Ζαλισμένοι από τον καλοκαιρινό ήλιο, επιστρέφουμε σιγά- σιγά στην «κανονικότητα», στην οποία φροντίζουν να μας τοποθετήσουν τα ακούραστα ΜΜΕ ιδιοκτησίας των «βαρόνων» και βαρονίσκων της ενημέρωσης, αυτών των …σπάνιων ανθρώπων, των ταγμένων να υπηρετούν με περισσή ανιδιοτέλεια το δημοκρατικό και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην σφαιρική πληροφόρηση του λαού…

Αυτοί (οι βαρόνοι και οι προβεβλημένοι υπάλληλοι κολαούζοι τους) έχουν ετοιμάσει την θερμοκοιτίδα της αποχαύνωσης και προσφέρουν «πρώτη θέση -καναπέ» με ανεμπόδιστη θέα στον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας των τηλεπαραθύρων. Ο στόχος τους σαφής και απλός: Ένας ακόμα χειμώνας είναι- δεν κρατάει και πολύ- θα μείνουν ακίνητα τα ζωντανά για άρμεγμα μέχρι να ξανασφίξουν οι ζέστες και οι καλοκαιρινές ψευδαισθήσεις.

Σ αυτόν τον κόσμο της εικονικής πραγματικότητας, τον οποίο σιγά σιγά αποδεχόμαστε ως αληθινό, βλέπουμε:

Πρώτο πλάνο, το συνέδριο των ανύπαρκτων και τελειωμένων κεντροαριστερών, όπου άλλοι ψάχνουν γέφυρα για να μετακινηθούν στη ΝΔ, και άλλοι βαρκούλα για να φτάσουν μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ, μπας και βρουν καμιά καρεκλίτσα (για να προσφέρουν…)

Πλάνο δεύτερο,  ο παππούς- highlander της Καϊλή, που έδωσε ωστόσο αφορμή στο εβραϊκό συμβούλιο (άρθρο Μιώνη) να ρίξει δυο χοντρές σφαλιάρες στα ακροδεξιά κατακάθια που έχει μαζεμένα η… κεντροδεξιά του Κυριάκου.

Πλάνο τρίτο,  οι …εικονικές αντιπαραθέσεις αυτών που κυβερνούν και αυτών που θέλουν να κυβερνήσουν, για το ποιος είναι ικανότερος και ταχύτερος να πάει το γράμμα του μνημονίου.

Με άλλα λόγια η απουσία αντιπαράθεσης επί πολιτικών επιλογών, γεμίζει με ατέλειωτο ξεκατίνιασμα, το οποίο κρύβει με επιμέλεια το ολοφάνερο διπλό πρόσωπο του Ιανού, ή πιο απλά, ότι τα γουρούνια έχουν την ίδια μούρη και είναι αποφασισμένα να διεκδικούν το ρόλο του διαχειριστή/ επιστάτη της καταστροφής του τόπου για λογαριασμό των δανειστών.

Κατά τα λοιπά, απ αυτό το στημένο παιχνίδι, με σημαδεμένη τράπουλα, μεταξύ των σεσημασμένων χαρτοκλεφτών, που μας σερβίρουν τα media, απουσιάζει απόλυτα το οτιδήποτε έχει σχέση με αυτούς που τάχθηκαν να μας ενημερώνουν. Τους επιχειρηματίες –ανιδιοτελείς- του τύπου, παλιούς και νέους. Αυτή η συσκότιση δεν έχει να κάνει με το ποιόν τους, καθώς οι εντιμότατοι τούτοι κύριοι φροντίζουν να βγάζουν στη φόρα ο ένας τα άπλυτα του άλλου. Αυτή η δυσωδία ωστόσο, αξιοποιείται για να κρύψει το κοινό τους μυστικό, που δεν είναι άλλο από τους κοινά αποδεκτούς μεταξύ τους κανόνες λειτουργίας των mediaακών τους επιχειρήσεων και τη σκοπιμότητα της λειτουργίας τους.

Για τους παλιούς, τι να πει κανείς, πέρα απ το ότι ο καθένας τους χρωστά- και παρ όλα αυτά κυκλοφορεί και κάνει τη καλή ζωή του ατιμώρητα- σ’  όποιον μιλάει ελληνικά. Η ασυλία τους, προφανώς έχει να κάνει με υπηρεσίες που υπόγεια προσφέρουν, ή είχαν προσφέρει, δημιουργώντας τη σχέση αίματος (ομερτά) με την όποια πολιτική εξουσία.

Οι εν λόγω παλιοί, βούτηξαν όσα οι τράπεζες πρόσφεραν, ποιος ξέρει με τι είδους ανταλλάγματα, ως δάνεια για τις επιχειρήσεις τους, δημιουργώντας προσωπικές περιουσίες. Σήμερα, πάμπλουτοι, με επιχειρήσεις κουφάρια, εξακολουθούν να το παίζουν παράγοντες του δημόσιου βίου, στην πλάτη απλήρωτων ή υπαμειβόμενων εργαζομένων, και να κουνούν το δάχτυλο, όπου και όταν τους παίρνει, συμβάλλοντας στην οικοδόμηση της πεποίθησης ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» και πως τώρα «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από το «σκάστε κορόιδα»…

Όσο για τους νέους βαρόνους; Αυτοί ακόμα δεν έχουν προλάβει να χρωστούν, προς το παρόν αρπάζουν (ελεύθερα βαρών) τζάμπα μετοχές εκδοτικά συγκροτήματα, κάνουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και διαλέγουν με ποιο από τα κόμματα εξουσίας θα διασυνδεθούν και θα υποστηρίξουν, με το αζημίωτο προφανώς.

Ήδη τα γραφεία των κομμάτων υποδεικνύουν δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι άξιοι και ικανοί να κάνουν την δουλειά για τα νέα αφεντικά. Ήδη οι γαλέρες γεμίζουν από τους πεινασμένους και φοβισμένους κωπηλάτες- είλωτες του πάλαι ποτέ ένδοξου (καθότι η σαπίλα δεν είχε βγει στον αφρό) επαγγέλματος. Η «μαφία» του κυκλώματος της «ενημέρωσης» λειτουργεί όπως και στο παρελθόν, με μια ωστόσο σημαντική διαφορά,  απροκάλυπτα.

Στην εποχή μας- και με τόσο πια survivor στη μάπα- τα προσχήματα περιττεύουν, όπως έχει διδάξει και η επιβράβευση της πολιτικής απάτης των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, που εύκολα ξεπούλησαν ότι προεκλογικά υποσχέθηκαν, για χάρη του εφικτού, δηλαδή της παραμονής της χώρας στο ευρώ και των τρυφερών τους οπίσθιων στις καρέκλες της εξουσίας…

Και καθώς η πολιτική διδάσκει, ο απροσχημάτιστος καιροσκοπισμός και η  ιδιοτέλεια αποτελούν το μάθημα που συστηματικά προσφέρουν καθημερινά κάθε ώρα και στιγμή τα media κατ αρχήν με το απροκάλυπτο πατρονάρισμά τους είτε από την κυβέρνηση είτε από την αξιωματική αντιπολίτευση είτε από την τρόικα είτε από όποιο οικονομικό κέντρο εξουσίας έχουν επιλέξει να διασυνδεθούν.

