24ωρη απεργία από το ΣΥΒΧΨΑ - Κυριακή 1η Απρίλη
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Συνεχίζουμε δυναμικά και αταλάντευτα τον δίκαιο και επίμονο αγώνα μας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου των ταξικών αγώνων μας για την υπεράσπιση των εργατικών μας συμφερόντων και δικαιωμάτων, της ζωής και της αξιοπρέπειας μας. Ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τους αντεργατικούς νόμους και τα μνημόνια από όποιους κι αν σχεδιάζονται, ψηφίζονται και εφαρμόζονται. Ενάντια σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενάντια στην ΕΕ και το ΔΝΤ, ενάντια στις κυβερνήσεις και τους εκάστοτε διαχειριστές του καπιταλιστικού συστήματος.
Από τις διάφορες απόπειρες των αφεντικών του λίγο πιο μακρινού παρελθόντος για επιβολή κάποιων επιπλέον Κυριακών με τα μαγαζιά ανοιχτά, από το νόμο του 2013 με τις «7 Κυριακές», από την «πιλοτική» εφαρμογή του μέτρου των «52 Κυριακών» το Καλοκαίρι του 2014, από την «8η Κυριακή» στα τέλη του 2014, από το 3ο μνημόνιο του 2015 και το ανοιχτό περιθώριο που άφηνε για «περισσότερες Κυριακές» και από τις «2 επιπλέον υπό όρους Κυριακές» του 2016, φτάσαμε στον Μάη του 2017 και στις «32 Κυριακές» (όλες οι Κυριακές της περιόδου Μάη-Οκτώβρη και οι 6-8 Κυριακές της υπόλοιπης χρονιάς) για όλο το Δήμο Αθηναίων και άλλες «τουριστικές» περιοχές.
Εδώ και αρκετά χρόνια πλέον, πολλοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες έχουν βιώσει την τρομοκρατία του να καλείσαι για δουλειά τις Κυριακές. Ιδίως την περίοδο των Χριστουγέννων με 3 απανωτές Κυριακές, αλλά και την περίοδο Μάη-Οκτώβρη με τις συνεχόμενες Κυριακές. Και μπορεί το μέτρο των συνεχόμενων Κυριακών να εφαρμόστηκε πέρσι σε περιορισμένα μαγαζιά και περιοχές (πχ στην Ερμού, κοντά στο αεροδρόμιο και -για λίγες Κυριακές- στη Θεσσαλονίκη), ωστόσο, τα αφεντικά του Εμπορίου φαίνεται ότι παίρνουν αυτό που επιζητούν: Να έχουν τη δυνατότητα να κινούνται όπως θέλουν κάθε φορά, δίχως το όποιο εμπόδιο των αργιών και των κάθε είδους εργατικών δικαιωμάτων. Παράλληλα, δεν ξεχνάμε ότι μέσω της κατάργησης της Κυριακάτικης αργίας και των υπολοίπων αργιών, παίζεται -στις πλάτες των εργαζομένων πάντοτε- και το παιχνίδι των αφεντικών για το «μοίρασμα της πίτας» στο Εμπόριο. Και μπορεί αρκετοί εργοδότες να μην επέλεξαν πέρσι να εκμεταλλευτούν το νόμο των «32 Κυριακών» και να μην άνοιξαν τα μαγαζιά τους, ωστόσο, πίσω από αυτήν την εξέλιξη βλέπουμε ξεκάθαρα και το αποτέλεσμα των αγώνων μας και την οργή των συναδέλφων που θα καλούνταν για δουλειά κάθε Κυριακή και η οποία θα έβρισκε το έδαφος να μετεξελιχθεί σε συλλογική αντίσταση. Τη συλλογική αυτή αντίσταση λοιπόν είναι ανάγκη να αντιπαραθέσουμε στις όποιες βλέψεις των εργοδοτών μας για άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές.
Η ολοκληρωτική πλέον κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που επιφέρει την ακόμα μεγαλύτερη σωματική και ψυχική εξόντωσή μας και την πλήρη υφαρπαγή του όποιου ελεύθερου χρόνου μας. Ένα μέτρο που έρχεται να επιδεινώσει την όλη δυσχερή κατάσταση που ως εργαζόμενοι βιώνουμε, με την υπερεντατικοποίηση και το «διευθυντικό δικαίωμα», αλλά και τους πετσοκομμένους μισθούς ή και την μη καταβολή των δεδουλευμένων, τις απολύσεις, τις ατομικές συμβάσεις, τη δουλειά μέσω εταιριών ενοικίασης προσωπικού, και τα τόσα άλλα κρούσματα εργοδοτικής τρομοκρατίας και ασυδοσίας.
Την ίδια ώρα βιώνουμε μια ανελέητη επίθεση στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα και ακόμα και στο δικαίωμά μας στην κήρυξη απεργιών. Και βέβαια, όπως άλλωστε έχει περίτρανα καταδειχθεί, η Κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων δεν οδηγεί σε νέες προσλήψεις, αλλά στο οι ίδιοι εργαζόμενοι να αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε επιπλέον, χωρίς πολλές φορές να παίρνουμε ούτε τη μία επιπλέον μέρα ρεπό, ούτε την προσαύξηση (75%) που δικαιούμαστε.
Παράλληλα, ως προς το ζήτημα του χρόνου εργασίας, το ωράριο «ξεχειλώνει» και τις υπόλοιπες ημέρες με διάφορα προσχήματα, με πιο τρανταχτό παράδειγμα το βάρβαρο θεσμό των «λευκών -ή του όποιου άλλου χρώματος- νυχτών». Μάλιστα, στο πλαίσιο της «Αθήνας – Παγκόσμιας πρωτεύουσας βιβλίου» κάποιοι έχουν τολμήσει να οραματίζονται και «λευκές νύχτες στα βιβλιοπωλεία»!
Την ίδια ώρα επιχειρείται η κλοπή κι άλλων αργιών, με πιο τρανταχτά παραδείγματα την κατ’ έθιμο αργία στις 2 Γενάρη στον κλάδο του εμπορίου και τις αργίες στις 26/12 και 6/1. Εν τω μεταξύ, στον κλάδο του βιβλίου συνεχίζεται σε μεγάλο βαθμό η υφαρπαγή της αργίας του αγίου πνεύματος. Και βέβαια, η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που πολύ σύντομα, όπως φαίνεται και όπως άλλωστε εξ αρχής είχαμε σημειώσει, θα γενικευθεί και σε πολλούς άλλους εργασιακούς κλάδους.
Καθώς αυξάνονταν οι Κυριακές (από το 2013 ως σήμερα), γίνονταν ολοένα και πιο ισχυρές οι πιέσεις κυβερνώντων, κεφαλαιοκρατών (ιδίως ντόπιων και ξένων αφεντικών του κλάδου του εμπορίου και των ξενοδοχείων) και των διάφορων μηχανισμών τους, όπως τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προς εμάς τους εργαζόμενους. Πιέσεις που αποσκοπούσαν στο να αποδεχτούμε την ολοκληρωτική κυριαρχία της αγοράς στις ζωές μας και την «αδιαμφισβήτητη αλήθεια» της ανάπτυξης (…της κερδοφορίας των αφεντικών), της «ανταγωνιστικότητας» και του «εκσυγχρονισμού»! Κατά τα τελευταία χρόνια το όλο αυτό σχέδιο διανθίστηκε και από τον εμπαιγμό της παρούσας κυβέρνησης, περί του δήθεν αγώνα της για επαναφορά της Κυριακάτικης αργίας…
Βέβαια, από την πλευρά μας ήταν εξ αρχής δεδομένο ότι τίποτε δεν επρόκειτο να μας χαριστεί ή να κερδηθεί μέσω κάποιου σωτήρα που θα έδινε τη μάχη για λογαριασμό μας ή που θα υποσχόταν να δικαιώσει τον αγώνα μας. Γι’ αυτό και όλα αυτά τα χρόνια στηριχτήκαμε αποκλειστικά στις δικές μας δυνάμεις και προσπαθήσαμε να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας μαζί με τους συναδέλφους μας από όλο τον κλάδο του εμπορίου και από κάθε χώρο δουλειάς και από κοινού με τον κόσμο του αγώνα μέσα και από το Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια, που δημιουργήθηκε ύστερα από σχετικό κάλεσμα του Συλλόγου μας.
Ούτε φυσικά μας είχε καθησυχάσει η απόφαση του ΣτΕ (Γενάρης 2017) περί αντισυνταγματικότητας του μέτρου των «52 Κυριακών» του 2014. Από τη μία, η μάχη των εργαζομένων για την Κυριακάτικη αργία, τόσο στο κινηματικό, όσο και στο νομικό πεδίο, δεν πρέπει να περιορίζεται σε έναν αριθμό Κυριακών (πχ. εναντίωση για τις 52 και όχι και για τις 8 Κυριακές), σύμφωνα με ό,τι μπορεί να συμφέρει μια μεγάλη μερίδα εργοδοτών (που εκφράζονται μέσα από την ΕΣΕΕ και τη ΓΣΕΒΕΕ), ούτε και να στηρίζεται σε συμμαχίες με τα κάθε είδους αφεντικά. Από την άλλη, ό,τι κερδίζουμε διασφαλίζεται μόνο μέσα από τη συνέχεια και το δυνάμωμα των αγώνων μας. Άλλωστε, το γεγονός ότι εξακολουθεί να έχει ισχύ ο νόμος για τις «8 Κυριακές», αλλά και η πρόσφατη νομοθέτηση των «32 Κυριακών» (για την οποία επίσης έχει γίνει προσφυγή -και πλέον και εκδίκαση- στο ΣτΕ και σε μισό χρόνο αναμένεται να βγει η όποια απόφαση) αποδεικνύουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να νομοθετεί ακόμα και κόντρα στο Σύνταγμα, του «υπέρτατου» για αυτήν νόμο.
Από την πλευρά μας, έχοντας αποφασίσει να δώσουμε συνέχεια στον αγώνα μας αυτό, προχωράμε σε απεργία στον κλάδο μας για την Κυριακή 1 Απρίλη, όπως και για την Κυριακή 6 Μάη. Και κάπως έτσι είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε και για τις αμέσως επόμενες Κυριακές (Μάης-Οκτώβρης) για όσα μαγαζιά του κλάδου μας επιχειρήσουν να είναι ανοιχτά, βασιζόμενοι βέβαια στην οργή και τη θέληση για έμπρακτη αντίσταση που θα εκφραστεί από τους ίδιους τους συναδέλφους μας στα μαγαζιά αυτά.
Επίσης, καλούμε την ΟΙΥΕ να κηρυξει άμεσα απεργία για τις δυο αυτές προσεχείς Κυριακές για όλο τον κλάδο του εμπορίου σε πανελλαδικό επίπεδο, ώστε να μπορεί να δοθεί η μάχη αυτή με όσο το δυνατό καλύτερους όρους, με καλή προετοιμασία και σε ευρεία κλίμακα. Παράλληλα, καλούμε το σύνολο των κλαδικών κι επιχειρησιακών σωματείων του εμπορίου να κηρύξουν απεργίες και να οργανώσουν αγωνιστικές κινητοποιήσεις για τις Κυριακές που μας επιβάλλεται να πάμε για δουλειά, ώστε να δώσουμε όλοι μαζί και συντονισμένα τη μάχη αυτή.
Πίσω μας λοιπόν έχουμε πλέον έναν πολύχρονο αγώνα, με σημαντικές μάχες μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς μας, τόσο στο κέντρο της Αθήνας όσο και σε διάφορες πόλεις και γειτονιές. Με απεργίες και απεργιακές περιφρουρήσεις, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, αλλά και με καταστολή, διώξεις και καταδίκες. Δίνοντας το αγωνιστικό παρών κάθε φορά (…άρα και κάθε Κυριακή), που επιχειρούνταν η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Μέσα από τον αγώνα αυτό έχουν γίνει σταθερά βήματα προς την κατεύθυνση της οργάνωσής μας, της συλλογικοποίησης των ίδιων των συναδέλφων από τον κλάδο του εμπορίου και της ανάδειξης μιας σειράς ζητημάτων (και πέραν αυτού της Κυριακάτικης αργίας) από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων.
Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας και βασιζόμενοι στις δικές μας πλάτες και με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στο Σύλλογό μας να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Επίσης αναγκαίος είναι και ο συντονισμός των εργατικών σωματείων στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.
