Αδυναμία άντλησης νέων εσόδων από τις υπάρχουσες ρυθμίσεις οφειλών καθώς και κόπωση των μέχρι πρότινος συνεπών ασφαλισμένων, κυρίως λόγω των υπέρογκων αυξήσεων εισφορών και φόρων, καταδεικνύει η νέα αύξηση, κατά 827.180.068 ευρώ των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τα Ταμεία, που εκτόξευσαν τα συνολικά χρέη σε 23,3 δισ. ευρώ.

Η έκθεση του δεύτερου τριμήνου 2017 που δημοσίευσε το Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (ΚΕΑΟ) είναι ενδεικτική της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η αγορά αλλά και ενός φαινομένου που δεν ξεκίνησε κατά την κρίση –από το σύνολο των οφειλών μόνο το 18,68% ή 4,35 δισ. ευρώ δημιουργήθηκε από οφειλέτες που ξεκίνησαν να μην καταβάλλουν εισφορές από το 2010 και μετά– και το οποίο δύσκολα θα περιοριστεί εν μέσω αυτής.

Εκτίναξη

Αναλυτικά, τα στοιχεία δείχνουν ότι μέσα σε ένα τρίμηνο οι ληξιπρόθεσμες οφειλές που έχουν συσσωρευθεί στο ΚΕΑΟ αυξήθηκαν κατά 827,1 εκατ. ευρώ, φθάνοντας έτσι τα 23,3 δισ. ευρώ. Από αυτά, περίπου 30 εκατ. ευρώ αφορούν νέα χρέη που δημιουργήθηκαν εντός του 2017. Συνολικά, 533,7 εκατ. ευρώ αφορούν αύξηση στις κύριες οφειλές και τα 293,4 ευρώ προήλθαν από αυξήσεις στα πρόσθετα τέλη. Μάλιστα, το ΚΕΑΟ ενέταξε για πρώτη φορά, μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2017, 205.980 οφειλέτες που βρίσκονταν στα μητρώα των Ταμείων, με συνολικές οφειλές ύψους 473,4 εκατ. ευρώ.

Η έκθεση δείχνει επίσης και την αποτυχία των μαζικών ρυθμίσεων οφειλών, όπως αυτές εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Είναι ενδεικτικό ότι από τους συνολικά 203.724 οφειλέτες που εντάχθηκαν σε κάποια από τις ρυθμίσεις, στο τέλος Ιουνίου μόλις οι 57.217 συνέχιζαν να τις εξυπηρετούν, καταβάλλοντας δόσεις και τρέχουσες εισφορές, ακόμη κι αν οι δόσεις ήταν πολύ χαμηλές. Βάσει των στατιστικών στοιχείων, από τις 42.979 οφειλέτες που συνολικά έχασαν την πιο πρόσφατη και πιο ευνοϊκή ρύθμιση της «νέας αρχής» που έγινε γνωστή ως η ρύθμιση των 100 δόσεων (ν.4321/2015), το 68% είχε δόση από 50 έως 300 ευρώ τον μήνα. Συνολικά, από τους 77.227 οφειλέτες που εντάχθηκαν με οφειλές 3,2 δισ. ευρώ, απεντάχθηκαν τα 2/3.

Μάλιστα, υπό τον φόβο των ηλεκτρονικών κατασχέσεων και της ενεργοποίησης των υπόλοιπων αναγκαστικών μέτρων είσπραξης, κάποιοι από αυτούς, 7.152 έχουν επανενταχθεί στην πάγια ρύθμιση των 12 δόσεων. Συνολικά, σε ρύθμιση παραμένουν μόλις 1,8 δισ. ευρώ. Ετσι εξηγείται άλλωστε και η σχετικά χαμηλή εισπραξιμότητα του ΚΕΑΟ. Μόνο κατά το β΄ τρίμηνο του 2017 εισπράχθηκαν 223,6 εκατ. ευρώ, από τα οποία το 60% ή 134.515.081 ευρώ προήλθε από ρυθμίσεις ληξιπρόθεσμων οφειλών.

Οι εισπράξεις

Το ΚΕΑΟ από την αρχή του έτους κατάφερε να εισπράξει 436,2 εκατ. ευρώ. Μόνο το δεύτερο τρίμηνο της τρέχουσας χρονιάς απέστειλε 14.830 ατομικές ειδοποιήσεις, ενώ συνολικά από την έναρξη λειτουργίας του, δηλαδή από τον Σεπτέμβριο του 2013 έχει αποστείλει 594.261 αντίστοιχες ειδοποιήσεις σε οφειλέτες για να ρυθμίσουν τα χρέη τους προς την κοινωνική ασφάλιση.

Από τα στοιχεία του Κέντρου καθίσταται σαφές ότι ένα μεγάλο μέρος του συνολικού χρέους προς τα Ταμεία (περίπου 28%) έχει συγκεντρωθεί σε έναν ελάχιστο αριθμό μεγαλοοφειλετών που χρωστούν πάνω από 1 εκατ. ευρώ ο καθένας. Επίσης, ένας πολύ μεγάλος αριθμός οφειλετών (74% του συνόλου) έχει χρέη που δεν υπερβαίνουν τις 15.000 ευρώ ο καθένας.

Με στόχο την κατηγοριοποίηση των οφειλετών, ενόψει και της έναρξης διαδικασίας εξωδικαστικού μηχανισμού, το ΚΕΑΟ αξιολογεί οφειλές που δεν θεωρούνται άμεσα εισπράξιμες και προέρχονται από οφειλέτες που εμφανίζονται στο μητρώο να είναι σε οριστική διακοπή, πτώχευση ή εκκαθάριση καθώς και από αυτούς με οφειλές μέχρι το 2003.

Πηγή: ergasianet.gr

Στην Ευρώπη, ένα παράθυρο έχει ανοίξει για μιαν εναλλακτική ριζοσπαστική Αριστερά της αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής ρήξης… |1| Όμως, αν η ριζοσπαστική Αριστερά, όπως συνέβη στην Ελλάδα, δεν τηρήσει τις δεσμεύσεις της, αν προσαρμοστεί στην διαχείριση της λιτότητας και στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, το παράθυρο αυτό θα ξανακλείσει και νέες προοπτικές, ευνοϊκές για την άκρα δεξιά και την σκληρή δεξιά, θα παρουσιαστούν |2|.

