Στάση πληρωμών καταγράφεται στις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες θα ψαλιδιστούν πάλι το 2019. Επί δυόμισι χρόνια δεν μπορούν να εκδοθούν αφού… ψάχνουν τον μαθηματικό τύπο του υπολογισμού τους. Για τις περίπου 75.000 αιτήσεις που έχουν κατατεθεί από την 1η Ιανουαρίου 2015 και μετά, κανείς δεν γνωρίζει όχι μόνο το πότε θα εκδοθούν, αλλά και το πώς θα υπολογιστεί η σύνταξη, καθώς ακόμη δεν έχει βρεθεί ο απαιτούμενος μαθηματικός τύπος.

Το υπουργείο Εργασίας διατηρεί στο ράφι 129.000 επικουρικές συντάξεις κόστους 650 εκατ. ευρώ, παρά τις μειώσεις 21%-40%, καθώς ούτε με τις πρόσφατες ρυθμίσεις του νομοσχεδίου που συζητείται στη Βουλή επιλύεται το πρόβλημα με τον μαθηματικό τύπο υπολογισμού του τμήματος της σύνταξης μετά την 1η Ιανουαρίου 2015.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο περίφημος νόμος Κατρούγκαλου -με το οποίο επέρχονται μειώσεις στις συντάξεις έως 30%– δεν εφαρμόζεται ακόμη στο σύνολό του, αφού δεν έχουν εκδοθεί οι απαραίτητες εγκύκλιοι από το υπουργείο Εργασίας. Έτσι, οι περισσότεροι δικαιούχοι (περίπου το 55%) περιμένουν ήδη δεκαπέντε μήνες (και είναι άγνωστο πόσο θα περιμένουν ακόμη) για να πάρουν τη σύνταξή τους.

Οι υπηρεσίες του ΕΦΚΑ, λόγω απουσίας των σχετικών εγκυκλίων, δεν είναι σε θέση να διεκπεραιώσουν τις αιτήσεις συνταξιοδότησης με διαδοχική ασφάλιση για συντάξεις χηρείας, καθώς και για τον χρόνο ασφάλισης εξωτερικού. Έτσι, σήμερα το ηλεκτρονικό σύστημα του ΕΦΚΑ, μπορεί να επεξεργαστεί μόνο απλές περιπτώσεις συντάξεων γήρατος και αναπηρίας. Οι περίπου 15.000 δικαιούχοι των νέων ψαλιδισμένων συντάξεων χηρείας λαμβάνουν ακόμα προσωρινές συντάξεις ύψους 346 ευρώ μηνιαίως (κι αυτές με καθυστέρηση).

Πηγή:ergasianet.gr

11η Αντιρατσιστική Γιορτή 23 & 24 Σεπτέμβρη 2017, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Πειραιώς 256)

Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό” μας καλούν το Σαββατοκύριακο 23 και 24 Σεπτέμβρη στην 11η Αντιρατσιστική Γιορτή τους. Μια μεγάλη συνάντηση συνύπαρξης και αλληλεγγύης, αντίστασης και διεκδίκησης ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών. Με συναυλίες, συζητήσεις, προβολές, εκθέσεις φωτογραφίας, σκίτσου και βιβλίου, θεατρικά, παιδότοπο, δρώμενα και διεθνή κουζίνα.

ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ 11ης ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ

Η 11η Αντιρατσιστική Γιορτή, γίνεται την ώρα που πόλεμοι και οι επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή και την Αφρική κλιμακώνονται δημιουργώντας νέα καραβάνια ξεριζωμένων ανθρώπων. Το Αιγαίο και η Μεσόγειος μετατρέπονται σε πεδίο πολεμικών ασκήσεων και επιχειρήσεων, φέρνοντας ακόμα πιο κοντά μας τον κίνδυνο των θερμών επεισοδίων και της πολεμικής ανάφλεξης με φόντο τα ενεργειακά κοιτάσματα και τους αγωγούς της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στα ελληνικά νησιά και στην ενδοχώρα, τα θύματα της φτώχειας και του πολέμου πνίγονται, φυλακίζονται, απελαύνονται και βασανίζονται σε φυλακές και άθλια προσφυγικά στρατόπεδα, στο όνομα της “αποτροπής” νέων εισόδων απελπισμένων ανθρώπων με ευθύνη των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και την ουσιαστική συνδρομή Ελλάδας και Τουρκίας στην υλοποίηση των πιο απάνθρωπων συμφωνιών των τελευταίων δεκαετιών. Την ίδια στιγμή, οι ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης – Φρούριο αξιοποιούνται από ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις διεθνώς, που αυξάνουν την πολιτική επιρροή τους στο έδαφος της κρίσης. Η Λεπέν αποσπά εκατομμύρια ψήφους αγανακτισμένων ανθρώπων κι αυξάνει την πολιτική εμβέλεια της ρατσιστικής ακροδεξιάς στη Γαλλία στο έδαφος της ισλαμοφοβίας, της τρομοϋστερίας και της λιτότητας των Ολάντ και Μακρόν. Στη Βρετανία οι ρατσιστικές επιθέσεις αυξάνονται μετά το δημοψήφισμα υπέρ της εξόδου από την ΕΕ το οποίο καρπώθηκαν κυρίως ακροδεξιές ρατσιστικές δυνάμεις. Ενώ στην Ελλάδα οι νεοναζί της ΧΑ ονειρεύονται να αξιοποιήσουν τις διεθνείς ακροδεξιές επιτυχίες, ξαναζεσταίνοντας τα τάγματα εφόδου για πρώτη φορά μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα το 2013 που τους έστειλε στο εδώλιο του κατηγορουμένου.   

Την ίδια στιγμή, οι μεγαλειώδεις διεθνείς κινητοποιήσεις κατά της πολιτικής του Τραμπ στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, το συγκλονιστικό κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, οι πρόσφατες αντιρατσιστικές διαδηλώσεις πολλών χιλιάδων ανθρώπων από τη Βρετανία και την Ιταλία, μέχρι την Ολλανδία, την Ισπανία και την Ελλάδα που διεκδικούν ανοιχτά σύνορα, ίσα δικαιώματα και περιθωριοποίηση της ακροδεξιάς και των φασιστών, δείχνουν πως η δύναμη της αντίστασης και της διεκδίκησης μιας καλύτερης ζωής για όλους είναι παρούσα. Στην Ελλάδα το προηγούμενο διάστημα πρόσφυγες και αλληλέγγυοι δώσαμε μαζί τη μάχη για ανοιχτά σύνορα και ανοιχτές πόλεις στα θύματα του πολέμου, για την καταδίκη των φασιστικών συμμοριών, ενάντια στον πόλεμο και τις διευκολύνσεις στα πολεμικά πλοία και αεροπλάνα που βομβαρδίζουν τη Συρία. Συνεχίζουμε. 

Σας καλούμε στη φετινή 11η αντιρατσιστική γιορτή μας μαζί με δεκάδες κοινότητες προσφύγων και μεταναστών, ομάδες αλληλεγγύης, οργανώσεις αντίστασης και διεκδίκησης, συνδικάτα εργαζομένων και τοπικές συλλογικότητες. Για να συναντηθούμε, να διασκεδάσουμε, να συζητήσουμε, να συντονίσουμε τη δράση μας. Για έναν άλλο κόσμο, χωρίς πολέμους, φτώχεια και ρατσισμό. Για μια κοινωνία ειρήνης, αλληλεγγύης και ισότητας. Μια ζωή με δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, θρησκεία ή εθνικότητα.

Μαζί θα ζήσουμε, θα αγωνιστούμε, θα νικήσουμε!  

Σας περιμένουμε στις 23 & 24 Σεπτέμβρη στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.

Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών – Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό» 

Πηγή: rproject.gr

Οι παλιοί αριστεροί συνήθιζαν να λένε για όποιον έκανε σοβαρά πολιτικά στραβοπατήματα και έπαιρνε στραβό δρόμο, πως η συνέχειά του δεν είχε τέλος. «Όταν πάρεις τον κατήφορο, δεν υπάρχει πάτος», λέγανε χαρακτηριστικά.

Δυστυχώς αυτή η ρήση βρίσκει την τέλεια εφαρμογή της στην πολιτική πορεία του Αλ. Τσίπρα με οδυνηρές συνέπειες για τον τόπο.