Σ αυτό το ζοφερό περιβάλλον, το οποίο, θεσμοθετημένα πια, επεκτείνεται πέραν του επόμενου μισού αιώνα, όπως ορίζουν τα συμφωνηθέντα γιγαντιαία πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία θα επιτευχθούν με την αφαίμαξη των εργαζομένων και το ξεπούλημα των πάντων, όσων έχουν απομείνει από τη δημόσια περιουσία, τα ΜΜΕ (η ιδιοκτησία και οι κολαούζοι επιτελείς τους) θα παίξουν το παιχνίδι που πάντα έπαιζαν: της διαχείρισης/ διαμόρφωσης της κοινής γνώμης.

Στο παρελθόν, τα media προπαγάνδιζαν την ισχυρή Ελλάδα του χρηματιστηρίου, των ολυμπιακών αγώνων και των… εύρωστων τραπεζών, που σε κυνήγαγαν για να σε δανείσουν, για να …προκόψεις. Σήμερα ο ρόλος των media είναι η προπαγάνδα της υποταγής για μια Ελλάδα πάση θυσία (δική σου) στο ευρώ, η οποία διασφαλίζει , πολλαπλασιάζει γεωμετρικά και διαιωνίζει τα κέρδη των κονομημένων…

Υστερόγραφο: Αν κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, πέραν όλων των άλλων, προκύπτουν κάποια ηθικής και πρακτικής φύσεως ερωτήματα, τόσο για όσους εξακολουθούν να κάνουν τη δουλειά του δημοσιογράφου, όσο και για εκείνους που τους διαβάζουν/ βλέπουν/ ακούνε: Είναι μονόδρομος η υποταγή, στο πλαίσιο που προσφέρουν τα αφεντικά των ΜΜΕ; Υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από την παραίτηση και την έξοδο; Ο καθένας προφανώς δίνει έμπρακτα την απάντησή του, ωστόσο, «στενεύουν τα περάσματα» που λέει και ο αξέχαστος Μητσάρας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Διάταξη που ανοίγει την πόρτα και για μειώσεις μισθών στο Δημόσιο, μέσω οριστικής κατάργησης των επιπλέον ποσών που εξακολουθούν να εισπράττουν ως προσωπική διαφορά μεταξύ παλαιών και νέων αποδοχών, τόσο οι εν ενεργεία υπάλληλοι όσοι και στρατιωτικοί, δικαστές, καθηγητές, γιατροί του ΕΣΥ και στελέχη των Σωμάτων Ασφαλείας που ανήκουν στα ειδικά μισθολόγια περιλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας.

Μπορεί ο τζίρος των καταστημάτων να αυξάνεται συμβάλλοντας στην άνοδο του ΑΕΠ, όπως αναμένεται να επιβεβαιώσουν σήμερα τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το β’ τρίμηνο, αλλά οι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι Έλληνες «τρώνε από τα έτοιμα», προκειμένου να διατηρήσουν ένα επίπεδο κατανάλωσης.

Κάτι που δεν αποτελεί υγιές στοιχείο για την επιστροφή της ανάπτυξης σε στέρεα βάση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία για τον κύκλο εργασιών του λιανικού εμπορίου, τον Ιούνιο σημειώθηκε αύξηση 3,9% σε όρους όγκου.

Υπάρχει ανάκαμψη σχολιάζει ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΣΕΒ, Μιχάλης Μασουράκης, εκτιμώντας ότι το προσεχές διάστημα θα ενταθούν οι θετικοί ρυθμοί μεταβολής.

Πράγματι η ΕΛΣΤΑΤ αναμένεται να ανακοινώσει σήμερα ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΟ σημαντικά υψηλότερο από αυτόν του α’ τριμήνου (0,4%).

Η Τράπεζα της Ελλάδος τον υπολόγιζε πρόσφατα στο 0,8% ενώ άλλοι αναλυτές εκτιμούσαν ένα ποσοστό κοντά στο 1%.

Η κατανάλωση είναι βασική κινητήρια δύναμη αυτής της ανάπτυξης. Ωστόσο η αύξηση της κατανάλωσης δεν είναι υποχρεωτικά αποτέλεσμα της αύξησης του διαθέσιμου εισοδήματος. Αντίθετα, από τα στοιχεία του ΣΕΒ προκύπτει ότι τα τελευταία χρόνια συστηματικά οι Έλληνες καταναλώνουν περισσότερα από το διαθέσιμο εισόδημά τους.

Με άλλα λόγια αν προσθέσει κανείς τα εισοδήματα, δηλαδή μισθούς, συντάξεις, αμοιβές αυτοαπασχολουμένων, ενοίκια και λοιπές μεταβιβάσεις και αφαιρέσει φόρους και εισφορές, αυτό που θα μείνει, το διαθέσιμο εισόδημα, είναι χαμηλότερο από αυτό που καταναλώνεται τελικά.

Το 2016 η ιδιωτική πρωτοβουλία ήταν 10,6 δις. ευρώ υψηλότερη από το διαθέσιμο εισόδημα. Αντίθετα, προ κρίσης, το 2009, το διαθέσιμο εισόδημα ήταν υψηλότερο κατά 11,5 δις. ευρώ από την ιδιωτική κατανάλωση.

Αυτό το φαινόμενο οι οικονομολόγοι το ονομάζουν αρνητική αποταμίευση. Στην Ελλάδα έχουμε αρνητική αποταμίευση, δηλαδή το φαινόμενο να «τρώμε από τα έτοιμα», από το 2013. Το 2016 το σχετικό ποσοστό ήταν 9,4%.

Όπως σχολιάζει ο κ. Μασουράκης, οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια «αποσύρουν καταθέσεις, εκποιούν ακίνηταμ ανοίγουν σεντούκια και βεβαίως φοροδιαφεύγουν σε μεγάλη έκταση».

Έτσι εξηγείται η διατήρηση ενός επιπέδου κατανάλωσης πάνω από το διαθέσιμο εισόδημα.

Πηγή: Καθημερινή

Ο Μacron, ως πιστός εκφραστής του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και εκπρόσωπος του ομίλου Rothchild, παρουσίασε σήμερα ένα σαρωτικό σχέδιο κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων και διάλυσης των εργασιακών σχέσεων, το οποίο στελέχη της CGT χαρακτήριζαν πρωτοφανές σε ταξική αγριότητα και άνευ προηγουμένου σε εκθεμελίωση.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για την πρώτη σημαντική αναμέτρηση του για τον Emmanuel Macron στο εσωτερικό, από την οποία θα κριθούν πολλά για την μελλοντική του πορεία. Πολύ περισσότερο καθώς η δημοτικότητά του έχει υποχωρήσει στο 40% έναντι 57% που ήταν στην αρχή της θητείας του, πριν από μόλις ένα τρίμηνο.

Το «πακέτο», όπως παρουσιάστηκε από τον υπουργό Εργασίας Muriel Pénicaud, περιέχεται σε ένα κείμενο 150 σελίδων και περιλαμβάνει περίπου 60 μέτρα. Ανάμεσα στα σημαντικότερα, είναι η δυνατότητα των επιχειρήσεων να παρακάμπτουν τις κλαδικές και εθνικές συλλογικές συμβάσεις και να συνάπτουν επιχειρησιακές, μετά από απευθείας διαπραγματεύσεις με τους εργαζόμενούς τους -κάτι που φαίνεται ότι θα εφαρμοστεί καταρχήν (και μάλλον πιλοτικά) σε επιχειρήσεις με λιγότερους από 20 υπαλλήλους.

Επίσης, απλοποιούνται και διευκολύνονται αφάνταστα οι διαδικασίες που θα διέπουν τις απολύσεις, με ψεύτικο αντάλλαγμα την ενίσχυση των αποζημιώσεων. Επίσης, διευρύνεται στο μέγιστο βαθμό η δυνατότητα σύναψης συμβάσεων ορισμένου χρόνου και η χρήση του ελαστικού ωραρίου, με την κυβέρνηση να δεσμεύεται ότι θα επιδοτεί υψηλότερα την πρόσληψη νέων και μακροχρόνια ανέργων.

