Με έντεκα νεκρούς, πάνω από 100 τραυματίες και 500 συλλήψεις απάντησε το αστικό κράτος στους αγώνες της εργατιάς

Το 1923 η Ελλάδα αντιμετωπίζει τρομακτικά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα, σαν συνέπεια της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922.  

Δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένοι πρόσφυγες, διασκορπισμένοι σε όλη την ελληνική επικράτεια, αντιμετωπίζουν ασύλληπτα προβλήματα, εξαθλιωμένοι, άστεγοι, ρακένδυτοι και εξαντλημένοι, μεγαλώνουν τις στρατιές των άνεργων που έχασαν τις δουλειές του από τις μαζικές απολύσεις. Πολλές  επιχειρήσεις κλείνουν εκβιάζοντας μείωση ημερομισθίων σ’ ολόκληρη τη χώρα. και το κλείσιμο των επιχειρήσεων. Οι μεγαλοβιομήχανοι θεωρούν μεγάλη ευκαιρία  την τραγωδία της ελληνικής κοινωνίας για να χτυπήσουν μισθούς και ωράριο.

Οι επικεφαλής του Κινήματος του Στρατού και του Ναυτικού της 11 Νοέμβρη 1922, ο πρωθυπουργός της «Επαναστατικής Κυβέρνησης» Στυλιανός Γονατάς (αριστερά) με τον Νικόλαο Πλαστήρα.

Με αφορμή την υποτίμηση της αγγλικής λίρας απέναντι στη δραχμή (τον Απρίλιο του 1923 η τιμή της λίρας πέφτει από τις 400 δραχμές στις 150) , μετά από   κάποια κερδοσκοπικά παιχνίδια στα χρηματιστήρια του εξωτερικού και πρόσχημα, την «ανταγωνιστικότητα», το μεγάλο κεφάλαιο με την συνεργασία της Κυβέρνησης Πλαστήρα – Γονατά, κλιμακώνει την επίθεση: Η ανεργία γιγαντώνεται, τα μεροκάματα μειώνονται  κατά 25 – 30%, απολύονται, όσοι εργαζόμενοι δεν δέχονται τις μειώσεις των μισθών τους, οι  εργοδότες απαιτούν την κατάργηση του νόμου 2112/20 «περί υποχρεωτικής καταγγελίας της συμβάσεως ιδιωτικών υπαλλήλων», που απαγόρευε τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση.

Στην εξουσία βρίσκεται, από τις 14 Νοεμβρίου 1922, μετά το Κίνημα του Στρατού και του Ναυτικού στη Χίο και τη Λέσβο της 11ης Νοεμβρίου 1922, η «Επαναστατική Κυβέρνησις» των Πλαστήρα – Γονατά, με πρωθυπουργό τον Στυλιανό Γονατά. Για πρώτη φορά με απροκάλυπτο τρόπο η κυβέρνηση ταυτίζεται με τα εργοδοτικά συμφέροντα, τα προσχήματα περί ταξικής ουδετερότητας του κράτους απουσιάζουν εντελώς. Υπουργός Οικονομικών και υπεύθυνος για ζητήματα Εργατικής Πολιτικής είναι ο μεγαλοβιομήχανος Ανδρέας Χατζηκυριάκος,  ο οποίος είναι ταυτόχρονα πρόεδρος του ΣΕΒ και ιδιοκτήτης της τσιμεντοβιομηχανίας «ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ».

Πλαστήρας- Γονατάς. Πίσω αριστερά ο Γεώργιος Παπανδρέου, πολιτικός σύμβουλος της «Επαναστατικής Κυβέρνησης» στην αρχή, και υπουργός των Εσωτερικών από τις 9 Ιανουαρίου 1923.

Το χρονικό μέχρι τη συγκέντρωση στο Πασαλιμάνι

Το οργανωμένο εργατικό κίνημα πραγματοποίησε την Πρωτομαγιά του 1923 μαζική συγκέντρωση στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη με συμμετοχή του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (40 σωματεία) και 20 σωματεία των Αθηνών, με κύρια αιτήματα: Αύξηση με βάση τη μεταλλική δραχμή. Εφαρμογή του 8ωρου. Δημιουργία Γραφείων Ευρέσεως Εργασίας. Η κυβέρνηση μετά από 20 μέρες απαντά στη ΓΣΕΕ και στα Εργατικά Κέντρα Πειραιά – Αθηνών ότι είναι αδύνατη η ικανοποίηση των αιτημάτων.

Ταυτόχρονα απολύονται εκατοντάδες εργαζόμενοι από τα εργοστάσια λιπασμάτων και τα υαλουργεία.

Οι εργοδότες ζητούν επίμονα τη μείωση των μισθών.

9 Ιούνη: Πραγματοποιείται κοινή σύσκεψη ΓΣΕΕ και Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Αποφασίζεται ότι καταρχήν μπορεί να γίνει δεκτή η μείωση των ημερομισθίων, αλλά με τον όρο το κράτος να μειώσει τις τιμές των ειδών μονοπωλίου και του ψωμιού. Η κυβέρνηση αρνείται.

15 – 30 Ιούνη: Η 30μελής επιτροπή που συστήθηκε από το Κράτος – με σκοπό τον συναινετικό επανακαθορισμό των ημερομισθίων –, με τη συμμετοχή αντιπροσώπων των εργοδοτών, των εργατών και του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, εξελίχθηκε σε προσπάθεια απόσπασης της συναίνεσης των εργαζομένων στην εργοδοτική επίθεση. Μετά από 7 συνεδριάσεις από τις 15 μέχρι τις 30 Ιούνη, η επιτροπή εξέδωσε πόρισμα, με το οποίο πρότεινε μείωση των ημερομισθίων των καπνεργατών κατά 30-35%, των εργατών στα μεταλλεία και λιγνιτωρυχεία κατά 15-25% από 1ης Ιούλη, των βυρσοδεψών, για όσους αμείβονταν με 30 δραχμές και πάνω, κατά 15-30%, των δε κάτω των 25 δραχμών κατά 8-10%. Η επιτροπή νομιμοποίησε την μείωση των ημερομισθίων των ναυτεργατών και φορτοεκφορτωτών.

Οι ναυτεργάτες δηλώνουν πως δεν αποδέχονται τέτοια μείωση και προειδοποιούν με απεργιακούς αγώνες. Η κυβέρνηση τους απειλεί με επιστράτευση.

Αρχές Ιούλη: Γίνεται απεργία από τους εργάτες Λαυρίου με αιτήματα το 8ωρο και την αύξηση των ημερομισθίων. Απεργούν και οι ράπτες. Έραβαν μόνο σακάκια και γιλέκα, όχι παντελόνια.

4 Ιούλη: Αναστέλλεται η ισχύς του νόμου 2112 που απαγορεύει τις μαζικές απολύσεις.

9 Αυγούστου: Οι μυλεργάτες του Πειραιά πυροδοτούν τη γενική απεργία, απαιτώντας από τους αλευροβιομήχανους: Να μην ισχύσει η μείωση 35% στα εισοδήματά τους. Να πληρωθούν τα περικομμένα ημερομίσθια. Να επαναπροσληφθούν οι απολυμένοι συνάδελφοί τους. Να αποζημιωθούν οι τυχόν μη επανερχόμενοι.

Η απεργία επεκτείνεται. Ομοσπονδία και Σωματεία επισιτισμού στις υπόλοιπες πόλεις προχωρούν σε απεργία. Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά και η ΓΣΕΕ καλούν σε υλική συμπαράσταση στους απεργούς.

17 Αυγούστου: Οι ναυτεργάτες παίρνουν τη σκυτάλη της απεργίας. Το λιμάνι παραλύει. Είκοσι πλοία δεν καταφέρνουν να αποπλεύσουν. Το απόγευμα, οι φορτοεκφορτωτές μπαίνουν στην απεργία.

18 Αυγούστου: Η απεργία από πόλη σε πόλη έχει αρχίσει ν’ απλώνει σ’ όλη την Ελλάδα.

19 Αυγούστου, Κυριακή: Στην Αθήνα γίνεται πανεφεδρική συγκέντρωση στο θέατρο «Αλάμπρα». Παντού στους δρόμους κυκλοφορούν ομάδες αστυνομικών. Οι περίπολοι στον Πειραιά πιάνουν ναυτεργάτες και τους μεταφέρουν με τη βία στα πλοία.