Η πρώτη μεγάλη μετάλλαξη του Αλ. Τσίπρα και του μεγάλου τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, που δυστυχώς τον ακολούθησε, υπήρξε η συνθηκολόγηση του τρίτου μνημονίου, το οποίο διαδέχθηκε το τέταρτο μνημόνιο και στη συνέχεια οι υποδουλωτικές δεσμεύσεις μέχρι το 2060!

Φαίνεται, όμως, ότι δεν είδαμε ακόμα τίποτα.

Ο νεομνημονιακός Τσίπρας είναι ακράτητος.

Από τη λογική, ψευδή και παραπλανητική ούτως ή άλλως, «εγκρίνουμε και εφαρμόζουμε τα μνημόνια από ανάγκη», ο αχόρταγος πρωθυπουργός πέρασε στην αρχή ντροπαλά και τώρα ακραία επιθετικά στον ρόλο του διαφημιστή των επενδυτικών deal μεγάλων πολυεθνικών που έχουν εξαγοράσει ελληνικές εταιρείες.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αλ. Τσίπρας με λίγες μέρες διαφορά επισκέφθηκε την καπνοβιομηχανία (!) της αμερικανικής πολυεθνικής Philip Morris στον Ασπρόπυργο, η οποία εξαγόρασε την ιστορική ελληνική εταιρεία Παπαστράτος και στην συνέχεια την ελληνική εταιρεία φυσικών καλλυντικών Apivita, η οποία και αυτή εξαγοράστηκε από την ισπανική πολυεθνική PUIG.

Ο Αλ. Τσίπρας θέλει να εμφανιστεί ως ο πρωθυπουργός των μεγάλων ξένων επενδύσεων.

Επειδή, όμως, πραγματικά νέες ξένες επενδύσεις δεν υπάρχουν, ο Αλ. Τσίπρας χωρίς κανέναν δισταγμό δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στις εξαγορές από πολυεθνικές ελληνικών επιχειρήσεων.

Αν οι κατηγορίες που δεχόταν ο Τσίπρας (κάκιστα γι’ αυτούς που τις εκτόξευαν) ήταν πως ο ΣΥΡΙΖΑ εμποδίζει τις ξένες επενδύσεις, ο Αλ. Τσίπρας όχι μόνο τους διαψεύδει στην πράξη αλλά και διαφημίζει την επέλαση του ξένου κεφαλαίου, μέχρι πλήρους αφελληνισμού της ελληνικής οικονομίας.

Άλλωστε είναι ο Τσίπρας που έχει προχωρήσει στο μεγαλύτερο μέχρι τώρα ξεπούλημα εθνικού πλούτου σε ξένα χέρια και στην εκχώρηση δημόσιων στρατηγικών επιχειρήσεων και υποδομών στο ξένο μεγάλο κεφάλαιο και σε ξένες κρατικές επιχειρήσεις.

Ο Τσίπρας φιλοδοξεί να γίνει ο Macron της Ελλάδας: Ο άνθρωπος των τραπεζών, του ευρώ, της άκρατης παγκοσμιοποίησης, των πολυεθνικών και της λεγόμενης ευρωπαϊκής ”εμβάθυνσης”, που στην ουσία σημαίνει περαιτέρω Γερμανοποίηση της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός των 360 ευρώ «μισθού» της νεολαίας και ο πρωθυπουργός της πλήρους κατεδάφισης εργασιακών δικαιωμάτων και σχέσεων, όπου η απεργία θα είναι μουσειακό είδος.

Η νέα στροφή του Τσίπρα, η οποία στην πράξη έχει συντελεστεί εδώ και καιρό, μόνο η Δεξιά δεν την έχει καταλάβει ακόμα και ασκεί μια άσφαιρη αδέξια αντιπολίτευση, δεν έχει τακτικό, αλλά στρατηγικό χαρακτήρα.

Με την αναφορά στον Α. Παπανδρέου ο Τσίπρας θέλει να αποσείσει το στίγμα του ψεύτη, αφού και ο Ανδρέας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παρομοίως.

Με την Philip Morris, μια βιομηχανία που βλάπτει σοβαρά την υγεία από τη μια και την «οικολογική» Apivita των φυσικών καλλυντικών της PUIG από την άλλη, επιδιώκει να αποδειχθεί «μητσοτακικότερος του Μητσοτάκη».

Να καταγραφεί ως ο  όψιμος νεοφιλελεύθερος ,που έχει καταστεί πολύ πιο επιθετικός από τον νεοφιλελεύθερο από κούνια.

Η τραγωδία είναι ότι η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός θα πληρώσουν ακόμα πιο ακριβά όλα αυτά τα άγρια πειράματα παλιών και όψιμων νεοφιλελεύθερων, οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να συναγωνίζονται, κάτω από την σημαία του ευρώ και της γερμανικής Ευρώπης, στην διαπλοκή, στην παράδοση της χώρας, στην καταλήστευση και στο ξεπούλημά της με μεγάλο θύμα τον λαό μας και την νεολαία, με τον πρώτο φυσικά να έχει και αυτός ευθύνη για το κατάντημα.

Στη χώρα διαμορφώνεται ένα νέο τόσο βαθύ και τόσο αδιέξοδο και παρακμιακό πολιτικό σκηνικό, που μόνο μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Κ.Τ

Υ.Γ: Δεν είναι από πολλές πλευρές τυχαίες οι προτιμήσεις Τσίπρα στον μεταποιητικό χώρο.

Επιλέγει, πρώτον, εταιρείες που δεν είναι προβληματικές και δεν έχουν πληγεί ιδιαίτερα από την κρίση και, δεύτερον, επιλέγει προσεκτικά εταιρείες που δεν θα έχει ιδιαίτερα προβλήματα με τους εργαζόμενους και το σωματείο τους, διότι στο 90% των επιχειρήσεων της χώρας θα έτρωγε ”γιούχα” και ”ντομάτες”.

Πηγή: iskra.gr

Ο Μιτεράν είχε πει κάποτε ότι «πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων».

Αν είναι έτσι, τότε η διαχείριση που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος στο οικουμενικό σύμβολο της Πνύκας ήταν ακριβώς εκείνη που αρμόζει σε ό,τι συμβολίζουν τόσο οι ντόπιοι ταγοί «εθνοσωτήρες»όσο και οι διεθνείς τους σύμμαχοι.

Ο Τσίπρας και σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας προσέφεραν ως επικοινωνιακό «ταμπλό βιβάν» την Ακρόπολη σε έναν υπολουδοβίκο γ’ κατηγορίας.

Παραχώρησαν τον Ιερό Βράχο στον πρώην γενικό γραμματέα και κατοπινό υπουργό του… Ολαντρέου. Σε έναν επενδυτικό τραπεζίτη του οίκου Ρότσιλντ που το μιντιακό κατεστημένο έσπρωξε στη θέση του προέδρου της Γαλλίας. Και που τώρα αυτός, όπως όλοι οι πρόθυμοι πλασιέ των μονοπωλίων που βρέθηκαν πριν από αυτόν στην ίδια θέση -όπως πέρσι ο Ολάντ και προ δεκαετίας ο Σαρκοζί -φρόντισε να συνοδεύσει καμιά 40 εκπροσώπους πολυεθνικών της Γαλλίας που ήρθαν να κάνουν τα «ψώνια» τους στην Ελλάδα…

Ο Τσίπρας από την δική του μεριά αξιοποίησε κι αυτός το φόντο της Ακρόπολης για να θαμπώσει τους «ιθαγενείς». Πώς;

• Πουλώντας ξανά τα ίδια «φύκια» περί «αλλαγής της Ευρώπης» όπου ως «Ευρώπη» αποκαλούν καταχρηστικά την ΕΕ, δηλαδή τον κληρονόμο της Ιεράς Συμμαχίας και της Ιεράς Εξέτασης.
• Κενολογώντας περί «αξιών του Διαφωτισμού» μπροστά στον πρόεδρο μιας χώρας που εν έτη 2017 διατηρεί ακόμα αποικίες από την Μαρτινίκα και τη Γουινέα μέχρι τις Αντίλλες και την Γουαδελούπη.
• Φλυαρώντας περί «επενδύσεων» μπροστά στον πρόεδρο μιας χώρας που ρήμαξε την Συρία και που προχτές ανακοίνωσε την προθυμία των γαλλικών κεφαλαίων για… «επενδυτική» ανοικοδόμηση της Συρίας.
• Ψευδολογώντας κατά το σύνηθες περί έλευσης της εξόδου από τις συνέπειες της κρίσης – λες και η έλευση Μακρόν έφερε μαζί της και την αποκατάσταση των μνημονιακώνεισοδηματικών απωλειών ή την κατάργηση των 700 μνημονιακών νόμων και των 30.000 εφαρμοστικών τους διατάξεων.
• Φροντίζοντας στην προσφώνησή του προς τον Μακρόν – τον συνοδευόμενο από τον κύριο «Total», τον κύριο«Suez», τον κύριο «Lafarge», τον κύριο «BPI», τον κύριο «Alstom», τον κύριο «Vinci» – να βάλει και ολίγον από… Μαρξ.