Οι πρώτες αντιδράσεις από την πλευρά των συνδικάτων ήταν αρνητικότατες, τα περισσότερα -πλην της CGT, που ελέγχεται από το ΚΚ Γαλλίας και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο της χώρας- δύσκολα, ίσως, θα προχωρήσουν σε απεργίες. Απεργίες και διαδηλώσεις οργανώνονται το επόμενο διάστημα: Στις 12 Σεπτεμβρίου από τη CGT και στις 23 του ίδιου μήνα από τον ηγέτη της Αριστεράς, Jean–Luc Mélenchon.

Όσον αφορά στην κοινή γνώμη το 60% δηλώνει ότι ανησυχεί για τα σχέδια του Macron και της κυβέρνησής του.

«Είναι μια μεταρρύθμιση φιλόδοξη, ισορροπημένη και δίκαιη. Το δικαίωμα στην εργασία βρίσκεται στο επίκεντρο του κοινωνικού μοντέλου της Γαλλίας και θα συνεχίσει να κυριαρχεί», δήλωσε ο πρωθυπουργός, Edouard Philippe, κατά τη συνέντευξη Τύπου. Πρόσθεσε δε ότι οι άξονες των προτάσεων που κατατέθηκαν έχουν στόχο να αναπληρώσουν το επί χρόνια χαμένο έδαφος -κάνοντας, έτσι, αναφορά στις προσπάθειες των προηγούμενων προέδρων και κυβερνήσεων να προχωρήσουν σε ανάλογες αλλαγές, που όμως είτε εγκαταλείφθηκαν είτε απέτυχαν.

Από την πλευρά του, ο Macron είπε στη συνέντευξη που παραχώρησε σήμερα στην εφημερίδα Le Point, την πρώτη από την ανάληψη των καθηκόντων του ως προέδρου: «Οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας σηματοδοτούν ένα ευρύ μετασχηματισμό και, όπως έχω υποσχεθεί, πρέπει να είναι φιλόδοξες και επαρκώς αποτελεσματικές ώστε να συνεχίσει να μειώνεται η ανεργία» -προσθέτοντας ότι «η Γαλλία είναι η μοναδική μεγάλη οικονομία της Ε.Ε. που δεν έχει καταπολεμήσει τη μαζική ανεργία».

Πηγή: iskra.gr

ΜΠΡΑΖΙΛΙΑ: Πλούσια σε κοιτάσματα μετάλλων είναι η χώρα. Στη φωτογραφία, το ορυχείο σιδήρου στο  Μπρακούτου της επαρχίας Μίνας Γκερέις.

Η Iskra έχει μεγάλες ιδεολογικές αποστάσεις από τον Τάκη Μίχα. Αναδημοσιεύει όμως το κείμενο του από το Euro2day, διότι πιστεύουμε ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την δυνατότητα μια μικρή χώρα να ακολουθήσει μια εναλλακτική προοπτική απέναντι στους πιστωτές και τους δυνάστες της.

Tον Μάιο του 2010, στο πλαίσιο μιας διεθνούς συνάντησης, ο πρόεδρος του Εκουαντόρ Ραφαέλ Κορέα πήρε στην άκρη τον Ελληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και του είπε:

«Γιώργο, η λογική των δανειστών είναι: πέφτεις, με πληρώνεις κάθε φορά πιο ακριβά. Ενώ η λογική της ανάπτυξης θα πρέπει να είναι: πέφτεις, λοιπόν σε σηκώνω και μετά βλέπουμε πώς θα τα κανονίσουμε». Ταυτόχρονα τον συμβούλεψε να προχωρήσει σε στάση πληρωμών του χρέους.

Ο κ. Παπανδρέου δεν άκουσε τη συμβουλή του Ραφαέλ. Ομως πώς θα ήταν η Ελλάδα σήμερα αν την είχε ακολουθήσει; Αξίζει λοιπόν στο σημείο αυτό να κοιτάξουμε συνοπτικά πως αντιμετώπισε το Εκουαντόρ του Κορέα το ανάλογο πρόβλημα του χρέους.

Oπως και η Ελλάδα σήμερα, έτσι και το Εκουαντόρ πριν από μερικά χρόνια ήταν μια χώρα που δαπανούσε το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού του στην εξυπηρέτηση του χρέους. Το 2005 η χώρα δαπανούσε το 40% του προϋπολογισμού στο χρέος, ενώ οι δαπάνες για την υγεία και την παιδεία είχαν μειωθεί στο 15%.

Στόχος της πολιτικής ήταν η ικανοποίηση των πιστωτών σε βάρος των αναγκών του πληθυσμού. Kατά τη διάρκεια των ετών 1982-2006, το εξωτερικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) συνέχισε να αυξάνεται.

Οπως και στην Ελλαδα, έτσι και εκεί οι περίφημες «αναδιαρθρώσεις» ποτέ δεν κατάφεραν να σταματήσουν τη φρενήρη αύξηση: Από 241 εκατ. δολάρια το 1970 σε 17 δισ. το 2006, έφτασε να αντιπροσωπεύει το 61% του ΑΕΠ. Οι τόκοι του χρέους αντιπροσώπευαν το 2004 το 145% των εσόδων από τις πωλήσεις πετρελαίου και το 2006 το 200%. Από την άλλη πλευρά, μόνο το 14% των δανείων που πήρε η χώρα μεταξύ των ετών 1989 και 2006 χρησιμοποιήθηκαν για αναπτυξιακούς σκοπούς (εκπαίδευση, επικοινωνίες υποδομές κ.λπ.). Το υπόλοιπο 86% χρησιμοποιήθηκε για την εξυπηρέτηση του εξωτερικού χρέους.

Το 2007 ήρθε στην εξουσία ο νεομαρξιστής οικονομολόγος Ραφαέλ Κορέα, ως αποτέλεσμα της λεγόμενης «Επανάστασης των Πολιτών», ένα κίνημα με αντιμπεριαλιστική ρητορική και σοσιαλδημοκρατική φιλοσοφία. Ο νέος πρόεδρος αποφάσισε αμέσως να ακολουθήσει μια εναλλακτική πορεία και να αφιερώσει τις κρατικές δαπάνες σε αναπτυξιακά και κοινωνικά έργα και να μειώσει σημαντικά το ποσοστό του προϋπολογισμού που πήγαινε στην εξυπηρέτηση του χρέους.

Η θέση του Κορέα -σε αντίθεση με τους Ελληνες ομολόγους του- ήταν ευθύς εξαρχής σαφής: Oι πληρωμές του χρέους θα λαμβάνουν χώρα μόνο στον βαθμό που δεν επηρεάζουν τις προτεραιότητες της οικονομικής ανάπτυξης, μια άποψη που ταυτόχρονα περιλάμβανε και την πιθανότητα της στάσης πληρωμών, αν το απαιτούσε η κατάσταση.

Επίσης -και αυτό είναι καθοριστικό- ο Κορέα ανακοίνωσε στους δανειστές ότι η κυβέρνησή του δεν επρόκειτο να ξεπληρώσει δάνεια που δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού.