19 Αυγούστου: Συλλαμβάνονται μέλη της διοίκησης της Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας. Μετά από αυτή την κατάσταση η διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά αποφασίζει πανεργατική απεργία. Η τελική, όμως, απόφαση θα εξαρτηθεί από τη ΓΣΕΕ.

20 Αυγούστου: Απεργούν ηλεκτροτεχνίτες, σιδηροδρομικοί του ηλεκτρικού, τροχιοδρομικοί, καπνεργάτες, εργάτες Τύπου, εργάτες του Τελωνείου. Η κυβέρνηση καλεί απεργοσπάστες απ’ το στρατό και την αστυνομία. Όλα τα αστυνομικά τμήματα και οι φυλακές γεμίζουν με απεργούς. Περίπολοι του Πολεμικού Ναυτικού συλλαμβάνουν περίπου 200 ναυτοθερμαστές για να τους βάλουν να δουλέψουν υποχρεωτικά. Τα πληρώματα πλοίων με ξένη σημαία που καταπλέουν στον Πειραιά δηλώνουν την υποστήριξή τους στην απεργία.

Την ίδια μέρα η κυβέρνηση δημοσιοποιεί την 20444/20.08.23 απόφασή της με την οποία, κατά παρέκκλιση του άρθρου 11 του Συντάγματος,  αποφασίζει τη διάλυση των αναγνωρισμένων εργατικών σωματείων! Η απόφαση αυτή ανεστάλη στις 20.11.1923, η λογική της όμως σημάδεψε την κρατική πολιτική απέναντι στα συνδικάτα για πολλές δεκαετίες. Μετά το τέλος της απεργίας στις 25 Αυγούστου, αντιπροσωπεία του ΕΚΑ επισκέπτεται τον Ανδρέα Χατζηκυριάκο και του επισημαίνει ότι η απόφαση της «Επανάστασης» περί αναστολής λειτουργίας των εργατικών Σωματείων αντίκειται στο διεθνές δίκαιο και θα δημιουργήσει προβλήματα στην ελληνική κυβέρνηση. Ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος απαντά «ότι πράγματι η εργατική Νομοθεσία διέπεται από διεθνείς Νόμους, αλλ’ αυτό δεν ημπόδισε την Ιταλίαν να καταργήση τας συνομοσπονδίας», αναφερόμενος φυσικά στη πρακτική της φασιστικής κυβέρνησης του Μουσολίνι που μόλις είχε διαλύσει τα εργατικά σωματεία στην Ιταλία.

Η ΓΣΕΕ δηλώνει ότι επεκτείνει τις απεργίες σ’ ολόκληρη τη χώρα, ενώ στον Πειραιά πραγματοποιείται σύσκεψη του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, της Ναυτικής Ομοσπονδίας και των Ομοσπονδιών Σιδηροδρομικών, Ηλεκτροκινήσεως, Επισιτισμού και της ΓΣΕΕ.

Τα κύρια αιτήματα της απεργίας είναι: Σταθεροποίηση των ημερομισθίων με βάση τον τιμάριθμο. Μέτρα κατά της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας. Απόλυση κρατούμενων απεργών. Κατάργηση της λογοκρισίας επί των εργατικών ζητημάτων. Απαγόρευση της εξαγωγής ανεπεξέργαστων καπνών και άλλα. Απ’ όλη την Ελλάδα φτάνουν τηλεγραφήματα για συμμετοχή στην απεργία της ΓΣΕΕ.

Ο Γ. Παπανδρέου, Υπ. Εσωτερικών τότε της κυβέρνησης Γονατά, δήλωνε στους εκπροσώπους των εργατών Ευάγγελο Ευαγγέλου,  Γενικό Γραμματέα της ΓΣΕΕ και από την Καπνεργατική  Ομοσπονδία τον Γραμματέας της Λεωνίδα Χατζησταύρου και τον  Σεραφείμ Μάξιμο, που τον επισκέφθηκαν λίγες μέρες πριν την καταστολή:

«– Κύριοι, η εβδομάδα αυτή είναι η Εβδομάδα των Παθών για σας. Γενική Απεργία ίσον Επανάστασις! Και η Επανάστασις καταστέλλεται διά της βίας».

Ο Γεώργιος Παπανδρέου, σαν υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Γονατά – Πλαστήρα, υπήρξε από τους βασικούς υπεύθυνους της αιματηρής καταστολής στο Πασαλιμάνι. Στη φωτογραφία με τον Σκόμπυ, με τον οποίο δεν δίστασε να αιματοκυλήσει το λαό της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944.

21 Αυγούστου: Εφημερίδες δεν βγαίνουν. Σε επιτροπή εργατών ο Πλαστήρας δηλώνει πως δε δέχεται συζήτηση με απεργούς. Ο Πειραιάς μπλοκάρεται με στρατό και μηχανοκίνητα. Τα αρχεία των εργατικών σωματείων κατάσχονται. Ομάδες εργατών κυνηγιούνται στους δρόμους των συνοικιών του Πειραιά απ’ τις αστυνομικές περιπόλους. Σκορπούν και ξανασμίγουν σε μικρότερες ομάδες, προσπαθώντας να συγκεντρωθούν στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου. Οι ναυτεργάτες έχουν ορίσει συγκέντρωση στα γραφεία της Ναυτικής Ομοσπονδίας. Αποσπάσματα του Α΄ Σώματος Στρατού παίρνουν θέσεις μάχης. Βγαίνουν στους δρόμους τανκς. Αντλίες νερού της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας πιάνουν δουλειά σε βάρος των εργατών. Κάπου ακούγεται να κροταλίζει ένα πολυβόλο.

Ο λογοκριμένος Ριζοσπάστης της 22.8.1923 καταγγέλλει: «Το Κράτος απροκαλύπτως πλέον εναντίον ολοκλήρου της Εργατικής Τάξεως».

Ο Ριζοσπάστης της επόμενης μέρας 23.8.1923, καλεί τους εργάτες να παρευρεθούν στην κηδεία των φονευμένων τριών εργατών.

22 Αυγούστου: Οι απεργοί σπάζουν τις στρατιωτικές ζώνες και ξεχύνονται στο Πασαλιμάνι. «Κάτω η κυβέρνηση των εργοδοτών!», «Αφοπλίστε τους τρομοκράτες!». Σφυρίζουν οι σφαίρες ανάμεσα στους εργάτες. Σκοτώνονται τρεις.

Το μνημείο για τους 11 νεκρούς εργάτες της 23.8.1923, στην πλατεία στο Πασαλιμάνι. Κάτω δεξιά η επιγραφή στη βάση του μνημείου γράφει: «Τιμούμε τους νεκρούς ήρωες της τάξης μας που έπεσαν σε τούτο εδώ τον τόπο στις 23 Αυγούστου 1923 – Ε.Κ.Π. – 1 Μάη 1996». Πάνω δεξιά ένα σύντομο ιστορικό της θυσίας των εργατών στο Πασαλιμάνι.

Η αιματηρή καταστολή της συγκέντρωσης στο Πασαλιμάνι

23 Αυγούστου: Στην πλατεία Πασαλιμανιού πραγματοποιείται μεγάλη πανεργατική συγκέντρωση από τη ΓΣΕΕ και το ΕΚ Πειραιά. Η κυβέρνηση, έντρομη, δίνει εντολή να χτυπηθούν οι απεργοί. Στρατός και αστυνομία επιτίθενται με σφοδρότητα στους συγκεντρωμένους. Απολογισμός: 11 νεκροί εργάτες, 100 τραυματίες, 500 περίπου συλληφθέντες.

Ο Ριζοσπάστης της 24 Αυγούστου της επόμενης χρονιάς δημοσιεύει με αναλυτικό ρεπορτάζ το χρονικό της σύγκρουσης και της αιματηρής καταστολής της απεργίας:

Την επόμενη χρονιά ο Ριζοσπάστης της 24 Αυγούστου του 1924, κάνει έναν εκτεταμένο απολογισμό των γεγονότων, ενώ για πρώτη φορά δημοσιεύονται οι φωτογραφίες των νεκρών εργατών. Στο κέντρο δημοσιεύεται φωτογραφία της πρώτης σελίδας του κατακρεουργημένου από τη λογοκρισία Ριζοσπάστη της 22.8.1922, ο οποίος κυκλοφόρησε τελικά το βράδυ, στοιχειοθετημένος και τυπωμένος σε ένα μικρό συνοικιακό τυπογραφείο, αφού τα γραφεία του Ριζοσπάστη είχαν καταληφθεί από ισχυρά στρατιωτική δύναμη.