Και ποιός είναι τώρα ο «μύθος»;

Για τους Έλληνες – που ακούγοντας τα ελληνικά του Μακρόν δεν μπορεί παρά να θυμήθηκαν εκείνο το προ 40 χρόνων αμίμητο σκετσάκι του ΧάρυΚλυν για τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν – ο μύθος είναι ότι έρχεται νέα γαλλική φιλία και συμμαχία μετά «επενδύσεων».  

Για τους «επενδυτές», η αλήθεια είναι αυτή που κατέγραψε η συνάδελφος Μαρία Δεναξά και μετέδωσε το France Info TV:

«Μια επίσκεψη με ισχυρή οικονομική διάσταση (…). Η Γαλλία η οποία αντιπροσωπεύει το 10% των ξένων «επενδύσεων» στην Ελλάδα, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ τις ευκαιρίες που ανοίγονται, με την οικονομική ανάκαμψη και το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΟΝΟ των κινεζικών και γερμανικών επιχειρήσεων!»

Και ποιό είναι το συμπέρασμα από μια επίσκεψη από την οποία οι γαλλικές πολυεθνικές επιδιώκουν να μην αφήσουν μόνο σε Γερμανούς και Κινέζους τα ελληνικά «φιλέτα»; Μα, όπως σημειώνει και πάλι η Μαρία, ότι «από τις «επενδύσεις» έως το ξεπούλημα, ένας μύθος δρόμος»!

Οι εκπρόσωποι του γαλλικού ιμπεριαλισμού, λοιπόν, με τον πρόεδρο που τους συνοδεύει στις εδώ μπίζνες τους, έγιναν δεκτοί από την ημετέρα τάξη της μνημονιακήςμπανανίας όπως αρμόζει στην άλλη, την «σκοτεινή» πλευρά της Πνύκας.

Γιατί από εκεί, από την Πνύκα, εκτός από τον Περικλή πέρασε και ο Κλέωνας… Εκτός από τον Δημοσθένη πέρασε και ο Αλκιβιάδης…

Η Ακρόπολη και ο Ιερός Βράχος ως παγκόσμια σύμβολα δεν αντιπροσωπεύουν για τον Μακρόν και τους εγχώριους φίλους του το αίτημα για οικουμενική Δημοκρατία όπως αυτή που συνέλαβαν οι 20.000 ελεύθεροι Αθηναίοι πολίτες της αρχαιότητας.

• Αντιπροσωπεύουν απλώς το ντεκόρ της διαιώνισης του καθεστώτος της βαρβαρότητας που βίωναν οι 400.000 δούλοι της Αττικής στην αρχαιότητα.
• Αντιπροσωπεύουν το φόντο της προ Σόλωνα και «σεισάχθειας» εποχής, όταν ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη εφόσον ο πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το δανειστή του έχανε την ελευθερία του.
• Αντιπροσωπεύουν όχι την Αθήνα της Δημοκρατίας, αλλά την Αθήνα του Ταμείου της Δήλου, του αφανισμού της Μήλου, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του Πελοποννησιακού πολέμου.

    Αυτό είναι το μήνυμα της εικόνας με τις αγκαλιές και τα φιλιά του Τσίπρα με τον Μακρόν στην Πνύκα με φόντο την Ακρόπολη.

    Για το άλλο μήνυμα, αυτό που όντως ανταποκρίνεται στην Ακρόπολη και στην Πνύκα ως παγκόσμια σύμβολα όλων όσα μπορεί και όλων όσα αξίζει να ζήσει ο λαός μας και όλη η ανθρωπότητα, θα πρέπει κανείς να κοιτάξει δίπλα. Αριστερά.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr

«Οι άνθρωποι νομίζουν ότι απλώς προσπαθώ να φροντίσω όμορφα, χνουδωτά ζωάκια. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι σταματήσω την αυτοκτονία του ανθρώπινου γένους», έλεγε για την κρίση της εξαφάνισης των ειδών, ο γνωστός περιβαλλοντολόγος του κινήματος της διατήρησης, Τζέραλντ Ντουρέλ. Τώρα αυτή η κρίση είναι, σύμφωνα με τους επιστήμονες, όχι απλά προ των πυλών αλλά σε πλήρη εξέλιξη. Οδεύουμε προς έναν πλανήτη χωρίς ζώα. Και δυστυχώς ο άνθρωπος ξεχνά ότι είναι ένα από αυτά. 

Δύο ενδεικτικά παραδείγματα, όχι απειλής, αλλά εξαφάνισης

Η λεπτομύτα είναι ένα «εξαιρετικά σπάνιο» είδος πουλιού, της οικογένειας των Σκολοπακίδων που απαντάται και στην Ελλάδα. Το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ειδών που συντάσσεται από την Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN), κατηγοριοποιεί το είδος ως «κρίσιμα απειλούμενο». Αυτή είναι η επιστημονική προειδοποίηση. Κατά πάσα πιθανότητα η λεπτομύτα έχει εξαφανιστεί τελείως. 

Το Δελφίνι του ποταμού Γιανγκτσέ, κατέληξε να ζει σε μηδενική ορατότητα στο σκοτάδι του ποταμού από το οποίο πήρε το όνομά του. Τα ζώα έβρισκαν το δρόμο τους από τα σόναρ. Τελικά εξαφανίστηκαν. Η χημική ρύπανση και η ηχορύπανση - τα σόναρ είναι μοιραία για τα δελφίνια - τα χτυπήματα από τις προπέλες των πλεούμενων και η αδυναμία τους να ζήσουν σε ένα πυκνοκατοικημένο περιβάλλον, τα οδήγησε στο τέλος τους. Το 2006, το είδος κηρύχθηκε «λειτουργικά εξαφανισμένο».  

Έως το 2020 τα άγρια ζώα θα μειωθούν κατά 66%

Σύμφωνα με τον δείκτη, Living Planet, που καταρτίστηκε από τη WWF και τη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, τα άγρια ζώα του κόσμου θα μειωθούν κατά τα δυο τρία έως το 2020. Από τα 85.000 είδη που απαριθμούνται από την IUCN, περισσότερα από 24.000 βρίσκονται σε κίνδυνο. Ανάμεσα σε αυτά, τα λιοντάρια, οι ρινόκεροι και οι καμηλοπαρδάλεις, των οποίων ο αριθμός έχει μειωθεί σχεδόν κατά 40% από το 1985. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Science Advances τον Ιανουάριο, τα τρία τέταρτα των πρωτευόντων ειδών έχουν μειωθεί, ενώ το 60% κινδυνεύει με εξαφάνιση. Μεταξύ αυτών, οι γορίλες και οι χιμπατζήδες. 

Ένας κόσμος χωρίς ζώα; 

Φαίνεται ότι κατευθυνόμαστε προς έναν κόσμο χωρίς ζώα, αναφέρει το New Statesman. «Το σχέδιο υπάρχει και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο, λέει δεικτικά ο Ματ Σάρντλοου, ο διευθυντής της φιλοζωικής οργάνωσης για τη διατήρηση των ασπόνδυλων «Buglife». 

Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες κατά τη διάρκεια των χιλιετιών, οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι απέτυχαν να κρύψουν την πραγματικότητα, ότι οι άνθρωποι είναι ένα είδος ζώου. Είμαστε πρωτεύοντα. Έχουμε επίσης πολλά οικιακά και οικόσιτα ζώα κι αφού δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι οι αγελάδες και τα κοτόπουλα κινδυνεύουν με εξαφάνιση, δεν ανησυχούμε για τα υπόλοιπα. 

Η συνολική βιομάζα των σπονδυλωτών - δηλαδή, το συνδυασμένο βάρος κάθε ζωντανού σπονδυλωτού ζώου τον πλανήτη - μπορεί να χωριστεί στα άγρια ζώα και τα υπόλοιπα. Εδώ κρύβεται το πρώτο καταστροφικό στατιστικό: πριν από 10.000 χρόνια, η βιομάζα των ανθρώπων και των κατοικίδιων ζώων του, αντιπροσώπευαν το 0,4% του συνόλου. Αυτή τη στιγμή, είναι 96% και αυξάνεται.