Ούτε 52, ούτε 32, ούτε κι 8! Καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά! Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά.
Άμεση νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.
Δεν λείπουν οι ώρες για να ψωνίζουμε. Λείπουν τα φράγκα και οι ώρες για να ζήσουμε.
Αυξήσεις στους μισθούς – Λιγότερη δουλειά
Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας σύμφωνες με τις ανάγκες μας
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής
ΠΗΓΗ: ergasianet.gr
Η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας στο έδαφος της κοινωνικής καταστροφής
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Από τον Ανέστη Ταρπάγκο
Μπαίνουμε ήδη στην τέταρτη χρονιά, από το 2014 μέχρι σήμερα, όπου οι ισολογισμοί των 22.500 ιδιωτικών επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της ελληνικής οικονομίας που είναι καταχωρημένοι στη βάση δεδομένων της ICAP, εμφανίζουν ανοδική πλέον τάση των κερδοφόρων αποτελεσμάτων τους. Κι’ αυτό αφήνοντας πίσω πλέον την πρώτη εξαετία της κρίσης υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου στην ελληνική οικονομία και διεθνώς, όπου η αποδοτικότητα της επιχειρηματικής δραστηριότητας είχε φτάσει στο ναδίρ, σωρεύοντας υπερμεγέθεις ζημίες, εξ αιτίας ακριβώς της εγγενούς φύσης της κρίσης του ελληνικού καπιταλισμού.
Η επεξεργασία και δημοσιοποίηση των πλέον πρόσφατων αποτελεσμάτων [ICAP «Εξέλιξη οικονομικών μεγεθών 10.696 ελληνικών επιχειρήσεων με δημοσιευμένους ισολογισμούς χρήσης 2016 / 2015»], είναι καταλυτική από κάθε άποψη, καταγράφοντας πλέον την οριστική μετάβαση του ελληνικού κεφαλαίου στον ορίζοντα μιας πολυσήμαντης ανάκαμψης της κερδοφορίας, παρόλη την σχετική στασιμότητα των υπολοίπων επιχειρηματικών μεγεθών, στο σύνολο των μεγάλων κλάδων της ελληνικής οικονομικής δραστηριότητας.
Υπερμεγέθης κερδοφορία με παρατεταμένη στασιμότητα
Έτσι στο σύνολο των μισών καπιταλιστικών επιχειρήσεων της χώρας καταγράφεται στους ισολογισμούς τους του 2016 σε σχέση με την προηγούμενη οικονομική χρήση του 2015, μια αύξηση της κερδοφορίας τους από τα 2.193 εκατομμύρια ευρώ στα 3.784 εκατομμύρια ευρώ, πράγμα που υποδηλώνει μια φαντασμαγορική πραγματικά ποσοστιαία εκτίναξη στο επίπεδο του 73%. Και αντίστοιχα τα μικτά τους κέρδη αυξήθηκαν κατά 6% περνώντας από τα 24.013 εκατομμύρια ευρώ στα 25.486 εκατομμύρια ευρώ, οδηγώντας εξ αυτού του λόγου στην πολυσήμαντη βελτίωση του συνολικού λειτουργικού αποτελέσματος κατά 46%, ενώ και τα συνολικά κέρδη EBITDA αυξήθηκαν από τα 10.275 εκατομμύρια ευρώ στα 11.938 εκατομμύρια ευρώ (αύξηση κατά 16%). Δεν είναι τυχαίο που η πρώτη ολοκληρωμένη επιχειρηματική οικονομική χρήση του ελληνικού καπιταλισμού με τέτοια αποτελεσματικότητα στην καπιταλιστική αποδοτικότητα συμπίπτει με την οικονομική διαχείριση της μνημονιακής πραξικοπηματικής διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (πραξικοπηματικής κατά το ότι καταπάτησε την πλειοψηφική λαϊκή εντολή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, μετατρέποντας το συντριπτικό 62% του «όχι» των λαϊκών τάξεων στο «ναι» των αστικών δυνάμεων).
Και το πολύ σημαντικό ζήτημα είναι ότι αυτή η αθροιστική εκτίναξη της κερδοφορίας του κεφαλαίου δεν πραγματοποιήθηκε με μιαν αντίστοιχη οικονομική ανάπτυξη που παρέμενε αναιμική και με αρνητικό πρόσημο, δεν υλοποιήθηκε με τεχνολογικούς εκσυγχρονισμούς, δεν συνοδεύτηκε από την παραγωγή νέων προϊόντων, δεν μεταφράστηκε με το άνοιγμα και το κέρδισμα νέων αγορών. Και πραγματικά στην ίδια περίοδο 2016 / 2015 τα καθαρά πάγια (οι περίφημες «επενδύσεις») των 10.696 επιχειρήσεων παρέμειναν στάσιμα στα 122.833 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ο κύκλος εργασιών (τζίρος) αυξήθηκε μόνον κατά 3% από τα 113.697 εκατομμύρια ευρώ στα 117.322 εκατομμύρια ευρώ. Βέβαια αυτά τα μεγέθη χαρακτηρίζουν τους μεγάλους τομείς της ελληνικής παραγωγής (μεταποίηση, εμπόριο, ενέργεια, μεταφορές επικοινωνίες, υπηρεσίες), ενώ κατά πολύ μικρότερη είναι η συμβολή των υπολοίπων τομέων (γεωργίας, ορυχείων, κατασκευών, επισιτισμού).
Να λοιπόν αφετηριακά ποιο είναι το «θαύμα» της μνημονιακής πολιτικής και της κερδοφορίας του ελληνικού κεφαλαίου : Χωρίς την συνδρομή των παραμέτρων νέων επενδύσεων, διεύρυνσης του τζίρου, τεχνολογικής ανανέωσης, επέκτασης κλπ. να κατορθώνει να επιτυγχάνει προσαύξηση των καθαρών κερδών και του λειτουργικού επιχειρηματικού αποτελέσματος κατά 73% σε μια και μόνον οικονομική χρήση. Μέγιστο άρα το πολιτικό και οικονομικό επίτευγμα για την αστική τάξη και το τρίγωνο των μνημονιακών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), να επιτυγχάνουν με τα ατελεύτητα μέτρα των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων (2010 – 17) της αποψίλωσης των μισθών, της αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων, της υψηλής σταθερής ανεργίας, της υπέρ-φορολόγησης, της υποβάθμισης και ιδιωτικοποίησης των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών, της κατακρεούργησης των συντάξεων κλπ., πλήρη ανάκαμψη της επιχειρηματικής κερδοφορίας απλούστατα χωρίς «καμία ανάπτυξη». Κι’ αυτό να επιτυγχάνεται με την αποκλειστική μεταφορά του εργατικού λαϊκού εισοδήματος στους έλληνες καπιταλιστές, ενώ ένα άλλο μέρος του μεταβιβάζεται για την εξυπηρέτηση του χρέους της αστικής τάξης στο ευρωπαϊκό τοκογλυφικό κεφάλαιο. Για ποιά «ανάπτυξη» γίνεται λόγος όταν εν μέσω βαθειάς οικονομικής ύφεσης ο μόνος δείκτης που «ευημερεί» είναι η καπιταλιστική κερδοφορία με την αυταρχική επιβολή αναδιανομής εισοδήματος από την εργατική τάξη στο κεφάλαιο…
Βέβαια αυτά δεν σημαίνουν ότι ο ελληνικός καπιταλισμός έχει κατορθώσει να υπερβεί την κρίση υπερσυσσώρευσης που τον έχει πλήξει : Μπορεί το 63% των επιχειρήσεων του εταιρικού τομέα της οικονομίας να έχει εισέλθει στις λεωφόρους της κερδοφορίας, το υπόλοιπο όμως 37% συνεχίζει να βρίσκεται στην τροχιά της ζημιογόνου επιχειρηματικής δραστηριότητας. Αν τώρα πάρουμε μόνον το σύνολο των κερδοφόρων εταιριών του 2016 / 2015 τότε διαπιστώνουμε ότι οι 6.759 από τις 10.696 επιχειρήσεις του δείγματος της βάσης δεδομένων της ICAP, εμφανίζουν κερδοφορία κατά πολύ υψηλότερη (αν τις απομονώσουμε από τις υπόλοιπες 3.937 που είναι ζημιογόνες), που φτάνει στο επίπεδο των 6.726 εκατομμυρίων ευρώ, διπλάσιο του συνόλου, εφόσον δεν παίρνονται υπόψη οι ζημιογόνες εταιρίες. Και μάλιστα αν αναχθούμε στο σύνολο των μονάδων του εταιρικού τομέα της οικονομίας (22.500 εταιρίες της βάσης δεδομένων), η τελική κερδοφορία που προκύπτει είναι της τάξης των 13.923 εκατομμυρίων ευρώ, επίπεδο που προσεγγίζει την αποδοτικότητα πλέον του ελληνικού κεφαλαίου στα προ της κρίσης επίπεδα της δεκαετίας του 2000.
Ακύρωση των μνημονίων = απαρχή σοσιαλιστικής μετάβασης
Ολόκληρη άρα η φιλολογία που αναπτύσσεται περί της θρυλούμενης «ανάπτυξης», κι’ αυτό από διάφορες πλευρές του πολιτικού φάσματος, ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων των τριών μνημονίων, αποδεικνύεται ανυπόστατη και φαντασιακή, ενώ το μόνο οικονομικό μέγεθος που επιδιώχθηκε και επιζητείται να αναπτυχθεί είναι η κερδοφορία του κεφαλαίου. Κι’ αυτό μάλιστα με μοναδικό ταξικό όπλο των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων την βίαιη αναδιανομή πλούτου από την μισθωτή εργασία προς τον επιχειρηματικό κόσμο. Αυτό το «μοντέλο ανάπτυξης» επιδιώκεται σήμερα να σταθεροποιηθεί, με την διατήρηση σε ισχύ των εκατοντάδων εφαρμοστικών μνημονιακών νόμων, πέραν των φληναφημάτων περί προσέλκυσης ξένων άμεσων επενδύσεων, οι οποίες το μόνον ενδιαφέρον που εκδηλώνουν είναι για την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων μονοπωλιακών επιχειρήσεων, με έτοιμες υποδομές δημόσια χρηματοδοτημένες, με εξειδικευμένη τεχνογνωσία και εξασφαλισμένο κύκλο εργασιών (εφόσον πρόκειται για μονοπωλιακές δραστηριότητες), χωρίς την ανάληψη κανενός είδους επιχειρηματικού ρίσκου.
Αν με τις μνημονιακές πολιτικές και τις αναδεικνυόμενες σήμερα μετά – μνημονιακές προοπτικές (επιμονή στη συνέχιση των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων) επέρχονταν μια ορισμένη αντιστροφή της πορείας των πραγμάτων, δηλαδή διευρύνονταν η παραγωγική δραστηριότητα, αυξάνονταν ο κύκλος εργασιών των επιχειρήσεων, ενισχύονταν οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, και έτσι συνολικά η εξέλιξη του ΑΕΠ έπαιρνε μια σαφή ανοδική πορεία, επιφέροντας παράλληλα τη μείωση της ανεργίας (με την δημιουργία θέσεων εργασίας 8ωρης απασχόλησης, αυξημένων μισθών συλλογικών συμβάσεων και αορίστου χρόνου, και όχι μερικής και προσωρινής απασχόλησης), τότε λογικά θα προέκυπτε και μια ορισμένη αύξηση της αποδοτικότητας του κεφαλαίου και της αντίστοιχης επιχειρηματικής κερδοφορίας. Κάθε άλλο παρά αυτό συμβαίνει : Ο ελληνικός καπιταλισμός ζει και αναπαράγεται όχι από την εξέλιξη αυτών των οικονομικών παραμέτρων, αλλά αποκλειστικά από αυτή τη συνεχή ροή εισοδήματος από τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο, πράγμα που αποκλειστικά ερμηνεύει το ποσοστό αύξησης της κερδοφορίας κατά 73%, με στάσιμο σχεδόν το ενεργητικό και τον τζίρο της επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Γι’ αυτό το λόγο και οι προσανατολισμοί που αναπτύσσονται στο εσωτερικό ορισμένων αριστερών δυνάμεων που θέτουν στο επίκεντρο της πολιτικής τους γραμμής την επίτευξη μιας «αναπτυξιακής άνοιξης», με εθνικά ανεξάρτητα και πατριωτικά περήφανα χαρακτηριστικά, μια «παραγωγική ανασυγκρότηση» της οικονομίας, (πράγμα στο οποίο η ίδια η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αφιερώνει τόσα περιφερειακά «αναπτυξιακά» συνέδρια), μια στήριξη και ενίσχυση του μικρομεσαίου επιχειρηματικού κεφαλαίου, ως προϋπόθεση μιας πολιτικής κοινωνικής δικαιοσύνης, αστοχούν ως προς τις επιδιώξεις τους και εμφανίζουν σαφή ανακολουθία στη λογική τους. Αυτή η λογική της πρωταρχικότητας της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, που ταλάνισε αφόρητα το εργατικό κομμουνιστικό κίνημα του 20ου αιώνα (και συνεχίζει να το κάνει και σήμερα), στην καλύτερη περίπτωση καταλήγει στην αναπαραγωγή λειτουργίας μορφών ενός κρατικού ή και ταυτόχρονα ιδιωτικού καπιταλισμού (τα παραδείγματα του σοβιετικού και του κινεζικού υποδείγματος είναι καθοριστικά), και σε καμία περίπτωση δεν απολήγει στον στόχο της κοινωνικής δικαιοσύνης που δηλώνεται ότι υποστηρίζεται.