«ΤΑ ΠΡΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΣ

Η επί της απεργίας Επιτροπή του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς δια προκηρύξεώς της εκάλει δια την 23ην του αυτού μηνός (σ.σ. 23 Αυγούστου 1923) τους απεργούς εις συγκέντρωσιν διαμαρτυρίας εναντίον των τρομοκρατικών μέτρων άτινα έλαβεν η αντεργατική Κυβέρνησις.

Η συγκέντρωσις επρόκειτο να λάβει χώραν το απόγευμα εις τας προ του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς και Δημοτικού Θεάτρου πλατείας.

Από της πρωίας όμως της ημέρας εκείνης η πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου είχε καταληφθή υπό ισχυράς στρατιωτικής δυνάμεως. Εις όλας τας άκρας της πλατείας είχον στηθή πολυβόλα, ενώ πυκνώταται ίλαι ιππικού των οποίων οι ιππείς εκράδανον γεγυμνωμένας σπάθας, περιήρχοντο τας γύρω παρόδους.

Αλλά τα τρομοκρατικά μέτρα της Κυβερνήσεως δεν περιωρίσθησαν μέχρις αυτού. Ισχυραί περίπολοι διέσχιζον την πειραϊκήν παραλίαν, ο δε εν Αθήναισι και Πειραιεί στρατός ευρίσκετο εν επιφυλακή.

Περί την 8ην πρωινήν είχαν ωχυρωθή πάντα τα επίκαιρα σημεία του Πειραιώς. Η Καστέλλα είχεν  ωχυρωθή δια πολυβόλων και τριών Τανκς.  Επίσης δια πολυβόλων ωχυρώθησαν το ύψωμα του Προφήτου Ηλία, το Πυριτιδοποιείον κλπ. Πολυβόλα ωσαύτως είχον τοποθετηθεί εις τα παράθυρα του Φρουραρχείου και του κτηρίου της Αστυνομίας των Πόλεων.

Το μεγαλύτερον όμως μέρος των πολυβόλων, των τάνκς και των στρατευμάτων είχαν ταμπουρωθεί εις την πλατεία του Πασαλιμανίου, ενώ ισχυραί περίπολοι είχαν ζώσει ολόκληρον το Πασαλιμάνι. Εν τω μεταξύ αστυνομικά όργανα προέβησαν εις συλλήψεις διαφόρων εργατών. Τέλος η όλη πόλις του Πειραιώς είχεν όψιν ωσαύτως πεδίου μάχης. Αι επιθετικαί διαθέσεις της Κυβερνήσεως είχον γίνει τόσον αντιληπταί από ολόκληρον τον πληθυσμόν του Πειραιώς ώστε ο κόσμος τρομοκρατημένος είχε κλεισθή εις τα σπίτια του. Μήτε ένα παράθυρο ανοικτόν, μήτε μια πόρτα ημιάνοικτος. Η κυβερνητική τρομοκρατία αφ’ ενός, η γενική απεργία αφ’ ετέρου είχον νεκρώσει πάσαν ζωήν.

Εκτός των στρατευμάτων, των Τάνκς, των ιλών ιππικού, ανά τας κυριωτέρας οδούς και τας πλατείας της πόλεως περιεφέροντο  καθ’ ομάδας  εργάται, ανήσυχοι να μάθουν ποία θα ήτο η στάσις της Εργατικής Τάξεως προ των τοιούτων αγρίων τρομοκρατικών μέτρων της Κυβερνήσεως. Καθ’ εκάστην φοράν καθ’ ην η Αστυνομία προσεπάθει να προβή εις αυθαιρέτους συλλήψεις επικολούθει συμπλοκή μεταξύ των αστυνομικών και της ομάδος των εργατών.

Εν τούτοις παρ’ όλα τα τρομοκρατικά μέτρα οι απεργοί έσπασαν την ζώνην των στρατιωτών και συνεκεντρώθησαν εις την πλατείαν. Τότε διετάχθη μια περίπολος να ανοίξει πυρ κατά των απεργών, ανεπιτυχώς όμως.

ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ

Τότε οι απεργοί εξαγριωθέντες ώρμησαν κατά της περιπόλου και αφώπλισαν αυτήν, εκκενώσαντες δε τα όπλα εις τον αέρα, έσπασαν αυτά χωρίς να κτυπήσουν κανένα στρατιώτην. Οι εις την παραλίαν Πασαλιμάνι ευρισκόμεναι περίπολοι ήρχισαν να βάλλουν κατά των απεργών τους οποίους έβλεπον απτοήτους να δέχωνται τας σφαίρας εις τα στήθη των.

Προ της δολοφονικής αυτής ενέδρας ευρεθέντες οι απεργοί ήρχισαν να ανέρχωνται την οδόν Ρέπουλη ψάλλοντες την Διεθνή και κατευθυνόμενοι εις το φρουραρχείον, όπως διαμαρτυρηθούν δια τούτο. Οταν ευρίσκοντο από της διασταυρώσεως των οδών Ρέπουλη (σ.σ. σημερινή οδός Σωτήρου Διός) Καραήσκου και Βενιζέλου – Σωκράτους συνήντησαν περίπολον επικεφαλής της οποίας ήτο εις υπολοχαγός του Φρουραρχείου όστις εις μιαν γωνίαν της διασταυρώσεως Ρέπουλη – Σωκράτους είχε στήσει πολυβόλο και διευθύνων ο ίδιος τούτο έβαλλε κατά των ανερχομένων αόπλων απεργών. Επίσης και εκ τινός παραθύρου του Φρουραρχείου Πειραιώς εβάλλοντο δι’ ετέρου πολυβόλου. Η εμπροσθοφυλακή των ανερχομένων απεργών εβάλλετο εκ των ανωτέρω σημείων. Το κέντρον αυτών εβάλλετο εκ του εξώστου της Διευθύνσεως της Αστυνομίας Πόλεων Πειραιώς και εκ των εντός του Πρωτοδικείου εγκατεστημένων στρατιωτών του φρουραρχείου Πειραιώς. Επίσης άλλη ισχυρά περίπολος έβαλλεν εκ των όπισθεν κατά των απεργών ωχυρωμένη εις μίαν γωνίαν της διασταυρώσεως των οδών Ρέπουλη – Βενιζέλου.  Οι απεργοί εργάτες Πειραιώς άφοβα επρότειναν τα στήθη των προ των δολοφόνων σφαιρών της Ελληνικής Μπουρζουαζίας.

Αι οιμωγαί των τραυματισμένων και των ψυχορραγούντων συνενώθησαν με τας αγανακτησμένας κραυγάς των απεργών οι οποίοι ευρεθέντες προ της νεώτατης αυτής δολοφονικής ενέδρας άρχισαν να διαλύωνται.

Επίσης ισχυραί περίπολοι απεστάλησαν και κατέλαβον το Εργατικόν Κέντρον Πειραιώς και τα γραφεία διαφόρων εργατικών σωματείων. Αι περίπολοι μετά χαφιέδων περιεφέροντο εις τας οδούς τρομοκρατούντες τους πάντας.

Τα ρολά των καταστημάτων καθώς έπεσαν επροκάλουν τρομακτικόν θόρυβον.

Εις τας 9 το βράδυ σαλπιγκταί του φρουραρχείου περιήρχοντο τας οδούς σαλπίζοντες αποχώρησιν πυροβολούντες καθένα όστις περιεφέρετο εις τας οδούς πέραν της 9ης.

Η τρομοκρατία εξηκολούθησε καθ’ όλην την νύκτα. Περίπολοι εκ στρατιωτών του φρουραρχείου, χωροφυλάκων και πόλισμαν ετρομοκράτουν τας οδούς μη επιτρέπουσαι εις ουδένα την διάβασιν.

Οι απεργοί θα προέβαινον εις αντίποινα δια την αισχράν αυτήν δολοφονικήν επίθεσιν εκ μέρους των αρχών, εάν η επιτροπή επί της απεργίας του Εργατικού Κέντρου Πειραιώς δεν συνίστα εις αυτούς να διαλυθώσι και να επιστρέψωσι εις τας οικίας των.

 …

ΕΦΟΝΕΥΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Κατά τις 11 το βράδυ τεθωρακισμένον αυτοκίνητον εστάθμευσε έξω από την κυρίαν είσοδον του Ζαννείου νοσοκομείου δια να παραλάβη κι άλλους υποκύψαντας εις τα τραύματά των.