Η έκτη μεγάλη εξαφάνιση των ειδών 

Στον πλανήτη εξελίσσεται μια σημαντική αλλαγή. Οι παλαιοντολόγοι συμφωνούν ότι υπήρξαν πέντε μεγάλα επεισόδια εξαφάνισης ειδών στην ιστορία της Γης. Το πιο πρόσφατο ήταν η εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, μετά από μια μεγάλη πτώση μετεωριτών στον πλανήτη. 

Οι επιστήμονες συναινούν ότι η έκτη εξαφάνιση συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Η εξαφάνιση των δεινοσαύρων ήταν κυριολεκτικά το τέλος μιας εποχής, μιας γεωλογικής εποχής: Από την Μεσοζωική περάσαμε στην Καινοζωική περίοδο. Υπολογίζεται ότι τώρα μπαίνουμε επίσης σε μια καινούργια γεωλογική περίοδο, λέμε αντίο στην Ολόκαινο εποχή και καλωσορίζουμε την Ανθρωπόκαινο. 

Ο άνθρωπος φέρεται να έχει αποδεχτεί την ιδέα ότι η απώλεια των άγριων ζώων είναι θλιβερή αλλά αποδεκτό τίμημα για την πρόοδο και ότι η πρόοδος είναι αναμφισβήτητα κάτι καλό. Πρόσφατα περάσαμε από το χρονικό σημείο κατά το οποίο οι περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους του πλανήτη ζει στις πόλεις. 

Προφανώς η απώλεια των ζωικών ειδών δεν θεωρείται σοβαρό θέμα. Οι πολιτικοί δεν μιλούν για την κρίση της εξαφάνισης των ειδών. Αυτό αντανακλά την αντίληψη ότι οι άνθρωποι έρχονται πρώτοι, τα κατοικίδια ζώα και όσα εκτρέφονται για κατανάλωση δεύτερα κι όλα τα υπόλοιπα είναι παράσιτα ή πολυτέλεια και γι’ αυτό είναι αναλώσιμα, σημειώνει το New Statesman. 

Κι όμως στην πρόσφατη και άγρια ιστορία, η λευκή φυλή πίστευε ότι οι άλλες φυλές ήταν αναλώσιμες. Το απέδειξαν με τη γενοκτονία των γηγενών Αμερικανών και των Αυστραλών Αβοριγίνων. Ο Πίτερ Σίνγκερ, ηθικός φιλόσοφος, υποστηρίζει ότι ο κύκλος της ανησυχίας των ηθικών φιλοσόφων έχει, από εκείνα τα χρόνια, επεκταθεί από τη φυλή, το έθνος και το γένος, σε όλη την ανθρωπότητα και τώρα θα πρέπει να επεκταθεί και στα μη ανθρώπινα είδη. Αυτό συμβαίνει σε έναν βαθμό - η παγκόσμια απαγόρευση της εμπορικής φαλαινοθηρίας δείχνει μια τέτοια σκέψη - αλλά η βιοποικιλότητα συνεχίζει να χάνεται με καταστροφικό ρυθμό.

Πως θα ήταν ένας κόσμος χωρίς ζώα; 

Δηλαδή, ένας κόσμος στον οποίο τα μόνα ζώα θα ήταν οι άνθρωποι και τα κατοικίδια και οικόσιτα ζώα; Κατά μία έννοια, αυτή είναι λάθος ερώτηση. Η ερώτηση θα έπρεπε να είναι «Τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό», κι όχι «Τι σημαίνει αυτό για εμάς;». Αλλά ακόμη κι αν το ερώτημα τεθεί σοβινιστικά από την ανθρώπινη πλευρά τότε θα πρέπει να απαντηθεί πως η απώλεια της βιοποικιλότητας θα επηρεάσει τα είδη που θα επιβιώσουν. 

«Δεν θα μπορέσουμε να εξαφανίσουμε κάθε είδος», λέει ο Τζον Μπάρτον, διευθύνων σύμβουλος του World Land Trust, ενός οργανισμούς προστασίας των οικόσιτων ζώων. «Θα υπάρχουν πάντα αρουραίοι και κατσαρίδες. Κι αυτό δεν είναι κακό». Πάντα ο άνθρωπος έχει την τάση να περιφρονεί τα είδη που προσαρμόζονται επιτυχώς στις μεταβολές που επιφέρει ο ανθρώπινος παράγοντας. 

Δεν θα υπάρχει άγρια αλιεία. Εδώ και δεκαετίες γίνεται υπεραλίευση. Η ρύπανση έχει δημιουργήσει 405 «νεκρές ζώνες» σε παράκτια ύδατα σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης μιας περιοχής 6.500 τετραγωνικών μιλίων στον Κόλπο του Μεξικού. Πιθανή είναι η εξαφάνιση των μεγάλων θηραμάτων: λιονταριών, ρινόκερων, γοριλών, ελεφάντων, τίγρεων, φαλαινών. Ένας κόσμος χωρίς άγρια ζώα θα είναι πολύ πιο περίπλοκος.  

Η κρίση από τα ζώα, στα φυτά και στις καλλιέργειες 

«Θα υπάρχουν ελάχιστα ανθοφόρα φυτά», λέει ο Σάρντλοου, «αλλά πάρα πολλές πικραλίδες, αφού δεν χρειάζονται έντομα επικονιαστές». Η επίδραση της απώλειας των εντόμων επικονιαστών θα είναι σημαντική, καθώς οι περισσότερες καλλιέργειες εξαρτώνται από την επικονίαση. Εκτιμάται ότι η ετήσια αξία των άγριων επικονιαστών στην παγκόσμια οικονομία είναι 190 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Οι σύγχρονοι περιβαλλοντολόγοι που ανήκουν στο κίνημα της διατήρησης κάνουν λόγο για «φυσικό κεφάλαιο» και υπολογίζουν μια δημοσιονομική αξία για τις «υπηρεσίες του οικοσυστήματος». 

Η απώλεια των επικονιαστών οδήγησε σε μια βιομηχανία που προμηθεύει με οικόσιτες μέλισσες για να κάνουν αυτό που κάποτε γινόταν δωρεάν. Σε ορισμένα μέρη, κυρίως στο Σιτσουάν της Κίνας, η επικονίαση των φρούτων γίνεται από ανθρώπους με πινέλα ή φίλτρα από τσιγάρα. 

Ο Λιν Ντικς, οικολόγος του τμήματος Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, εκτιμά ότι η απώλεια των άγριων επικονιαστών θα μειώσει την παγκόσμια παραγωγή κατά 5-8%, κάτι που είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ότι ακούγεται, όταν ο ανθρώπινος πληθυσμός αυξάνεται κατά 75 εκατομμύρια ετησίως. 

Επιπλέον είναι πιθανό ότι η ποικιλία των ειδών είναι η δομή στην οποία στηρίζεται όλη η ζωή πάνω στη Γη. Τα φυσικά συστήματα έχουν πλεόνασμα - δηλαδή περισσότερα είδη από αυτά που είναι απαραίτητα για να λειτουργήσει το σύστημα. «Το επιχείρημα στην οικολογία είναι ότι το πλεόνασμα είναι απαραίτητο για τη μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα του συστήματος», δηλώνει ο Ντικς. 

Μια μονοκαλλιέργεια είναι πιο επιρρεπής στην κατάρρευση από ένα διαφορετικό σύστημα: υπάρχει το παράδειγμα του Λιμού της πατάτας στην Ιρλανδία τον 19ο αιώνα. Στις σύγχρονες μονοκαλλιέργειες απαιτείται μεγάλη χρήση χημικών για να διατηρηθούν. Είναι πιθανό ότι το τέλος της βιοποικιλότητας και μαζί της βιο-αφθονίας θα δημιουργήσει μια σειρά από καταστροφές στο οικοσύστημα. 

Η θεωρία της Γης

Ο Τζειμς Λόβλοκ, που διατύπωσε τη θεωρία της Γης - ότι η Γη πρέπει να θεωρείται ως ένας και μόνο ζωντανός οργανισμός - έχει εκτιμήσει πως ίσως έρθει ένα τρομακτικό μέλλον με μικρούς διάσπαρτους ανθρώπινους πληθυσμούς που θα βρίσκονται συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους. Άλλοι πιστεύουν ότι η εφευρετικότητα της ανθρωπότητας θα βρει έναν τρόπο επιβίωσης. Κανείς δεν ξέρει, αλλά όπως είπε ο μεγάλος Αμερικανός επιστήμονας και συγγραφέας Έντουαρντ Ο’ Γουίλσον: «Ένας πλανήτης, ένα πείραμα». 