Μόνον η ριζική αναδιανομή αυτής της καπιταλιστικής κερδοφορίας που έχει ανακάμψει, με την ακύρωση του συνολικού φάσματος των εφαρμοστικών νόμων των μνημονίων, είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην βασική και θεμελιακή ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών αναγκών, που έχουν πληγεί και αποψιλωθεί από τις νεοφιλελεύθερες αναδιαρθρώσεις. Αυτός ο κεντρικός πολιτικός στόχος της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος, εκφεύγει από το πεδίο της λογικής της πρωταρχικής ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, και βρίσκεται στην τροχιά της στρατηγικής μετασχηματισμού των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής που αντιπροσωπεύει και τον υπαρξιακό λόγο υπόστασης του κινήματος της εργατικής χειραφέτησης. Ωστόσο αυτό θέτει τα ζητήματα σε εντελώς διαφορετική βάση, δίνοντας την έμφαση στην ανάδειξη σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής ως προϋπόθεσης για την πλήρη δημιουργική απελευθέρωση των παραγωγικών δυνάμεων.
Μια τέτοια αντικαπιταλιστική προοπτική στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, που επιζητεί την ανατροπή της τάξης των «memorandum perennis», είναι φανερό ότι δεν μπορεί να συμβαδίσει με την ταυτόχρονη παραγωγική απογείωση της εθνικής οικονομίας, του καπιταλιστικού παραγωγικού συστήματος. Κι’ αυτό γιατί ο σύγχρονος ελληνικός καπιταλισμός, αφού είδε την κερδοφορία του να εκσφενδονίζεται στα τάρταρα στα 2010 εξ αιτίας της εγγενούς του κρίσης υπερσυσσώρευσης, φρόντισε και κατόρθωσε να επιβάλει, από κοινού με τα όργανα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και σε διαπλοκή με τον εθνικό δανεισμό και τη λειτουργία της ευρωζώνης, τα τρία αλλεπάλληλα μνημόνια, προκειμένου να εξασφαλίσει τους όρους της αναπαραγωγής του, και αν όχι της ανάπτυξης, τουλάχιστον της ανάκαμψης της κερδοφορίας του. Συνεπώς το πριόνισμα των τριών θεμελιωδών μνημονιακών πυλώνων του συστήματος αστικής κυριαρχίας, σε σημαντικό βαθμό οδηγεί στην κατάργηση των προϋποθέσεων κερδοφόρας αναπαραγωγής του (νέες μορφές συσσώρευσης ζημιών, μαζικές εκκαθαρίσεις επιχειρήσεων κλπ. δηλαδή τάσεις αστικής οικονομικής κατάρρευσης).
Γίνεται δηλαδή αντιληπτό ότι μια ριζοσπαστική αντιμνημονιακή πολιτική, που εκ της φύσεώς της έχει αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, δεν μπορεί παρά να προσλάβει ευθέως μια σοσιαλιστική φυσιογνωμία καθολικής παραγωγικής αναδιοργάνωσης με βάση τα κριτήρια ικανοποίησης των ζωτικών λαϊκών αναγκών, παραγωγικής διαχείρισης των ίδιων των εργατικών συλλογικοτήτων, γενικευμένου κοινωνικού ελέγχου, παραγκωνισμού της λειτουργίας των ανταγωνιστικών διαδικασιών, εγκαθίδρυσης της δημοκρατικής εξουσίας των εργαζομένων τάξεων κ.ά. : Σχετικά μ’ αυτή την αναγκαιότητα δεν μπορεί να υπάρχει καμία πολιτική αυταπάτη. Ανάμεσα στη σημερινή συγκυρία της ανάκαμψης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και της παράλληλης κοινωνικής εξαθλίωσης και στην αποκατάσταση μιας κοινωνικής δικαιοσύνης δεν μπορεί να διαμεσολαβούν κάποια «στάδια» επιχειρηματικής ανάπτυξης εθνικού ανεξαρτησιακού χαρακτήρα : Μόνον ένα ενδιάμεσο σοσιαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα μπορεί να έχει οργανική θέση. Ούτε κάτι περισσότερο (εδώ και τώρα «κομμουνισμός»), ούτε κάτι λιγότερο (παραπομπή του σοσιαλισμού στις ελληνικές καλένδες).
ΠΗΓΗ: ergasianet.gr
Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.
«Η Ελλάδα έχει αναβαθμιστεί, έχει ρόλο στα τεκταινόμενα» δήλωσε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξή του μετά τη σύνοδο της ΕΕ κάτι που παλαιότερα πριν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κανείς δεν το είχε ισχυριστεί τόσο ωμά.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα αποτελεί μια σαφέστατη στροφή σε αντιδραστική σαφώς κατεύθυνση ακόμα και σε σχέση με τη μέχρι σήμερα ακολουθούμενη ατλαντική πολιτική στα πλαίσια του «ανήκoμεν στη δύση».
Μια εξήγηση η οποία διατυπώνεται συγκρατημένα και με περίτεχνο τρόπο, είναι ότι η χώρα ευθυγραμμίζει τα συμφέροντα της με αυτά των ισχυρών για να αντιμετωπίσει τους όποιους κινδύνους διατρέχει, να λύσει τα πιο οξυμένα προβλήματα της και να επωφεληθεί από τις ευκαιρίες που δημιουργεί η νέα κατάσταση και τα δεδομένα που ο ιμπεριαλισμός διαμορφώνει.
Υπάρχει όμως, μπορεί να υπάρξει, πραγματική αντιστοίχιση των συμφερόντων Ελλάδας και ΗΠΑ, Κύπρου και ΗΠΑ; Μπορούν να συμπέσουν τα συμφέροντα μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα με αυτά των ΗΠΑ; Κι ακόμη περισσότερο πρέπει να μπει η Ελλάδα με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο στην υπηρεσία των ΗΠΑ, να συνθλιβούν λαοί, να κατακρεουργηθούν χώρες, να κυριαρχήσουν απόλυτα για να ελέγξουν για λογαριασμό τους οι πολυεθνικές τους φυσικούς και ενεργειακούς πόρους, τους δρόμους μεταφοράς της ενέργειας, τις αγορές και συνολικά την περιοχή, συντρίβοντας κάθε αντίσταση και μάλιστα με κίνδυνο να πυροδοτηθεί ένας γενικευμένος πόλεμος; Μετά από μια τέτοια εξέλιξη, υπάρχει προοπτική για τους μικρούς λαούς, τις μικρές χώρες, τα λαϊκά κινήματα, τις ομαλές εξελίξεις και το καλύτερο αύριο της περιοχής; Μπορούν, σε τελική ανάλυση, τα συμφέροντα μιας μικρής χώρας και κυρίως του λαού της να αντιστοιχηθούν με τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών χωρών;
Πόση αξία έχουν οι κυβερνητικές διακηρύξεις ότι η Ελλάδα είναι φιλειρηνική χώρα, ότι δεν διεκδικεί τίποτε και από κανένα, ότι είναι πυλώνας σταθερότητας, όταν στρατεύεται τόσο απροκάλυπτα στην προώθηση των σχεδίων και στη δράση του ιμπεριαλισμού, έστω και αν έχει απέναντί της την επιθετικότητα της «συμμάχου» Τουρκίας;
Η πολιτική αυτή βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και την αστική αντιπολίτευση. Το πρόβλημα της αντιπολίτευσης και κυρίως της ΝΔ είναι ότι η κυβέρνηση αναδεικνύεται ατλαντικότερη και πιο φιλοϊμπεριαλιστική απ' ότι οι προηγούμενες κυβερνήσεις γι’ αυτό και αποσπά τα εύσημα και τη στήριξή τους. Πιο ανοιχτά και πιο απροκάλυπτα, χωρίς κανένα δισταγμό η «αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπηρετεί τους αμερικανούς, την ΕΕ και τα συμφέροντα τους.
Τι μένει για να συγκρουστούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση; Μόνο τα θέματα επί της διαδικασίας. Αν η κυβέρνηση ιεραρχεί ως πρώτη προτεραιότητα το θέμα των Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται στις τουρκικές φυλακές, αν ανοίγει όλα τα θέματα των σχέσεων της χώρας μας με τις γειτονικές ταυτόχρονα ή κλιμακωτά, ποιος είναι πιο υπεύθυνος και ικανός και πάει λέγοντας.
Ιστορικά, να σημειώσουμε ότι όσες φορές η Ελλάδα ανοιχτά στρατεύτηκε και υπηρέτησε τα επιθετικά σχέδια και στις πολεμικές επιχειρήσεις του ιμπεριαλισμού, πλήρωσε πολύ ακριβά το μάρμαρο. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τη μικρασιατική καταστροφή, την κυπριακή τραγωδία, οι οποίες δεν είναι πολύ μακριά για να ξεχαστούν. Επιπλέον ας θυμηθεί τη «συμμαχική» βοήθεια για να ξεπεράσει η χώρα τη μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση της στις μέρες μας.
Οι πρόθυμοι, οι υποτελείς δεν απολαμβάνουν και της μεγαλύτερης προστασίας και εμπιστοσύνης στις συνθήκες κυριαρχίας των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και του ανελέητου ανταγωνισμού.
Σε κάθε περίπτωση ο ελληνικός λαός δεν θα βγει κερδισμένος τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, ενδεχομένως και να αντιμετωπίσει και άμεσα πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τα σημερινά, ακόμη και τραγωδίες.
Ο αγώνας του λαού εναντίον της ιμπεριαλιστικής δράσης και εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να ενταθεί. Τώρα είναι η ώρα για ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό αντιπολεμικό κίνημα που θα συσπειρώσει ευρύτερα τον ελληνικό λαό και θα δημιουργήσει νέα δεδομένα.
ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr
Συνέντευξη Α. Δραγανίγου: Αντικαπιταλιστικό το αναγκαίο μέτωπο σήμερα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Συνέντευξη του Αντώνη Δραγανίγου, μέλους της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ του ΝΑΡ στον τόμο 23 του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη» (Σεπτέμβρης 2017) που είχε κεντρικό θέμα το «Μέτωπο της Αριστεράς»:
Ερώτηση 1.: Καθώς η κρίση και η άγρια λιτότητα συνεχίζονται αμείωτες, στη μέση της θητείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το ζήτημα του Μετώπου των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής - αντιμνημονιακής Αριστεράς έρχεται εκ των πραγμάτων στο προσκήνιο. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η γενική τοποθέτηση του ζητήματος σήμερα;
- Απάντηση: Μετά και την υπογραφή του σφαγιαστικού 4ου μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, το ζήτημα της συσπείρωσης δυνάμεων για την ανατροπή της πολιτικής και της κυβέρνησης «από κάτω και από αριστερά», με στόχο να μην εφαρμοστούν ποτέ τα ψηφισμένα μέτρα της δεύτερης αξιολόγησης, γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό.
Ιδιαίτερα σήμερα που το τεράστιο ζήτημα κοινωνικής επιβίωσης συνδέεται άρρηκτα με το δημοκρατικό δικαίωμα του λαού να αποφασίζει για το μέλλον του ενάντια στο καθεστώς επιτροπείας και τον ολοκληρωτισμό του πολιτικού συστήματος, και την υπεράσπιση της ειρήνης ενάντια στην όξυνση των αστικών ανταγωνισμών και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.