Μια δύναμη της Αριστεράς που φιλοδοξεί να πετύχει αλλαγή, πρέπει να δεσμευτεί στην ανυπακοή προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους πιστωτές, στην κινητοποίηση των πολιτών και στην αναζήτηση της αλληλεγγύης μεταξύ των λαών. Για τις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, η ανυπακοή συνεπάγεται την αναστολή της πληρωμής του χρέους για να υπάρχει περιθώριο ελιγμών ώστε να επενδύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας της και στην ικανοποίηση των θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είναι απαραίτητο να οικοδομηθεί μια ισορροπία δυνάμεων απέναντι στους πιστωτές για να αναγκαστούν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να τους επιβληθούν λύσεις που να σέβονται τα δικαιώματα των λαών.

Η εναλλακτική ριζοσπαστική αριστερά στην Ευρώπη

Στον Ζαν Λυκ Μελανσόν, ηγέτη της Ανυπότακτης Γαλλίας (France Insoumise), για  έλειπαν μόνον 1,7% των ψήφων για να φθάσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών |3|.Στις ΗΠΑ, αν ο Μπέρνι Σάντερς ήταν ο υποψήφιος απέναντι στον Τραμπ, πολύ πιθανά θα είχε κερδίσει. Με 800.000 επί πλέον ψήφους, το κόμμα των Εργατικών του Κόρμπυν θα μπορούσε να είχε νικήσει απέναντι στο συντηρητικό κόμμα, τον Ιούνιο του 2017.

Ο Κόρμπυν έκανε μιαν εκστρατεία με έντονα αριστερά στοιχεία, σε πλήρη ρήξη με τον προσανατολισμό του Μπλαίρ. Είχε επιλέξει να δώσει διεθνιστικό προσανατολισμό στο Brexit, με μια οικονομική εκστρατεία επανεθνικοποίησης.

Στην Βόρεια Ιρλανδία, το Sinn Fein πέρασε από 4 σε 7 βουλευτές. Στο Βέλγιο, στις δημοσκοπήσεις, η πρόθεση ψήφου υπέρ του ΡΤΒ (Κόμμα των Βέλγων Εργαζομένων) είναι σε σημαντική άνοδο. Όλα αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι σε ένα μέρος της Ευρώπης ένα σημαντικό τμήμα του λαού αναζητά έναν ριζοσπαστικό αριστερό προσανατολισμό, έναν προσανατολισμό αντικαπιταλιστικής, διεθνιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής ρήξης…

Κυβερνήσεις της αλλαγής

Το πρόβλημα συνίσταται στην ικανότητα του καπιταλιστικού κράτους, σε όλα τα επίπεδα εξουσίας του, να μπορεί να απορροφά την ριζοσπαστική αριστερά όταν αυτή κερδίζει θέσεις στα δημοτικά συμβούλια και στα κοινοβούλια. Από τον Μάιο του 2015, στο Ισπανικό Κράτος, κυβερνήσεις αλλαγής έφθασαν σε δημοτικό επίπεδο. Το περιθώριο ελιγμών των δήμων είναι πολύ περιορισμένο: λόγω της υποχρέωσης αποπληρωμής του χρέους, οι δημόσιες υπηρεσίες που μπορούν να «επαναδημοτικοποιηθούν» αφού είχαν ανατεθεί σε ιδιώτες είναι ιδιαίτερα περιορισμένες, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα επένδυσης σημαντικών κεφαλαίων για τον σκοπό αυτόν.

Στο Καδίζ έλαβε χώρα, στις αρχές Ιουνίου 2017, η συνάντηση των Δήμων κατά του αθέμιτου χρέους και των μέτρων λιτότητας. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2016 με το μανιφέστο του Oviedo που ζητεί τον λογιστικό έλεγχο του χρέους για να προσδιοριστεί το αθέμιτο τμήμα του. Αυτό το μανιφέστο «ζητά» από τους ισχυρούς δήμους (Ahora Madrid της Μαδρίτης, Barcelona en común της Βαρκελώνης...) να ενωθούν με τους μικρούς και μεσαίους δήμους που πνίγονται από το χρέος, για να αντιμετωπίσουν την κυβέρνηση.

Αν οι κυβερνήσεις της αλλαγής επιλέξουν να δράσουν μόνο ως καλύτεροι διαχειριστές της εξαθλίωσης των δημόσιων οικονομικών, θα είναι απογοητευτικό. Αν συνδυάσουν την καλύτερη διαχείριση με την επίτευξη μιας συμμαχίας των δήμων για να αντιμετωπίσουν ενωμένοι την ισπανική κυβέρνηση, τότε, υπάρχει μια εφικτή εναλλακτική.

Τα διδάγματα από την συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα στην Ελλάδα

Μια δύναμη της Αριστεράς που φιλοδοξεί να φέρει την αλλαγή πρέπει να δεσμευθεί στην ανυπακοή, στην κινητοποίηση των πολιτών και στην αναζήτηση της αλληλεγγύης των άλλων λαών. Αν γίνει κυβέρνηση, οφείλει να επιδείξει ανυπακοή στις ευρωπαϊκές συνθήκες, στις εντολές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των πιστωτών.

Η ελληνική περίπτωση είναι το παράδειγμα του αντίθετου. Τέλη Ιανουαρίου του 2015, ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός με πολύ ισχυρή λαϊκή στήριξη, αλλά έβαλε ένα στοίχημα: να διατηρήσει καλές σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μέσω ατέλειωτων διαπραγματεύσεων, ενώ συνέχιζε να αποπληρώνει το χρέος. Πίστευε πως μπορούσε έτσι να επιτύχει μια σημαντική μείωση του χρέους από τις ευρωπαϊκές αρχές. Αυτό δεν είναι εφικτό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί.

Μια κυβέρνηση της αλλαγής πρέπει να χρησιμοποιήσει το περιθώριο ελιγμών που απορρέει από την λαϊκή στήριξη της οποίας χαίρει για να αντιμετωπίσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με επιχειρήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και να έχει την θέληση να θέσει τέλος στην λιτότητα. Αυτή είναι η επιλογή της ανυπακοής.

Ένα δεύτερο δίδαγμα είναι πως μια κυβέρνηση της αλλαγής πρέπει να δεσμευτεί ότι θα κινητοποιήσει τους πολίτες της χώρας της και της υπόλοιπης ηπείρου. Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης ταξίδευαν τακτικά στο εξωτερικό για να διαπραγματευθούν με εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ή του ΔΝΤ, χωρίς να κινητοποιήσουν τον ελληνικό λαό ούτε και να καλέσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς να επιδείξουν αλληλεγγύη προς τους Έλληνες για να αντιμετωπίσουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αν ο Τσίπρας ενημέρωνε διαρκώς την κοινή γνώμη σχετικά με το πραγματικό περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων και με τον εκβιασμό στον οποίο υποβάλλονταν η κυβέρνησή του, αν είχε καλέσει σε κινητοποιήσεις, αν είχε υιοθετήσει επιθετικό λόγο καλώντας τους λαούς της Ευρώπης να κινητοποιηθούν για κοινούς στόχους, η κατάσταση θα ήταν ριζικά διαφορετική.