Υπάρχουν και άλλες μορφές απώλειας που συνδέονται με το διαζύγιο ανθρώπων από τη φύση. Η απώλεια των πτηνών και των ανθισμένων φυτών δεν είναι σαν την απουσία μιας ταπετσαρίας ή της μουσικής δωματίου. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι η σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων συνδέεται στενά με την πρόσβαση στη φύση. 

Φύση και ψυχική υγεία 

Έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι στα νοσοκομεία έχουν πολύ καλύτερη αποκατάσταση μετά από μια χειρουργική επέμβαση αν έχουν παράθυρο - και ακόμη καλύτερη αν μπορούν να δουν ένα δέντρο. Όσοι έχουν κατάθλιψη παρουσιάζουν βελτίωση εάν περνούν χρόνο σε φυσικό περιβάλλον. Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσκολίες συμπεριφοράς βελτιώνονται - μερικές φορές με εκπληκτικό τρόπο - όταν έρχονται σε επαφή με τον φυσικό κόσμο. 

Ο καθηγητής Άντριου Μπάλμφορντ, από το Τμήμα Ζωολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ σημειώνει μια σειρά πειραμάτων σχετικά με τις επιπτώσεις του φυσικού κόσμου στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Ένα από αυτά απαιτούσε από τους συμμετέχοντες να κρίνουν παραβάτες. Η μια ομάδα το έκανε έχοντας για θέα ουρανοξύστες και η άλλη εικόνες δέντρων. Όσοι έβλεπαν κτίρια εξέδωσαν αυστηρότερες ποινές και ιδιαίτερα σε παραβάτες που άνηκαν σε μειονοτικές ομάδες. 

Σε ένα δεύτερο πείραμα οι συμμετέχοντας ρωτήθηκαν για τις βασικές τους αξίες. Η μία ομάδα είπε ότι αυτό που είχε σημασία ήταν η φήμη και τα χρήματα. Η δεύτερη ομάδα είπε ότι αυτό που είχε σημασία ήταν η οικογένεια και οι φίλοι. Η δεύτερη ομάδα απάντησε ενώ βρισκόταν σε ένα δωμάτιο με φυτά.

Οι κρίσεις συνδέονται και καταλήγουν στον άνθρωπο

Μπορεί κάποιος να θεωρήσει την εξαφάνιση των ζώων ως την απόλυτη καταστροφή και κάποιος άλλος ως ένα σύμπτωμα της κρίσης που μαστίζει τον άνθρωπο αλλά όπως και να το δει κανείς, αυτό που συμβαίνει είναι επικίνδυνο. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο πλανήτης δολοφονείται ή αλλάζει πέρα από κάθε προηγούμενο. Η εξαφάνιση των ειδών και το κόστος για τον άνθρωπο είναι μέρος της ίδιας καταστροφής. 

Ο άνθρωπος καταστρέφει τα δάση. Αυτό συμβάλλει στην άνοδο των θερμοκρασιών παγκοσμίως. Παράλληλα χρειαζόμαστε τη γη για τη γεωργία και τη βόσκηση των ζώων. Ως αποτέλεσμα, της καταστροφής των δασών, η γη δεν συγκρατεί πλέον το νερό όταν βρέχει κι έτσι υπάρχουν καταστροφικές πλημμύρες που καταστρέφουν τις καλλιέργειες και φέρνουν λιμούς.

Η παγκόσμια θερμοκρασία συνεχίζει να αυξάνεται. Έχει αυξηθεί κατά 1,2 ° C και ανεβαίνει. Η αύξησή της στους 2 ° C θα είναι σημείο καμπής και θα οδηγήσει σε περισσότερες εξαφανίσεις - ίσως της πολικής αρκούδας. Θα έχει επίσης σημαντικές επιπτώσεις στην ανθρώπινη ζωή. Οι αρνητές της κλιματικής αλλαγής του σήμερα, θα είναι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, του αύριο, σημειώνει το New Statesman. 

Από το 1950, ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει τριπλασιαστεί. Το 2016, φτάσαμε στα 7,4 δισεκατομμύρια. Η χρήση της ενέργειας πενταπλασιάστηκε. Οι κρίσεις συνδέονται. Ο περιβαλλοντολόγος Τόνι Τζούνιπερ τονίζει: «Αυτό σημαίνει ότι και οι λύσεις συνδέονται. Πρόκειται για τις βιώσιμες οικονομίες. Αν συνεχίσουμε την οικονομική ανάπτυξη θα εξαντλήσουμε τα οικοσυστήματα και το έδαφος. Πρέπει να σταματήσουμε την εξαφάνιση των ειδών, να μειώσουμε τις εκπομπές του CO2 και να προστατέψουμε τα εδάφη».

Πηγή: tvxs.gr

Της ανατέθηκε να προσεγγίσει την τοπική κοινωνία και αυτή κατέγραφε τηλέφωνα, φωτογραφίες, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διαπίστωνε ότι κάποιοι χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης! Την 103 σελίδων έκθεσή της (μερικές από τις οποίες παρουσιάζει σήμερα η «Εφ. Συν.») θα ζήλευαν και παρακρατικοί μηχανισμοί.

Ενα κλικ στον υπολογιστή ήταν αρκετό για να αποκαλυφθεί μια μεγάλη υπόθεση ολοκληρωμένου και επιστημονικού φακελώματος ενός κινήματος πολιτών. Ενα κλικ εξάλλου στις μέρες μας χωρίζει τα προσωπικά δεδομένα από τα συμβάντα της δημόσιας σφαίρας. Ενα κλικ χωρίζει τη δημοκρατία από την γκρίζα ζώνη στην οποία είναι δυσδιάκριτη η εισβολή στην ιδιωτική ζωή, αφού μπορεί να γίνεται με νόμιμη κάλυψη και να ονομάζεται «στρατηγική επικοινωνίας», παρότι είναι κατανοητό στον καθένα ότι πρόκειται για... ασφαλίτικη πρακτική. Μόνο που όποιος κινείται σε αυτό το ολισθηρό έδαφος καμιά φορά χάνει τον έλεγχο, ένα κλικ φτάνει, και τότε διαπιστώνει πόσο οδυνηρό είναι να γίνεσαι διάφανος αλλά και δημοσίως ελεγχόμενος.

Είναι προς παραδειγματισμό και προβληματισμό το ντοκουμέντο που αποκαλύφθηκε τυχαία από έναν πολίτη της δυτικής Θεσσαλονίκης. Μια έκθεση που έχει να κάνει με τη λεπτομερή καταγραφή και ανάλυση κινήσεων, δράσεων, καταστάσεων και κυρίως προσώπων τα οποία ανήκουν σε ομάδα/ες που θεωρεί/ούν υπεύθυνους τα Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) για υποβάθμιση περιβάλλοντος στις Δυτικές Συνοικίες.

Ολα ξεκίνησαν από το αναντίρρητο πρόβλημα της δυσοσμίας που καλύπτει συχνά πυκνά τη δυτική Θεσσαλονίκη -αλλά φτάνει και μέχρι το κέντρο της πόλης ανάλογα με τους ανέμους, η «Εφ.Συν.» έχει αναφερθεί πολλές φορές στο πρόσφατο παρελθόν- και για το οποίο ο υπεύθυνος είναι διαρκώς προς αναζήτηση, θεωρείται μέχρι σήμερα ως ο ρυπαντής-φαντομάς. Μια ομάδα πολιτών θεωρεί υπεύθυνα τα ΕΛΠΕ και η εταιρεία παραγγέλνει σε γνωστό ιδιωτικό γραφείο που χειρίζεται θέματα επικοινωνίας την εκπόνηση πρότασης για ένα «ολοκληρωμένο πρόγραμμα προσέγγισης της τοπικής κοινωνίας και ενημέρωσης της κοινής γνώμης», το οποίο πριν παραδοθεί στο ΕΛΠΕ πέφτει στα χέρια ενός από τους ανθρώπους του κινήματος.

Πηγή: efsyn.gr

Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο και με κάθε κυβερνητικό σχηματισμό, έτσι και φέτος η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ θέλει λίγο πριν τη ΔΕΘ, να δημιουργήσει στα πολύπαθα λαικά στρώματα της κοινωνίας μας, την εντύπωση ενός κλίματος σταθερότητας και ανάπτυξης.  Τις τελευταίες μέρες προσπαθεί να το πετύχει μέσω του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Εργασίας, που όπως λέει στοχεύει στην περαιτέρω προστασία των εργαζομένων.