Επτά στρατιώται με εφ’ όπλου λόγχην ανεβασμένοι επάνω στο τανκς εκύτταξαν τα γύρω με ύποπτα βλέμματα φωνάζοντας από καιρού εις καιρόν: «Αλτ. Μη προχωρείς!» όταν το νυκτερινό αγεράκι έρριπτε κανένα φύλλο από τα πέριξ δένδρα.

Αφού εφόρτωσε, με ιλιγγιώδη ταχύτητα ήρχισε να κατέρχεται προς την παραλίαν και να διευθύνεται δια του Αγ. Διονυσίου προς το νεκροταφείο της Αναστάσεως.

Με σβυστά τα φώτα, εσταμάτησεν εμπρός από την μεγάλην πόρταν του νεκροταφείου. Δυο στρατιώτες πηδούν και με την λόγχην παρατεταμένην, διατάζουν τον φύλακα να ανοίξη.

— «Δείξε μας τον λάκκο που είνε οι σκοτωμένοι», του λέγουν.

Πιο πέρα ένας μεγάλος λάκκος έχασκε φαντάζοντας μέσα στο σκοτάδι σαν το στόμα τεράστιου θηρίου. Οι στρατιώτες με μια κουβέρτα τυλιγμένα κατέβασαν από το τανκς τέσσαρα γυναικεία πτώματα και τα ρίξαν και αυτά μαζύ με τους άλλους σκοτωμένους.

Τα ονόματα των τεσσάρων γυναικών δεν έχουν σημειωθή ούτε εις τα βιβλία του νεκροταφείου ούτε του Νοσοκομείου. Το μέρος που είναι θαμμένες είνε εις το άκρον της ανατολικής πλευράς του Νεκροταφείου Πειραιώς.

Ο φύλαξ του νεκροταφείου με αγανάκτηση δείχνει το μέρος αυτό που είναι θαμμένοι τόσοι αδικοσκοτωμένοι εργάτες.

Αι συλλήψεις και η τρομοκρατία εξηκολούθησαν και την άλλην ημέραν»…

24 Αυγούστου: Η τάξη έχει επιβληθεί με τανκς στους δρόμους και απαγόρευση της κυκλοφορίας. Ολα είναι βυθισμένα στο πένθος και στην πνιγμένη οργή.

Μετά τα αιματηρά γεγονότα του Πασαλιμανιού, στις 25 Αυγούστου 1923, η ΓΣΕΕ ανακοινώνει τη λήξη της μεγαλύτερης σε έκταση και σημασία απεργίας στη μέχρι τότε ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα ένας κορυφαίος . σταθμός των μεγάλων αγώνων του νεαρού τότε ελληνικού οργανωμένου συνδικαλιστικού κινήματος.

Ολόκληρος ο αστικός Τύπος πανηγύρισε την καταστολή της απεργίας. Το «Ελεύθερο Βήμα» της 25.8.1923 εκτιμά: Ολόκληρος η χώρα κατά του Εργατικού Κινήματος»

Παρά την καταστολή της απεργίας και τα γεγονότα που ακολούθησαν οδήγησαν στην ωρίμανση και βοήθησαν στην ταξική συνειδητοποίηση ενός μεγάλου μέρους του προλεταριάτου. Ανάμεσά τους μια σημαντικά μεγάλη μάζα εξαθλιωμένων προσφύγων που η απελπισία τους ανάγκαζε να δουλεύουν με οποιουσδήποτε όρους και χρησιμοποιήθηκαν πλατιά σαν αστείρευτη πηγή απεργοσπαστών. Πρόσφυγες που γρήγορα αφυπνίστηκαν και βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή των αγώνων του λαού μας.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ:
— ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 22.8.1923 και 23.8.1923
— ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 24.8.1924
– ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 30.4.1996
– ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29.8.2013
– ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 1918 – 1926, Διπλωματική εργασία του Θανάση Καμπαγιάννη, Μάρτης 2007
– Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, φύλλα 27, 28, 29 και 30.3.1958, «Ο Σεραφείμ Μάξιμος Αποκαλύπτει»

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Από παντού κόβουν τα ελληνικά νοικοκυριά λόγω συνεχούς φτωχοποίησής τους από τις μνημονιακές πολιτικές της άγριας λιτότητας, καθώς συνεχίζεται η φορολογική αφαίμαξη, ενώ αναμένεται η πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις για το φόρο εισοδήματος και τα τέλη κυκλοφορίας.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας το πρώτο εξάμηνο του έτους οι Έλληνες αγόρασαν 56.000.000 λίτρα λιγότερα βενζίνης καθώς ο όγκος πωλήσεων στις βενζίνες μειώθηκε κατά 4% σε ετήσια βάση.

Την ίδια ώρα τα στοιχεία για τις πωλήσεις σε σούπερμαρκετ δείχνουν απώλεια της τάξης του 1% καθώς στα γαλακτοκομικά υπήρξε μείωση πωλήσεων κατά 3,5%, στα καθαριστικά η πτώση κινείται στο 4,9% και σε είδη προσωπικής υγιεινής στο 4,6%.

Παρόμοια κατηφορική πορεία έχουν πάρει και οι πωλήσεις στα ηλεκτρονικά είδη καθώς τα στοιχεία που ανακοίνωσε η εταιρεία Gfk δείχνουν πτώση 11,2% σε προϊόντα πληροφορικής, 5,3% στα προϊόντα τηλεπικοινωνιών και 5,8% στα ηλεκτρονικά είδη.

Όπως επισημαίνεται ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης έχει μειωθεί και έχει πλέον επιστρέψει στα επίπεδα του Φεβρουαρίου του 2015.

Πηγή: iskra.gr

Όπως κάθε καλοκαίρι τέτοια εποχή, οι εκδρομείς με τα φουσκωτά τους και τα μικρά πλεούμενά τους αλλά και οι ιδιοκτήτες μεγαλύτερων σκαφών, αυτοί που επέλεξαν τον Αργοσαρωνικό για τις διακοπές τους, κατευθύνονταν για ένα μπάνιο και ένα ουζάκι στον κόλπο της Ζωγεριάς. Ο ήρεμος αυτός όρμος στα νοτιοδυτικά των Σπετσών προφυλάσσεται από τα μελτέμια του ελληνικού καλοκαιριού. Εκεί υπάρχει και ένα ταβερνάκι, όχι τίποτε το σπουδαίο, με καλό - τίμιο φαγητό και κάποιο μεζέ. Ήρεμα και ειδυλλιακά πράγματα δηλαδή. Ούτε γκλαμουριές ούτε υπερβολές.

Εφέτος το καλοκαίρι ωστόσο, όταν κάποιοι πρωτοεπιχείρησαν να ρίξουν άγκυρα στον όρμο ή να δέσουν μία πρυμάτσα ή πιο απλά να προσεγγίσουν την ακτή με κάποιο φουσκωτό ή βάρκα, αντιμετώπισαν την απαγόρευση εκ μέρους των λιμενικών αρχών. Κάθε τόσο το σκάφος του Λιμενικού κόβει βόλτες στον όρμο και ζητείται από τα σκάφη να απομακρυνθούν.

​Για τον μικρό κόλπο της Ζωγεριάς, με το ταβερνάκι στα νοτιοδυτικά των Σπετσών, υφίσταται ειδική διάταξη σε ΦΕΚ, το οποίο δημοσιεύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 2016 επί σημερινής κυβέρνησης και με αρμόδιο υπουργό τον κ. Παναγιώτη ΚουρουμπλήΌταν τα λιμενικά όργανα ερωτούνται πόθεν προέρχεται η απαγόρευση, τότε αυτά επικαλούνται διάταξη που δημοσιεύθηκε σε Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως. Φανταστείτε. Για τον μικρό κόλπο της Ζωγεριάς, με το ταβερνάκι στα νοτιοδυτικά των Σπετσών, υφίσταται ειδική διάταξη σε ΦΕΚ, το οποίο δημοσιεύθηκε στις 16 Νοεμβρίου του 2016 επί σημερινής κυβέρνησης και με αρμόδιο υπουργό τον κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή.