Η ανατροπή αυτή προϋποθέτει μια μεγάλη συγκέντρωση δυνάμεων πρώτα από όλα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα. Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού και ευρύτερα του λαϊκού κινήματος, το ξεπέρασμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, η δημιουργία νέων συνδικάτων που να καλύπτουν την ελαστική εργασία και την νέα εργατική βάρδια, η ανασυγκρότηση των υπαρχόντων πάνω σε ταξική βάση και ο οριζόντιος συντονισμός των πρωτοβάθμιων σωματείων και άλλων εργατικών και λαϊκών συλλογικοτήτων στην κατεύθυνση ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα είναι ο πρώτος όρος για να συγκροτηθεί μια άλλη αριστερά!.
Σε αυτή την κατεύθυνση κρίσιμο ζήτημα είναι η κοινή δράση όλων των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς, της αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής αριστεράς, της ΛΑΕ, του ΚΚΕ, για την οικοδόμηση ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης ανατροπής. Μιας κοινής δράσης που θα ενώνει και θα εμπνέει σε ένα αγώνα διαρκείας, σε ένα νέο κύμα ανυπακοής και ανατροπής ξεκόβοντας αποφασιστικά από την λογική, και την πρακτική ήττας του υποταγμένου συνδικαλισμού.
Παράλληλα απαιτείται αναμφίβολα να προχωρήσει η συσπείρωση πολιτικών δυνάμεων, η ριζική αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στο ευρύτερο λαϊκό, αριστερόστροφο, αντιμνημονιακό ρεύμα, σε βάρος του αστικά μεταλλαγμένου μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ και υπέρ ενός πολιτικού μετώπου των δυνάμεων που παλεύουν για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθεί το κεφάλαιο για το ξεπέρασμα της ιστορική του κρίσης σε βάρος των λαών, ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την πολεμική απειλή.
Αυτό σημαίνει αγώνα για την κατάργηση των μνημονίων, για την έξοδο από την ΕΕ, την διαγραφή του χρέους. Σημαίνει ρήξη με την αστική τάξη στην χώρα μας και συνολικά τον καπιταλιστικό μονόδρομο, δηλαδή άμεσα μέτρα μείωσης της εκμετάλλευσης (αυξήσεις στους μισθούς, μείωση του χρόνου εργασίας, εθνικοποίηση επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας), μέτρα που κλονίζουν την δύναμη του κεφαλαίου και ανοίγουν τον δρόμο για την κατάργησή του.
Απαιτείται, με άλλα λόγια, ένα μέτωπο όλων των δυνάμεων που υπερβαίνουν τις «κευνσιανές» λύσεις φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού. Ένα αντικαπιταλιστικό μέτωπο.
Ερώτηση 2.: Η προγραμματική βάση έμπαινε πάντα σε πρώτο πλάνο σε συζητήσεις για τη συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς στη χώρα μας, πολύ συχνά όμως έμεναν στο περιθώριο οι στρατηγικές προοπτικές της. Πώς μπαίνουν αυτά τα ζητήματα σήμερα;
- Απάντηση: Αυτό που έχουμε σήμερα απέναντί μας είναι η βαθιά, ιστορική, δομική κρίση του καπιταλισμού. Αυτή η βαθιά κρίσηυπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου μπορεί να ξεπεραστεί τελικά είτε με την καταστροφή του κεφαλαίου, σαν κοινωνική σχέση, από την εργαζόμενη πλειοψηφία, είτε με μια γιγαντιαία καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, και πρώτα από όλα της πρώτης παραγωγικής δύναμης, της εργαζόμενης πλειοψηφίας, για να ξαναπάρει μπρος πάνω στα ερείπια η καπιταλιστική παραγωγική μηχανή.
Η κρίση αυτή παίρνει καθολικά χαρακτηριστικά και διαφορετικές μορφές ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων, την ιστορία και τις ειδικές συνθήκες σε κάθε περιοχή. Εκδηλώνεται σαν κρίση της αστικής δημοκρατίας, όπως αυτή οικοδομήθηκε την μεταπολεμική περίοδο, και συνολική στροφή στην πολιτική αντίδραση καθώς η περίοδος της «συναίνεσης έλαβε τέλος». Εκδηλώνεται σαν κρίση των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων, όπως της ΕΕ και των μορφών της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, στο έδαφός της οποίας αναδύονται νέα κινήματα αυτοκαθορισμού, αλλά και εθνικιστικά και αντιδραστικά ρεύματα. Η προσπάθεια καπιταλιστικής υπέρβασης της κρίσης υπονομεύει την ζωή πάνω στον πλανήτη επιταχύνοντας την «εποικισμό της φύσης» και την περιβαλλοντική καταστροφή. Και τέλος, και πάνω από όλα, εντείνονται τα πολεμικά μέτωπα, που παίρνουν πλέον υπερτοπικά χαρακτηριστικά και οι ασύλληπτες πολεμικές δαπάνες και προετοιμασίες από όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ότι η στρατηγική προοπτική σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι η συνολική επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό, δηλαδή με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, το κράτος και τις ολοκληρώσεις του, η αντικαπιταλιστική επανάσταση, το άνοιγμα του ιστορικού δρόμου για μια νέα σοσιαλιστική και κομμουνιστική προοπτική.
Η στρατηγική αυτή προοπτική δεν ταυτίζεται με την σημερινή τακτική, αλλά την καθορίζει. Αποτελεί την πυξίδα και το μέτρο της επαναστατικής τακτικής. Δεν μπορεί για παράδειγμα στρατηγικά να θέτει κάποιος το ζήτημα της επανάστασης και τακτικά να βολοδέρνει διαρκώς, για δεκαετίες σε διάφορα αντινεοφιλελεύθερα, αντιμνημονιακά, ρεφορμιστικά σε τελική ανάλυση μέτωπα, που ο ορίζοντάς τους δεν ξεπερνάει διάφορες μορφές φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού.
Ερώτηση 3.: Η σχέση Μέτωπο - κινήματα, της σύνδεσης του «από πάνω» με το «από κάτω», είναι επίσης ένα θέμα κομβικής σημασίας, όπως είναι και το θέμα της εξεύρεσης των κατάλληλων οργανωτικών μορφών οικοδόμησης ενός Μετώπου. Τι μας διδάσκει η ιστορική εμπειρία;
- Απάντηση: Η σχέση του αναγκαίου, στην προκειμένη περίπτωση του αντικαπιταλιστικού μετώπου, με το κίνημα από την μια και με το κόμμα από την άλλη αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα που έχει να λύσει η αριστερά.
Το αντικαπιταλιστικό μέτωπο για να είναι πραγματικό και όχι μια γραφειοκρατική καρικατούρα πρέπει να συμπυκνώνει πολιτικά, κοινωνικές και κινηματικές διεργασίες σε ένα ανώτερο προγραμματικό επίπεδο. Οι «στρατηγοί χωρίς στρατό», που κάνουν «μέτωπα» ερήμην της τάξης –έστω της πρωτοπορίας της και της κοινωνίας δεν συμβάλλουν σε αυτό. Φυσικά όταν μιλάμε για κίνημα εννοούμε πάντα ένα ταξικά ανασυγκροτημένο, εργατικό και λαϊκό κίνημα με τις δικούς του στόχους και μορφές που θα παλεύει για την προοπτική της εργατικής τάξης και όχι για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.
Επίσης η προοπτική και η σταθερότητα του μετώπου εξαρτάται από την ανάπτυξη και τελικά την ηγεμονία των κομμουνιστικών ιδεών στο εσωτερικό του.
Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η μετωπική πολιτική προωθείται και «από πάνω» και «από κάτω». Οι οργανωτικές του μορφές ποικίλλουν ανάλογα με τις συνθήκες. Υπάρχει όμως ένα καθοριστικό στοιχείο, της δημοκρατίας!! Όπως έδειξε και η περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ (ακόμα και η περίπτωση του ΕΑΜ παλιότερα) αν δεν υπάρχει οργάνωση, ώστε να μπορεί να υπάρχει και αποφασιστική δημοκρατία των αγωνιστών στην βάση τότε τις κρίσιμες στιγμές οι ηγετικές ομάδες επιβάλλονται ενάντια στην θέληση της πλειοψηφίας της βάσης ακόμα και ενάντια στην θέληση της συλλογικής ηγεσίας. Αυτό έγινε και στην Βάρκιζα και στα μνημόνια. Δυο τραγωδίες για το λαϊκό μας κίνημα.
Ερώτηση 4.: Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένα σχήμα ΛΑΕ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Πλεύση Ελευθερίας και άλλων ομάδων του αριστερού αντικαπιταλιστικού - αντιμνημονιακού χώρου θα συγκέντρωνε ένα αξιόλογο ποσοστό. Πόσο ρεαλιστική είναι η συγκρότησή του; Ποια θεωρείτε ως κύρια εμπόδια και αντιρρήσεις;
- Απάντηση:Το θέμα δεν είναι αν ένα τέτοιο μέτωπο είναι εκλογικά ρεαλιστικό, αλλά αν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της μάχης.
Πρέπει να αποφύγουμε οπωσδήποτε την «αρχαία σκουριά» της αριστεράς σύμφωνα με την οποία πρώτα διαλέγαμε τον σύμμαχο, συνήθως με κοινοβουλευτικά κριτήρια και εν συνεχεία το «πρόγραμμα» που μπορεί να συμφωνηθεί. Αυτή η μεθοδολογία έχει αποδειχτεί καταστροφική.
Σε ότι αφορά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ το τι θέλει και τι παλεύει διατυπώθηκε ήδη. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτιμά ότι σήμερα είναι αναγκαίο ένα μέτωπο στην βάση του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, που θα επιβληθεί με την δύναμη του εργατικού λαϊκού ξεσηκωμού και του αντικαπιταλιστικού μετώπου με προοπτική την εξουσία και την κυβέρνηση των εργαζομένων.
Η ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣείναι ένα μόρφωμα που παλεύει για την «απελευθέρωση από το μνημονιακό καθεστώς», για την «κοινωνική δικαιοσύνη», την «εξάλειψη της γραφειοκρατίας», «μια νέα σχέση κράτους –πολιτών», για μια «βουλή ανοιχτή στους πολίτες», το «χτύπημα της διαφθοράς» κλπ . Από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί δύο στοιχεία: την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και την «διαγραφή του απεχθούς και επονείδιστου μέρους του χρέους, στην βάση του λογιστικού ελέγχου», ενώ σε όλα τα άλλα στοιχεία είναι δεξιότερα! Πρόκειται επομένως καθαρά για ένα πρόγραμμα αστικού εκσυγχρονισμού, που δεν έχει καμιά σχέση με ρήξη, ούτε καν με την αριστερά, όπως άλλωστε η ίδια η επικεφαλής της διακηρύσσει.
Από την άλλη πλευρά η ΛΑΕ αναδείχνει σαν κρίκο το ζήτημα της εξόδου απ την ευρωζώνη ενταγμένη στο πλαίσιο της «ενίσχυσης της εθνικής παραγωγικής βάσης και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας», που είναι το πρώτο ζήτημα που θέτει σαν στόχο της πολιτικής της. Την εξασφάλιση δηλαδή ενός «κύματος ρευστότητας για «παραγωγικές επενδύσεις και στήριξη κοινωνικών αναγκών» τον «παραγωγικό μετασχηματισμό και την αποδοτική αναδιαμόρφωση της οικονομίας με κοινωνική δικαιοσύνη», κατεύθυνση που εκτός των άλλων περιλαμβάνει την «ανασυγκρότηση των επιχειρήσεων που οι καινοτόμες, τεχνολογικά σύγχρονες, οργανωτικές επιδόσεις τους υποβοηθούν τον δημοκρατικό αναπτυξιακό σχεδιασμό και τον παραγωγικό μετασχηματισμό της οικονομίας», χαρακτηριστικά που προφανώς αντιστοιχούν στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις!. Επιδιώκει «ισοσκελισμένους ή και πλεονασματικούς προϋπολογισμούς», «αλλά και τη γενναία ρύθμιση των δανείων των υπόλοιπων επιχειρήσεωνμετά από σε βάθος διαχειριστικό έλεγχο προσώπων και εταιρειών». Συνδέει το ζήτημα της αύξησης των μισθών με την «ανάκαμψη της παραγωγής», αρνούμενη την εδώ και τώρα αναδιανομή δηλαδή της μείωσης της εκμετάλλευσης.