Μάλιστα κεντρικό ζήτημα από την πλευρά της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αποτελεί το άρθρο, σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι που θα προβαίνουν σε μονομερή καταγγελία της σύμβασης εργασίας σε περίπτωση μη καταβολής δεδουλευμένων αποδοχών θα μπορούν αυτόματα να εισπράττουν το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ. Η συγκεκριμένη ρύθμιση παρουσιάζεται ως σανίδα σωτηρίας από την πλευρά του Υπουργείου Εργασίας, για όλους εκείνους τους «εγκλωβισμένους» απλήρωτους εργαζομένους.

Κοιτώντας όμως προσεκτικότερα την ουσία της συγκεκριμένης διάταξης του Νομοσχεδίου, εύκολα καταλαβαίνει κανείς, ότι ουσιαστικά εκχωρούνται οι οφειλές του κάθε εργοδότη, είτε μεμονωμένου είτε εταιρείας, στο Δημόσιο και καταβάλλονται στους δικαιούχους εργαζομένους μέσω του ΟΑΕΔ. Με άλλα λόγια βγαίνουν για άλλη μια φορά λάδι οι εργοδότες οι οποίοι, απαλλάσσονται από την υποχρέωση καταβολής δεδουλευμένων στους εργαζομένους που απασχολούσαν, κι αναλαμβάνει δράση ο ΟΑΕΔ μέσω του επιδόματος ανεργίας.

• Γιατί άραγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ και του υπουργείο Εργασίας δεν δείχνουν την ίδια ευαισθησία και με τις οφειλές των εργαζομένων και των λαικών στρωμάτων προς τις Τράπεζες, αντίθετα επιτρέπουν να βγαίνουν τα σπίτια τους κάθε Τετάρτη στο σφυρί για χρέη μερικών χιλιάδων ευρώ;

• Και τελικά, αν το ελληνικό Δημόσιο έχει την δυνατότητα για την αποπληρωμή των οφειλομένων στους απλήρωτους εργαζομένους μέσω του επιδόματος του ΟΑΕΔ, γιατί τόσο καιρό δεν δίνεται επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους και κάθε φορά το δίκαιο αυτό αίτημά μας, σκοντάφτει πάνω στα άδεια ταμεία και στην λιτότητα;

Ως Ενεργοί Άνεργοι τονίζουμε ότι η συγκεκριμένη διάταξη έρχεται να πλήξει τα δικαιώματα τόσο των εργαζομένων όσο και των ανέργων δημιουργώντας μια κατάσταση που όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας θα ζει με επιδόματα πείνας, καλλιεργώντας ακόμα περισσότερο την αφήγηση περί τεμπέληδων που ζουν μέσω του ΟΑΕΔ και των επιδομάτων ανεργίας. Παράλληλα χαρίζει τεράστια ποσά στην εργοδοσία, κι ανοίγοντας τον δρόμο πλέον κανένας εργοδότης να μην είναι υποχρεωμένος να καταβάλει δεδουλευμένες αποδοχές, εφόσον θα το κάνει το Δημόσιο μέσω του ΟΑΕΔ και του επιδόματος ανεργίας.

Θα μας βρουν απέναντί τους, μόνοι υπεύθυνοι για την καταβολή δεδουλευμένων αποδοχών οι ίδιοι οι εργοδότες, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους.

Θέλουμε δουλειά κι όχι ανεργία
Την κρίση να πληρώσει η εργοδοσία

Πηγή: ergasianet.gr

Τον «βάφτισαν» νέο φορέα. Του φόρεσαν την «ταμπέλα» της Κεντροαριστεράς. Απεύθυναν κάλεσμα συσπείρωσης στο λεγόμενο «μεσαίο χώρο» και ξεκίνησαν την κούρσα. Η επιχείρηση για την συγκρότηση «ενιαίου πολιτικού φορέα», που θα συνενώσει τις δυνάμεις της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας – σε όλες τις παραλλαγές της – μπήκε στην τελική ευθεία.

Πρώτος μεγάλος σταθμός η ανάδειξη αρχηγού, που θα ηγηθεί του νέου σχήματος στις εκλογές που θα πραγματοποιηθούν στις 5 και 12 Νοεμβρίου. Οι «μνηστήρες» πολλοί. Ηδη, την πρόθεσή τους να διεκδικήσουν την ηγεσία, έχουν ανακοινώσει η Φ. Γεννηματά, ο Στ. Θεοδωράκης, ο Γ. Καμίνης, ο Γ. Ραγκούσης και ο Γ. Μανιάτης. Πιθανά τις επόμενες μέρες να ανακοινώσουν την υποψηφιότητά τους και οι Ν. Ανδρουλάκης και Οδ. Κωνσταντινόπουλος.

Όλοι οι υποψήφιοι εμφανίζονται εκφραστές του «προοδευτικού χώρου». Υπόσχονται έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια. Προτάσσουν σχέδια ανάπτυξης προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Στήνουν το «ντεκόρ» της εσωκομματικής προεκλογικής «βιτρίνας». Πίσω, όμως από αυτό προσπαθούν να κρύψουν ότι ο καθένας από το πόστο του, ψήφισε και εφάρμοσε μνημόνια. Επέβαλαν πολιτικές προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων και μονοπωλιακών ομίλων. Ενέκριναν απολύσεις, ξεπούλημα της δημοσίας περιουσίας, περικοπές σε συντάξεις, μισθούς, επιδόματα και κοινωνικές παροχές.

Οι σημερινοί επίδοξοι «ηγήτορες» της ανασύνθεσης του χώρους της λεγόμενης κεντροαριστεράς, όσους «μανδύες» και αν φορέσουν δεν μπορούν να κρύψουν τον πυρήνα της πολιτικής τους.

— Η Φώφη Γεννηματά, έχει ψηφίσει και τρία μνημόνια. Ήταν υφυπουργός υγεία στην κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου. Συμμετείχε ως αναπληρώτρια υπουργός Εθνικής Άμυνας, στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Στήριξε όλες τις αντιλαϊκές πολιτικές και ψήφισε πληθώρα βάρβαρων μέτρων.

— Ο Στ. Θεοδωράκης, είναι επικεφαλής του κόμματος, που τα στελέχη του αναφωνούσαν «κράτα γερά Γερούν (σ.σ Νταισενμπλουμ)». Στο δημοψήφισμα του 2015 πρωτοστάτησε στον εκβιασμό του ελληνικού λαού για να επικρατήσει το «Ναι» και αμέσως μετά ψήφισε το 3ο μνημόνιο. Υπέρμαχος από την αρχή της πολιτικής σταδιοδρομία του,της συρρίκνωσης του δημοσίου, της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, του καθορισμού των μισθών από την ελεύθερη αγορά.

— Ο Γ. Μανιάτης, υπήρξε υπουργός τόσο της κυβέρνησης Παπανδρέου, όσο και της συγκυβέρνησης Σαμαρά. Ψήφισε και τα τρία μνημόνια. Ως υπουργός Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αδειοδότησε την καταστροφική για το περιβάλλον επένδυση στις Σκουριές. Έβγαλε στο «σφυρί» του ελληνικούς υδρογονάνθρακες, προσκαλώντας τις πολυεθνικές, κυρίως αμερικανικές, για να εξαγοράσουν τα δικαιώματα εξόρυξης πετρελαίου  σε Ιόνιο και Κρήτη. Στη θητεία του εκπόνησε σχέδιο για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Ήταν ο υπουργός που πέρασε το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας-Αττικής, με το οποίο χάριζε στο Μελισσανίδη την άδεια για το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια και ταυτόχρονα μετέτρεπε σε χαβούζα, την έκταση στα λιπάσματα της Δραπετσώνας.

— Ο Γ. Ραγκούσης, διατέλεσε υπουργός στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Ψήφισε δύο μνημόνια και το σύνολο των μέτρων εξόντωσης του ελληνικού λαού. Αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012 και δημιούργησε πολιτική κίνηση με τους Φλωρίδη και Διαμαντοπούλου, με θέσεις που κινούνται σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.