Τον Νοέμβριο του 2008 το Εκουαντόρ ανέστειλε την πληρωμή των ομολόγωνπου έληγαν, άλλα το 2012 και άλλα το 2030. Ο Κορέα πρότεινε αναδιάρθρωση του χρέους όχι επειδή η χώρα δεν είχε χρήματα αλλά επειδή έκρινε ότι ένα μέρος του χρέους δεν ετύγχανε νομιμοποίησης. Τον Ιούνιο του 2009, το Εκουαντόρ επαναγόρασε ομόλογα αξίας 3.5 δισ. δολαρίων έναντι μόλις 900 εκατ. -που αντιπροσώπευε μία μείωση 65%-70% της αρχικής αξίας. Υπολογίζεται ότι με την πράξη αυτή η χώρα εξοικονόμησε 7,5 δισ. δολάρια για τα επόμενα 21 έτη. Αυτό επέτρεψε στον Κορέα να αυξήσει τις δαπάνες για την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές, τις επικοινωνίες κ.λπ.

Ως αποτέλεσμα όλων αυτών, το χρέος του Εκουαντόρ μειώθηκε από 17 δισ. το 2008 σε 13 δισ. τον Μάιο του 2011. Το σύνολο του δημόσιου εξωτερικού χρέους έπεσε στα 8,5 δισ. δολάρια

Από την άλλη πλευρά, μεταξύ του 2006 και του 2011 το ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού που πήγαινε στην εξυπηρέτηση του χρέους μειώθηκε από 24% σε 7%, ενώ αντίθετα οι κοινωνικές δαπάνες αυξήθηκαν από 12% σε 25%. Το ΑΕΠ αυξήθηκε το 2006 με 4% και το 2011 με 7%, κάτι που επέτρεψε στο κράτος να αυξήσει τους μισθούς, τις συντάξεις (ναι, τις συντάξεις!) και να βελτιώσει γενικώς τις συνθήκες της ζωής. Ετσι το 2011, συνολικά 650.000 άτομα διέφυγαν από το επίπεδο της φτώχειας.

Στην Ελλάδα, ακολουθήθηκε η ακριβώς αντίθετη πορεία, με αποτέλεσμα τα καταστροφικά αποτελέσματα που βιώνουμε σήμερα, με επίπεδα φτώχειας που δεν βλέπουμε καν στην Αφρική. Ποτέ η ντόπια συντεχνία των πολιτικών δεν έθεσε θέμα προτεραιότητας των αναγκών των πολιτών της χώρας έναντι της εξυπηρέτησης του χρέους. Ποτέ δεν έθεσε θέμα της μη πληρωμής καταστροφικών δανείων που δεν ωφέλησαν την χώρα.

Οπως π.χ. των δανείων που χρησιμοποιήθηκαν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από πού και ως πού μια μίζερη τριτοκοσμική χώρα με τον υψηλότερο δείκτη διαφθοράς στην Ευρώπη όπως ήταν η Ελλάδα ανελάμβανε μια τέτοια πολυδάπανη διοργάνωση, που σαν μοναδικό στόχο είχε την ικανοποίηση κρατικο-επιχειρηματικών ματαιοδοξιών; Και στη βάση πoιας ακριβώς λογικής καλείται σήμερα ο φορολογούμενος βιοπαλαιστής να ξεπληρώσει αυτά τα δάνεια;

* Ο Τάκης Μίχας σπούδασε Ανθρωπολογία στη Δανία και εργάστηκε για πολλά χρόνια σε Ελευθεροτυπία και Καθημερινή. Υπήρξε αρθρογράφος της Wall Street Journal και άλλων διεθνών εντύπων καθώς και συγγραφέας βιβλίων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει στη Λατινική Αμερική, όπου γράφει βιβλίο για το φαινόμενο του Populismo.

Πηγή: iskra.gr

Το δημοσίευμα του zougla.gr σχετικά με το «ειδικό καθεστώς» που επικρατεί στον κόλπο της Ζωγεριάς στις Σπέτσες και την παράλογη όσο και πρωτόγνωρη απαγόρευση από το Λιμεναρχείο προσέγγισης και αγκυροβολίας πλωτών μέσων, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα έφερε στην επιφάνεια το περιβόητο ΦΕΚ του Νοεμβρίου 2016 σύμφωνα με το οποίο ο Λιμενάρχης Σπετσών Ευάγγελος Ζούζιας με την πλήρη κάλυψη των προϊσταμένων του της φυσικής και πολιτικής ηγεσίας του Υπ. Ναυτιλίας απαγόρευσε την αγκυροβολία σκαφών στον κόλπο ώστε να «προστατευθούν» οι λουόμενοι.

Πλην όμως αποκαλύφθηκε επίσης πώς στο δεξιό άκρο του κόλπου δεσπόζει η εντυπωσιακή εξοχική βίλα του γνωστού επιχειρηματία κ. Λασκαρίδη ο οποίος συμπτωματικά και κατά αξιόπιστες πληροφορίες τυγχάνει προσωπικός φίλος με τον αρχηγό του Λιμενικού Σώματος Αντιναύαρχο Ράπτη. Στον κόλπο δεν έχει ποντιστεί κάποιο υποθαλάσσιο καλώδιο της ΔΕΗ ώστε να συντρέχουν λόγοι ασφαλείας και να απαγορεύεται η αγκυροβολία. Το Λιμεναρχείο Σπετσών επαίρεται για την πρωτοβουλία που ισχυρίζεται ότι έλαβε να εισηγηθεί την λήψη μέτρων «προστασίας των λουομένων» στον επίμαχο κόλπο.

Το Υπ. Ναυτιλίας με την σειρά του επικαλείται παλαιότερη νομοθεσία και παραπέμπει στο Λιμενικό Σώμα. Με λίγα λόγια το «τέλειο ρουσφέτι» ώστε και ο επιχειρηματίας να έχει την ησυχία του τις ημέρες των διακοπών του και ο κόλπος να παραμένει υπό πλήρη έλεγχο ώστε κάποια στιγμή να υποδεχθεί εκ του ασφαλούς την όποια «επένδυση». Πρόκειται για μία βήμα προς βήμα ιδιωτικοποίηση ενός παραθαλάσσιου και δημόσιου χώρου.

Οι κάτοικοι των Σπετσών οι οποίοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα αντιδρούν και εξηγούν στο zougla.gr τις πραγματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ενήργησε το Λιμεναρχείο Σπετσών. Όσο για το περιβόητο ΦΕΚ του 2016, η λεπτομερής ενασχόληση με το περιεχόμενο του πείθει και τον πλέον αφελή πώς σε αυτήν την περίπτωση (όπως και σε άλλες) το ψάρι αποσυντίθεται από το κεφάλι. Στο ΦΕΚ προηγείται μία απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών για μία επιτροπή της Αρχής Δημοσίων Εσόδων που υπογράφεται από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ως δεύτερο θέμα στο συγκεκριμένο Φύλλο της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως φιγουράρουν οι διατάξεις περί του κόλπου Ζωγεριάς στις Σπέτσες. Προφανώς το εδάφιο αυτό ακολουθεί τεχνηέντως ένα σοβαρό θέμα του Υπ. Οικονομικών προκειμένου να περάσει απαρατήρητο.

Ο υπουργός Ναυτιλίας κ. Κουρουμπλής είναι πλήρως ενημερωμένος για όλες τις διαστάσεις του ζητήματος καθώς και ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος. Ο κόλπος της Ζωγεριάς εξακολουθεί να είναι άβατο για την ελεύθερη προσέγγιση και αγκυροβολία σκαφών.