Η Ελλάδα, μια από τις πλέον αδύναμες χώρες, στην περιφέρεια της ευρωζώνης, θα ήταν - αναστέλλοντας την πληρωμή του χρέους - σε θέση να κερδίσει την μάχη κατά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Για να πληρώσει το χρέος, ο Τσίπρας άδειασε τα δημόσια ταμεία και απαίτησε από τις δημόσιες υπηρεσίες και επιχειρήσεις να μεταφέρουν την ρευστότητά τους στην Κεντρική Τράπεζα. Εξ αιτίας αυτού, δεν είχε πλέον πόρους για να χρηματοδοτήσει ένα ανθρωπιστικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης σε ικανό σημαντικό επίπεδο. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου 2015, η Ελλάδα κατέβαλε 7 δισ. ευρώ στους πιστωτές της, χωρίς να λάβει ούτε ένα ευρώ σε αντιστάθμισμα.

Σε αυτό το διάστημα, η ΕΚΤ χρησιμοποίησε όλα τα μέσα πίεσης που διέθετε. Από τις 4 Φεβρουαρίου 2015, ενώ η κυβέρνηση Τσίπρα δεν ήταν παρά μιας εβδομάδας, η ΕΚΤ μπλόκαρε τις ρευστότητες έναντι των ελληνικών τραπεζών, θέτοντας στην διάθεσή τους μόνον ρευστότητες έκτακτης ανάγκης, πολύ πιο ακριβές. Μερικούς μήνες αργότερα, όταν ο Τσίπρας ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, η ΕΚΤ μπλόκαρε και τις ρευστότητες έκτακτης ανάγκης και η ελληνική κυβέρνηση χρειάστηκε να κλείσει τις τράπεζες. Η ΕΚΤ χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που διέθετε κατά της κυβέρνησης Τσίπρα, ενώ αυτός δεν χρησιμοποίησε κανένα. Παρά τον εκβιασμό που του γινόταν, ο ελληνικός λαός απέρριψε μαζικά τις απαιτήσεις των πιστωτών, στις 5 Ιουλίου 2015. Ο Τσίπρας πρόδωσε αυτήν την εντολή.

Για τις περιφερειακές χώρες όπως η Ελλάδα, η ανυπακοή συνεπάγεται την αναστολή της πληρωμής του χρέους για να υπάρχει περιθώριο ελιγμών ώστε να επενδύσει στην ανάκαμψη της οικονομίας της.

Πρέπει αυτό να συνδυαστεί με άλλα μονομερή μέτρα: τον έλεγχο των κεφαλαίων, την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα και την αύξηση του ελλείμματος για να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες. Είναι δυνατόν και απαραίτητο. Αληθεύει ότι αυτό μπορεί να καταλήξει στην εκδίωξη από την ευρωζώνη, ακόμη και αν το καταστατικό της ευρωζώνης δεν το προβλέπει. Κάθε χώρα είναι που αποφασίζει αν φεύγει ή όχι από την νομισματική ένωση.

Θεωρώ πως, πριν φύγει κανείς, πρέπει να επιδείξει ανυπακοή και να ανοίξει περιθώριο ελιγμών για να ενεργοποιήσει μια μετάβαση όπου είναι δυνατόν να συγκεντρώσει δυνάμεις και να διατηρήσει την λαϊκή στήριξη μέσω της λαϊκής κινητοποίησης, συμμετοχής και αυτό-οργάνωσης.

Είναι μια ριζοσπαστική επιλογή και μια κυβέρνηση μπορεί να πάρει δυνατά μέτρα αν έχει φθάσει να πείσει τους πολίτες σχετικά με την αναγκαιότητα μιας τέτοιας προοπτικής: υπάρχουν στρατηγικοί τομείς που πρέπει να μεταβιβαστούν στον δημόσιο τομέα. Η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια ή ο ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας πρέπει να περάσουν στον δημόσιο τομέα. Οι δημόσιες αρχές χρειάζονται εργαλεία για να επενδύσουν μαζικά στην οικολογική μετάβαση κι αυτό συνεπάγεται την κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Πρέπει, συνεπώς, να παλέψουμε εναντίον της και να δείξουμε στους λαούς ότι υπάρχουν δυνατότητες εφαρμόζοντας την ικανότητα λήψης κυρίαρχων μονομερών μέτρων.

Μετάφραση από τα γαλλικά: Christine Cooreman

Πρωτότυπο:  Manu Robles-Arangiz Institutua

Πηγή: kommon.gr

Τα δύο «τιτιβίσματα» που βλέπετε είναι από τον ίδιο άνθρωπο, τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη. 

  Το πρώτο πριν λίγες μέρες, όταν η κυβέρνηση πανηγύριζε πως βγήκαμε στις αγορές. Έγραψε, λοιπόν, χαρούμενος κι ευτυχισμένος ο Δημήτρης Παπαδημούλης: 

«Χθες έγινε ένα ακόμη θετικό βήμα προς μια βιώσιμη ανάπτυξη κ την έξοδο από τα μνημόνια. Συνεχίζουμε με σχέδιο, κόντρα στην καταστροφολογία».

   Το άλλο είναι… παλιά, το 2014, όταν κάποιοι άλλοι πανηγύριζαν για την έξοδο στις αγορές και ο Δημήτρης Παπαδημούλης ασκούσε κριτική σκληρή:

«Δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος. ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κάνουν την πιο ακριβή εκλογική καμπάνια, με δημόσιο χρήμα!»

   Ορισμένες απλές επισημάνσεις:

   Δεν είναι, δα, και η πρώτη φορά που διαπιστώνεται ασυνέπεια (ας είμαστε κομψοί στις εκφράσεις μας) από στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.  Αυτή τη φορά είναι ο Παπαδημούλης, πολλές φορές είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας. Έχει καταλήξει το πιο εύκολο πράγμα να βρίσκεις μια παλιά δήλωση ΣΥΡΙΖΑίου που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αυτά που λέει σήμερα.

   Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε πως η πολυθρύλητη έξοδος στις αγορές (πρόκειται για ένα νέο κύκλος δανεισμού της χώρας, με επαχθή επιτόκια και νέες δεσμεύσεις στους παράγοντες των αγορών για την πιστή εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών) έκλεισε στο 4,625% για το πενταετές ομόλογο με ημερομηνία λήξης το 2022. 

  Για την (ίδια) ιστορία να σημειώσουμε ότι Παπαδημούλης «τιτίβιζε» το 2014 πως «δανείζονται με 5%,αντί για το ισχύον 1,5%, αυξάνοντας το δημόσιο χρέος». Όπως είχαμε γράψει όταν ανακοινώθηκε η έξοδος στις αγορές, πριν λίγες μέρες και πριν διαμορφωθεί το τελικό ποσοστό, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να πανηγυρίσει για ένα επιτόκιο μεγαλύτερο του 4%, την ώρα που τα επιτόκια στις διεθνείς αγορές έχουν καταρρεύσει λόγω της υπερπροσφοράς κεφαλαίων.

    Και κάπως έτσι έγινε.

  Σημειώναμε, δε, πως η Γερμανία δανείζεται με αρνητικό επιτόκιο και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκδίδουν ομόλογα μηδενικού επιτοκίου και η κυβέρνηση ετοιμαζόταν να θριαμβολογήσει για ένα ληστρικό επιτόκιο, τέσσερις και πέντε φορές μεγαλύτερο από το μέσο επιτόκιο για τα κράτη- μέλη της Ε.Ε.

  Και κάπως έτσι έγινε. 

 Εκτός των παραπάνω επισημάναμε μια ακόμα πτυχή: Πρόκειται για  ένα νέο φαύλος κύκλο που αρχίζει με τις αξιολογήσεις των περιβόητων οίκων αξιολόγησης (Μοody’s, Standard and Poor’s και Fitch), από τις οποίες εξαρτάται εν πολλοίς η έκβαση του δανεισμού. Οι απαιτήσεις των συγκεκριμένων οίκων για μια καλή βαθμολογία είναι τόσο σκληρές (αν όχι σκληρότερες) όσο αυτές των δανειστών της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.

  Γιατί επαναλάβαμε όλες αυτές τις λεπτομέρειες και δεν μείναμε απλά στα δύο «τιτιβίσματα»;

 Διότι δεν μας κάνει καμία απολύτως εντύπωση που ο Δημήτρης Παπαδημούλης (όπως έχουν κάνει και άλλα στελέχη της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ) βλέπει τώρα τις αγορές με… άλλα μάτια. Είναι αυτή η διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ Από τα πεντοζάλια στα… αριστεροσάλια…

  Επιπλέον,είναι… λογικό ένας ΣΥΡΙΖΑίος να είναι… δύο, δηλαδή να ψάχνεις λίγο το πρόσφατο παρελθόν και να βρίσκεις το ακριβώς αντίθετο (αυτό που πριν λέγαμε κομψά ασυνέπεια) σχεδόν σε κάθε δήλωση του.

 Είπαμε λοιπόν, μαζί με τους… δύο Παπαδημούληδες (στα δύο «τιτιβίσματα» τους) να επαναλάβουμε τι σημαίνει όλο αυτό το πανηγυράκι με την έξοδο στις αγορές, για να έχει και κάτι πιο χρήσιμο το δημοσίευμα μας…

Πηγή: imerodromos.gr

Αυτό που βλέπετε δεν είναι ψεύτικη είδηση από… βατράχια. Δεν την έγραψαν και την αναδημοσίευσαν χωρίς καμία διασταύρωση ορισμένοι καλοί «συνάδελφοι». 

Αυτό που βλέπετε δεν το έχει κατασκευάσει κάποιος για να ειρωνευτεί τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. 

Είναι από το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας KONTRA NEWS.

Μόλις το είδαμε είπαμε να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα για το «παλιόπαιδο».

Αντισταθήκαμε στον πειρασμό. Αυτό το πρωτοσέλιδο πρέπει να μείνει όπως είναι, χωρίς σχόλια. 

Ένα έχουμε να πούμε μόνο στους εμπνευστές του: Εύγε!

Πηγή: imerodromos.gr

Δημοσιεύουμε στην συνέχεια Ανακοίνωση των Διοικήσεων των Ναυτεργατικών Σωματείων ΠΕΜΕΝ – Στέφενσων:

ΠΕΜΕΝ                                   ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ                   

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

27 Ιούλη 2017

Τα Δ. Σ. των σωματείων της Πανελλήνιας Ένωσης Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΜΕΝ) και της Πανελλήνιας Ένωσης Κ.Π. Μηχανής Ε. Ν. - «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ» ενημέρωσαν τους ναυτεργάτες των Επιβατηγών Οχηματαγωγών καραβιών στο λιμάνι της Ραφήνας, για τις εξελίξεις που διαμορφώνονται με ευθύνη   των εφοπλιστών ΣΕΕΝ και των κυβερνητικών – εργοδοτικών συνδικαλιστών ΠΝΟ, μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων για την ανανέωση των ΣΣΕ στις 25 Ιούλη 2017.

Διαπίστωσαν τις τεκμηριωμένες καταγγελίες των ναυτεργατών ότι στα   Ε/Γ - Ο/Γ καράβια με λιμάνι αφετηρίας τη Ραφήνα αλλά και σε Πανελλαδική κλίμακα στην Ακτοπλοΐα και στα Πορθμεία, οι εφοπλιστές με τη κάλυψη του υπουργείου Ναυτιλίας, παραβιάζουν κατάφωρα τις Σ.Σ. Εργασίας και σε συνδυασμό με τη μείωση των οργανικών συνθέσεων και την αύξηση της πυκνότητας των δρομολογίων των καραβιών - δουλειά 14 – 16 ώρες τη μέρα, θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα.

Η αντιλαϊκή πολιτική εφοπλιστών, κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και των συμμάχων τους, Ε.Ε, ΔΝΤ, κεφάλαιο, επιφέρει δραματικές περικοπές στο εισόδημα των ναυτεργατών, με οδυνηρές επιπτώσεις στη ζωή της ναυτεργατικής οικογένειας.

Την ίδια ώρα στα ύψη έχουν εκτιναχθεί οι τιμές   των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, απαγορευτικές για τις εργατικές – λαϊκές οικογένειες, ενώ οι ακτοπλοϊκές εταιρείες συνεχίζουν να χρηματοδοτούνται με κρατικές επιδοτήσεις, που μόνο   για το 2017 ανέρχονται στα 90 εκατ. ευρώ!