Πρόκειται για ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα χωρίς ευρώ, που είναι τουλάχιστον ουτοπικό γιατί: πρώτον: διαχωρίζει μηχανιστικά την ευρωζώνη από την ΕΕ ενώ είναι σαφές ότι το ευρύτερο πολιτικό, οικονομικό, δημοσιονομικό πλαίσιο καθορίζεται από την ΕΕ, και εντός του δεν χωράει η παραμικρή αλλαγή. Δεύτερον γιατί προϋποθέτει την συνεργασία του μεγάλου κεφαλαίου –ή τμημάτων του- καθώς σε αυτό ανήκουν οι «καινοτόμες, εξαγωγικές» κλπ επιχειρήσεις που θα εξασφαλίσουν την «παραγωγική ανασυγκρότηση». Και τρίτον γιατί με αυτό το περιεχόμενο είναι δύσκολο να «ξεχωρίσει» από το σχέδιο της «Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων», της αστικής, αντιδραστικής εξόδου από το ευρώ, που αποτελεί σχέδιο τμημάτων της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας και –μετά την σύνοδο της Μάλτας- και επίσημη εκδοχή της ηγεσίας της ΕΕ. Τέταρτον γιατί το περιεχόμενο αυτό ανοίγει τον δρόμο για αναζήτηση συμμαχιών από ξεκάθαρα συντηρητικές δυνάμεις στο πλαίσιο του «αντιμνημονιακού πατριωτικού μετώπου»!.
Δεν υπάρχει λοιπόν πολιτική βάση για μια πολιτική και, επομένως, εκλογική συνεργασία ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΛΑΕ-ΠΛΕΥΣΗ.
Ερώτηση 5.: Αρκετά συχνά ακούγεται στον κόσμο της Αριστεράς ότι οι υφιστάμενες διαφορές ανάμεσα στις δυνάμεις της είναι δευτερεύουσες και ότι η επίκλησή τους χρησιμεύει σαν άλλοθι για την αποφυγή της συνεργασίας. Πόσο αληθεύει αυτό;
- Απάντηση: Σε ότι αφορά τις διαφορές ανάμεσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την ΛΑΕ και την ΠΛΕΥΣΗ, προσπάθησα να απαντήσω με το προηγούμενο ερώτημα. Θα ήθελα να αναφερθώ και στις εκτιμήσεις μας για την πολιτική του ΚΚΕ
Το ΚΚΕ έχει κάνει εδώ και χρόνια μια στροφή η οποία στο 20ο του Συνέδριο εμπεδώθηκε και βάθυνε. Όλους τούς βασικούς άμεσης σημασίας πολιτικούς στόχους της αντιπαράθεσης με την κυρίαρχη τάξη σήμερα, τους μεταθέτει στο αόριστο μέλλον την λαϊκής-εξουσίας οικονομίας, έτσι ώστε ο αγώνας στο σήμερα να περιορίζεται στην οικονομική πάλη για την βελτίωση της θέσης των εργαζόμενων, χωρίς αμφισβήτηση του συστημικού πλαισίου. Έτσι στο θέμα της ΕΕ, τάσσεται υπέρ της «οργάνωσης της πάλης με τέτοιο τρόπο ώστε –ο λαός- να διεκδικήσει ταυτόχρονα τα «κλειδιά» της οικονομίας», τον πλούτο που παράγει με το πέρασμα της εξουσίας στα δικά του χέρια.». Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε σύμφωνα με το ΚΚΕ, χειροτέρευση της ζωής των λαϊκών στρωμάτων.
Με τον τρόπο αυτό το ΚΚΕ όχι μόνο χάνει από τα οπτικό του πεδίο την ανάγκη το εργατικό λαϊκό κίνημα να παλέψει σήμερα για απελευθέρωση από τα δεσμά της ΕΕ, αλλά και αντιμάχεται την δυνατότητα να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων και να επιβληθεί με την δύναμη του εργατικού λαϊκού κινήματος η ρήξη / έξοδος από μνημόνια, ΕΕ και ΕΥΡΩ πράγμα που θα έχει καταλυτικές επιπτώσεις στον συσχετισμό δυνάμεων όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Αντιμετωπίζοντας την έξοδο από την ΕΕ σαν αποτέλεσμα της «λαϊκής εξουσίας και όχι σαν προϋπόθεση της καθιστά ουτοπικά και τα δύο. Με αυτό το σκεπτικό δεν μπαίνει σε πολιτική μάχη σύγκρουσης με ΕΕ-ΕΥΡΩ στο σήμερα ενώ πορεία προς την λαϊκή εξουσία εντός ΕΕ δεν μπορεί προφανώς να υπάρξει.
Οι διαφορές ανάμεσα στις δυνάμεις της αριστεράς δεν αποτελούν ούτε αποτέλεσαν στην ιστορία της άλλοθι. Η ενότητα με βάση τη μία η την άλλη στρατηγική και τακτική αναδείχτηκε σε ζήτημα νίκης και πιο συχνά ήττας του κινήματος και της αριστεράς.
Το ζήτημα είναι ότι ενώ οι ηγεσίες της αριστεράς δεν τολμάνε να ριζοσπαστικοποιήσουν την πολιτική και τον λόγο τους, και να επιλέξουν μια κατεύθυνση της ρήξης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της ΕΕ σε ένα πρωτοπόρο κόσμο της αριστεράς και του κινήματος είναι περίπου αυτονόητο ένα πλαίσιο στόχων, ανατρεπτικού αντικαπιταλιστικού χαρακτήρα και οι αναζητήσεις μιας ενότητας που θα το προβάλλει και θα το παλεύει με συνέπεια γίνονται όλο και πιο μάχιμες.
Το ζήτημα κλειδί λοιπόν είναι η επιλογή όσων πολιτικών δυνάμεων, ρευμάτων και αγωνιστών συμφωνούν με ένα τέτοιο πρόγραμμα αυτό να κάνουν ένα ισχυρό μετωπικό βήμα. Να επιλέξουν άμεσα να κάνουν βήματα πολιτικής συνεργασίας με προοπτική το αντικαπιταλιστικό μέτωπο, ξεπερνώντας ταλαντεύσεις, –δικαιολογημένους ή αδικαιολόγητους σκεπτικισμούς ή αυταπάτες ότι την δύναμη θα μας την δώσει ένα «ευρύτερο» δηλαδή στην πράξη ένα ρεφορμιστικά ηγεμονευόμενο μέτωπο.
Ερώτηση 6.: Από την άλλη μεριά, είναι αρκετά διαδεδομένη και η άποψη ότι ένα ευρύ Μέτωπο θα έχει αναπόφευκτα την τύχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ποια διδάγματα απορρέουν από την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ;
- Απάντηση: Το ζήτημα δεν είναι αν το μέτωπο είναι «ευρύ ή στενό», αλλά πάνω σε ποια πολιτική βάση θα χτιστεί. Διότι πράγματι στο ζήτημα αυτό η εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ είναι δραματικά διδακτική και καμιά προσπάθεια δεν μπορεί να γίνει, αν δεν την πάρει στα σοβαρά υπόψη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τι υποσχέθηκε; Ότι θα καταργήσει τα μνημόνια μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της ΕΕ, σε συμφωνία με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στο πλαίσιο ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, με όχημα μια αριστερή κυβέρνηση. Και τα τρία αυτά στοιχεία τα οποία αποτέλεσαν τον πυρήνα της πολιτικής του πρότασης και της ηγεμονίας του στην αριστερά και το ευρύτερο, λαϊκό, αριστερόστροφο αντιμνημονιακό ρεύμα κατέρρευσαν και είναι ζήτημα ζωής να απορριφθούν για να μην επαναληφθούν.
Κάθε εργαζόμενος σήμερα καταλαβαίνει ότι εντός ευρωζώνης και ΕΕ, με σεβασμό στις συνθήκες τους δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο, παρά να εφαρμόζεις μια σκληρή νεοφιλελεύθερη υπεραντιδραστική πολιτική ενάντια στον ίδιο τον λαό σου.
Κοινωνικό συμβόλαιο με τις δυνάμεις του κεφαλαίου σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει, πρώτα από όλα λόγω της βαθιάς, δομικής και ιστορικού χαρακτήρα καπιταλιστικής κρίσης. Που καθιστά αναπότρεπτη για το κεφάλαιο μια πολιτική βαθιών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων για το ξεπέρασμά της. Αν το κεφάλαιο διέθετε σοσιαλδημοκρατική λύση είχε κόμματα να την εκπροσωπήσουν!
Τέλος η διεκδίκηση μιας «αριστερής κυβέρνησης» μέσα στο πλαίσιo της συνέχειας του αστικού κράτους και των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών από μια πρόταση κοινοβουλευτική αυταπάτης έχει μετατραπεί σε μια επικίνδυνη προοπτική. Οι πραγματικές δυνάμεις της εξουσίας δεν βρίσκονται στον περίβολο του κοινοβουλίου, αλλά στο βαθύ κράτος, τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς του μηχανισμούς, στην «ανεξάρτητη δικαιοσύνη». Βρίσκονται στον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες πραγματικά «πρακτορεία» του ιμπεριαλισμού, στην Φραγκφούρτη και τις Βρυξέλλες, στις αδιαπέραστες δομές και δίκτυα εξουσίας που δημιουργεί ακόμα και μέσα στα πλαίσια το κράτους η ΕΕ (βλ «ανεξάρτητες αρχές»).
Το κύριο λοιπόν δίδαγμα από την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έχουμε ανάγκη από μια αριστερά που με την δύναμη του εργατικού και λαϊκού κινήματος, να διαμορφώσει μια στρατηγική ρήξης με την ΕΕ, τον καπιταλιστικό μονόδρομο, και το αστικό κράτος, διεκδικώντας την πραγματική εξουσία για να αλλάξει πραγματικά την κατάσταση.
Ερώτηση 7.: Πέρα από το μέτωπο, υπάρχει η δυνατότητα ενός εκλογικού συνασπισμού, με διατήρηση της αυτοτελούς έκφρασης των δυνάμεων που θα μετάσχουν σε αυτόν, στο κοινοβούλιο, κ.λπ., το οποίο δεν συζητείται συχνά. Θα βρούμε σχετικές εμπειρίες στο κομμουνιστικό κίνημα στον 20ό αιώνα…
- Απάντηση: Από άποψη αρχών οι εκλογές – και οι εκλογικές συμμαχίες δεν αυτονομούνται από την πολιτική αντίληψη και γραμμή σε κάθε συγκεκριμένη περίοδο. Δεν μπορεί να υπάρχει «μια πολιτική για την περίοδο» και μια «άλλη πολιτική» για τις εκλογές! Το περιεχόμενο και οι δυνάμεις που στην βάση του οποίου χτίζονται οι πολιτικές συμμαχίες χτίζουν και τις εκλογικές.
Στον 20ο αιώνα η εμπειρία από τη μεγάλη πλειοψηφία των εκλογικών συνεργασιών είναι δυστυχώς αρνητική και στη χώρα μας. Ο μεγάλος, ο ενιαίος (με κορμό το ΚΚΕ) ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, με το πρόγραμμα και τις δυνάμεις που συσπείρωσε, οδήγησε στον εκφυλισμό και την ήττα της αριστεράς το 89-90. Σε προηγούμενες περιόδους τα αλλεπάλληλα επεισόδια πολιτικής ουράς της αριστεράς σε αστικά ρεφορμιστικά κόμματα αλλά και οι προτάσεις «δημοκρατικών κυβερνήσεων» την 10ετία του 80 οδήγησαν σε υποχωρήσεις και ήττες. Δραματική για το λαό αποδείχτηκε τελικά ή πολιτικοεκλογική συνεργασία πολλών δυνάμεων που οδήγησε στον ΣΥΡΙΖΑ. Όλες αυτές οι εμπειρίες έχουν καταγραφεί αρνητικά στη συνείδηση των εργαζομένων και των αγωνιστών της αριστεράς.
Για τη μαχόμενη αριστερά το συμπέρασμα πρέπει να είναι ότι οι συμμαχίες που έχουν στόχο είτε τη διαχείριση του αστικού πλαισίου η ακόμα την εκλογική της επιβίωση με είσοδο στην Βουλή και, για το σκοπό αυτό, δεν τολμούν να συγκρουστούν με τις βασικές επιλογές της αστικής τάξης οδηγούνται σε τραγική ήττα.