Τι ισχυρίζεται το λιμεναρχείο

Κύκλοι του λιμεναρχείου, μιλώντας στο zougla.gr, ανέφεραν ότι ενώ επιτρέπεται η προσέγγιση και η διέλευση σκαφών στον όρμο απαγορεύτηκε η αγκυροβολία λόγω της ασφάλειας των λουομένων, όπως γίνεται, όπως πρόσθεσαν, και σε ακόμη δύο παραλίες του νησιού.

Ειδικότερα, επεσήμαναν πως υπάρχει διαταγή από το 1993 η οποία ορίζει ότι κάθε καλοκαίρι πρέπει να γίνεται με μέριμνα των Λιμενικών Αρχών έρευνα στους όρμους και ανάλογα με τα χαρακτηριστικά, τη μορφολογία και την επισκεψιμότητα τους, να παίρνονται αποφάσεις για την προστασία των λουομένων και του περιβάλλοντος.

Όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά: «Ο όρμος χωρίζεται στα δύο. Στη μικρή και τη μεγάλη Ζωγεριά. Στο μικρό κομμάτι βρίσκεται μια οργανωμένη παραλία, υπάρχει μια ταβέρνα εκεί και ξαπλώστρες. Μέχρι πρότινος αγκυροβολούσαν σκάφη, θαλάσσια ταξί και περνούσαν ημερόπλοια. Όλα αυτά στη μικρή Ζωγεριά δεν χωράνε καθώς η αγκυροβολία μεγάλων σκαφών ημερόπλοιων και άλλων δημιουργούσαν ένα τοπίο αρκέτα επικίνδυνο. Θα έπρεπε λοιπόν κάτι να γίνει. Οπότε βγήκε ο περιορισμός αγκυροβολίας μέσα στον μικρό όρμο και υπάρχει η εναλλακτική με τον μεγάλο όρμο στον οποίο επιτρέπεται.»

Στην ερώτηση γιατί το Λιμεναρχείο αντί να απαγορεύσει την αγκυροβολία δεν οριοθέτησε την περιοχή με σημαδούρες, κύκλοι της υπηρεσίας τόνισαν ότι σημαδούρες μπαίνουν μόνο σε παραλίες που πληρούν τα κριτήρια να χαρακτηριστούν πολυσύχναστες. Κάτι το οποίο, όπως τονίζουν, δεν ισχύει στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Στα κάγκελα οι τοπικοί παράγοντες

Οι εξηγήσεις ωστόσο του Λιμεναρχείου δεν είναι ικανές να κατευνάσουν την οργή των κατοίκων και των παραγόντων του νησιού. Ο πρώην δήμαρχος του νησιού, κ. Βασίλης Καρδιασμένος, μιλώντας στο zougla.gr, έκανε λόγο για πρωτοφανή απόφαση η οποία εκδόθηκε χωρίς να προηγηθεί συζήτηση ούτε με τον Δήμο του νησιού, ούτε όμως και με τους τοπικούς παράγοντες.

«Μέχρι πρότινος δεν ενοχλούνταν κανείς. Το βράδυ πήγαιναν στον όρμο ψαράδες, ψαρεύανε και στη συνέχεια καθόντουσαν σε ένα μαγαζάκι και έτρωγαν. Ξαφνικά βγήκε μια απόφαση και λέει ότι απαγορεύεται ο λιμενισμός παντός σκάφους. Το Λιμεναρχείο στέλνει φουσκωτό και κάνουν συνεχώς ελέγχους, λέγοντας ότι τα απόβλητα από τα σκάφη λιμαίνουν τον όρμο. Ποιος είναι αυτός που βγάζει αποφάσεις χωρίς τον Δήμο Σπετσών ή τους τοπικούς παράγοντες;» διερωτάται.

Την αντίθεση του στην εν λόγω απόφαση εξέφρασε και ο πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου του νησιού, κ. Γιώργος Θυμαράς, ο οποίος, μιλώντας στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα, ανέφερε πως για την προστασία των λουόμενων δεν θα έπρεπε να υπάρξει απαγόρευση αλλά να οριοθετηθεί ο χώρος. «Η απόφαση εκδόθηκε κατόπιν εισηγήσεως του Λιμενάρχη στο υπουργείο Ναυτιλίας και κοινοποιήθηκε χωρίς να υπάρξει συζήτηση με τους αρμόδιους φορείς» σημείωσε μεταξύ άλλων. 

Και η «ουρά» του Άδωνι Γεωργιάδη

Στην υπόθεση ενεπλάκη και ο αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος μάλιστα μέσω Twitter ζήτησε και λεπτομέρειες υποσχόμενος να χειριστεί το ζήτημα εκ μέρους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Πλην όμως όταν πληροφορήθηκε πώς η υπόθεση αφορά τον επιχειρηματίας κ. Λασκαρίδη ανέκρουσε πρύμναν.

Είναι κοινό μυστικό πώς ο κ. Λασκαρίδης είναι παραδοσιακά μέγας χορηγός της συντηρητικής παράταξης. Διαβάστε την αλληλουχία ηλεκτρονικών μηνυμάτων του Άδωνι Γεωργιάδη με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο.

Πηγή: zougla.gr

Ο απολογισμός μακάβριος… Έντεκα εργάτες σε 30 μέρες. Έντεκα άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή στο χώρο εργασίας τους. Η εργατική τάξη, χύνει το αίμα της, σε γιαπιά, εργοστάσια, δρόμους. Σε συνθήκες υπερεκμετάλλευσης, σε χώρους δουλειάς με ανύπαρκτες υποδομές ασφάλειας και υγιεινής, με αφεντικά που απαιτούν και επιβάλλουν εντατικοποίηση της εργασίας, δουλεύουν χιλιάδες εργαζόμενοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν ποτέ αν με τη λήξη της βάρδιας θα επιστρέψουν σπίτι τους…

Ο Αύγουστος του 2017, είναι «μαύρος» για την εργατική τάξη της χώρας. Από την 1η Αυγούστου μέχρι τις 3ο Αυγούστου 2017, έχασε έντεκα παιδιά της, την ώρα του μεροκάματου. Σχεδόν ένας άνθρωπος κάθε τρεις μέρες.  Τα θύματα, γίνονται «αριθμοί» που έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι το 2017 παρατηρείται αύξηση των εργατικών ατυχημάτων

Ο κατάλογος των νεκρών εργατών, που παραθέτει ο «Ημεροδρόμος», δεν έχει στόχο να καταγράψει τους «αριθμούς», αλλά να αναδείξει το διαρκές έγκλημα σε βάρος του εργαζόμενου λαού.

— Τρίτη 1η Αυγούστου, εργατικό δυστύχημα με δύο νεκρούς και δύο τραυματίες σημειώθηκε κατά τη διάρκεια εργασιών σε αντλιοστάσιο αποχέτευσης του δήμου Ευρώτα στη Σκάλα Λακωνίας. Νεκροί ένα Βούλγαρος εργαζόμενος και ένας Έλληνας, που εργάζονταν σε ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού. Οι εργάτες μπήκαν στο αντλιοστάσιο χωρίς να λάβουν κανένα μέτρο προστασίας!

— Δευτέρα 7 Αυγούστου, ένας εργαζόμενος έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο, όταν το φορτηγό που οδηγούσε συγκρούστηκε με νταλίκα, στην Εθνικό οδό Αθηνών – Λαμίας, στο ύψος της Μαλακάσας. Ο οδηγός ήταν εργαζόμενος στις πτηνοτροφικές επιχειρήσεις «ΣΚΑΛΕΖΑ», «ΜΑΖΑΡΑΚΙ», «ΚΕΛΑΪΔΙΤΗΣ ΕΠΕ» (πρώην «ΒΟΚΤΑΣ»).

