιο Νέων 18-35 (.doc)
• Ερωτηματολόγιο Γονεων (.doc)
• Αποτελέσματα Ποσοτικής Έρευνας – Νέοι 18-35 (.XLS)
• Αποτελέσματα Ποσοτικής Έρευνας – Γονείς

Πηγή: ergasianet.gr

Σημαντικό ποσοστό Ελλήνων πολιτών δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πάει διακοπές ούτε για ένα επταήμερο ταξίδι κατά τη διάρκεια του έτους, σύμφωνα με στοιχεία έρευνας της Eurostat.

Πολλαπλά οφέλη έχουν οι πολίτες από την ανακύκλωση των συσκευασιών στους μπλέ κάδους. Μπορούμε να εξοικονομήσουμε πρώτες ύλες, να μειώσουμε το κόστος για την οικονομία και παράλληλα να μειωθούν τα σκουπίδια που καταλήξουν στους χώρους υγειονομικής ταφής.

«Ανακύκλωσε στους Μπλε Κάδους! Κάν’ το τρόπο ζωής!»

 Ας δούμε μερικά από αυτά τα οφέλη: 

1.      1.000 κιλά ανακυκλωμένου γυαλιού εξοικονομούν περίπου 12 κιλά  πετρέλαιο 
2.      2.200  κιλά κορμών δέντρων μας δίνουν 1000 κιλά  χαρτιού
3.       1.000  κιλά ανακυκλωμένου χαρτιού εξοικονομούν 130-170 κιλά  πετρέλαιο

Η Ανακύκλωση σήμερα αποτελεί σημαντική προτεραιότητα και υποχρέωση κάθε κοινωνίας που συμβάλλει έμπρακτα στη βελτίωση των συνθηκών ζωής.  Ειδικά στην Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης ο στόχος είναι η ανακύκλωση να γίνει μέρος της καθημερινότητας όλων των πολιτών και των κοινωνικών εταίρων και για αυτό το λόγο το σύνθημα που έχει τεθεί είναι " Ευρώπη η Κοινωνία της Ανακύκλωσης".  Και πραγματικά η συμμετοχή στην ανακύκλωση είναι τρόπος ζωής με αδιαμφισβήτητα οφέλη για το περιβάλλον και απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση της οικολογικής ισορροπίας του πλανήτη μας. 

Τα οφέλη της ανακύκλωσης είναι πολύ περισσότερα από τα προφανή, που είναι η προστασία του περιβάλλοντος και η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας.  

Η Ανακύκλωση: 

-Συμβάλλει στη μείωση των αστικών αποβλήτων που πρέπει να συλλεχθούν από τους Δήμους και να μεταφερθούν σε ολοένα και πιο δυσεύρετους Χώρους Υγειονομικής Ταφής. 
-Συνεισφέρει στη εξοικονόμηση πρώτων υλών και ενέργειας, που συνήθως είναι μη ανανεώσιμες (πετρέλαιο, μεταλλεύματα κλπ.) παρέχοντας και οικονομικά οφέλη στην ελληνική κοινωνία που σε μεγάλο μέρος εισάγει πρώτες ύλες και ενέργεια.                                         
-Δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. 
-Προσφέρει στον πολιτισμό, καθώς συμβάλλει στη δημιουργία μιας έμπρακτης περιβαλλοντικής συνείδησης. 
Με δεδομένο ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας, η επιτυχία της εναλλακτικής διαχείρησης εξαρτάται, όχι μόνο από την ευαισθητοποίηση, αλλά και από την ενεργό συμμετοχή.  Οι πληροφορημένοι και ενεργοί πολίτες είναι ο κινητήριος μοχλός για να υλοποιηθούν οι στόχοι του νόμου και της ελληνικής κοινωνίας και να προστατευθεί πιο αποτελεσματικά το περιβάλλον.