Αν κοιτάξουμε ακόμα πιο πίσω μπορούμε να μελετήσουμε την λενινιστική πολιτική των πολιτικών και εκλογικών συμμαχιών. Για παράδειγμα στην περίοδο της δημοκρατικής επανάστασης θέτοντας ως βασικό καθήκον την επαναστατική ανατροπή του τσαρισμού με την ηγεμονία του προλεταριάτου αρνήθηκε κατηγορηματικά το «δημοκρατικό μέτωπο» με την αστική τάξη και διαμόρφωσε την τακτική του «αριστερού συνασπισμού» δηλαδή την συμμαχία της εργατικής τάξης με την επαναστατικό μικροαστική δημοκρατία, πάνω στην βάση ακριβώς της πολιτικής πρότασης της επαναστατικής ανατροπής του τσαρισμού ενάντια και στην αστική τάξη. Δυστυχώς αυτή η πολιτική αρχών έχει για πολλά χρόνια χαθεί κα έχει αντικατασταθεί από καιροσκοπικές λογικές, και με πρακτικές τύπου «άλλο η πολιτική και άλλο η εκλογική πρόταση».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιχειρεί να συμβάλει ώστε οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς να υπερβούν στην πράξη την όποια αρνητική ιστορική εμπειρία.. Με την πολιτική πρόταση της για τον κοινό πολιτικό βηματισμό και την πολιτική συνεργασία των αντικαπιταλιστικών αντιιμπεριαλιστικών αντιΕΕ δυνάμεων έχει σαν στόχο να συμβάλλει σε μια πλατιά συσπείρωση δυνάμεων πάνω στην βάση του αναγκαίου πλαισίου πολιτικών στόχων, συσπείρωση που είναι απόλυτα αναγκαία και δυνατή και μπορεί να αποτελέσει ένα νέο σημείο αναφοράς, μια νέα ελπίδα στο λαϊκό και αριστερό κόσμο που δεν το βάζει κάτω.
Ερώτηση 8.: Όσους ανήκουμε στο μαρξιστικό χώρο μας απασχολεί το ζήτημα της πρωτοπορίας, που θέτει επιτακτικά η ίδια τη ζωή. Στο ΕΑΜ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο το ΚΚΕ, με τα θετικά και τα αρνητικά που συνεπαγόταν τότε αυτό, σήμερα όμως το κόμμα αυτό ακολουθεί ένα στείρο σεχταρισμό. Βέβαια, οι εποχές διαφέρουν, είναι όμως ορατός ο κίνδυνος, αν οι άλλες δυνάμεις δεν ανταποκριθούν και κυριαρχήσει ως κατεύθυνση το ΚΚΕ, να έχουμε μια επανάληψη του γερμανικού 1929-33 ή της ελληνικής εμπειρίας του 1936…
- Απάντηση: Ο κίνδυνος είναι τρομακτικός από την επιδρομή του πιο βάρβαρου καπιταλισμού, από την κανιβαλική πολιτική της αστικής τάξης της ΕΕ και των κυβερνήσεων τους. Είναι ακόμα μεγαλύτερος από την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ που φέρνει μνημόνια και κοινωνική καταστροφή και φυσικά ανοίγει διάπλατα τον δρόμο σε δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις.
Το ΚΚΕ φέρει ιστορική η ευθύνη. Ο σεχταρισμός του έχει συγκεκριμένο σκοπό και περιεχόμενο: την άρνηση του πολιτικού ανατρεπτικού αγώνα και της κοινής δράσης για να μπορέσει το κίνημα να σταθεί νικηφόρα στη σύγκρουση αυτή. Παράλληλα αδιέξοδες είναι λογικές που αναπαράγουν ένα «νεοσυριζαίικο» εγχείρημα που αναπόφευκτα θα οδηγήσει στα ίδια αποτελέσματα.
Οι εποχές δεν επαναλαμβάνονται αλλά η ιστορία μας διδάσκει πολλά..
Απαιτείται μια ιστορική τομή -υπέρβαση στην αριστερά πρωτίστως στην κομμουνιστική Ό «λαός της αριστεράς» πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Η αρνητική εμπειρία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που εφαρμόζει αντιλαϊκή αστική πολιτική, αλλά εξακολουθεί να μιλά στο όνομα της Αριστεράς, η πολύχρονη κρίση και ενσωμάτωση της Αριστεράς στην Ευρώπη και διεθνώς σε συνδυασμό με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» υποχρεώνουν σε μια μάχιμη ανασυγκρότηση της ίδιας της έννοιας της Αριστεράς, για μια άλλη Αριστερά, αντάξια των άμεσων και στρατηγικών συμφερόντων της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Σήμερα απαιτείται να γίνει ένα καινούργιο μεγάλο βήμα μπροστά, να ανέβουμε σε μια νέα βαθμίδα συγκέντρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων..
Παλεύουμε για μια αριστερά αντικαπιταλιστική, επαναστατική, σύγχρονα κομμουνιστική, σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού και της ΕΕ και κάθε μορφής διαχείρισης του καπιταλισμού. Με πλήρη αυτοτέλεια από τον ρεφορμισμό αλλά με λογική επίδρασης και κερδίσματος των αντιφατικών ρευμάτων που γεννιούνται από την κρίση του και κινούνται σε λογική ανατροπής. Μαχητικής και ενωτικής στους αγώνες. Στηριγμένη στα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα. Με ανώτερη οργάνωση και δημοκρατία. Αυτή είναι η κύρια προϋπόθεση για να στραφεί αριστερά και όχι δεξιά και ακροδεξιά η βαθιά δυσαρέσκεια των λαϊκών στρωμάτων που γιγαντώνεται απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, απέναντι στον μονόδρομο του κεφαλαίου και την ΕΕ..
- Ερώτηση 9.: Η πείρα των τελευταίων χρόνων, και του 20ού αιώνα γενικότερα, κάνει σαφείς τις τεράστιες δυσκολίες που θα συναντήσει ένα σύγχρονο επαναστατικό εγχείρημα. Το Μέτωπο και η πάλη των ιδεών για τη σοσιαλιστική προοπτική στην εποχή μας συνδέονται εμφανώς άρρηκτα…
- Απάντηση: Η δημιουργία μιας πραγματικής «εναλλακτικής» απέναντι στην ΤΙΝΑ του νεοφιλελεύθερου και καπιταλιστικού μονόδρομου, το ίδιο το αντικαπιταλιστικό μέτωπο, προϋποθέτουν την παράλληλη ανάπτυξη και τελικά την ηγεμονία των κομμουνιστικών ιδεών.
Πράγματι όσο η συνείδηση του μαχόμενου κόσμου δεν μπορεί να υπερβεί τα ιδεολογικά όρια του συστήματος, όσο οι μοναδικές δυνατές μορφές κοινωνικής οργάνωσης είναι η αγορά και η καπιταλιστική ιδιοκτησία και οι μοναδικές δυνατές μορφές πολιτικής εξουσίας το σημερινό ολοκληρωτικό κράτος και η άδεια από κάθε περιεχόμενο κοινοβουλευτική δημοκρατία, το κίνημα και το μέτωπο θα ηγεμονεύονται από την αστική πολιτική.
Το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο, και oσύγχρονος κομμουνιστικός φορέας αποτελούν τρεις πλευρές του επαναστατικού υποκειμένου της εποχής μας, που η μια ενισχύει και στηρίζει την άλλη. Σταθερό μέτωπο και κίνημα ανατροπής μπορούν να σταθούν αν υπάρχει ένας ισχυρό κομμουνιστικό ρεύμα που εμπνέεται από μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, από την κοινωνική ιδιοκτησία και την συλλογική οργάνωση των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, από την εργατική δημοκρατία και την λαϊκή αυτενέργεια, από την απελευθέρωση της επιστήμης από τα αλλοτριωτικά δεσμά του κέρδους, από την απελευθέρωση των ανθρώπινων σχέσεων από την βία, τον καταναγκασμό, την αποξένωση. Ναι σε μια τέτοια προοπτική αξίζει να στρατευτούμε και να παλέψουμε.
Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΠΕ του ΝΑΡ, Ιούνιος 2017
ΠΗΓΗ: narnet.gr
Η ερημική σκόνη στον ελλαδικό χώρο σε εικόνα από δορυφόρο
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ένα από τα μεγαλύτερα επεισόδια μεταφοράς ερημικής σκόνης από τη Σαχάρα στον ελλαδικό χώρο σημειώθηκε την Πέμπτη 22 Μαρτίου, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (ΕΑΑ). Όπως διαπιστώθηκε και από τις δορυφορικές εικόνες, το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα έντονο στο Νότιο κομμάτι της χώρας.
Το ΕΑΑ κατέγραψε ιδιαίτερα το επεισόδιο στην Κρήτη, όπου πραγματοποιεί συστηματικές μετρήσεις των ιδιοτήτων της σκόνης από το 2017, με τη χρήση ενός προηγμένου συστήματος LiDAR και ενός φωτόμετρου του δικτύου AERONET της NASA.
H συγκέντρωση της αφρικανικής σκόνης που επηρέασε σχεδόν όλη τη χώρα, υπήρξε από τις μεγαλύτερες των τελευταίων τουλάχιστον δέκα ετών, σύμφωνα με την μετεωρολογική υπηρεσία meteo του ΕΑΑ. Η μέγιστη τιμή της συγκέντρωσης των σωματιδίων μεγέθους PM10 ξεπέρασε για αρκετή ώρα τα 500 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο, με αποτέλεσμα η ηλιακή ακτινοβολία που έφτανε στο έδαφος να είναι πολύ περιορισμένη.
Η ερημική σκόνη, σύμφωνα με το Αστεροσκοπείο, έχει άμεση επίδραση στο κλίμα λόγω της αλληλεπίδρασής της με την ηλιακή ακτινοβολία, αλλά και έμμεση λόγω της αλληλεπίδρασής της με τα νέφη.
Επίσης, το ΕΑΑ τονίζει ότι η μελέτη της ερημικής σκόνης στην Ελλάδα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω του αυξημένου περιεχόμενού της σε σίδηρο. Ο σίδηρος αποτελεί θρεπτικό συστατικό για το φυτοπλαγκτόν, το οποίο έχει παρατηρηθεί ότι επηρεάζεται από την απόθεση ερημικής σκόνης στον ωκεανό. Πέραν από τα οφέλη στην αλιεία, το αυξημένο φυτοπλαγκτόν επηρεάζει και το ατμοσφαιρικό περιεχόμενο σε διοξείδιο του άνθρακα, ένα από τα αέρια του θερμοκηπίου.
Οι μελέτες της Σαχαριανής σκόνης στην περιοχή μας θα ενταθούν στο προσεχές μέλλον με την ίδρυση του Παρατηρητηρίου Γεωεπιστημών και Κλιματικής Αλλαγής στα Αντικύθηρα από το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών.
ΠΗΓΗ: newsbeast.gr
Πάνω από 193.000 οι νέοι που αμείβονται με υποκατώτατο μισθό έως 428 ευρώ
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στο 7,6% του συνόλου των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα ανήλθαν το 2017 όσοι αμείβονται με "υποκατώτατο" μισθό, σύμφωνα με όσα προκύπτουν από την τελευταία ετήσια έκθεση του Πληροφοριακού Συστήματος "Εργάνη" του Υπ. Εργασίας.
Πρόκειται για νέους 19 έως 24 ετών, οι οποίοι πληρώνονται με μισθό 12% κάτω από τον κατώτατο (εξού και η ονομασία "υποκατώτατος").
Μ΄ άλλα λόγια, οι μισθός τους ανέρχεται σε έως 510 ευρώ μικτά (ή 428 ευρώ καθαρά) έναντι του κατώτατου μισθού των 586 ευρώ μικτά με τον οποίο αμείβονται οι εργαζόμενοι άνω των 25 ετών.
Αν, μάλιστα, ένας νέος έχει σύμβαση μερικής απασχόλησης (δηλ. απασχόλησης που διαρκεί κάτω από 8 ώρες/5ήμερο), τότε ο μισθός του πέφτει και κάτω από τα 428 ευρώ καθαρά. Π.χ. αν εργάζεται 4 ώρες/5ήμερο, τότε θα αμείβεται με 214 ευρώ καθαρά.