Προφανώς, κάποιοι διερωτήθηκαν και ορισμένοι έψαξαν για να πληροφορηθούν το πραγματικό κίνητρο που οδήγησε στην απαγόρευση διά ΦΕΚ της ναυτοδέτησης στον κόλπο της Ζωγεριάς. Το ίδιο επιχείρησε και το zougla.gr. Στην αρχή οι λιμενικές αρχές των Σπετσών επικαλέστηκαν και δική τους εισήγηση για την «προστασία των λουομένων». Αλλά, περίεργο πράγμα, η ανάγνωση του ιδίου του ΦΕΚ, αρ. φύλλου 3707 της 16ης Νοεμβρίου του 2016, αναφέρει με έναν απροκάλυπτα φωτογραφικό τρόπο την απαγόρευση «πόντισης πάσης φύσεως ναυτοδετών από 1ης Απριλίου έως 31ης Οκτωβρίου», δηλαδή καθ' όλη τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν.

Η παραλία από διαφορετική οπτική

Διαβάστε το επίμαχο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως με τη συγκεκριμένη διάταξη. 

Προσέξτε την οριοθέτηση της απαγορευμένης ζώνης προσέγγισης στον κόλπο της Ζωγεριάς. Η γραμμή οριοθέτησης απαγορεύει ακόμα και την είσοδο στον κόλπο, και όχι απλά πλησίον του αιγιαλού.

​Είναι προφανές πως το ζήτημα της ασφάλειας των λουομένων θα μπορούσε να επιλυθεί με έναν απλό και όχι δαπανηρό τρόπο, όπως συμβαίνει σε όλες τις ακρογιαλιές της χώρας
Είναι προφανές πως το ζήτημα της ασφάλειας των λουομένων θα μπορούσε να επιλυθεί με έναν απλό και όχι δαπανηρό τρόπο, όπως συμβαίνει σε όλες τις ακρογιαλιές της χώρας (και του κόσμου) όπου προσεγγίζουν σκάφη.

Με την πόντιση δηλαδή σημαδούρων, που οριοθετούν τη ζώνη κολύμβησης αλλά και τον δίαυλο προσέγγισης σκαφών καθώς και τον επιτρεπόμενο χώρο αγκυροβόλησης των μεγαλυτέρων από αυτά (η τοπική λιμενική αρχή έχει ήδη προβεί σε τέτοια εισήγηση). Τίποτε εκ των ανωτέρω δεν συνέβη. 

Η «μυστηριώδης» βίλα του γνωστού επιχειρηματία

Ήταν σαφές εξαρχής πως κάτι πιο σημαντικό κρυβόταν πίσω από το περιβόητο ΦΕΚ και την απαγόρευση. Επειδή ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, δεν άργησε να διαλυθεί το «μυστήριο». Στο δεξί, νοτιοδυτικότερο σημείο του κόλπου της Ζωγεριάς έχει χτιστεί μία εντυπωσιακή βίλα του επιχειρηματία κ. Λασκαρίδη, ο οποίος συνήθως διατηρεί χαμηλούς τόνους και αποφεύγει να εκτεθεί. Πλην όμως, όπως προκύπτει, ο επιχειρηματίας είτε δυσανασχετεί με τις «οχλήσεις» που προκαλούν οι επισκέπτες στον γραφικό κόλπο είτε έχει άλλα σχέδια για την περιοχή.

Παραμένει, ωστόσο, ακέραιο το ερώτημα. Ο κάθε ιδιοκτήτης μιας παραθαλάσσιας βίλας έχει τη δυνατότητα και μάλιστα με ειδικές διατάξεις να ελέγχει την περιοχή, την ακρογιαλιά και, το σπουδαιότερο, να απαγορεύει την προσέγγιση πολιτών στην ακτογραμμή; Όχι βεβαίως και μάλιστα κατά τον νόμο. Πώς τα καταφέρνει, λοιπόν, ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας; Με τον τρόπο που αυτές οι δουλειές γίνονται στη χώρα της Φαιδράς Πορτοκαλέας. Με το ρουσφέτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μέσω του Υπουργείου Ναυτιλίας. Πιο συγκεκριμένα, μέσω του αρμόδιου υπουργού της αριστερής κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Διότι ο κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι μέλος αυτής της κυβέρνησης και δηλώνει αριστερός.



Απευθυνθήκαμε θεσμικά στο Υπουργείο Ναυτιλίας προκειμένου να μας εξηγηθεί ο λόγος για τον οποίο δημοσιεύθηκε η συγκεκριμένη και απολύτως φωτογραφική διάταξη στο Φύλλο Εφημερίδος της Κυβερνήσεως. Η επίσημη επαφή με το υπουργείο πραγματοποιήθηκε το πρωί της Παρασκευής 18 Αυγούστου. Τη Δευτέρα 21 Αυγούστου επικοινωνήσαμε εκ νέου και μάλιστα τρεις φορές με το αρμόδιο υπουργείο. Καμία απάντηση. Προφανώς, είναι «χαμένοι στη μετάφραση» του εδαφίου του ΦΕΚ. Ευτυχώς που η ελληνική γλώσσα είναι απολύτως ακριβής.

Υφίσταται και ένα δεύτερο, πέραν του ιδίου του ρουσφετιού, ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν την ώρα που η κυβέρνηση δηλώνει πως δίνει τη μεγάλη μάχη με τη διαπλοκή -και μπράβο της-, υπουργός της με πείρα και προηγούμενες θητείες σε υπουργικούς θώκους με άλλα πολιτικά σχήματα να διαπλέκεται με ισχυρό επιχειρηματία; Εκτός εάν οι υφιστάμενοί του στη γραφειοκρατία του υπουργείου του ξεφύγουν από την προβληματική «μετάφραση» του εδαφίου και μας κοινοποιήσουν κάποιο πειστικό επιχείρημα για τη φωτογραφική διάταξη στο επίμαχο ΦΕΚ. Οψόμεθα.

Τι γίνεται στον κόλπο της Βουλιαγμένης;

Εντύπωση μας προξένησε η πληροφορία που ελπίζουμε να μην είναι αληθινή, ότι τις αμέσως προηγούμενες ημέρες, με εντολή του λιμενάρχη Γλυφάδας, απαγορεύτηκε «δια ροπάλου» η κολύμβηση ατόμων σε όλο το μήκος του αιγιαλού μακράν της ακτής από τη Γλυφάδα έως και τη Βουλιαγμένη που βρέθηκαν εκεί, με κάποιο σκάφος φουσκωτό ή άλλου τύπου. Η πληροφορία επιμένει πως χωρίς να υπάρχει μια διάταξη, ΦΕΚ ή κάποια άλλη διοικητική εντολή επισήμου χαρακτήρα, ο λιμενάρχης προέβη σε αυτή την απαγόρευση και απομάκρυνε σκάφη που βρίσκονταν 200 ή και 300 μέτρα από την ακτή. Πράγματα πρωτόγνωρα. Επειδή δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει αλλά το ψάχνουμε, ας φροντίσουν οι αρμόδιοι του υπουργείου Ναυτιλίας να μας εξηγήσουν το τι συμβαίνει ακριβώς με τους κατά τόπους λιμενάρχες, αλλά και πώς σκέφτονται να εφαρμόσουν την κείμενη νομοθεσία, η οποία όπως φανταζόμαστε, αφορά στην ασφάλεια των κολυμβητών, που είναι και το ζητούμενο. 

Μόνο που παγκοσμίως, η ασφάλεια των κολυμβητών δεν διασφαλίζεται με εντολές των κατά τόπους λιμεναρχείων, αλλά με έναν σαφή, λεπτομερή και κυρίως λειτουργικό νόμο του κράτους.

Πηγή: zougla.gr

Οι τεράστιες ποσότητες του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα έχουν αυξηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια, που τα δέντρα δε μπορούν πλέον να μας σώσουν.

Τα δέντρα απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα για την ανάπτυξη τους. Αλλά οι νέες εκτιμήσεις αποκαλύπτουν μια πικρή πραγματικότητα. Ειδικότερα, εκτιμάται ότι δεν υπάρχει αρκετός χώρος στη γη για να φυτευτούν όσα δέντρα χρειάζονται για να αποφύγουμε τις κλιματικές αλλαγές και την ραγδαία αύξηση της θερμοκρασίας.

Σημειώνεται, ότι σύμφωνα με το Science Insider αυτή η αύξηση της θερμοκρασίας θα ευθύνεται όλο και περισσότερρο για τον κίνδυνο των πυρκαγιών, της ξηρασίας, των καταστροφικών καταιγίδων και άλλων ακραίων φυσικών φαινομένων.