Η κατάσταση είναι ανυπόφορη για τους ναυτεργάτες στα καράβια.

Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις τα Δ.Σ. των σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ καλούμε τα μέλη μας τους Μηχανικούς, τους Μηχανοδηγούς, τους ναυτεργάτες όλων των ειδικοτήτων στα καράβια της Ραφήνας να στηρίξουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις του κλάδου των ναυτών στα πλοία «TERAJET» στις 1/8/2017, «ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Π» στις 2/8/2017, «SUPERRUNNER» στις 3/8/2017.

Κλιμάκωση του αγώνα, με Πανελλαδική απεργία στην Ακτοπλοΐα και τα Πορθμεία, πρόταση που έχουμε θέσει στην ΠΝΟ και εκφράζει τις αγωνιστικές διαθέσεις των ναυτεργατών για την εφαρμογή και ανανέωση των ΣΣΕ, με βάση τη κάλυψη των απωλειών και την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του κλάδου.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ
• · ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΣ   Ε.Ν. «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»

Με απολύτως οριακή ψηφοφορία (51 ψήφοι υπέρ έναντι 50 κατά, με το αποτέλεσμα να κρίνει η διπλή ψήφος του αντιπροέδρου Μάικ Πενς), η Αμερικανική Γερουσία υπερψήφισε την εκκίνηση της συζήτησης για την αλλαγή του νόμου για την κοινωνική ασφάλιση και την περίθαλψη, γνωστού ως Obamacare (είχε υιοθετηθεί επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα).

Από τα αξιοσημείωτα ήταν η παρουσία και η θετική ψήφος του Ρεπουμπλικανού γερουσιαστή Τζον Μακέιν, ο οποίος πάσχει από καρκίνο του εγκεφάλου και μέχρι πρόσφατα ανάρρωνε στο σπίτι του από χειρουργική επέμβαση για αφαίρεση θρόμβου πάνω από το αριστερό του μάτι.

Ο Μακέιν συνηθίζει να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση Τραμπ, ενώ κατά το παρελθόν είχε εκφράσει ανησυχίες σχετικά με το νομοσχέδιο.

​Το αποτέλεσμα ανακούφισε τον πρόεδρο της χώρας, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος τις τελευταίες ημέρες είχε ασκήσει ισχυρή πίεση στους γερουσιαστές του κόμματος προκειμένου να υπερψηφίσουν την έναρξη της διαβούλευσης. Λίγα λεπτά μετά την ψηφοφορία, ο Τραμπ χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ως «ένα μεγάλο βήμα».

Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, το οριακό αποτέλεσμα εγείρει αμφιβολίες εάν οι Ρεπουμπλικάνοι θα κατορθώσουν να εξασφαλίσουν τις ψήφους που απαιτούνται για τη συνέχεια, ενώ η ισχνή «νίκη» Τραμπ δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως καταργείται το Obamacare αλλά, όπως αναφέρουν Αμερικανοί αναλυτές, θα υπάρξουν κάποιες αλλαγές σε συγκεκριμένες διατάξεις της υπάρχουσας νομοθεσίας.

Σημειώνεται πως οι πιο μετριοπαθείς ανησυχούν ότι η κατάργηση του Obamacare θα έχει σημαντικό κόστος για τους Αμερικανούς πολίτες με χαμηλά εισοδήματα. Εκτιμάται πως η αλλαγή του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης θα αφήσει ανασφάλιστους πάνω από 22 εκατ. Αμερικανούς.

Πηγή: ergasianet.gr

Η κυβέρνηση, μετά τη 2η Αξιολόγηση, διακηρύττει σε όλους τους τόνους ότι μέσα από τις διαπραγματεύσεις κατάφερε να διατηρήσει τα εργατικά κεκτημένα και πως από το δεύτερο εξάμηνο του 2018 θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις (οι επιχειρησιακές και οι κλαδικές). Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Παρακολουθώντας κάποιος με προσοχή τι έχει συμφωνηθεί, θα διαπιστώσει μια διαφορετική και δυσοίωνη εικόνα για το παρόν και το μέλλον των εργατικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Σε γενικές γραμμές οι αλλαγές που έχουν επέλθει είναι οι εξής:

1 Απελευθερώνεται πλήρως η κυριακάτικη εργασία για έξι μήνες κάθε έτος σε γεωγραφικές περιοχές όπου, ειδικά την τουριστική περίοδο (Μάιος-Οκτώβριος), απασχολείται η πλειονότητα των εμποροϋπαλλήλων της χώρας (Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη). Η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας εντάσσεται στην προσπάθεια καθιέρωσης ενός μοντέλου εργασίας, στο οποίο οι εργοδότες θα έχουν εργαζόμενους που θα δουλεύουν όποτε τους χρειάζονται, για όσο χρόνο τους χρειάζονται, και οποιαδήποτε ημέρα και ώρα της εβδομάδας.
Οι εμποροϋπάλληλοι, έρμαια ενός συστήματος εκφοβισμού, θα αναγκαστούν να θυσιάσουν τη μοναδική ημέρα ανάπαυσης και μαζί την κοινωνική και οικογενειακή ζωή τους, προκειμένου να μη ρισκάρουν την απόλυσή τους. Διαλύεται έτσι με αυτό τον τρόπο η προσωπική ζωή των ανθρώπων. Επιπλέον η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας εντάσσεται στο πλαίσιο της βίαιης αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων, προκειμένου το κεφάλαιο να διατηρήσει υψηλή την κερδοφορία του.

Τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα, προκειμένου να πιάσουν μεγάλους τζίρους, θα υποχρεώνουν τους εργαζόμενους σε ένα ατελείωτο-συνεχές 12ωρο εργασίας, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις δεν θα ανταμειφθεί. Ο καταναλωτής από την άλλη μεριά μπορεί να ακυρώσει στην πράξη την αναχρονιστική «μεταρρύθμιση» του ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές, με το να μην πηγαίνει να ψωνίζει.