— Τρίτη 8 Αυγούστου εργάτης, έχασε τη ζωή του στην περιοχή Νήες Σούρπης της Μαγνησίας. Ο 43χρονος εργαζόμενος στο ιχθυοτροφείο που λειτουργεί στην περιοχή, καταπλακώθηκε από το κλαρκ που οδηγούσε σε χωματόδρομο, κοντά στις εγκαταστάσεις του ιχθυοτροφείου και τραυματίστηκε θανάσιμα στο κεφάλι. Ο άτυχος άνδρας βρήκε φρικτό θάνατο κάτω από το βαρύ μηχάνημα και χρειάστηκε την επέμβαση των πυροσβεστών για να απεγκλωβιστεί το σώμα του.

— Τρίτη 8 Αυγούστου 44χρονος εργαζόμενος, υπάλληλος της εταιρείας υπηρεσιών εδάφους «Swissport», ένιωσε δυσφορία κατά τη βάρδιά του και ενώ η θερμοκρασία άγγιζε του 43 βαθμούς Κελσίου και έχασε τις αισθήσεις του. Διακομίσθηκε με το ΕΚΑΒ στο νοσοκομείο του νησιού, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ο Κερκυραϊκός Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων καταγγέλλει συνθήκες εντατικοποίησης στο συγκεκριμένο χώρο και κάνει λόγο για λιποθυμικά επεισόδια που έχουν σημειωθεί πολλές φορές με θύματα εργαζόμενους στην καθαριότητα των αεροσκαφών και άλλα πόστα.

— Σάββατο 19 Αυγούστου, ένας 34χρονος, εργάτης χειριστής ανυψωτικού μηχανήματος (κλαρκ), τραυματίζεται θανάσιμα, στο ορυχείο Καρδιάς της ΔΕΗ, όταν κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικών εργασιών εργολάβου, καταπλακώθηκε από το μηχάνημα.

— Πέμπτη 24 Αυγούστου, μετά από 24 ημέρες νοσηλείας στη ΜΕΘ του Θριάσιου Νοσοκομείου, εξέπνευσε ο 22χρονος εργάτης που είχε διακομιστεί σε σοβαρή κατάσταση μετά το εργατικό δυστύχημα, στο αντλιοστάσιο αποχέτευσης του δήμου Ευρώτα στη Σκάλα Λακωνίας.

— Σάββατο 26 Αυγούστου, 44χρονος συμβασιούχος εργαζόμενος στο Δήμο Μαραθώνα έχασε τη ζωή του όταν την ώρα, που με το συνάδελφό του φόρτωναν κάδο στο απορριμματοφόρο, ένα ΙΧ αυτοκίνητο έπεσε πάνω τους. Το δυστύχημα σημειώθηκε στη λεωφόρο Μαραθώνος, στη Νέα Μάκρη. Ο άτυχος εργαζόμενος μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Νέας Μάκρης, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Ήταν ένας από τους συμβασιούχους που σήκωσαν το βάρος των πρόσφατων κινητοποιήσεων των εργαζομένων στους ΟΤΑ. Η παράταση της σύμβασής του έληγε τον ερχόμενο Σεπτέμβριο…

— Δευτέρα 28 Αυγούστου, 45χρονος εργάτης, ο οποίος δούλευε από τον Ιούνη στην Cosco στο εμπορικό λιμάνι του Πειραιά, σκοτώθηκε, όταν αργά το βράδυ της Κυριακής έχασε τις αισθήσεις του κατά τη διάρκεια της εργασίας του. Ο θάνατός του διαπιστώθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας.

— Δευτέρα 28 Αυγούστου, ένας 47χρονος υλοτόμος άφησε την τελευταία του πνοή, κατά τη διάρκεια της εργασίας του, όταν καταπλακώθηκε από οξιά. Εργαζόταν σε εργολαβική εταιρεία που συνεργάζεται με την «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές Χαλκιδικής. Η εταιρεία μετά το ατύχημα εξέδωσε ανακοίνωση, για να ισχυριστεί ότι στις εγκαταστάσεις της, τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας…

— Τετάρτη 30 Αυγούστου, εργαζόμενη στην καθαριότητα του Δήμου Πύργου βρήκε φρικτό θάνατο. Η γυναίκα βρισκόταν στο πίσω μέρος του απορριματοφόρου, έπεσε και βρέθηκε κάτω από τις ρόδες του οχήματος. Για να απεγκλωβιστεί χρειάστηκαν εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ και πυροσβέστες που έσπευσαν στο σημείο. Η εργάτρια μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο, με τραύματα στο πρόσωπο και στα πόδια.Παρά τις προσπάθειες των γιατρών η εργαζόμενη υπέκυψε στα τραύματα της και έχασε τη ζωή της. 

Τα συγκεκριμένα εργατικά δυστυχήματα που στοίχησαν τη ζωή σε έντεκα εργαζόμενους, είναι απόρροια των εκατοντάδων εργατικών ατυχημάτων που συμβαίνουν κάθε μέρα στους χώρους δουλειάς. «Είδηση», συνήθως γίνονται μόνο οι θάνατοι των εργατών. Υπάρχουν όμως εκατοντάδες εργαζόμενοι που τραυματίστηκαν, σακατεύτηκαν και έμειναν εκτός παραγωγής για πολλούς μήνες ή ακόμα και την υπόλοιπη ζωή τους… Το αίμα της εργατικής τάξης, δεν σταματά να «τρέχει» σε γιαπιά, εργοστάσια, δρόμους.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 2016, υπήρξαν 6.515 εργατικά «ατυχήματα», από τα οποία τα 73 ήταν θανατηφόρα. Κάθε μήνα άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους. «Δολοφονούνται» από ένα σύστημα και ένα κράτος που αδιαφορεί για τη ζωή του εργάτη. 

Ολόκληρη νομοί της χώρας όπως στη Λακωνία που σκοτώθηκαν τρεις εργάτες, δεν διαθέτουν τμήμα Υγιεινής και Ασφάλειας Εργασίας.  Ακόμα και τα πενιχρά μέτρα υγιεινής και ασφαλείας στους χώρους εργασίας, δεν τηρούνται από εκατοντάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας, ακόμα και από δήμους, όπως καταγγέλλουν τα σωματεία εργαζομένων. 

Στην καπιταλιστική Ελλάδα των μνημονίων και της κατεδάφισης των εργασιακών δικαιωμάτων,  από τα κέρδη των αφεντικών, δεν γίνονται περιττά «έξοδα» για την προστααία της ανθρώπινης ζωής των εργατών…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πηγή: imerodromos.gr

Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

Πού οφείλεται η ξέφρενη αντικομμουνιστική υστερία που τις προηγούμενες ημέρες κορυφώθηκε με το παραληρηματικό αμόκ της σλοβενικής προεδρίας, στη διοργάνωση της διημερίδας για… τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων; Ποιοι είναι οι υποκινητές τέτοιων εκδηλώσεων μίσους κατά των κομμουνιστών και σε τι αποσκοπούν; Ποιοι φοβούνται το φάντασμα του κομμουνισμού, 27 χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης;

Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά, δεν είναι δύσκολη.

Κατ’ αρχάς ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας, ο οποίος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά -ας μη ξεχνάμε ότι διανύουμε το ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού- έχει σοβαρότατο πρόβλημα με τους λαούς των πρώην σοσιαλιστικών κρατών. Τους υποσχέθηκαν ελευθερία, δημοκρατία και υψηλό βιοτικό επίπεδο και αντί του επίγειου παράδεισου, οι λαοί αυτοί, στην πλειονότητα τους ήλθαν αντιμέτωποι με την επίγεια κόλαση. Από την ίδια τους την πείρα διαπίστωσαν ότι στον καπιταλισμό μία ελευθερία ανθεί. Η ελευθερία του κεφαλαίου να εξουσιάζει τις οικονομικές σχέσεις, την ίδια την εργατική δύναμη και κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής.