Τι θα μπορούσε όμως να απέτρεπε αυτή την αύξηση της θερμοκρασίας;

Αν φυτεύαμε 1,7 εκατομμύρια στρέμματα με δέντρα, θα μπορούσαμε να απομακρύνουμε τρεις δισεκατομμύρια τόνους άνθρακα που βρίσκονται στην ατμόσφαιρα, κάθε χρόνο. Αυτό το ποσοστό αντιστοιχεί περίπου στο 10% αυτών που εκπέμπουμε ετησίως. Το φύτεμα των δέντρων δε θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα, αλλά θα αποτελούσε σημαντική βοήθεια στο θέμα της κλιματικής αλλαγής.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τα 1,7 εκατομμύρια στρέμματα χρησιμοποιούνται ήδη για αγροτικές καλλιέργειες και όσο αυξάνεται ο πληθυσμός του πλανήτη θα χρειαζόμαστε όλο και περισσότερα από αυτά τα στρέμματα. Με άλλα λόγια, πολλοί από μας θα πεινάσουμε αν δοκιμάσουμε αυτή την πρακτική.

Οπότε που καταλήγουμε; Μέχρι στιμής δεν έχουν δοθεί απαντήσεις. Οι επιστήμονες και οι πολιτικοί που ασχολούνται με τομ θέμα, προσπαθούν να βρουν μια λύση. Αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χρειαστούν άμεσα και δραστικά μέτρα.

Πηγή: tvxs.gr

Deutche Welle - Άννα Όσιους, Κάιρο / Δήμητρα Κυρανούδη

Το μεγάλο κεφάλαιο και οι εργοδότες, ιδιαίτερα στη μνημονιακή περίοδο και με την «καραμέλα» της οικονομικής κρίσης, έχουν εντείνει την εντατικοποίηση της εργασίας, έχουν περιορίσει κάθε μέτρο ασφαλείας και καταπατούν ακόμη και τα στοιχειώδη ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα που έχουν απομείνει. Σε αυτό, σύμμαχο έχουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που έχει φροντίσει υπέρ το δέον να ισοπεδώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων, τους μισθούς τους κτλ. Ουσιαστικά, μετατρέπει τη χώρα σε μια Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη, με «κινεζοποιημένους» εργαζομένους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση δεν το παραδέχεται και με επικοινωνιακά τερτίπια προσπαθεί να ξεγελάσει εργαζομένους και λαό, και να παρουσιάζει μια ψευδή εικόνα: αυτής της υπεράσπισης των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Έλα, όμως, που το ψέμα έχει κοντά ποδάρια αλλά και… υπουργούς που «αυτοκαρφώνονται». Όπως ο -εξ Αμερικής προερχόμενος- υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Documento» (εδώ το πλήρες κείμενο), παραδέχεται ανοιχτά αυτό που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ουσιαστικά βγαίνει σαν άλλος «τελάλης» να διαλαλήσει την «πραμάτεια» του στους ξένους αγοραστές – επενδυτές· όπου «πραμάτεια» οι εργαζόμενοι. «…Αυτό που βλέπουμε είναι ότι οι ξένες άμεσες επενδύσεις εφέτος σε σχέση με πέρυσι έχουν τριπλασιαστεί σε ετήσια βάση. Αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές έχουν παρατηρήσει ότι υπάρχουν ευκαιρίες, η χώρα έχει πολιτική και δημοσιονομική σταθερότητα, υλοποιούνται οι μεταρρυθμίσεις, το ενδεχόμενο Grexit έχει εξαλειφθεί και διαθέτουμε εργατικό δυναμικό το οποίο είναι και οικονομικά προσιτό και εξειδικευμένο», λέει ωμά και ξεκάθαρα.

Και γιατί ενδιαφέρονται οι επενδυτές, με ό,τι αυτό σημαίνει για τις εργασιακό καθεστώς των ανθρώπων που απασχολούνται στο συγκεκριμένο κλάδο; Σύμφωνα με τον ίδιο, μεταξύ άλλων: για ιατρικό, ιαματικό, πολιτιστικό τουρισμό και αγροτουρισμό, λιμάνια και logistics, εξειδικευμένες βιομηχανίες αγροδιατροφής, φαρμάκων και κλινικών μελετών πάνω στο αλουμίνιο και στην ενέργεια και φυσικά για μεγάλες τουριστικές επενδύσεις. Επιπλέον, για τα ακίνητα, επενδύσεις για τηλεπικοινωνίες, για εμπορικό κέντρο στην Αττική, για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κτλ. Με λίγα λόγια, τι μας λέει ο υπουργός Οικονομίας Δ. Παπαδημητρίου; Ετοιμαστείτε για την πλήρη «κινεζοποίηση» της χώρας. Και αυτό, εμμέσως πλην σαφώς, ξεκινά από την 82η ΔΕΘ, όπου τιμώμενη χώρα είναι η Κίνα, οι «επενδύσεις» της και οι εργασιακές της σχέσεις (λέγε με, για παράδειγμα, Οργανισμός Λιμένος Πεκίνου – ΟΛΠ).

Να μην ξεχνάμε, όμως, πως δεινοί υπηρέτες του κεφαλαίου και των εργοδοτών είναι τόσο η ΝΔ όσο και τα υπόλοιπα κόμματα του μνημονιακού τόξου (ΔΗΣΥ/ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, Χρυσή Αυγή), που ξιφουλκούν και συναγωνίζονται με την κυβέρνηση στα… ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, προκειμένου να καρπωθούν «ψηφαλάκια». Γιατί αυτός είναι ο σκοπός τους: η άνοδος στην εξουσία, ώστε να μπορούν να γίνουν… δουλικότεροι του προηγούμενου δούλου στους καπιταλιστές. Για υπεράσπιση του λαού, των εργαζομένων, των «ασημικών» της χώρας και των δημόσιων αγαθών, ούτε λόγος. Από όλους αυτούς…

Ο λαός, όμως, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, η νεολαία που εξαναγκάζεται στη μετανάστευση – προσφυγιά τους έχουν πάρει χαμπάρι· άλλωστε, οτιδήποτε και να λέει η κυβέρνηση, τα «έργα» της, το 3ο και 4ο μνημόνιο, είναι εδώ και προλεταριοποιούν την κοινωνία, προς χάριν της κερδοφορίας των ολίγων, των μονοπωλίων, των ιμπεριαλιστών, του κεφαλαίου. Οτιδήποτε και να λένε τα υπόλοιπα κόμματα του μνημονιακού τόξου, επίσης, τα «έργα» τους είναι εδώ, το 1ο και 2ο μνημόνιο. Κι όποιος από αυτούς ισχυριστεί και πει «Μα εμείς δεν ψηφίσαμε μνημόνια» σαφώς και ψεύδεται ασύστολα, αφού με τη στάση του και τις πράξεις του τα στηρίζει και τα «χτίζει».

Ποιος, όμως, είναι ο μονόδρομος για τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τους άνεργους, τη νεολαία; Η άμεση κινητοποίησή τους (αυτό σημαίνει σηκωνόμαστε από τους καναπέδες, πρέπει να έχουμε αντιληφθεί πλέον ότι δεν είναι και τόσο… αναπαυτικοί), η οργάνωσή τους στα σωματεία και στα κοινωνικά κινήματα, με σκοπό τη συγκρότηση ενός Κέντρου Αγώνα που άμεσο στόχο θα έχει την εργατική – ταξική αντεπίθεση για την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών και όλων όσοι τάσσονται με την πλευρά του ταξικού αντιπάλου, των δανειστών και του κεφαλαίου δηλαδή, την υπεράσπιση των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, την πλήρη αποκατάστασή τους, αλλά και την υπεράσπιση της δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, που δίδονται αντί πινακίου φακής -και μάλιστα εν ριπή οφθαλμού- στους ιμπεριαλιστές.

Για αυτό, όπως λέει και το ΜΕΤΑ στην ανακοίνωσή του για τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων στην 82η ΔΕΘ: «Οι κινητοποιήσεις, με αφορμή τα εγκαίνια της 82ης Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, στις 9 Σεπτέμβρη 2017, πρέπει να αποτελέσουν την αφετηρία μιας διαφορετικής πορείας μέσα στα συνδικάτα, με στόχο την απόκρουση της νέας μνημονιακής κυβερνητικής επίθεσης, την αποκάλυψη της επίπλαστης εικόνας που διαμορφώνουν οι παραμορφωτικοί κυβερνητικοί «φακοί» και την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, ώστε να είναι ικανό να εμπνεύσει την Εργατική Τάξη και όλους τους εργαζόμενους σε ένα αγώνα υπεράσπισης και διεύρυνσης των δικαιωμάτων και ανατροπής των μνημονιακών και νεοφιλελεύθερων πολιτικών της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων, και θα έχει καθοριστική συμβολή στην πάλη για την απαλλαγή της χώρας μας από τα μνημόνια και τη διεθνή καπιταλιστική επιτροπεία».