Ο κατά 12% κατώτερος από τον κατώτατο μισθό για τους νέους θεσπίστηκε το Φλεβάρη του 2012 επί κυβέρνησης Παπαδήμου (η οποία στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ), μαζί με τη μείωση 20% στον κατώτατο μισθό .
Έτσι, έκτοτε ο κατώτατος μισθός για νέους έως 25 ετών έπεσε κατά 32% σε σχέση με ό,τι ίσχυε μέχρι πρότινος (δηλαδή από 751 ευρώ μικτά στα 510 ευρώ μικτά).
Το 2013, έναν χρόνο μετά από τη μείωση του κατώτατου μισθού των νέων, 89.074 νέοι αμείβονταν με μισθό 510 ευρώ μικτά κατά το μέγιστο.
Επί του συνόλου των μισθωτών, το ποσοστό ανερχόταν στο 6,4%.
Πέντε χρόνια μετά, δηλαδή, το 2017,οι αμειβόμενοι με τον "υποκατώτατο" μισθό αυξήθηκαν κατά 50.668 ή 36%, φτάνοντας τους 139.762. Το πλήθος αυτό αντιστοιχεί στο 7,6% του συνόλου των μισθωτών.
Η μεγάλη στροφή φαίνεται πως έγινε το 2015 (δηλαδή επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), καθώς το ποσοστό των αμειβομένων με τον "υποκατώτατο" μισθό εκτινάχθηκε από το 6,4%-6,9% που ήταν το 2013-2014 στο 7,4%-7,6% την περίοδο 2016 -2017.
Ο αύξηση των νέων εργαζομένων που αμείβονται με τον υποκατώτατο ήταν πολύ μεγαλύτερη –ως ποσοστό- από την αύξηση όλου του πλήθους των εργαζομένων την περίοδο 2013-2017.
Συγκεκριμένα, το σύνολο των απασχολούμενων που καταγράφει το σύστημα "Εργάνη" αυξήθηκε κατά 26% μεταξύ 2013-2017 έναντι 36% που αυξήθηκε το πλήθος των εργαζομένων 19-24 ετών που αμείβονται με τον "υποκατώτατο" μισθό.
Μ’ άλλα λόγια, φαίνεται πως στην αγορά εργασίας υπάρχει μία τάση υποκατάστασης εργαζομένων άνω των 25 ετών με εργαζομένους κάτω των 25 ετών.
Πηγή: Πληροφοριακό σύστημα ‘’Εργάνη’’, Υπουργείο Εργασίας, capital.gr
του Θανάση Σκαμνάκη
Μ’ αυτή την παρέλαση των σκιών της Ιστορίας, σκιών που οι σκιές τους παρέμειναν στο χώρο και στον ορίζοντα, τόσο υπαρκτές και τόσο αναγκαίες, γράφτηκε (και γράφεται) η μικρή και η μεγάλη ιστορίας μας. (Για να συνεχίσω εκεί που το άφησα την προηγούμενη Κυριακή).
Απόγευμα, λίγα χρόνια μετά την κατάρρευση της χούντας, στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου εν αναμονή της πτήσης για Αθήνα, ο κομμουνιστής, χρόνια ναυτεργάτης, χρόνια παράνομος και χρόνια φυλακισμένος, παρά λίγο εκτελεσμένος, ύστερα από μια κομματική συνεδρίαση και πριν από μιαν άλλη, όπου παρατέθηκαν και θα παρατεθούν δεδομένα, έγιναν και θα γίνουν πολιτικές αναλύσεις και σχεδιασμοί, μικροί υπολογισμοί για μεγάλα σχέδια, σ’ ένα περιβάλλον καπνισμένο και θολό, όχι μόνο από τον καπνό του, μετά από μια συνεδρίαση και πριν από μια άλλη λοιπόν, καθώς οι μέρες της παρανομίας και του καθημερινού κινδύνου, με τον συνεπαγόμενο ηρωισμό τους, έχουν παρέλθει, η περίφημη νομιμότητα, για την οποία τόσο πάσχιζαν χρόνια τώρα, είναι παρούσα, ικανή να αφαιμάξει το ηρωικό αίμα και να λαπαδιάσει την κομμουνιστική επιμονή με σχέδια προσαρμογών και πολιτικών παιγνίων, με καθημερινούς διαμοιρασμούς του μεγάλου σχεδίου και με τελική ακύρωσή του, όπου οι διώξεις έγιναν φωτοστέφανα, και τα φωτοστέφανα πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες, μικρά αναμνηστικά για νεόκοπους αγωνιστές, και μπήκαν έτσι στο εικονοστάσιο μαζί με τα στέφανα του γάμου, και η αναγνώριση έγινε μια παγίδα που μάγκωσε από το πόδι το άγριο θηρίο, κι αυτό ή πρέπει να λυσσομανάει καταστρέφοντας και το πόδι και την ύπαρξή του ή πρέπει να βολευτεί στην παγίδα και να ζήσει μ’ αυτήν, και προτίμησε, για την οικονομία τη ζωής το δεύτερο, ενώ στο βάθος μαραίνεται για το πρώτο…
Εκεί λοιπόν, στο αεροδρόμιο, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στη δυτική θάλασσα κι έχει κάνει κόκκινο τον ορίζοντα, κι ωστόσο το κόκκινο αυτό δεν είναι το δικό του, εκείνο που έβλεπε στο κελί όπου δεν είχε το ελάχιστο φως, δεν είναι παρά μια απομίμηση χρώματος, την ώρα λοιπόν που ο ήλιος κ.λπ., κ.λπ.
Δεν μπορεί να τα σκεφτεί όλα αυτά με μιας, μονάχα σπαράγματα, σε ασυνέχειες και ελλείψεις, κυρίως ελλείψεις, είτε ως ελλειπτικά είτε ως ελλείποντα, και δεν ησυχάζει.
Μέσα στο κελί όλα τα χρόνια δεν είχε αισθανθεί τόση ασφυξία όσο τώρα στον ανοιχτό ορίζοντα. Σαν αυτό το κόκκινο του βάθους, που δεν είναι το δικό του, να είναι πιο πνιγηρό από τέσσερεις τοίχους ενός κελιού όπου βρίσκεται παρόν ένα μεγάλο σχέδιο - κι αυτός μέσα του.
Εκεί, την ώρα που βυθίζεται η μέρα και βγαίνουν στην επιφάνεια οι επιθυμίες, σκέφτεται τις ματαιότητες και τις ανάγκες. Το πληγωμένο θηρίο, το μαγκωμένο δικό του πόδι, αναλογίζεται τα παιχνίδια που του έπαιξε ο καιρός, αν όλα άρχιζαν από την αρχή τι θα ’πρεπε να κρατήσει, τι ν’ αλλάξει!..
Σκέφτεται τις μικρές ολιγωρίες, και βασανιστήρια, κελιά, αγωνίες, καταδιώξεις, μια ζωή με πολλαπλασιασμένες τις μέρες της, που τώρα τις υποπολλαπλασιάζει σε φωτισμένες αίθουσες και κοινωνικά πάρε δώσε, τα σχέδια μιας επανάστασης που δεν έφυγαν ποτέ από το μυαλό του, και που τώρα τεμαχίζονται σε μικρές διαχειρίσεις!
Σκέφτεται πόσο περίεργα παιχνίδια παίζει η ζωή. Που αν μη τι άλλο, αυτός την έζησε γεμάτη. Πως άξιζε ό,τι έγινε, κι ας κάηκαν μέσα στην οξύτητα της καθημερινότητας χαρτιά και όνειρα. Πως έτσι πάντα επενδύονται τα κέρδη της ζωής μας.
“Εμείς δεν θα ζήσουμε το σοσιαλισμό, αλλά εσείς θα τον κάνετε και θα τον ζήσετε”, πρόλαβε να πει στο νεαρό σύντροφο που πλησίασε. Κι ύστερα, σαν να ήταν η συνέχεια, όχι της κουβέντας αλλά της σκέψης και της ζωής του, ή και του δειλινού που κοκκίνιζε τον ορίζοντα: “Γι’ αυτήν τη γυναίκα έσπασα μιά μόνη φορά στη ζωή μου τη παρανομία”. (Ποιά γυναίκα, τι ιστορία είναι αυτή;, τα ’παιξε ο γέροντας!.. Κοίταξε, ωστόσο ο νεαρός στη συνέχεια του βλέμματος, δίπλα από το δειλινό, λίγο πιο μέσα αλλά σαν φυσική του προέκταση, σαν κορνιζαρισμένη στον κόκκινο ορίζοντα, τη φωτογραφία της Μαρίας Κάλλας).
“Έπαιζε τη Μήδεια στην Επίδαυρο. Δεν ήταν δυνατόν να μην πάω”.
Αυτή μπορεί να είναι μια ιστορία για έναν κομμουνιστή, αλλά επίσης και μια ιστορία για τη Μαρία Κάλλας.
Αλλά περισσότερο, ΕΙΝΑΙ μια δική μας ιστορία!
ΠΗΓΗ: kommon.gr
Στα σκαριά συμφωνία για αμερικάνικη βάση με drones στη Λάρισα
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Στην τελική ευθεία βρίσκονται οι διεργασίες για την υπογραφή συμφωνίας της κυβέρνησης με τις ΗΠΑ για την συγκρότηση και εγκατάσταση βάσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) στην Λάρισα.
Η εξέλιξη αυτή, μετά και την συγκρότηση αμερικάνικης βάση ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη και την χρήση των ναυπηγείων τους Νεωρίου της Σύρου για την εξυπηρέτηση του αμερικάνικου στόλου, μετατρέπει σταδιακά την Ελλάδα σε αμερικανονατοϊκό στρατιωτικό οικόπεδο, με άκρως επικίνδυνες συνέπειες για το παρόν και τον μέλλον της χώρας.
Στη συνέχεια παραθέτουμε ρεπορτάζ αναφορικά με τη συμφωνία της κυβέρνησης και των ΗΠΑ για την εγκατάσταση των drones στη Λάρισα:
Στην 110 Πτέρυγα Μάχης στη Λάρισα βρέθηκε, σύμφωνα με πληροφορίες, ομάδα Αμερικανών αξιωματικών και δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9.
Οι Αμερικανοί αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, όπως αναφέρει η εφημερίδα το «Βήμα», έφεραν και δύο μη επανδρωμένα MQ-9 Reaper, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και είναι αυτά που θα επιχειρήσουν από κοινού με τα ελληνικά μη επανδρωμένα, στο πλαίσιο συνεκπαίδευσης.
Να υπενθυμίσουμε ότι η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές, εντάσσεται αυστηρά στο πλαίσιο στρατιωτικής εκπαίδευσης, ωστόσο δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι το καλοκαίρι του 2017 -μετά και τις εξελίξεις στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ της Τουρκίας- πολυμελές κλιμάκιο Αμερικανών αξιωματικών περιόδευσε σε Πτέρυγες Μάχης της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, «επιθεώρησε» εγκαταστάσεις προς αξιοποίηση, χωρίς ακόμη να έχει γίνει γνωστή η απόφασή τους.
Από τον Μάιο οι επιχειρήσεις
Μέσα στον προσεχή Μάιο αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη αναμένεται να αρχίσουν να επιχειρούν από τη βάση της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στη Λάρισα. Έπειτα από μια διπλωματική και στρατιωτική διελκυστίνδα σχεδόν 5 ετών, τα αμερικανικά drones θα έρθουν στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με το «Βήμα», η στάθμευση των αμερικανικών MQ-9 Reaper στη Λάρισα θα δίνει έμφαση στη συλλογή πληροφοριών, στην παρακολούθηση και στην αναγνώριση, σε μια πολύ ευαίσθητη στρατηγικά περιοχή.
Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ήδη τις τελευταίες εβδομάδες στη συγκεκριμένη βάση στη Λάρισα πραγματοποιούνται εργασίες υποδομής από αμερικανικό εξειδικευμένο προσωπικό. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η νομική βάση έχει βρεθεί από το απόρρητο μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν οι δύο χώρες το 1992 και η τελική συμφωνία δεν αναμένεται να χρειαστεί κύρωση από τη Βουλή, ενώ το υπουργείο Εξωτερικών έχει παράσχει την πολιτική έγκρισή του.