Αντί για καλύτερο μέλλον, τους έζωσαν στο μαγκανοπήγαδο της ανταγωνιστικότητας. Για να γίνουν… ανταγωνιστικοί θυσιάστηκαν οι μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις της σοσιαλιστικής περιόδου, η σταθερή και μόνιμη εργασία, η δωρεάν Παιδεία, η κοινωνική ασφάλιση, η Υγεία, η Πρόνοια.

Τους υποσχέθηκαν ελεύθερη μετακίνηση στις χώρες της Δύσης, κάτι που τους είχε στερήσει ο σοσιαλισμός. Και πραγματικά τους δόθηκε η δυνατότητα να δούνε από κοντά το δυτικό «παράδεισο». Γέμισαν τα πορνεία της δυτικής Ευρώπης με κοπέλες από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι ντόπιες ιέρειες του πληρωμένου έρωτα να εξεγερθούν γιατί το νέο «φρέσκο κρέας» έριχνε τις τιμές στην αγορά… Κοπέλες με πτυχία, με σπουδές στο μπαλέτο και την κλασική μουσική, αν γλύτωναν τα χειρότερα, αν δηλαδή δεν έπεφταν στα χέρια νταβατζίδων και μαστροπών, καθάριζαν σκάλες και αναλάμβαναν την φροντίδα ηλικιωμένων.

Για την Αλβανία πολλά λέγανε στο παρελθόν, για την κλειστή της οικονομία, τον αποκλεισμό των κατοίκων της από τον έξω κόσμο κλπ. Σίγουρα όμως δεν ήταν η Αλβανία την εποχή εκείνη «η Κολομβία της Ευρώπης», όπως έχει γίνει σήμερα. Η γειτονική μας Βουλγαρία, ήταν μια μικρή χώρα, με τα καλά και τα κακά του σοσιαλισμού, φιλική προς τη χώρα μας. Ο άξονας Αθήνας-Σόφιας αποτελούσε βασικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής των δύο χωρών και λειτουργούσε αποτρεπτικά απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Στη σημερινή «δημοκρατική» Βουλγαρία δύο είναι που κάνουν κουμάντο: η αμερικανική πρεσβεία και η ντόπια μαφία…

Κατηγορούσαν τις χώρες αυτές σαν δορυφόρους της Σοβιετικής Ενωσης. Το βέβαιο είναι ότι ορισμένες από αυτές (Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία), είχαν ανώτερο βιοτικό επίπεδο από τους σοβιετικούς. Σήμερα οι ίδιες χώρες βιώνουν την διπλή κατοχή. Οικονομικά ελέγχονται από την Γερμανία και πολιτικοστρατιωτικά από τις ΗΠΑ.

Υστερα απ’ όλα αυτά, λογικό δεν είναι οι λαοί των χωρών αυτών να κάνουν την σύγκριση και να αναπολούν το σοσιαλισμό με όποια προβλήματα κι αν είχε το κοινωνικό αυτό σύστημα;

Ολες οι δημοσκοπήσεις που έγιναν στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, έδειχναν τα ίδια πάντα αποτελέσματα. Οι κάτοικοι τους σε ποσοστά που κυμαίνονταν από 40% (οι νέες ηλικίες που δεν έζησαν το σοσιαλιστικό σύστημα) έως και 70-75% απαντούσαν ότι την περίοδο του σοσιαλισμού ζούσαν καλύτερα.

Στο ερώτημα μάλιστα ποια θεωρούσαν την μεγαλύτερη προσωπικότητα που κυβέρνησε τη χώρα από τη σύσταση του ρωσικού κράτους, στην πρώτη θέση βρέθηκε ο Γεωργιανός Στάλιν, μπροστά από τον Ρώσο Λένιν…

Είναι μετά να μην έχουν ζώσει τα φίδια τους Δυτικούς, όταν βλέπουν ότι ύστερα από τρις σχεδόν δεκαετίες …. δημοκρατίας, οι κάτοικοι των χωρών αυτών αναπολούν με νοσταλγία το σοσιαλισμό;

Οι εργαζόμενοι στον αναπτυγμένο καπιταλισμό

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα που προκαλεί πονοκεφάλους στα δυτικά επιτελεία, είναι η δυσφορία της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων στα αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη.

Περιληπτικά αναφέρουμε, ότι μετά την οικονομική κρίση του 1973, σημειώθηκε στροφή στη στρατηγική του διεθνούς κεφαλαίου, με την εγκατάλειψη της κεϊνσιανής ρύθμισης των οικονομικών σχέσεων και την υιοθέτηση του νεοφιλελευθερισμού (το νέο μείγμα οικονομικής πολιτικής εξέφραζε η διαβόητη σχολή του Σικάγο με επικεφαλής τον καθηγητή οικονομικών Μίλτος Φρίντμαν), ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός με τον όρο «παγκοσμιοποίηση».

Σε μια περίοδο κατά την οποία ξεκίνησε η αποκαλούμενη τρίτη βιομηχανική επανάσταση, με την ευρεία χρήση στην οικονομία των νέων τεχνολογιών και της ρομποτικής, τα οικονομικά και πολιτικά επιτελεία της Δύσης, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου επίθεση ενάντια στις εργασιακές κατακτήσεις με πρωταγωνιστές την κυβέρνηση Θάτσερ στην Αγγλία και την κυβέρνηση Ρέιγκαν στις ΗΠΑ.

Στόχος της επίθεσης, ήταν η ανάταξη του ποσοστού κέδρους, μέσα από την ένταση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων με περικοπές μισθών (αύξηση της απόλυτης υπεραξίας), καθώς και του περιορισμού της συμμετοχής των μισθών στα «κέρδη» από την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας (αύξηση της σχετικής υπεραξίας).

Άλλες πλευρές της οικονομικής αυτής ρύθμισης, ήταν οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες δεν περιορίστηκαν στους παραγωγικούς και εμπορικούς κλάδους της οικονομίας, αλλά επεκτάθηκαν και στα συστήματα Κοινωνικής Ασφάλισης, Υγείας, Πρόνοιας, καθώς και στην Παιδεία, τομείς οι οποίοι άμεσα ή έμμεσα συμμετέχουν στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης.

Υστερα από σχεδόν μισό αιώνα, εφαρμογής των πολιτικών αυτών τα αποτελέσματα ήταν: α) ο περιορισμός της συμμετοχής των μισθών στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν και η αντίστοιχη άνοδος των κερδών, όχι όμως σε τέτοιο βαθμό ώστε το ποσοστό κέρδους να ανατάξει και να φτάσει στα αντίστοιχα επίπεδα της περιόδου 1950-1970. β) η γιγάντωση του τραπεζικού τομέα και της κερδοσκοπίας, τη στιγμή κατά την οποία η συμμετοχή της βιομηχανίας στο σχηματισμό του Ακαθάριστου Προϊόντος εμφανίζει σχετική μείωση.

Ολες οι έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από ιδιωτικούς και δημοσίους φορείς της Δύσης, κατατείνουν στα ίδια αποτελέσματα. Μία εκρηκτική άνοδο των δισετομμυριούχων σε όλο τον κόσμο και μια αντίστοιχη επιδείνωση της θέσης της εργατικής τάξης, ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων.