— Ο Γ. Καμίνης, ως Δήμαρχος Αθήνας τα τελευταία οκτώ χρόνια, εφάρμοσε όλα τα μέτρα των μνημονίων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συρρικνώνοντας παροχές, αυξάνοντας δημοτικά τέλη, ενώ πρόσφατα απολύοντας και 84 συμβασιούχους στο Βρεφοκομείο Αθηνών. Στηρίχθηκε από το ΠΑΣΟΚ για να εκλεγεί στην πρώτη θητεία του, αλλά χαίρει και της εκτίμησης της ΝΔ. 

Το εγχείρημα ενός ευρύτερου σχεδιασμού

Τα στελέχη λοιπόν που διεκδικούν το θώκο στην ηγεσία της κεντροαριστεράς είναι δοκιμασμένα. Έχουν δώσει διαπιστευτήρια στην εφαρμογή μιας πολιτικής που οδήγησε στην φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας.

Σήμερα επιδιώκουν να «αναβαπτιστούν» και αναζητούν νέο ρόλο. Το εγχείρημα τους, ζυμώνεται εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα εντός των τειχών του αστικού πολιτικού κατεστημένου. Οι κινήσεις του, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού της αστικής τάξης, στο πλαίσιο της αναδιάταξης του πολιτικού προσωπικού της.

Η παγίωση του νέου διπολικού συστήματος εξουσίας, με βασικούς πυλώνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, δημιούργησε την πολιτική αναγκαιότητα της δημιουργίας ενός τρίτου πόλου. Ενός πολιτικού σχηματισμού που θα έχει τη δυνατότητα, αλλά και την εκλογική δυναμική, στο άμεσο μέλλον, να «συνδράμει» στη δημιουργία σταθερών κυβερνήσεων.

Η ανασυγκρότηση του συγκεκριμένου χώρου, έρχεται να συνδράμει για λογαριασμό της καθεστηκυίας τάξης, στην ανάγκη χειραγώγησης του λαού. Στο εγκλωβισμό του μέσα σε νέα πολιτικά σχήματα, που θα «απορροφήσουν» ακίνδυνα για το σύστημα τη δυσαρέσκειά. Ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, έχει δώσει εξετάσεις στο παρελθόν σε αυτό το εγχείρημα και τώρα καλείται να το επαναλάβει.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ να φυλλοροεί δημοσκοπικά και τη ΝΔ να αδυνατεί προς το παρόν να συγκεντρώσει ποσοστά αυτοδυναμίας, το σύστημα λαμβάνει τα μέτρα του. Η πιθανότητα να χρειασθεί συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές, αποφασισμένης να συνεχίσει την πολιτική των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών, είναι ο κινητήριος μοχλός των διεργασιών.

Δεν το κρύβουν άλλωστε ούτε τα στελέχη του νέου φορέα, που δηλώνουν υπέρμαχοι των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Ταυτόχρονα η κινητικότητα στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, στο όνομα της κεντροαριστεράς, πέρα από τη διαχείριση της πολιτικής εξουσίας, συνολικά για λογαριασμό της αστικής τάξης, αντανακλά και την αναγκαιότητα επιβίωσης του συγκεκριμένου χώρου, αλλά και την διαμόρφωση των όρων για την παρουσία του, εντός του νέου πολιτικού σκηνικού.

Η ανασύνθεση του, είναι μια μακρά διαδικασία, που ξεκίνησε μετά την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ το 2012. Αρχικά το εγχείρημα της «Ελιάς», του Ευάγ. Βενιζέλου. Στη συνέχεια η συγκρότηση της ΔΗΣΥ (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), έβαλαν τις βάσεις.

Οι σημερινοί διεκδικητές της ηγεσίας του νέου φορέα, προέρχονται κυρίως από τη μεγάλη «δεξαμενή» του ΠΑΣΟΚ, που τις τελευταίες δεκαετίες αποτέλεσε τον αδιαμφισβήτητο εκπρόσωπο της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας.

Όμως με τον ΣΥΡΙΖΑ, να έχει εγκαταλείψει ακόμα και φραστικά, τα ριζοσπαστικά συνθήματα του παρελθόντος και πλέον να διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία, στο συγκεκριμένο χώρο, δημιουργεί νέα δεδομένα.

Η επιλογή του Τσίπρα, ανήμερα της 3ης Σεπτεμβρίου, να δημοσιεύσει άρθρο – υμνολόγιο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο Τσίπρας, εμφανίστηκε ως «συνεχιστής» του ΠΑΣΟΚ, των πρώτων χρόνων του Ανδρέα και των διακηρύξεων περί «εθνικής ανεξαρτησίας», «κοινωνικής δικαιοσύνης» και «δημοκρατίας». Η παρέμβαση του πρωθυπουργού, λίγες μέρες μετά το άρθρο Λαλιώτη που καλούσε το ΠΑΣΟΚ να αποφύγει να καταντήσει «ουρά της Δεξιάς» αλλά αντίθετα να αναζητήσει διαύλους επικοινωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ στα πλαίσια μιας «αντι-νεοφιλελεύθερης πολιτικής στρατηγικής του χώρου της Κεντροαριστεράς, σύμφωνα με την παράδοση του Ανδρέα Παπανδρέου», φέρνει στην επιφάνεια μέρος των διεργασιών που συντελούνται στο χώρο. Ο Λαλιώτης, κάνοντας ένα «βήμα» πιο μπροστά, προτείνει τα υλικά για να στηθεί το «ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής»…

Φυσικά η παρέμβαση Λαλιώτη, ο οποίος «αθόρυβα» έχει ταχθεί στον πλευρό της Φ. Γεννηματά, στην μάχη για την ηγεσία του νέου φορέα, δεν εκφράζει ούτε το σύνολο του χώρου, ούτε πολύ περισσότερο τις επιδιώξεις των υπόλοιπων διεκδικητών.

Μάλιστα στην παρούσα στιγμή, ακόμα και η Φώφη Γεννηματά εμφανίζεται έτοιμη να υπερασπιστεί την αυτονομία του χώρου της και να μην γίνει «πρόθυμη συνεργάτης», ούτε του Αλέξη Τσίπρα ούτε του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλώνει μάλιστα ότι έχει στόχο, όπως και ο Γ. Ραγκούσης, να διεκδικήσουν τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στις επόμενες εκλογές. Εξάλλου μέχρι τις κάλπες όλοι θα «ψαρέψουν» στην ίδια θάλασσα. Ωστόσο ή επικεφαλής της ΔΗΣΥ, την ίδια στιγμή, έχει ταχθεί υπέρ μια συγκυβέρνησης των τριών κομμάτων στο όνομα της «εθνικής ενότητας» και ενός σχεδίου για την ανασυγκρότηση της χώρας. Την εξασφάλιση δηλαδή των προϋποθέσεων για την ταχύτερη ανάκαμψη του κεφαλαίου, μετά την καπιταλιστική κρίση. 

Από την άλλη πλευρά, ο Στ. Θεοδωράκης, όλο το προηγούμενο διάστημα, συμπαρατάχθηκε με κεντρικές επιλογές της ΝΔ και εκφράζει πιο ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερες θέσεις και απόψεις στο όνομα της συγκρότησης ενός «μεταρρυθμιστικού και προοδευτικού κέντρου». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γ. Καμίνης, ο οποίος μάλιστα προβάλλει τις νικηφόρες επιδόσεις του, στο δήμο της Αθήνας, ως αποτέλεσμα της ικανότητας του να συσπειρώνει «κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ψηφοφόρους». Η επικράτηση Καμίνη ή Θεοδωράκη, θα ήταν καλοδεχούμενη από την ηγεσία της ΝΔ, αφού στο πρόσωπο τους, η ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, «βλέπουν» αξιόπιστους κυβερνητικούς εταίρους μιας μελλοντικής κυβέρνησης με κορμό τη ΝΔ.

Είναι δεδομένο ότι ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του «εγχειρήματος», υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, στο επίπεδο των κυβερνητικών συνεργασιών. Αυτές θα αποκρυσταλλωθούν αμέσως μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές. Τα στελέχη που φιλοδοξούν να αναγάγουν τον νέο φορέα σε τρίτο πόλο, του πολιτικού συστήματος και «ρυθμιστή» της εξουσίας, λίαν συντόμως θα αναγκαστούν να διαλέξουν «μετερίζι». Είτε δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, είτε στο πλευρό της ΝΔ του Μητσοτάκη.