Πηγή: ergasianet.gr

ΠΟΙΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ - ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΛΟΠΟΙΗΘΟΥΝ 90 ΑΠΟ ΤΑ 113 ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΤΕΛΗ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί με αφορμή την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, την έξοδο στις αγορές, την προετοιμασία για την ΔΕΘ και την 3η αξιολόγηση να επιχειρηματολογήσει ότι η Ελλάδα αρχίζει να βλέπει φως, ότι ανακάμπτει και πλησιάζει την πόρτα εξόδου από τα μνημόνια.

Προφανώς και κάθε κυβέρνηση θέλει να ωραιοποιεί τις καταστάσεις, αυτή είναι η τακτική της πολιτικής αλλά η πραγματικότητα όπως ορίζεται από 6 ποιοτικούς δείκτες αποδεικνύουν ότι η ελληνική οικονομία είναι καθηλωμένη στον πάτο του βαρελιού.

Ποιοι είναι αυτοί οι 6 ποιοτικοί δείκτες που αποδεικνύουν ότι οικονομία – τράπεζες έχουν καθηλωθεί στο πάτο του βαρελιού;

1)Καταθέσεις στάσιμες από τον Ιούλιο 2015

Τον Ιούλιο του 2015 την περίοδο της δραματικής αβεβαιότητας όπου το Grexit ήταν πρωτοσέλιδο παγκοσμίως οι καταθέσεις ιδιωτών νοικοκυριών και επιχειρήσεων υποχώρησαν στα 120,8 δισεκ. ευρώ.

Τον Ιούνιο 2017 σχεδόν 2 χρόνια μετά οι καταθέσεις ανέρχονται σε 120,4 δισεκ. δηλαδή σε 2 χρόνια στασιμότητα.

Υπήρξαν κάποιες μεταβολές αλλά επί της ουσίας η καταθετική βάση παρέμεινε στάσιμη στον πάτο του βαρελιού.

Να τονιστεί ότι ιστορικά οι καταθέσεις ήταν 120 δισεκ. τον Μάιο του 2003 δηλαδή πριν 14 χρόνια.

Οι καταθέσεις είναι ο κοινωνικός πλούτος, οι πολίτες όταν έχουν την δυνατότητα να αποταμιεύουν σημαίνει ότι καλύπτουν όλες τις υποχρεώσεις τους και έχουν την δυνατότητα αποταμίευσης, αυτή είναι μια υγιής εξέλιξη στην κοινωνία και υποδηλώνει οικονομική ευρωστία.

Ο Έλληνας δεν μπορεί να αποταμιεύσει οι καταθέσεις βρίσκονται στον πάτο του βαρελιού.

Υπάρχει βεβαίως και το ζήτημα της οικονομικής ανελευθερίας με τα capital controls.

Οι κεφαλαιακοί έλεγχοι αν δεν είχαν υπάρξει οι τράπεζες θα είχαν καταρρεύσει λόγω bank runs.

Υπό μια έννοια βοήθησαν και σε φορολογικά ζητήματα αλλά τα capital controls αποτελούν ξεκάθαρη απόδειξη της αποτυχίας μιας χώρας.

Ο φόβος μήπως φύγουν οι καταθέσεις, ο φόβος μήπως καταρρεύσουν οι τράπεζες επιβάλλει capital controls.

Ο φόβος συνοδοιπόρος της Ελλάδος στο πάτο του βαρελιού που βρίσκεται.

2)Τα δάνεια ή πιστωτική επέκταση….στην Ελλάδα όμως έχουμε πιστωτική συρρίκνωση από τον Ιούνιο του 2010

Τα δάνεια, ονομάζονται και χορηγήσεις ή περιφραστικά πιστωτική επέκταση.

Τι σημαίνει δάνειο ότι μια τράπεζα έχει κεφάλαια, έχει ρευστότητα και αυτό το πλεόνασμα το χορηγεί υπό την μορφή τοκοχρεολυτικής σύμβασης – συμφωνίας με τον δανειολήπτη.

Το δάνειο είναι ο σωστός μηχανισμός ανάπτυξης και επέκτασης των επιχειρηματικών σχεδίων…προφανώς όταν υπάρχουν βιώσιμα επενδυτικά σχέδια.

Τα δάνεια το 2006 ή 2007 συμμετείχαν περίπου στο 50% της διαμόρφωσης της αύξησης του εθνικού ΑΕΠ δηλαδή είχαν πολύ ενεργή συμμετοχή στην ανάπτυξη.

Το 2006 π.χ. τα δάνεια ιδιωτών νοικοκυριών και επιχειρήσεων σημείωναν αύξηση 29 δισεκ. σε ετήσια βάση.

Καθίσταται κατανοητό γιατί είχαν τόσο μεγάλη συμβολή στην μεγάλη ανάπτυξης της οικονομίας.

Φθάσαμε στο σωτήριο έτος 2017.

Τα δάνεια, τα υπόλοιπα δανείων συνεχώς μειώνονται έχουν υποχωρήσει στα 190 δισεκ. δηλαδή στα επίπεδα του Απριλίου του 2017 πριν 10 χρόνια δηλαδή.

Συρρίκνωση δανείων σημαίνει ότι οι εξοφλήσεις είναι περισσότερες από τις νέες χορηγήσεις.

Σημαίνει ότι οι τράπεζες ελλείψει ρευστότητας και περιορισμένων κεφαλαίων δεν μπορούν να δανείσουν την οικονομία.

Σημαίνει ότι λόγω της έκρηξης των προβληματικών δανείων οι τράπεζες συρρικνώνονται με στόχο την εξυγίανση τους.

Όταν δεν χορηγούνται δάνεια δεν υπάρχει ανάπτυξη και αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα, τα δάνεια συρρικνώνονται και θα συνεχίσουν να συρρικνώνονται.

3)Τα NPLs και NPEs στα 106 δισεκ. σε επίπεδα ρεκόρ όσο το 58% του ΑΕΠ

Όταν τα προβληματικά δάνεια έχουν φθάσει στα 106 δισεκ. και ναρκοθετούν την ανάπτυξη των τραπεζών, ναρκοθετούν την ανάπτυξη της οικονομίας, ναρκοθετούν την κοινωνία είναι προφανές ότι πρόκειται για πρόβλημα τεραστίων διαστάσεων.

Στην Ευρώπη τα προβληματικά δάνεια φθάνουν το 1 τρισεκ. ευρώ.

Σε όλες τις χώρες όπου το πρόβλημα ήταν ακραίο Ιρλανδία, Ισπανία και μερικώς στην Ιταλία επιλέγηκαν συλλογικές λύσεις τύπου bad bank όπως NAMA κ.α.

Η Ελλάδα με 106 δισεκ. αντιπροσωπεύει το 10% του προβλήματος της Ευρώπης και ως ποσοστό μπορεί να είναι μικρό αλλά ως μέγεθος για τις ελληνικές τράπεζες είναι πολύ μεγάλο.

Στην Ελλάδα έχει επιλεγεί η λύση της αυτόνομης διαχείρισης, ζητούν από τις τράπεζες από μόνες τους να διαχειριστούν 106 δισεκ. ευρώ.

Αυτό ονομάζεται πρόκληση και η προσπάθεια δεν θα στεφθεί με επιτυχία, θα υπάρχουν βελτιώσεις μεν αλλά το πρόβλημα θα διατηρηθεί για πολλά χρόνια.

Όσο οι τράπεζες έχουν το βάρος των NPLs και NPEs θα παραμένουν καθηλωμένες στον πάτο του βαρελιού.

4)Οι ελληνικές τράπεζες είναι υγιείς, όταν στα 28 δισεκ. κεφάλαια τα 19,6 δισεκ. είναι αναβαλλόμενη φορολογία και όταν το χάσμα δανείων 190 δισεκ. έναντι των καταθέσεων 120 δισεκ. είναι 70 δισεκ. ευρώ;

Το ερώτημα είναι προφανές.

Οι ελληνικές τράπεζες είναι υγιείς, όταν στα 28 δισεκ. κεφάλαια tangible book τα 19,6 δισεκ. είναι αναβαλλόμενη φορολογία δηλαδή λογιστικά κεφάλαια και όταν το χάσμα δανείων που ανέρχονται σε 190 δισεκ. έναντι των καταθέσεων στα 120 δισεκ. είναι 70 δισεκ. ευρώ;

Οι τράπεζες στην Ελλάδα έχουν ένα χάσμα ρευστότητας 70 δισεκ.