Η δυσαρέσκεια των εργαζομένων για την επιδείνωση των όρων της ζωής τους, εκφράστηκε ανάγλυφα στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε ΗΠΑ και Δ. Ευρώπη, οι οποίες κατέγραψαν ευρύτατες εκλογικές μετατοπίσεις, που είχαν σαν αποτέλεσμα την αποσταθεροποίηση του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος στα δύο αυτά ιμπεριαλιστικά κέντρα. Στην Αγγλία επικράτησε το «Brexit» με αποτέλεσμα να τρωθεί σοβαρά το ευρωενωσιακό οικοδόμημα, σε Γαλλία και ΗΠΑ, για πρώτη φορά, Πρόεδροι εξελέγησαν άτομα που δεν ανήκουν στα παραδοσιακά κόμματα τα οποία κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή τον 19^ο και τον 20^ο αιώνα, στη Γαλλία πάλι συρρικνώθηκε το Σοσιαλιστικό κόμμα, ενώ στην Ολλανδία καταποντίστηκε το Εργατικό Κόμμα. Σοβαρές πολιτικές ανακατατάξεις υπήρξαν σε όλη την νότια Ευρώπη, οι εργαζόμενοι της οποίας δοκιμάστηκαν από τις σκληρές πολιτικές λιτότητας που εφάρμοσαν σοσιαλδημοκρατικές και συντηρητικές κυβερνήσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης που ξέσπασε το 2007 - 2008.

Όλα προοιωνίζουν, ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα, θα υπάρξουν και νέες μεγάλες πολιτικές ανακατατάξεις, καθώς η λαϊκή δυσαρέσκεια για τις ακολουθούμενες πολιτικές λιτότητας είναι έκδηλη, τη στιγμή που το υπάρχον πολιτικό σκηνικό θυμίζει κινούμενη άμμο, η οποία απειλεί να καταπιεί παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις. Δυνάμεις οι οποίες στο παρελθόν είχαν διαδραματίσει σοβαρότατο ρόλο στη σταθερότητα του πολιτικού συστήματος, ευρύτατα του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στις χώρες του αναπτυγμένου δυτικού κόσμου.

Το φάντασμα της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού πλανάται πάνω από το δυτικό κόσμο

Όλα τα ταξικά κοινωνικά συστήματα, για να εδραιώσουν την ύπαρξη τους, επιχειρούν να ελέγξουν όλες τις πτυχές της οικονομικής και κοινωνικής σφαίρας στα όρια της εξουσίας τους. Εστίες και περιοχές μη ελεγχόμενες, προκαλούν πάντα μια ανασφάλεια και αβεβαιότητα στις εξουσιαστικές ομάδες.

Με τον καπιταλισμό τώρα τι συμβαίνει; Το 89 - 90 είχαν μεθύσει από τον θρίαμβο της νίκης κατά του επάρατου, και διαλαλούσαν σε όλους τους τόνους την ολοσχερή επικράτηση του συστήματος της «ελεύθερης» αγοράς - δύο λέξεις αλληλοαποκλειόμενες - μετά την ήττα των ολοκληρωτικών καθεστώτων…

Είχαν όντος επικρατήσει καθολικά; Σήμερα ξέρουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ότι αυτό δεν συνέβη. Οι ανά τον κόσμο καπιταλιστές, είχαν ανοικτούς κάποιους λογαριασμούς με τη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού, τον διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό.

Θεωρία, την οποία ο αστικός κόσμος, επιχείρησε να αντιμετωπίσει από την πρώτη στιγμή που αυτή είδε το φως της δημοσιότητας - από τα μέσα του 19^ου αιώνα - χρησιμοποιώντας τα καλύτερα μυαλά που είχε στη διάθεση του, αλλά εις μάτην. Ο σοσιαλισμός αποκαθηλώθηκε, αλλά η θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού, σύμφωνα με την οποία ο καπιταλιστικός κόσμος, δεν είναι παρά μια βαθμίδα στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, από τις πιο απλές οικονομικές και κοινωνικές μορφές οργάνωσης, στις πιο σύνθετές και περίπλοκες, ένας κόσμος, ο οποίος, όταν κάνει τον ιστορικό του κύκλο θα εξαφανιστεί και θα παραχωρήσει τη θέση του σε μια ανώτερη από τον ίδιο μορφή κοινωνικής οργάνωσης, έμεινε αλώβητη.

Όσοι αστοί οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, προσπάθησαν να αντιπαρατεθούν με τη θεωρία του επιστημονικού κομμουνισμού, απλώς λεγοιοποιήθηκαν όσο ζούσαν και όταν αποχώρησαν από τον μάταιο τούτο κόσμο, τους κατάπιε η σκόνη του χρόνου. Οι θεμελιωτές όμως της θεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού -Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν- όσο περνάει ο χρόνος τόσο περισσότερο θεριεύουν, κοιτάζοντας τους αστούς και τους θεωρητικούς τους απολογητές, με ένα σαρδόνιο χαμόγελο, γεμάτο ειρωνεία και χλεύη σαν να τους λένε: «ό,τι και να κάνετε, στο τέλος ο κόσμος σας θα γκρεμιστεί στα εξ ων συνετέθη και εσείς θα καταλήξετε στο μουσείο απολιθωμάτων της Ιστορίας». 

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Εκρηκτικές διαστάσεις φαίνεται να έχει πάρει το τελευταίο διάστημα το λαθρεμπόριο παράνομων και απαγορευμένων φυτοφαρμάκων, που εισάγονται στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Ευρώπη, απειλώντας τόσο την υγεία εκατομμυρίων καταναλωτών όσο και το περιβάλλον.

Πρόσφατα στήθηκε επιχείρηση από την Ιντερπόλ σε 16 ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ειδήσεις», η επιχείρηση είχε διάρκεια 10 ημερών, έγινε υπό πάσα μυστικότητα και ολοκληρώθηκε στα τέλη Ιουλίου. Τα ευρήματα αυτής ήταν απόλυτα ενδεικτικά των διαστάσεων που έχει λάβει η διακίνηση και η χρήση παράνομων αγροχημικών και στη χώρα μας και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Παρότι όμως η επιχείρηση έληξε με την κατάσχεση 122 τόνων παράνομων παρασιτοκτόνων, στην Ελλάδα οι εντοπισμοί αυτών των σκευασμάτων συνεχίστηκαν.

Όπως όλα δείχνουν, η χώρα μας διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην είσοδο αυτών των επικίνδυνων ουσιών στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Από τους ελέγχους που έγιναν έχει διαπιστωθεί ότι η εισαγωγή αυτών των δηλητηριωδών ουσιών δεν γίνεται μόνο στις γειτονικές χώρες (Αλβανία, Τουρκία, Σκόπια, Βουλγαρία, Ρουμανία). Οι ευρωπαϊκές αρχές θεωρούν ότι η Ελλάδα αποτελεί κόμβο για τη διακίνηση των προϊόντων στην Ε.Ε.

Συγκεκριμένα, τα στοιχεία δείχνουν ότι η εισαγωγή γίνεται από Ινδία, Ιορδανία και Κίνα. Τα πλοία προσεγγίζουν τα ελληνικά λιμάνια από τις χώρες της Μέσης Ανατολής.

Στις χώρες αυτές έχουν δημιουργηθεί μονάδες παραγωγής φυτοφαρμάκων που χρησιμοποιούν τοξικές ουσίες, οι οποίες είναι φυσικά επικίνδυνες.

Πηγή: newsbeast.gr