Όμως όλες οι προσεγγίσεις έχουν ένα κοινό παρανομαστή: Την εξασφάλιση των όρων για την απρόσκοπτη κυβερνητική εναλλαγή, που θα διασφαλίζει τη συνέχεια και κλιμάκωση των αντιλαϊκών πολιτικών, αποτρέποντας ταυτόχρονα συνολικά για λογαριασμό του συστήματος, τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών συνειδήσεων.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Απάντηση Μοσκοβισί σε Χουντή για το «τέλος» του 3ου Μνημονίου

• Σε μόνιμο καθεστώς επιτροπείας και χωρίς δικαίωμα ψήφου η Ελλάδα μέχρι να ξεπληρώσει το 75% των δανείων (176 δις ευρώ) που έχει λάβει

• Ανοιχτό το ενδεχόμενο ακόμα μεγαλύτερου ελέγχου αφού θα «ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή»

Την επόμενη μέρα μετά την επίσημη λήξη του 3ου ελληνικού Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής (Μνημονίου) περιγράφει ο αρμόδιος Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, Πιέρ Μοσκοβισί, με απάντησή του σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑΕ), Νίκου Χουντή, επιβεβαιώνοντας τους ισχυρισμούς πολλών ότι οι πολιτικές της λιτότητας και το καθεστώς επιτροπείας θα συνεχιστεί στην Ελλάδα για πολλές δεκαετίες ακόμα.

Πιο συγκεκριμένα, ο ευρωπαίος Επίτροπος σημειώνει ότι το πλαίσιο της εποπτείας μετά το Πρόγραμμα καταγράφεται στο άρθρο 14.1 του Κανονισμού 472/2013, το οποίο προβλέπει ότι «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ, τον ΕΜΣ ή το ΕΤΧΣ», που υπολογίζεται (μέχρι σήμερα) στα 176 δις ευρώ.

Η ουσία της εποπτείας που θα πραγματοποιείται από την Κομισιόν και την ΕΚΤ, περιγράφεται στο άρθρο 14.3 του ίδιου Κανονισμού και θα αφορά «την οικονομική, δημοσιονομική και χρηματοπιστωτική κατάσταση» της Ελλάδας και θα μπορεί να οδηγεί σε «διορθωτικά μέτρα», για τα οποία όμως θα «ψηφίζουν μόνο τα μέλη του Συμβουλίου (σ.σ. Υπουργοί Οικονομικών) που εκπροσωπούν κράτη μέλη με νόμισμα το ευρώ … χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ψήφος του μέλους του Συμβουλίου που εκπροσωπεί το οικείο κράτος μέλος».

Πέραν των διαδικασιών που προβλέπονται στο άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, ο Επίτροπος Οικονομικών υπογραμμίζει ότι το πλαίσιο εποπτείας της Ελλάδας θα λάβει υπόψη του την «κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή», χωρίς να ξεκαθαρίζει εάν βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σενάρια, όπως οι πιστωτικές γραμμές (PCCL, Προληπτική Πιστωτική Γραμμή & ECCL, Ενισχυμένη Πιστωτική Γραμμή) του ESM, που συνοδεύονται με Μνημόνιο.

Στη συνέχεια της απάντησής του ο Πιέρ Μοσκοβισί δίνει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διάταξη του άρθρου 8 του Κανονισμού 473/2013, η οποία υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος, υπογραμμίζοντας ότι «Στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο».

Τον Κανονισμό 472/2013 θα τον βρείτε εδώ:

http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2013:140:0001:0010:EL:PDF

Τον Κανονισμό 473/2013 θα τον βρείτε εδώ:

http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/PDF/?uri=CELEX:32013R0473&from=EL

Ακολουθούν η ερώτηση και η απάντηση

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-003352/2017

προς την Επιτροπή

Άρθρο 130 του Κανονισμού

Nikolaos Chountis (GUE/NGL)

Θέμα: Εποπτεία μετά το Πρόγραμμα της Ελλάδας

Μετά τη λήξη του 3ου ελληνικού Προγράμματος, η Ελλάδα θα ενταχθεί σε εποπτεία μετά το πρόγραμμα, σύμφωνα με το άρθρο 14 του Κανονισμού 472/2013, μέχρι να εξοφληθεί το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει λάβει.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, κάθε χώρα οφείλει να υποβάλλει «στην Επιτροπή και το Eurogroup, εκ των προτέρων και εγκαίρως, εκθέσεις σχετικά με τα σχέδιά τους για την έκδοση χρεογράφων».

Ερωτάται η Επιτροπή:

Μπορεί να περιγράψει τη λειτουργία της εποπτείας μετά το πρόγραμμα, δηλαδή, κάθε πότε θα γίνεται αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας, από ποια θεσμικά όργανα κ.λπ., στην οποία θα ενταχθεί η Ελλάδα μετά το τέλος του 3ου Μνημονίου;

Η υποχρέωση του άρθρου 8 του κανονισμού 473/2013 είναι απλώς ενημερωτική ή έχουν, η Επιτροπή και το Eurogroup, αποφασιστικό ρόλο στις εκδόσεις ομολόγων ενός κράτους μέλους;

EL

E-003352/2017

Απάντηση του κ. Moscovici εξ ονόματος της Επιτροπής

(4.9.2017)

Η Επιτροπή καλωσορίζει τις πρόσφατες τεράστιες προσπάθειες της Ελλάδας για μεταρρυθμίσεις. Η ολοκλήρωση της δεύτερης επανεξέτασης του προγράμματος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ΕΜΣ) και η επακόλουθη εκταμίευση των 8,5 δισ. EUR θα πρέπει να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και να στηρίξει την οικονομική ανάκαμψη.

Οι συζητήσεις σχετικά με το κατάλληλο πλαίσιο εποπτείας για την Ελλάδα μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος θα πραγματοποιηθούν πλησιέστερα προς το τέλος του προγράμματος, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική, ώστε να ληφθούν υπόψη η κατάσταση της χώρας και τα πλέον ενημερωμένα στοιχεία για τις οικονομικές και χρηματοπιστωτικές συνθήκες και προοπτικές της αγοράς εκείνη τη χρονική στιγμή. Παραπέμπουμε τον κ. βουλευτή στο άρθρο 14 του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 472/2013, το οποίο καθορίζει το πλαίσιο για την εποπτεία μετά το πρόγραμμα.

Όσον αφορά το άρθρο 8 του κανονισμού 473/2013, αυτό υποχρεώνει τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ να υποβάλλουν έκθεση για τα σχέδιά τους ως προς την έκδοση χρεογράφων στο οικείο σχέδιο δημοσιονομικού προγράμματος. Η διάταξη αυτή δεν θίγει τις κυρίαρχες αποφάσεις των κρατών μελών όσον αφορά τον χρόνο και τον τρόπο έκδοσης ομολόγων. Στόχος της είναι η παροχή πληροφοριών και η δημιουργία πλαισίου συζήτησης και συντονισμού των σχεδίων έκδοσης χρεογράφων, εφόσον κριθεί αναγκαίο.

Πηγή: iskra.gr

Οι ανακαλύψεις πολλές φορές προκαλούν τρόμο. Αυτή, ωστόσο, προκαλεί και ανατριχίλα καθώς εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα «αδηφάγο τέρας» το οποίο «εξαϋλώνει» ρουφώντας τα πάντα γύρω του, «καταπίνοντας» ολόκληρα ηλιακά συστήματα.

Πρόκειται για μια γιγάντια «μαύρη τρύπα» στο κέντρο του γαλαξία μας, 100.000 φορές πιο ισχυρή από τον Ήλιο, που βρίσκεται «κρυμμένη» πίσω από ένα νεφέλωμα τοξικών αερίων, 25.000 έτη φωτός από τη Γη!

Η νέα «μαύρη τρύπα» που ανακαλύφθηκε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στον Milky Way και όπως ανακοίνωσαν οι Ιάπωνες αστρονόμοι που είδαν το πανίσχυρο αυτό φαινόμενο, «ένα πιθανό σενάριο είναι οι μαύρες τρύπες ενδιάμεσης μάζας (IMBHs) να σχηματίζονται από τη συνάθροιση των αστεριών σε μικρά μικρά συμπαγή αστέρια, να συγχωνευθούν στο κέντρο ενός γαλαξία για να σχηματίσουν μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα».

Αν και οι «μαύρες τρύπες», πάντως, φαντάζουν ως κάτι ιδιαίτερα καταστροφικό οι επιστήμονες ωστόσο, τονίζουν πως είναι πιθανό σε αυτές να οφείλονται η δημιουργία Γαλαξιών, Ηλιακών συστημάτων, ακόμη και αυτής καθ' αυτής της ζωής.

Πηγή: newsbeast.gr