Τα 70 δισεκ. τα βρίσκουν από την ΕΚΤ, το ευρωσύστημα και το ELA.

Κάποια στιγμή το 2018 θα μηδενίσουν το ELA και θα δανείζονται όλη την ρευστότητα από την ΕΚΤ.

Οι τράπεζες χρειάζεται να καλύψουν μια μαύρη τρύπα 70 δισεκ. και οι καλυμμένες ομολογίες ή τιτλοποιήσεις δεν επαρκούν.

Χρειάζεται αύξηση καταθέσεων και αυτό θα πάρει πολλά χρόνια.

5)Η Ελλάδα έκδωσε 5ετές και οι αποδόσεις των ομολόγων αυξάνονται

Όταν η Ελλάδα βγήκε στις αγορές με 5ετές ομόλογο είχαμε σπεύσει να πούμε ότι ήταν επικοινωνιακό τρικ.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να δανειστεί στην 10ετία γιατί ουδείς επενδυτής θα δανείσει την Ελλάδα για διάστημα πέραν των συμφωνημένων περιόδων με τους δανειστές δηλαδή μέχρι το 2022.

Η Ελλάδα μπορεί να δανειστεί για 3 χρόνια ή 1 χρόνο ή 2 χρόνια αλλά όχι για 10 χρόνια.

Η απόδοση του 10ετούς στο 5,60% αυτό αποδεικνύει.

Με όρους ομολόγων η Ελλάδα βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού καθώς όλες οι χώρες που πέρασαν από μνημόνια δανείζονται με όρους πολλαπλάσια καλύτερους από την Ελλάδα.

6)Η Ελλάδα βαθμολογείται με όρους υψηλού κινδύνου χρεοκοπίας και η Πορτογαλία και Ιρλανδία είναι investment grade

H Ελλάδα με όρους πιστοληπτικής ικανότητας βαθμολογείται Caa2 από την Moody’s, Β– από την Standard and Poor’s και Β- από την Fitch.

Με όρους Moody’s η Ελλάδα βαθμολογείται 4 κλίμακες υψηλότερα από την χρεοκοπία.

Άλλες χώρες μνημονίων π.χ. Πορτογαλία, Κύπρος και Ιρλανδία εμφανίζουν από 8 έως 11 κλίμακες υψηλότερη βαθμολογία από την Ελλάδα.

Για την ιστορία σε ετήσια βάση ένας οίκος αξιολόγησης δεν μπορεί να αναβαθμίσει μια χώρα πάνω από 2 βαθμίδες αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα για να αποκτήσει επενδυτική βαθμίδα investment grade θα χρειαστεί 5 χρόνια στο καλό σενάριο.

Η Ελλάδα με όρους πιστοληπτικής ικανότητας βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού.

Υποσημείωση :

Ο πάτος του βαρελιού έχει ένα καλό.

Δεν μπορεί να πάει η χώρα και η οικονομία πιο κάτω.

Όμως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Ελλάδα να παραμείνει στάσιμη και καθηλωμένη στον πάτο του βαρελιού για χρόνια με ελάχιστες ανοδικές αναλαμπές.

Πηγή: www.bankingnews.gr

Για την αναδρομική χρήση της Ιστορίας

Δημήτρης Μπελαντής

Το ζήτημα του Εμφυλίου Πολέμου (1946- 1949) είναι αγαπημένο θέμα -όπως και όλη η Ιστορία του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα- για αξιοποίηση/νομιμοποίηση της τακτικής διαφόρων αριστερών ή κομμουνιστικών πολιτικών οργανώσεων στο πλαίσιο του παρόντος και συχνά και για χειραγώγηση του παρελθόντος.

Το ΚΚΕ έχει ασχοληθεί πολύ με το ζήτημα, και θετικά με την έννοια της ανάδειξής του, καθώς στην Πρώτη Μεταπολίτευση είχε θαφτεί όντως ως ζήτημα ακόμη και από τα δύο ΚΚ, αλλά και αρνητικά με την έννοια της προβολής μιας «ευθείας γραμμής» που δήθεν πάει από τον Εμφύλιο στο σύγχρονο ΚΚΕ και ξεπλένει όλες τις στρατηγικές αδυναμίες και λάθη του στο τώρα.

Όμως, η σημερινή κριτική της Ίσκρα στο ΚΚΕ για την ανάγνωση του Δημοκρατικού Στρατού και της στρατηγικής του από το ΚΚΕ είναι απλώς λάθος και αβάσιμη. Αν το τότε ΚΚΕ είχε στο πλαίσιο του ΕΑΜ αρχικά μια λαϊκομετωπική στρατηγική που δικαιωνόταν τακτικά από την ξένη Κατοχή, αυτή η στρατηγική έπρεπε πια να αναθεωρηθεί στα 1943-1944, για να προβληθεί καθαρά ο στόχος της λαϊκής/εργατικής εξουσίας.

Όπως έχει γράψει παλιότερα και ο αείμνηστος πρώην Γραμματέας του ΕΑΜ και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ Θανάσης Χατζής, στην τελευταία φάση τουλάχιστον της Κατοχής δεν ήταν σωστή μια στρατηγική σαν αυτήν των σταδίων και της αστικοδημοκρατικής επανάστασης, κατά την 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ του 1934…

Αν το ΚΚΕ διαγράφει κάπως ισοπεδωτικά την εθνικοαπελευθερωτική ενδιάμεση στρατηγική του ΚΚΕ στην Κατοχή, η ΛΑΕ κάνει το αντίστροφο λάθος ανάγνωσης της Ιστορίας: εξιδανικεύει τα «στάδια, μέχρι το τέλος» τον λόγο δηλαδή που το ΚΚΕ/ΕΑΜ έχασε στα 1943-1945. Όμως , «τα στάδια» οδήγησαν στον Λίβανο και την Καζέρτα και όχι μόνο η ανικανότητα της ηγεσίας ή η σοβιετική επιρροή.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Εμφύλιο είναι απολύτως λάθος αυτό που γράφει το σχόλιο της Ίσκρα. Είναι σαφές ότι αν νικούσε ο ΔΣΕ, θα επιβαλλόταν μια μορφή λαϊκής/σοσιαλιστικής εξουσίας, τουλάχιστον όπως τότε την καταλάβαιναν. Που θα κοινωνικοποιούσε/κρατικοποιούσε το κεφάλαιο και τα μέσα παραγωγής, όπως έκαναν οι ΛΔ στην Ανατολική Ευρώπη. Το αν αυτό ήταν επαρκές και όχι μόνο αναγκαία προϋπόθεση προς τον σοσιαλισμό, είναι μια ριζικά άλλη συζήτηση.

Όμως οι κομμουνιστές/τριες δεν πάλεψαν τότε ένοπλα για την αποκατάσταση απλώς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αυτό το υποστήριξαν κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί, αλλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι λάθος ιστορικά. Επίσης, το 1949 πολύ καθαρά πια η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ είπε ότι στόχος ήταν μια λαϊκοδημοκρατική εξουσία που θα εκπλήρωνε καθήκοντα δικτατορίας του προλεταριάτου, ότι η εκκρεμής επανάσταση είχε σοσιαλιστικό χαρακτήρα, κάτι για το οποίο ο Ζαχαριάδης επικρίθηκε έντονα επί χρουστσοφισμού το 1956 και 1957…

Πού βρήκε η Ίσκρα λοιπόν ότι ο Εμφύλιος από την πλευρά του ΚΚΕ στόχευε απλά στην αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας; Δηλαδή τόσο αίμα χύθηκε απλώς για να γίνουν τίμιες εκλογές;;

Κοιτάχτε, φίλοι της Ίσκρα, όταν κάνετε κριτική στο ΚΚΕ για αναδρομική χρήση της Ιστορίας του εργατικού κινήματος, δεν θα ήταν φρόνιμο να μην θέλετε και σεις να διαβάσετε την Ιστορία του ΚΚΕ με βάση την σύγχρονη δική σας θεωρία των σταδίων και της παραπομπής του σοσιαλισμού σε ένα απερίόριστα μακρυνό μέλλον;;; Δεν είναι αυτό το συμμετρικό λάθος προς εκείνο του ΚΚΕ;;;

Πηγή: pandiera.gr