2 Διευκολύνονται οι ομαδικές απολύσεις, εφόσον καταργείται η διοικητική έγκριση (βέτο) του υπουργού Εργασίας, ενώ παράλληλα καταργείται και η αντίστοιχη αρμοδιότητα των περιφερειαρχών. Επίσης, λόγω κατάργησης του βέτο του υπουργού, έχουν απαλειφθεί από τη νέα ρύθμιση τα τρία κριτήρια που συνεκτιμούσε ο υπουργός προκειμένου να παρατείνει τις διαβουλεύσεις ή να μην εγκρίνει (μερικά ή ολικά) τις ομαδικές απολύσεις:

α) οι συνθήκες της αγοράς εργασίας,

β) η κατάσταση της επιχείρησης,

γ) το συμφέρον της Εθνικής Οικονομίας.
Αντίθετα, το ζήτημα παραπέμπεται σε ειδικό τμήμα του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας (ΑΣΕ), το λεγόμενο «Τμήμα Ελέγχου Ομαδικών Απολύσεων», στο οποίο η εργατική πλευρά είναι μειοψηφία εφόσον στην τριμερή σύνθεσή του εκπροσωπούνται ισομερώς κράτος, εργαζόμενοι και εργοδότες. Το ΑΣΕ, μέσω αυτού του Τμήματος, ως μόνη αρμοδιότητα έχει να ελέγχει αποκλειστικά την τυπική διαδικασία, δηλαδή αν τηρήθηκαν οι υποχρεώσεις του εργοδότη για ενημέρωση και διαβούλευση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων, καθώς και η υποχρέωση κοινοποίησης των σχετικών εγγράφων.

Οσον αφορά την εκπόνηση εναλλακτικού κοινωνικού πλάνου προστασίας των απολυμένων είναι προαιρετική και αφηρημένη. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν ο εργοδότης δεν τηρήσει έστω κι αυτές τις προαιρετικές υποχρεώσεις, οι ομαδικές απολύσεις πραγματοποιούνται κανονικά.

3 Επεκτείνονται οι λόγοι νόμιμης απόλυσης προστατευόμενων συνδικαλιστικών στελεχών και προστίθενται οι εξής περιπτώσεις: α) τέλεσης κλοπής ή υπεξαίρεσης σε βάρος του εργοδότη ή του εκπροσώπου του, και β) αδικαιολόγητης αποχής από την εργασία για διάστημα μεγαλύτερο των τριών ημερών. Συνδικαλιστές έχουν πικρή εμπειρία για το πώς στοιχειοθετούνταν ψευδείς κατηγορίες από την εργοδοσία σε βάρος τους, ώστε μετά να έχει το πρόσχημα να τους απολύσει.

4 Ο νόμος 1264/82 έδωσε τη δυνατότητα ώστε τα συνδικαλιστικά στελέχη να μπορούν να λαμβάνουν κάποιες άδειες, προκειμένου να ασκήσουν τα καθήκοντά τους πιο αποτελεσματικά, λόγω του μεγάλου χρόνου που απαιτεί η συνδικαλιστική δραστηριότητα, και αυτό από μόνο του δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό. Ομως με το άρθρο 19 του καινούργιου σχεδίου νόμου μειώνεται ο αριθμός των ημερών αμειβόμενης συνδικαλιστικής άδειας για κάποιες περιπτώσεις συνδικαλιστών σε μη αντιπροσωπευτικές οργανώσεις, κυρίως του ιδιωτικού τομέα, εμποδίζοντας έτσι τη δράση σε χώρους που επικρατεί εργασιακό γκούλακ και στους οποίους η συνδικαλιστική δράση και κάλυψη είναι αναγκαία προκειμένου να αντιμετωπιστεί η εργοδοτική αυθαιρεσία.

5 Νομιμοποιείται ρητά η έμμεση ανταπεργία από μεριάς του εργοδότη και μάλιστα η πλέον σκληρή εκδοχή της, το μισθολογικό lock-out, δηλαδή η δυνατότητα μη καταβολής μισθού σε αυτούς που δεν απεργούν, ωθώντας τους έτσι σε φαινόμενα «κοινωνικού αυτοματισμού» με βίαιες αντιπαραθέσεις με τους απεργούς για να σπάσει η απεργία. Το επόμενο βήμα είναι η δημιουργία εργοδοτικών στρατών, όπου το ένα κομμάτι των εργαζομένων θα στρέφεται απέναντι στο άλλο σε μια λογική ανθρωποφαγίας.

6 Επεκτείνεται, έπειτα και από την τροπολογία της 9-6-2017, επ’ αόριστον η αναστολή της ισχύος της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης και της επεκτασιμότητας των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, εφόσον η αναβίωσή τους εξαρτάται άμεσα από την επίτευξη των οικονομικών στόχων του Μνημονίου.

Τέλος, να υπενθυμίσουμε ότι εξακολουθεί να ισχύει το κείμενο του 3ου Μνημονίου, που υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 2015, στο οποίο η ελληνική πλευρά δεσμεύτηκε ρητά να απόσχει από οποιαδήποτε βελτιωτική παρέμβαση στην αγορά εργασίας, από την οποία θα μπορούσε να προέλθει η επαναφορά της εργατικής νομοθεσίας στα προ Μνημονίου επίπεδα (δες Α. Καψάλης: «Τα εργατικά δικαιώματα μετά το 4ο Μνημόνιο…»).

Και δεν φτάνουν όλα αυτά, αλλά επέρχονται και άλλες αλλαγές. Στην επιστολή Τσίπρα-Τσακαλώτου προς το Συμβούλιο του ΔΝΤ, με την οποία ζητείται η ένταξη της Ελλάδας στο χρηματοδοτικό πρόγραμμα του Ταμείου, μεταξύ άλλων δεσμεύονται ότι θα σεβαστούν τις υποσχέσεις για τον περιορισμό των συμβασιούχων και για περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις, ενώ μέχρι τον Σεπτέμβριο θα νομοθετήσουν αντι-απεργιακά μέτρα, όπως ότι για να έχει απαρτία μια συνέλευση, η οποία θα αποφασίζει για απεργία, θα απαιτείται η παρουσία του 50%+1 των μελών, σε αντίθεση με αυτό που ισχύει μέχρι τώρα, που λαμβάνονται αποφάσεις στη βάση της απαρτίας με βάση τα καταστατικά των σωματείων.

Ετσι, αν για παράδειγμα ένα πρωτοβάθμιο σωματείο έχει πανελλαδική διάρθρωση δεν θα μπορεί εύκολα να πάρει απόφαση για απεργία, εφόσον θα είναι πρακτικά δύσκολο να παρευρεθούν όλα τα μέλη του. Ο σκοπός αυτού του μέτρου είναι επί της ουσίας να καταργήσει όλες τις καταστατικές λειτουργίες των συνδικάτων και να ακυρώσει οποιαδήποτε μορφή αντίστασης.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η πολυπόθητη ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού θα γίνεται μόνο στη βάση της συνεχούς υποβάθμισης του κόσμου της εργασίας, ανακυκλώνοντας τη στασιμότητα και την ύφεση. Τα καθήκοντα που αναλαμβάνουν πλέον τα συνδικάτα είναι ιστορικής σημασίας. Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος καθώς επίσης και η αναβάθμιση του περιεχομένου της συνδικαλιστικής παρέμβασης και διεκδίκησης τίθενται με επιτακτικό τρόπο και γι’ αυτό είναι αναγκαίο να ανιχνευτούν και νέες μορφές οργάνωσης του κόσμου της εργασίας.