Η βάση του Ιντσιρλίκ
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι ΗΠΑ έχουν ενημερώσει την ελληνική πλευρά να χρειαστεί στο μέλλον μεταφορά σημαντικών τμημάτων από την αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ. Το τεχνικό μέρος μιας τέτοιας κίνησης πάντως δεν θα είναι καθόλου εύκολο, ενώ υπάρχει ακόμα ένα ζήτημα που θα μπορούσε να τεθεί αν και εφόσον έρθει εκείνη η ώρα.
Πρόκειται για την τύχη των 50 υδρογονοβοβμών Β-61 που βρίσκονται αποθηκευμένες στην τουρκική βάση των ΗΠΑ. Οι βόμβες αυτές έχουν «νατοϊκό καπέλο» και «ουδείς θα ήθελε να σκεφτείτο σενάριο να ζητηθεί να αποθηκευτούν σε ελληνικό έδαφος» σχολιάζει πηγή στην εφημερίδα.
Ωστόσο αυτό αν και ακούγεται γοητευτικό, δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμο σχολιάζει η εφημερίδα κι και επικαλείται σχόλιο υψηλόβαθμης πηγής, που δεν κατονομάζει: «Αν θέλεις να παίξεις στο μεγάλο τραπέζι πρέπει να συνεισφέρεις» λέει και παρομοιάζει την τρέχουσα κατάσταση με γεωπολιτικό πόκερ.
Σημειώνεται ότι Τούρκοι αξιωματούχοι έχουν αναφερθεί στα σχέδια τρίτων χωρών «φωτογραφίζοντας» τις ΗΠΑ οι οποίες, όπως λένε, προσπαθούν να πλήξουν τα τουρκικά συμφέροντα την ώρα που η προσοχή της Τουρκίας είναι στραμμένη στη Συρία.
ΠΗΓΗ: iskra.gr
Του Αλέξανδρου Καπακτσή
Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα.
Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;
Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής.
1. Η Τουρκία δεν είναι χώρα της πλάκας
Με πάνω από 80 εκ. πληθυσμό, 783.562 km2 έκταση και εξαιρετική γεωγραφική θέση – σταυροδρόμι, με ονομαστικό ΑΕΠ 857,429 δισ. $ και σε μονάδες νομισματικής ισοτιμίας 1.988,331 δισ., μέλος του ΝΑΤΟ με τον μεγαλύτερο στρατό μετά τις ΗΠΑ, των G20, με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Η σύγχρονη Τουρκία γεννήθηκε, μετά τον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, χάρη στη νίκη του αναδυόμενου τουρκικού εθνικισμού επί του ελληνικού στρατού. Αυτό δημιούργησε δύο προβλήματα. Το ένα είναι η προσπάθεια δια της βίας να ομογενοποιηθεί εθνικά ενώ δεν έχουν υπάρξει (ή είναι ακόμη ανώριμες) οι απαραίτητες εσωτερικές πολύχρονες διεργασίες και δεύτερο λόγω της εκδίωξης των πληθυσμών που έλεγχαν την καπιταλιστική ανάπτυξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Έλληνες και Αρμένιοι) η μοναδική συγκροτημένη δύναμη που μπορούσε να τους αντικαταστήσει ήταν ο στρατός συνεπικουρούμενος από τις νέες κρατικές δομές που χτίζονταν, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα στρατιωτικό-βιομηχανικό-επιχειρηματικό σύμπλεγμα, που εξασφάλισε την οικονομική επιβίωση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, αλλά αδυνατούσε να το βάλει στην νέα εποχή. Τον ρόλο αυτό έπαιξαν οι δυνάμεις που στήριξαν το AKP στην άνοδο του στην εξουσία συγκρουόμενες σφόδρα με το κεμαλικό κατεστημένο που στηριζόταν στην προηγούμενη κατάσταση.
2. Η άνοδος των νέων αυτών δυναμικών κομματιών της αστικής τάξης και των μονοπωλίων, που προήλθαν και από την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ανατολίας αλλά και ως συνεργάτες μεγάλων ξένων πολυεθνικών, με την υποστήριξη μεγάλων λαϊκών μαζών που βαρέθηκαν τη διαφθορά και τη φτώχεια, εκφράσθηκε πολιτικά με τον καλύτερο τρόπο από τον νεοβοναπαρτισμό του Ερντογάν, που έπαιξε και παίζει με την αναγκαιότητα της αναβάθμισης της θέσης της Τουρκίας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα, μη αρκούμενοι στον υποδεέστερο ρόλο του υποτακτικού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Διεκδικεί με επιμονή και συνέπεια έναν ανεξάρτητο ρόλο που θα της δίνει το δικαίωμα να διευθετεί τα συμφέροντα της επί «ίσοις όροις» δηλαδή με βάση την πραγματική οικονομική, στρατιωτική και πολιτική της δύναμη που θεωρεί ότι είναι αυτή ενός παγκόσμιου παίκτη.
Ο δρόμος αυτός πέρασε από την άρνηση να χρησιμοποιηθεί η βάση του Ινσιρλίκ στον πόλεμο του Ιράκ, που έδωσε τεράστιο κύρος στις μουσουλμανικές μάζες ανά την υφήλιο και φυσικά η αντιπαράθεση της τουρκικής ηγεσίας και προσωπικά του Ερντογάν, με τον κύριο σύμμαχο των αμερικανών στην περιοχή, που είναι το Ισραήλ.
3. Ένας τέτοιος δρόμος δεν ήταν χωρίς μεγάλα και σύνθετα εμπόδια. Επανειλημμένες προσπάθειες του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου να ανατρέψει με πραξικόπημα τις νέες πολιτικές δυνάμεις και να ξανακερδίσει την πρωτοκαθεδρία. Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έδωσε το έναυσμα για γενικές εκκαθαρίσεις σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού και όχι μόνο, πολιτικές διώξεις και αντιδημοκρατικές τρομοκρατικές πρακτικές. Η υπεράσπιση της «υπερήφανης Τουρκίας» που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα συγκινεί και κινητοποιεί μέσω του εθνικισμού πλατιές λαϊκές και μικροαστικές και μουσουλμανικές μάζες που είναι και το κύριο μαζικό πολιτικό στήριγμα του καθεστώτος.
4. Στην πορεία αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι ταξικοί αγώνες των Τούρκων, Κούρδων κλπ εργαζομένων οι οποίοι αντιμετώπισαν την πιο πολυποίκιλη άγρια τρομοκρατία, βάφοντας με το αίμα τους κάθε κατάκτηση, εργασιακή, δημοκρατική ή άλλη στη σύγχρονη Τουρκία. Σήμερα γνωρίζουν ξανά σκληρές διώξεις, φυλακές, τρομοκρατία και εξόντωση πολλές φορές.
5. Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται κατανοητό ότι η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, δέσμια των δυνάμεων που εκφράζει, δεν μπορεί να διεκδικήσει την αναβάθμιση του ρόλου μιας δημοκρατικής, πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και ανεξάρτητης, πρώτα από όλα από τον ιμπεριαλισμό, Τουρκίας αλλά ακολουθώντας τον μόνο δρόμο που ξέρουν τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές, αυτόν της δύναμης και της επιβολής, πάει να επιβάλει τη θέση της με συγκεκριμένη στρατηγική:
α) Κινητοποίηση και ομογενοποίηση των εσωτερικών δυνάμεων δια του αυταρχισμού και του εθνικισμού
β) εξαγωγή της εσωτερικής δυναμικής αλλά και προβλημάτων (θανάσιμος κίνδυνος εδαφικού ακρωτηριασμού λόγω κουρδικού ζητήματος που θα ακρωτηριάσει και τις επιδιώξεις της) δια του εκτοπισμού των άλλων στον ζωτικό χώρο που την περιβάλλει περιμένοντας μακροπρόθεσμο συμβιβασμό τους (βλέπε κουρδικές περιοχές με τη Συρία και όχι μόνο, Αρμενία, Ιράκ, Αιγαίο κλπ)
γ) Ευθεία αντιπαράθεση, με αυτόνομη γραμμή, με τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, που έχουν τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις και την ανατροπή της απόλυτη κυριαρχίας τους στην περιοχή.
Επιδίωξη ενός συμβιβασμού που δεν θα καταγράφει απλώς τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης αλλά θα τα παίρνει υπόψιν σε όλες τις μοιρασιές «ανάλογα με το κεφάλαιο» του καθενός.
6. Η τουρκική ηγεσία, πολιτική και οικονομική, γνωρίζει ότι είναι πολύτιμη για όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής. Και το βάθος πεδίου της οικονομίας της, και η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμης σημασίας. Γι αυτό μετατοπίζεται στο ιμπεριαλιστικό πλέγμα προσεγγίζοντας τον πρώτο οικονομικό πυλώνα, την Κίνα, τον μόνο στρατιωτικό αντίπαλο που μπορεί να αντισταθεί στις ΗΠΑ, την Ρωσία, και τη μόνη περιφερειακή δύναμη με αυτόνομο ρόλο στην περιοχή, το Ιράν, απειλώντας τους δυτικούς να αποδεχθούν το νέο της ρόλο αλλιώς θα δημιουργηθεί ένα ατέλειωτο συνεχές από τον Ειρηνικό ως τη Μεσόγειο που θα απειλεί μεσοπρόθεσμα την κυριαρχία τους και κοντοπρόθεσμα την ενεργειακή τους επιβίωση.
7. Έτσι λοιπόν οι επιμέρους στόχοι απομάκρυνσης του κουρδικού κινδύνου (κίνδυνος ακρωτηριασμού άρα και υποβάθμισης) δια της στρατιωτικής μηχανής της και εξαναγκασμό των Κούρδων σε επώδυνο συμβιβασμό και η συμμετοχή στα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή δένονται με την στρατηγική της επιδίωξη. Η ελληνική αστική τάξη, πληγωμένη από την κρίση αλλά σημαντική στην περιοχή, και η κυπριακή, που ονειρεύονται αναβάθμιση και κέρδη και δια των πραγματικών ή φανταστικών πόρων ή δια της «χρησιμότητας» τους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κοντράρει σήμερα η τουρκική αστική τάξη δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ μικροί για να μην είναι αναλώσιμοι. Η προσκόλλησή τους σε δήθεν άξονα με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, οι κορώνες για ενίσχυση των δεσμών με τους «παραδοσιακούς συμμάχους», τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ (κύρια στηρίγματα της αστικής τάξης ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, τους εργαζόμενους) με αναβάθμιση της λογικής παραχώρησης γης και ύδατος (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Κάρπαθος, εξοπλισμοί κοκ κοκ) μόνη πιθανή κατάληξη θα έχει μια νέα «μικρασιατική καταστροφή».
8. Η Τουρκία παίζει «χοντρό παιχνίδι». Νοιώθει ότι το δικαιούται, νοιώθει ότι μπορεί. Αν επιβάλει τη θέληση της σχετικά γρήγορα, αν πάρει μερικούς γύρους τώρα, θα έχει πολλές πιθανότητες να φύγει με μεγάλα κέρδη από το τραπέζι. Μόνος της εχθρός είναι ο φθοροποιός χρόνος. Και είναι ο μόνος εχθρός της όχι γιατί θα έχει μόνο εξαντλήσει το κεφάλαιο της αλλά γιατί τα δεινά των ιμπεριαλιστικών πολιτικών αφυπνίζουν, ενεργοποιούν τους λαούς, ομογενοποιούν τις επιδιώξεις τους και αυτός είναι ο πραγματικός μεγαλύτερος εχθρός της τουρκικής αστικής τάξης και εντός και εκτός. Ο Ερντογάν, κύριος πολιτικός εκφραστής των επιδιώξεών της, έχει αποδείξει ότι ξέρει να παίζει πόκερ. Το κατέχει το παιχνίδι και τα όρια του.
Για την ελληνική κυβέρνηση, την αντιπολίτευση της πλάκας και την αστική τάξη που έδωσε τη μισή χώρα για να σωθεί στην κρίση και ονειρεύεται τον πολύφερνο γαμπρό, θα πρέπει να επαναλάβουμε μια παλιά ρήση ενός άλλου μύθου του πόκερ, του Amarillo Slim, «αν δεν έχεις βρει το κορόιδο μετά από το πρώτο μισάωρο σε ένα τραπέζι, τότε το κορόιδο είσαι εσύ»!
Πηγή: eforipediada.blogspot.gr
«Εφιαλτικό» δίλημμα - Δύσκολα βάζει στην Ελλάδα η απόπειρα Ερντογάν για δημιουργία τετελεσμένων
Γράφτηκε από τον Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
- Τελευταια
- Δημοφιλή