Υπό αυτή την έννοια είναι επιτέλους αναγκαίο τα συνδικάτα να ανοίξουν τη συζήτηση, μεταρρυθμίζοντας την ατζέντα και τις θεσμικές πρακτικές τους με τους δικούς τους όρους, ώστε να μην επιβάλλει το κράτος κάθε φορά το δικό του πλαίσιο συζήτησης.

Πηγή: ergasianet.gr

Την ώρα που ο Γ. Βαρουφάκης, παίζοντας ανοιχτά το παιχνίδι της ΝΔ, βγάζει “λάδι και “αθωώνει” τους Σαμαρά και Στουρνάρα, τα “κοράκια” και τα κέντρα της διεθνούς κερδοσκοπίας τρίβουν τα χέρια τους, σε μια περίοδο εκχυλίζουσης ρευστότητας και κατάρρευσης των επιτοκίων διεθνώς, για το κελεπούρι του ελληνικού πενταετούς ομολόγου, που θα τους εξασφαλίσει αποδόσεις, που στους σημερινούς καιρούς δεν έχουν δει ούτε στον ύπνο τους, οι οποίες θα φτάσουν, σύμφωνα με τους πρώτους υπολογισμούς, στα 4,875%, αν και η κυβέρνηση θεωρεί ότι μπορεί να κινηθούν γύρω στο 4,5% (τελικό επιτόκιο του ομολόγου 4,625%).

Η έκδοση του ομολόγου με επιτόκιο σε αυτά τα επίπεδα, την στιγμή που ο ESM των “θεσμών” μας δάνειζε με 0,89%, αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ληστεία αρκετά πάνω από 500 εκ. ευρώ σε βάρος του χειμαζόμενου ελληνικού λαού, χώρια τα εκατομμύρια που θα τσεπώσουν σύμβουλοι και ανάδοχες τράπεζες, οι οποίες είναι και οι μεγαλύτερες ξένες τράπεζες, οι οποίες χρυσοπληρώθηκαν για να προωθήσουν στα σίγουρα το προϊόν.

Απόδειξη του βεβιασμένου της κυβερνητικής κίνησης, η οποία έγινε κυρίως ως αντιπερισπασμός για την αλλαγή ατζέντας και ως μια βλακώδης κίνηση στήριξης του νέου success story, ήταν το γεγονός ότι έγινε την ώρα που το ΔΝΤ χαρακτήριζε ως “εξαιρετικά μη βιώσιμο το χρέος”.

Με αυτήν την κίνηση του 5-ετούς η κυβέρνηση θάβει, αντί να αξιοποιήσει την εκτίμηση του ΔΝΤ για να επιδιώξει κούρεμα του χρέους και βγαίνει στις αγορές όταν αυτή η εκτίμηση του ΔΝΤ βαραίνει αρνητικά στο επιτόκιο και τέλος και το χειρότερο, η ίδια η κυβέρνηση βγάζει τα μάτια της χώρας, δηλώνοντας, εκ των πραγμάτων, με την έξοδο στις αγορές ότι μπορεί να αποπληρώσει το χρέος της, χωρίς, σχεδόν, καμιά, έστω και ανώδυνη, ελάφρυνση.

Μεγαλύτερο δώρο στην Γερμανία δεν θα μπορούσε να κάνει ο Τσίπρας!

Στην Ελλάδα με τέτοιες ληστρικές σε βάρος του λαού και της προοπτικής της χώρας εκδόσεις ομολόγων θα έπρεπε να είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες.

Και όμως όλα τα παπαγαλάκια των μίντια, το χρηματιστικό κεφάλαιο και οι μνημονιακοί ολετήρες έχουν πέσει να αποκοιμίσουν τον ελληνικό λαό, ο οποίος, φυσικά, έχει και την δική του ευθύνη για τη “νάρκωση” της κοινωνίας.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη, Γραμματέα του Π.Σ της ΛΑ.Ε

Παν. Λαφαζάνης: Μεγάλη ληστεία σε βάρος του λαού και ανέλπιστο δώρο στην κερδοσκοπία και στην Γερμανία η έξοδος στις αγορές 

”H κυβέρνηση Τσίπρα με την συγκεκριμένη, υπό τις Γερμανικές τυμπανοκρουσίες και την θλιβερή συναίνεση της ΝΔ και όλων των μνημονιακών κολαούζων του συστήματος, έξοδο στις αγορές, προσέφερε ένα μεγάλο δώρο στην εγχώρια και διεθνή κερδοσκοπία, έκανε μια μεγάλη προσφορά στην Γερμανία, που θέλει να θάψει και την πιο ανώδυνη ελάφρυνση του χρέους, εξασφάλισε μια καλή αρπαχτή για τις ξένες Τράπεζες αναδόχους και κυρίως εκτέλεσε ένα εγκληματικό συμβόλαιο μεγάλης ληστείας σε βάρος του δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού.

Το εξοργιστικό είναι ότι τα παπαγαλάκια του συστήματος πανηγυρίζουν και από πάνω για το επίτευγμα: με μια τόσο γρήγορη κίνηση, τόσοι πολλοί, να χάσουν τόσα πολλά.”

Παραθέτουμε στη συνέχεια ενδιαφέρον ρεπορτάζ από άλλες ιστοσελίδες για την έκδοση του ομολόγου:

Η έξοδος της Ελλάδος στις αγορές είναι ασύμφορη – Ακριβό επιτόκιο 4,70% και σικέ υπερκάλυψη έως 3 φορές

Βγήκαμε στις αγορές, αδέρφια! «Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές δονήστε σύγκορμα τη χώρα πέρα ως πέρα…».

Ντυθείτε, στολιστείτε, γλεντοκοπήστε. Πατριώτες, βγήκαμε στις αγορές! Για να πάρουμε δάνεια. Δάνεια… Σαν αυτά που μας οδήγησαν ως εδώ… Σαν αυτά που άλλοι τα τρώνε κι άλλοι τα πληρώνουν!

Οτι αυτές οι αγορές είναι οι ίδιες που μας «δάνειζαν» τόσα χρόνια και μας έπιναν το αίμα, ότι σε αυτές τις αγορές είναι που ως λαός έχουμε καταβάλει εκατοντάδες δισ. ευρώ σε τοκογλυφικά, ότι αυτές οι αγορές είναι που λένε ότι το χρέος της Ελλάδας απέναντί τους , μετά από τόσες θυσίες και τόση δυστυχία, αντί να μειώνεται μεγαλώνει και ανέρχεται σχεδόν στο 180% του ΑΕΠ της χώρας,αυτά είναι λεπτομέρειες…

Σημασία έχει ότι ο Τσίπρας, ο «αριστερός» λαουτιέρης, μας έβγαλε στις αγορές, χορεύοντας επικοινωνιακό πεντοζάλι πάνω στις πλάτες μας. Γλεντήστε!

Αυτές οι αγορές είναι στις οποίες βασιλεύουν τα «αρπακτικά» τύπου «Γκόλντμαν Σακς». Τα ευαγή ιδρύματα τύπου ΔΝΤ. Οι τραπεζες τύπου «Ντόιτσε Μπανκ». Και οι πολυεθνικές τύπου «Ζήμενς»… Αλλά μην ακούτε τις μεμψιμοιρίες. Βγήκαμε στις αγορές, παιδιά. Ευτυχείτε!

Αυτές οι αγορές είναι που δημιούργησαν τις «φούσκες», τα «παράγωγα», τα ομόλογα που επί χρόνια σκάνε στα κεφάλια του λαού μας και των λαών όλου του κόσμου.

Αυτές οι αγορές είναι που στον κόσμο τους πεθαίνουν από ασιτία 50.000 άνθρωποι την ημέρα. Αυτές οι αγορές είναι τόσο σάπιες που στην παγκόσμια Δανιμαρκία τους πάνω από 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν τόσα εισοδήματα όσα αθροίζουν οκτώ μόλις Κροίσοι των αγορών.

Στον κόσμο των αγορών είναι που η «δημοκρατία» κόβεται και ράβεται στα μέτρα των Αμερικανικών και Ευρωπαικών Κεντρικών Τραπεζών. Για τον έλεγχο, την διεύρυνση και την κατάκτηση αυτών των αγορών είναι που διεξάγονται από «χριστιανικές σταυροφορίες» μέχρι «προληπτικοί βομβαρδισμοί».

Σε αυτές τις αγορές είναι που οι υπερδισεκατομμυριούχοι – μέσα στα χρόνια της κρίσης και της ανθρωπιστικής καταστροφής – έχουν 4πλασιάσει τα πλούτη τους. Σε αυτές τις αγορές είναι που η Υγεία, η Παιδεία, η στέγη, το νερό, το ηλεκτρικό, η θέρμανση είναι εμπορεύματα που απευθύνονται μόνο σε όποιον έχει να τα πληρώσει. Αυτές οι αγορές είναι που θεωρούν τον ίδιο τον άνθρωπο εμπόρευμα. Που άλλοτε τον αγοράζουν και τον πουλάνε σαν δούλο και άλλοτε τον αφήνουν στοιβαγμένο στην αποθήκη των ανέργων. Με αποτέλεσμα να μην μπορεί αγοράσει τίποτα από όλα αυτά που ο ίδιος δημιουργεί και παράγει.

Στις αγορές, έλεγε πριν από 3 αιώνες ο «πατέρας του καπιταλισμού», ο Ανταμ Σμιθ, έρχεται κάποια στιγμή η «αόρατος χειρ» και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Διορθώνει τις αδικίες. Εξασφαλίζει ισορροπίες. Τιθασεύει την ακρίβεια. Επιφέρει ικανοποίηση των αναγκών.

Αλλά ξέρετε ένα μυστικό; Η «αόρατος χειρ» είναι πραγματικά… αόρατη. Και είναι αόρατη για έναν πολύ, πάρα πολύ απλό λόγο: Διότι δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι η «σιδερένια φτέρνα» ενός συστήματος που στις αγορές του επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, το «δίκαιο» του ισχυρού. Θριαμβεύει ο κανόνας «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Στη σημαία των αγορών τους ένα σύνθημα ισχύει: «Ο θάνατός σου η ζωή μου». Στο ευαγγέλιο των αγορών τους η πιο άγια γραφή είναι τούτη: «Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι».

Κυρίες και κύριοι: Εσείς που δεν έχετε τρύπιο ευρώ για να πάτε στην λαϊκή αγορά. Εσείς που βλέπετε συνανθρώπους μας να ψάχνουν ένα κομμάτι ψωμί στους σκουπιδοτενεκέδες της αγοράς. Εσείς που η αγορά φροντίζει να σιτίζεστε με ληγμένα τρόφιμα. Εσείς που τα παιδιά σας περισσεύουν για την «αγορά εργασίας». Εσείς που ό,τι αγοράσατε και αποκτήσατε με κόπο, από σπίτι μέχρι χρυσή βέρα, κληθήκατε να το καταθέσετε στον οικείο οίκο πλειστηριασμών της αγοράς, από τράπεζα μέχρι ενεχειροδανειστήριο. Εσείς που μετράτε τα εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα στην αγορά. Εσεις που τον τόπο σας, από δημόσιες εκτάσεις μέχρι δημόσιες επιχειρήσεις, από Ελληνικό μέχρι δημόσιους δρόμους, από ΟΤΕ μέχρι Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, από δημόσια νοσοκομεία μέχρι λιμάνια και αεροδρόμια, τα ρημάζουν, τα ξεπουλάνε και τα διαλύουν – μέσω των αγορών, φυσικά – πανηγυρίστε! Βγήκαμε στις αγορές!

Αλλά, οι σάλιαγκες της αγοραίας προπαγάνδας, αυτοί που πριν από τρία χρόνια απήγγειλαν το ποίημα του Στουρνάρα και σήμερα απαγγέλλουν το ποίημα του Τσακαλώτου, παρότι είναι ήδη απασχολημένα με τα προεόρτια των προεκλογικών πυροτεχνημάτων που στη συνέχεια θα φουντώσουν, ας μας εξηγήσουν:

Η Ελλάδα που βρέθηκε «εκτός αγορών», χρεοκόπησε, ναι ή όχι, μετά από τη μακρά θητεία της ως πειθήνιος μαθητής «εντός των αγορών»;

*Το σκίτσο είναι του Πάνου Ζάχαρη

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr