Την Πέμπτη 23/3 πραγματοποιήθηκε νέα συνέλευση αγώνα στο κατειλημμένο θέατρο Ολύμπια σύμφωνα με την απόφαση του προηγούμενης συνέλευσης αγώνα (εδώ). Συμμετείχαν σωματεία συλλογικότητες και αγωνιστές του κινήματος.

Στις τοποθετήσεις, κοινές ήταν οι εκτιμήσεις για την προκλητική στάση της κυβέρνησης, που με τη συνέντευξη Μητσοτάκη, ανερυθρίαστα λέει ότι «φταίμε όλοι», ότι «φταίει η έλλειψη αξιολόγησης στο δημόσιο», φταίει ότι τον εμποδίσαμε να διορίσει δντή manager με παχυλούς μισθούς, γιατί «οι εξευτελιστικοί μισθοί του δημοσίου» δε φτάνουν (ενώ για τους εργαζόμενους στο δημόσιο είναι μια χαρά!!!). Την ίδια ώρα οι εξαγγελίες για συνταγματική αναθεώρηση και αλλαγή του άρθρου 16 δείχνει ότι επιμένει στην επιβολή της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων. Αυτό άλλωστε εκφράστηκε και με την ιδιωτικοποίηση της παιδοογκολογικής κλινικής στο νοσοκομείο Παίδων Αγ. Σοφία και την ψήφιση του νόμου για τη δημιουργία Ρυθμιστικής αρχής και για το νερό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ανοίγουν το σιδηρόδρομο χωρίς να πάρουν κανένα ουσιαστικό μέτρο ενάντια στην ιταλική εταιρεία, ενω αφήνουν στο απυρόβλητο, τη συζήτηση για τις ευθύνες. Καμία συζήτηση δεν γίνεται ενάντια στη χρόνια απαξίωση των δημόσιων υποδομών, τις ελλείψεις μόνιμου προσωπικού και των συστημάτων ασφαλείας για να συνεχίζεται η πολιτική του κέρδους στη λειτουργία του που είναι η βασική αιτία για το τραγικό δυστύχημα – έγκλημα.

Η αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ) στηρίζει την μετατόπιση της συζήτησης για τις πραγματικές ευθύνες από τη διαχρονική πολιτική των κυβερνήσεων για τις ιδιωτικοποιήσεις. Ιδιωτικοποίησεις που έγιναν σε εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ για την απελευθέρωση των αγορών και την μετατροπή των βασικών κοινωνικών αναγκών σε πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Επιδιώκουν έτσι να συγκαλύψουν την συνυπευθυνότητά τους για την πολιτική που και αυτές οι δυνάμεις υπηρέτησαν και συνεχίζουν να στηρίζουν.

Ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός κηρύσσει τη λήξη των αγώνων και αρνείται κάθε συζήτηση για τη συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων και προκήρυξη νέας γενικής απεργίας. Αρνείται να προσδιορίσει ακόμα και αιτήματα που να εκφράζουν την απαίτηση για ανατροπή της δολοφονικής πολιτικής και τις ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας.

Στην ίδια γραμμή ακόμα και ταξικές δυνάμεις στο εργατικό κίνημα – όταν στην ευρεία σύσκεψη συντονισμού στο Σπόρτιγκ, παραπέμπουν στην 1^η Μάη (μετά από ένα μήνα), αντί για την οργάνωση του αγώνα τώρα, για διεύρυνση των αιτημάτων του και προσδιορισμό νέας απεργίας ακόμα και χωρίς τη ΓΣΕΕ.

Η συνέλευση συζήτησε, και χαιρετίζει τον αγώνα στη Γαλλία που είναι αγώνας ενάντια στον ίδιο αντίπαλο – την ίδια πολιτική της ΕΕ και του κεφαλαίου των ιδιωτικοποιήσεων και του κέρδους για τις οικονομικές ελίτ. Ο αγώνας των Γάλλων εργαζόμενων αποτελεί ζωντανό παράδειγμα για το τι είναι συνέχεια και κλιμάκωση του αγώνα τόσο με τις επαναλαμβανόμενες απεργίες όσο και με τις μορφές σύγκρουσης αλλά και με άμεσα πολιτικά αιτήματα για την πτώση της κυβέρνησης αλλά και συνολικά της πολιτικής αυτής καθώς και της αμφισβήτησης του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού και της καταστολής. Η αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο γαλλικό λαό είναι η κλιμάκωση του αγώνα στη χώρα ενάντια στον κοινό εχθρό.

Η συνέλευση καλεί σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης – σε συνεννόηση με τα σωματεία και φορείς που θέλουν θα στηρίξουν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης – πχ κινητοποίηση και άλλες μορφές αλλά και σε προσδιορισμό αγωνιστικών σταθμών για την κλιμάκωση του αγώνα εδώ.

Στην κατεύθυνση αυτή:

1. Με βάση τα παραπάνω η συνέλευση αγώνα επιβεβαιώνει το πλαίσιο διεκδικήσεων που καθόρισε η προηγούμενη συνέλευση με την προσθήκη του αιτήματος για ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΙΠΕΔ το οποίο αποτελεί βασικό μηχανισμό για το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και είναι καθοριστικό να αναδειχθεί ως βασικός στόχος του κινήματος και να ανατραπεί το μνημονιακό πλαίσιο της ΕΕ που επιβάλει αυτή την δολοφονική πολιτική.

Συγκεκριμένα το πλαίσιο διαμορφώνεται ως εξής:

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ: 

• Να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το έγκλημα και μέτρα για να ΜΗΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ.
• Να εθνικοποιηθεί – κρατικοποιηθεί ο σιδηρόδρομος χωρίς αποζημίωση για να φύγει Τώρα η ιταλική HELLENIC TRAIN και να λειτουργήσει Ενιαίος, αποκλειστικά δημόσιος σιδηρόδρομος με τον έλεγχο των εργαζόμενων για να είναι ασφαλής και φτηνός για το λαό κόντρα στο κέρδος. Απειθαρχία στις κατευθύνσεις της ΕΕ που επιβάλλουν την απελευθέρωση των αγορών και την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών.
• Κατάργηση εδώ και τώρα όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών μέτρων! Να σταματήσει τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις (Υγεία, Παιδεία, ασφαλιστικό κλπ) – Όχι στην ιδιωτικοποίηση του Νερού και την ιδιωτικοποίηση της παιδοογκολογικής κλινικής.
• Αποκλειστικά δημόσια τα βασικά αγαθά – Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, της επιχειρηματικής λειτουργίας και της ανταποδοτικότητας για λειτουργία σε όφελος του λαού στην υγεία, την παιδεία, όλες τις συγκοινωνίες, την ενέργεια, το ρεύμα, το νερό, τον πολιτισμό. Δημόσια ανώτατη πανεπιστημιακή καλλιτεχνική εκπαίδευση. Κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ.
• Τώρα κατώτατος εργατικός μισθός 1000 ευρώ καθαρά. Καθολική υποχρεωτική εφαρμογή ΣΣΕ με πραγματικές αυξήσεις και μείωση του χρόνου εργασίας.
• Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης και διατίμηση στις τιμές στα βασικά αγαθά.
• Κατάργηση των πλειστηριασμών και των εξώσεων σε λαϊκές οικογένειες. Προστασία της λαϊκής κατοικίας και διασφάλιση του αγαθού της στέγης σε όλους/ες.
• Κατάργηση του ν Χατζηδάκη. Τέλος στην καταστολή. Κατάργηση των ειδικών δυνάμεων (ΜΑΤ ΟΠΚΕ ΔΡΑΣΗ) και της πανεπιστημιακής αστυνομίας.
• Λεφτά για τις κοινωνικές ανάγκες και όχι για την αστυνομία και τους εξοπλισμούς.

 Κάτω η κυβέρνηση και ανατροπή της πολιτικής όλων των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του κεφαλαίου, των Μνημονίων και της «ανάπτυξης» των κερδών και της φτωχοποίησης των εργαζόμενων. Να ανατραπεί η πολιτική που βάζει τα κέρδη πάνω από τις ζωές μας.

 Η ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής πάνω από τα κέρδη τους!

Έχει ιδιαίτερη σημασία να προβάλουμε το πλαίσιο διεκδικήσεων παντού σε χώρους δουλειάς – γειτονιές κλπ

2. Η συνέλευση προτείνει και οι δυνάμεις που συμμετέχουν θα συμβάλουν:

Στην εκδήλωση της οργής και του αγώνα με κάθε μορφή στις παρελάσεις.

Στην προώθηση της πρότασης για νέα γενική απεργία στις 5 ή στις 6 Απρίλη

3. Θα συμβάλει στην οργάνωση συλλαλητηρίου στην επόμενη εβδομάδα (Πέμπτη 30/3 ή το Σ-Κ ) ενάντια στο άνοιγμα του σιδηρόδρομου χωρίς κανένα ουσιαστικό μέτρο ανατροπής της πολιτικής και των δεδομένων που οδήγησαν στο έγκλημα των Τεμπών. Σε συνεννόηση με άλλα σωματεία και συλλογικότητες θα οριστικοποιήσει τη μέρα.

4. Θα καλέσει σε ακτιβισμούς ενάντια σε βασικούς υπεύθυνους για το σιδηρόδρομο, τις συγκοινωνίες και τα κοινωνικά αγαθά ευρύτερα.

5. Στηρίζει τον αγώνα των καλλιτεχνών και τις καταλήψεις στο ΡΕΞ και το Ολύμπια που συνεχίζονται ενάντια στις απειλές και τα όποια σχέδια για καταστολή του αγώνα που εκδηλώθηκε με την προκλητική ανακοίνωση του δντή του εθνικού θεάτρου ενάντια στην κατάληψη του ΡΕΞ.

6. Θα συμβάλει στην προετοιμασία ανεξάρτητης ταξικής συγκέντρωσης στην 1^η Μάη.

Πηγή: pandiera.gr

Αναμενόμενο και δεν προκαλεί καμιά εντύπωση το ότι η αδίστακτη και ανάλγητη κυβέρνηση των “αρίστων” συμπεριλαμβάνει στον κοινοβουλευτικό της λόχο άτομα χωρίς καμιά ενσυναίσθηση, στερούμενα παντελώς ηθικής έχοντας σαν θεό τον Μαμωνά. Δεν διστάζουν μπροστά σε καμιά “νόμιμη” ατιμία αρκεί να αυξήσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Η αποκάλυψη που κάνει σήμερα η εφημερίδα “Δημοκρατία“ αφορά των βουλευτή Κεφαλλονιάς της Ν΄Δ Παναγή Καππάτο ο οποίος δρούσε για τέσσερα χρόνια ως… κοράκι των δανειστών και των τραπεζών.

Η συγκεκριμένη περίπτωση που αναφέρει το έντυπο αφορά μια νέα απόπειρα πλειστηριασμού κατοικίας από τράπεζα, την οποία εκπροσώπησε και πάλι ο βουλευτής Παναγής Καππάτος. Μια φτωχή γυναίκα, η οποία εργάζεται περιοδικά ως καμαριέρα και η οποία αδυνατούσε αποδεδειγμένα να αποπληρώσει το δάνειό της, προσπαθούσε να σώσει το σπίτι της δικαστικά μέσω του νόμου Κατσέλη. Απέναντί της όμως βρέθηκε ως εκπρόσωπος της τράπεζας ο γαλάζιος βουλευτής, ενώ ήταν εν ενεργεία!

Η νέα υπόθεση χρονολογείται το 2020, δηλαδή έναν χρόνο μετά την εκλογή του κυρίου Καππάτου ως βουλευτή της Κεφαλλονιάς και της Ιθάκης. Στο έγγραφο, μάλιστα, με αριθμό 76/2020 του ειρηνοδικείου Αργοστολίου αναφέρεται με ρητό τρόπο πως «η τράπεζα παρέστη διά του πληρεξούσιου δικηγόρου Παναγή Καππάτου». Σύμφωνα, μάλιστα, με πληροφορίες της εφημερίδας, ο βουλευτής και δικηγόρος ακόμα μία φορά έδωσε πραγματική μάχη υπέρ των συμφερόντων των… εργοδοτών του για να μείνει άστεγη μια φτωχή γυναίκα.

Ωστόσο, στη προκειμένη περίπτωση το δικαστήριο τάχθηκε υπέρ του δανειολήπτη, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις του Καππάτου.

Η νέα υπόθεση Καππάτου έρχεται τρεις μέρες μετά την αποκάλυψη της ίδιας εφημερίδας πως ο βουλευτής το 2021 είχε εκπροσωπήσει fund το οποίο επιχείρησε να αρπάξει την κατοικία ενός χηρεύσαντα συζύγου και πατέρα δύο παιδιών. Το εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως και η πρώτη και η δεύτερη υπόθεση έλαβαν χώρα στην εκλογική του έδρα, την Κεφαλλονιά.

Και συμπληρώνει το δημοσίευμα:

Αδίστακτος

Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως μιλάμε για έναν πολιτικό ο οποίος δεν διστάζει από τη μία να διεκδικεί την ψήφο των πολιτών του νησιού του και από την άλλη να εκπροσωπεί τράπεζες που επιχειρούν να πλειστηριάσουν σπίτια.

Το ερώτημα είναι πώς ο ίδιος κατάφερνε επί τέσσερα χρόνια να κρατάει τα στόματα ερμητικά κλειστά και κανένας να μην τολμάει να επερωτά τη νόμιμη αλλά… ανήθικη στάση του. Οποια κι αν είναι η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, το μόνο σίγουρο και δεδομένο είναι πως πλέον τα στόματα άνοιξαν και τίποτα αλλά και κανείς δεν μπορεί να διασώσει τον βουλευτή που στον βωμό του χρήματος μετατράπηκε σε κοράκι των δανειστών.

Μπορεί ο «γαλάζιος» βουλευτής με την κάλυψη της κυβέρνησης και την ομερτά που είχε επιβάλει το καθεστώς Μητσοτάκη να ένιωθε απόλυτα ασφαλής για τέσσερα χρόνια, όμως πλέον αυτή η ιδιόμορφη ασυλία τελείωσε και τα ντοκουμέντα της δράσης του μίλησαν. Οσο κι αν η Ν.Δ. επιχειρεί να υποβαθμίσει τις αποκαλύψεις για τη δράση του «γαλάζιου» βουλευτή και όσο κι αν ο ίδιος κρύβεται για να γλιτώσει τον κοινωνικό διασυρμό, τα ντοκουμέντα μιλούν. Οφείλουν να μιλήσουν τόσο ο ίδιος όσο και το Μαξίμου που τον καλύπτει.

Πηγή: vathikokkino.gr

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Διαψεύσεις

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα του Παρισιού εκείνες τις περίφημες μέρες: την ξέφρενη γενναιότητα των χαμινιών, τον ενθουσιασμό των ανδρών, την άγρια έξαψη των ιεροδούλων, τη βλοσυρή παραίτηση της Ελβετικής και της Βασιλικής φρουράς, την παράξενη υπερηφάνεια της εργατικής τάξης, που ήταν όπως έλεγαν χωρίς αντίκρισμα κύριοι του Παρισιού».

Η περιγραφή αυτή της Δεύτερης Γαλλικής επανάστασης του 1830 (ή Trois Glorieuses) από το σπουδαίο φιλέλληνα συνθέτη και ακραιφνή εκπρόσωπο του διαφωτισμού Μπερλιόζ μοιάζει σαν να γράφτηκε για το σήμερα^[1].

Αν λοιπόν κάτι μας δείχνει η αντοχή και η ποιότητα των γάλλων εξεγερμένων και ο όγκος του πρόσφατου ελληνικού λαϊκού ξεσπάσματος είναι οι «μυστικές» διεργασίες που συντελούνται μακρόσυρτα στη συνείδηση των σύγχρονων κολασμένων, της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των αυτοαπασχολούμενων, που οδηγούν – εκεί που λες «τελειώσαμε» - στην ορμητική επανεμφάνιση του εργατικού κινήματος. Μας «γνέφει» επίσης πως ο εργατικός αγώνας πρέπει να παίρνει υπόψη όχι μόνο τους συσχετι­σμούς των δυνάμεων, αλλά να παρακολουθεί από τα μέσα, να κατανοεί τους λόγους και τις ιδιομορφίες διαμόρφωσης της σημερινής εργα­τικής συνείδησης. Να μη σνομπάρει τις αυθόρμη­τες αντιιμπεριαλιστικές, αντιμονο­πωλιακές διαθέσεις, αλλά να τις εξυψώνει στο επίπεδο της εργα­τικής αντικαπιταλιστικής πάλης.

Στη Γαλλία κόμματα με το «Κ» μπροστά είναι εξαιρετικά αδύνατα κι όμως οι λαϊκές εξεγέρσεις είναι σκληρές και παρατεταμένες.

Στην Ελλάδα υπάρχει η πεποίθηση πως ισχύει το αντίστροφο οι αγώνες ωστόσο δεν έχουν τη γαλλική διάρκεια και την ποιότητα.

Τι ακριβώς συμβαίνει; Τι δεν κατανοούμε;

Έτσι ή αλλιώς όμως σε αυτό το κίνημα υπάρχει η ελπίδα αναγέννησης και συγκρότησης των σύγχρονων πολιτικών υποκειμένων της εργατικής πολιτικής.

Αν η ιστορία έχει ένα τρόπο να φαλκιδεύει τις οπτιμιστικές ελπίδες ολόκληρων γενεών – όπως συνέβη τη δεκαετία του ’90 – έχει εξίσου συχνά την ικανότητα να διαψεύδει τις ελπίδες όσων είναι ικανοποιημένοι με την καθεστηκυία τάξη.

Αυτό συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, αυτό συμβαίνει από καιρό καθώς το λαϊκό κίνημα εμφανίζεται με τη μορφή

της άμπωτις και της πλημμυρίδας δίχως τίποτα προ- εγγυημένο.

Ο Μητσοτάκης θα συλλάβει τον Πούτιν;

Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες.

Μπορεί να περνά στα «δεύτερα», να περνά όπως όντως είναι: ως μια γελοιότητα.

Αξίζει όμως να στρέψουμε την προσοχή μας σε αυτό μαζί με ορισμένες ανατροπές ιστορικής σημασίας που περνούν σχεδόν «στο έτσι».

Μιλάμε για την έκδοση εντάλματος σύλληψης κατά του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), κατηγορώντας τον ότι είναι υπεύθυνος για εγκλήματα πολέμου, λόγω της φερόμενης συμμετοχής του σε απαγωγές παιδιών από την Ουκρανία.

Το ΔΠΔ εξέδωσε επίσης ένταλμα για σύλληψη της Maria Alekseyevna Lvova-Belova, επιτρόπου για τα Δικαιώματα του Παιδιού στο Γραφείο του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, για παρόμοιες κατηγορίες.

Από τις 125 χώρες που συγκροτούν το Διεθνές Δικαστήριο μόνο η Ουγγαρία του ακροδεξιού Όρμπαν δήλωσε πως δεν δεσμεύεται από την απόφαση για σύλληψη του Ρώσου προέδρου.

Αυτό σημαίνει πως αν για τυχαίους λόγους ο Πούτιν αναγκαστεί να περάσει από τον ελληνικό εναέριο χώρο ο Μητσοτάκης θα δώσει εντολή για την αναχαίτιση του αεροπλάνου και τη σύλληψη του!

Να σημειωθεί πως δυο χρόνια μετά την κήρυξη του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου από τον Χίτλερ, αφού είχε προσαρτήσει την Αυστρία και είχε κηρύξει τον πόλεμο στην Τσεχοσλοβακία, οι επιστολές αβροφροσύνης ανάμεσα στους τότε ηγέτες των αντίπαλων χωρών, τους ναζί ηγέτες και τον Χίτλερ δεν περιγράφονται.

Τώρα η κίνηση αυτή της έκδοσης εντάλματος σύλληψης ενός ηγέτη μιας εκ των ισχυρότερων χωρών διχάζει την ανθρωπότητα, οξύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα πως οι σύγχρονοι αστοί τα έχουν χαμένα και γι’ αυτό γίνονται πιο επικίνδυνοι! Η αμερικάνικη π.χ. κυβέρνηση – που δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – εγκαλεί τις 125 χώρες που το έχουν συγκροτήσει και αναγνωρίσει να εφαρμόσουν την απόφαση του!

Η απόφαση αυτή ανατρέπει κάθε διαδικασία ειρήνευσης.

Ανατροπές ιστορικής σημασίας

Τέτοιου είδους ανατροπές στις διεθνείς σχέσεις δρομολογούνται ήδη από το τέλος του περασμένου αιώνα. Τέτοιου είδους ανατροπές αποκαλύπτονται και επισφραγίζονται και στην πρόσφατη έκθεση του ΝΑΤΟ και του SIPRI για τις στρατιωτικές δαπάνες.

Οι εξελίξεις στις στρατιωτικές δαπάνες και στους εξοπλισμούς χωρών ανατρέπουν συνθήκες ιστορικής σημασίας.

Η συνθήκη π.χ. λήξης του πολέμου, η συμφωνία του Πότσδαμ (Ιούλιος 1945), αναμεταξύ των ΗΠΑ, της ΕΣΣΔ, και της Μ. Βρετανίας, που ανάμεσα στα άλλα αφόπλιζε τη Γερμανία και την Ιαπωνία δεν ισχύει πια.

Η Γερμανία με στρατιωτικό προϋπολογισμό ύψους 100 δισ. ευρώ επανεξοπλίζεται σαν αστακός.

Τα σημεία ειδικά της συμφωνίας του Πότσδαμ για τη Γερμανία (αποναζιστικοποίηση, εκδημοκρατισμός, απαγόρευση παραγωγής όπλων, πυρομαχικών, όλων των τύπων αεροσκαφών και πλοίων, αποκέντρωση, κατάργηση των καρτέλ, εξασφάλιση ότι το βιοτικό επίπεδο στη Γερμανία δεν θα ξεπεράσει το μέσο ευρωπαϊκό όρο) δεν έχουν, καιρό τώρα, καμία αξία. Έχουν ανατραπεί ή ανατρέπονται.

Η Ιαπωνία, η δεύτερη των ηττημένων, προχωρά επίσης στη μεγαλύτερη στρατιωτική ενίσχυση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δαπανώντας το ποσό των 320 δισ. δολαρίων(!) στο πλαίσιο του οποίου θα αποκτήσει πυραύλους ικανούς να χτυπήσουν την Κίνα και θα ετοιμαστεί για μια σύγκρουση διαρκείας, καθώς οι εντάσεις στην περιοχή και ο πόλεμος στην Ουκρανία αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

 Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Φούμιο Κισίντα ανησυχεί ότι η Ρωσία έχει δημιουργήσει προηγούμενο το οποίο θα ενθαρρύνει την Κίνα να επιτεθεί στην Ταϊβάν, απειλώντας κοντινά ιαπωνικά νησιά, με συνέπεια τη διαταραχή στις προμήθειες προηγμένων ημιαγωγών και πιθανώς το «στραγγάλισμα» των θαλάσσιων οδών πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή.

Να σημειωθεί πως στο μεταπολεμικό της σύνταγμα η Ιαπωνία έχει παραιτηθεί όχι μόνο από το δικαίωμα να διεξάγει πόλεμο αλλά και από τα μέσα για να το κάνει.

Ο ταχύς εξοπλισμός της Ιαπωνίας- η οποία ήδη φιλοξενεί αμερικανικές δυνάμεις περιλαμβανομένης μιας ομάδας κρούσης αεροπλανοφόρων και μιας εκστρατευτικής δύναμης πεζοναυτών – θα ήταν αδιανόητος επί προηγούμενων κυβερνήσεων. Ωστόσο τώρα έχει την υποστήριξη των περισσότερων ψηφοφόρων, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις μέχρι και 70%.

Οι ιαπωνικές ένοπλες δυνάμεις αυτή τη στιγμή διαθέτουν πυραύλους που μπορούν να πετάξουν το πολύ μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα. Στα νέα σχέδια περιγράφεται η απόφαση της Ιαπωνίας για την ανάπτυξη νέων δυνατοτήτων «αντεπίθεσης», που θα επιτρέπουν στο Τόκιο να χτυπά πλοία και στόχους σε απόσταση 1.000 χλμ. με πυραύλους που θα εκτοξεύονται από την ξηρά ή τη θάλασσα.

Για δε τον καλύτερο συντονισμό των αεροπορικών, θαλάσσιων και χερσαίων δυνάμεών της το κυβερνών κόμμα του Κισίντα συζητά κοινά διοικητήρια Ιαπωνίας – ΗΠΑ!

Το σαρωτικό, πενταετές πλάνο, που κάποτε ήταν αδιανόητο στην «ειρηνική» Ιαπωνία, θα καταστήσει τη χώρα τρίτη σε στρατιωτικές δαπάνες στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Παράλληλα τα κρατικά έγγραφα στρατηγικής για την εθνική ασφάλεια υποδεικνύουν την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βόρεια Κορέα ως πιθανούς εχθρούς και υπόσχονται στενή συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο κόσμος λοιπόν αλλάζει ραγδαία, αλλάζει επικίνδυνα, ο κόσμος στρατιωτικοποιείται.

Στην Ευρώπη ειδικότερα τα τελευταία πέντε χρόνια, παρά την παγκόσμια μείωση μεταφοράς όπλων, οι εισαγωγές όπλων σημείωσαν κατακόρυφη αύξηση (Έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης – SIPRI – για το 2022).

Πιο συγκεκριμένα, οι μεταφορές (πωλήσεις, δωρεές) σημαντικών όπλων από τα ευρωπαϊκά κράτη αυξήθηκαν κατά 47% μεταξύ 2013-17 και 2018-22, ενώ το παγκόσμιο επίπεδο των διεθνών μεταφορών όπλων μειώθηκε κατά 5,1%. 

Μεγάλοι κερδισμένοι της εξέλιξης αυτής είναι οι βιομηχανίες όπλων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γαλλίας.

Το μερίδιο των Ηνωμένων Πολιτειών στις παγκόσμιες εξαγωγές όπλων αυξήθηκε από 33 σε 40%, ενώ το μερίδιο της Ρωσίας στην παγκόσμια αγορά (η οποία για τρεις δεκαετίες ανταγωνιζόταν τις Ηνωμένες Πολιτείες για την πρωτιά στην βιομηχανία όπλων) διατηρεί μεν τη δεύτερη θέση, ωστόσο μειώθηκε από το 22% στο 16%.

Οι ΗΠΑ, ήταν και παραμένουν στην πρώτη θέση.

Η Γαλλία «βελτίωσε» τη θέση της και πέρασε στην τρίτη θέση.

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι πέντε σημαντικότερες χώρες εξαγωγής όπλων είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Γαλλία και στο τέλος η …αφοπλισμένη Γερμανία.!

Η Κίνα δεν κατάφερε να μπει σε ορισμένες από τις σημαντικότερες αγορές όπλων για καθαρά πολιτικούς λόγους. «Η Κίνα», σημειώνει ο Βέτσεμαν, επικεφαλής της έρευνας του SIPRI, «δεν μπορεί να πουλήσει όπλα σε έναν από τους σημαντικότερους ανταγωνιστές της, τις Ινδίες, η οποία είναι μια από τις βασικότερες αγορές εισαγωγής όπλων στον κόσμο. Όπως επίσης η Κίνα δεν έχει καταφέρει να ανταγωνιστεί Ευρωπαίους και Αμερικανούς προμηθευτές όπλων στα περισσότερα κράτη της Μ. Ανατολής, ιδίως αραβικά κράτη. Δεν έχει κερδίσει τόσο έδαφος, όπως ίσως πολλοί θα περίμεναν».

Στην ετήσια έκθεση του γ.γ. του ΝΑΤΟ για το 2022 («The Secretary General’s Annual Report 2022»), που παρουσίασε ο Γενς Στόλτενμπεργκ στις 21 Φεβρουαρίου 2023, εμφανίζεται το γεγονός πως μόνο 7 από τις 30 χώρες του ΝΑΤΟ (Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Πολωνία, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία) έπιασαν τον στόχο του 2% για τις πολεμικές δαπάνες το 2022.

Συγκριτικά, οι χώρες που είχαν πιάσει τον στόχο του 2% το 2021 ήταν 8, όπερ σημαίνει ότι πέρυσι, με φόντο τον πόλεμο στην Ουκρανία, αντί να αυξηθούν, μειώθηκαν.

Ωστόσο το 2022, χρονιά του πολέμου στην Ουκρανία, της μεγαλύτερης πολεμικής σύγκρουσης που έχει εκτυλιχθεί στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιφέροντας βαθιές διεθνοπολιτικές αλλαγές, οι στρατιωτικές δαπάνες αυξάνουν: «Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και ο Καναδάς αύξησαν τις αμυντικές δαπάνες τους για όγδοη συνεχή χρονιά», σημειώνει το ΝΑΤΟ στην ετήσια έκθεσή του για το 2022.

Τα 30 κράτη μέλη του NATO ξόδεψαν ποσό που υπολογίζεται πως ανήλθε σε 1,2 τρισ. δολάρια για την άμυνα το 2022, ποσό αυξημένο κατά 2,2% σε πραγματικές τιμές σε σύγκριση με το 2021, με τις ΗΠΑ να παραμένουν η χώρα που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος αυτού του λογαριασμού, συνεχίζει η ετήσια έκθεση του Οργανισμού.

Και η ιστορία διδάσκει πως δεν υπάρχει περίοδος κατά την οποία τα κράτη ενίσχυαν αδιαλείπτως την πολεμική τους ικανότητα και να μην κατέληξε σε πολεμική αναμέτρηση.

Εκτός κι αν το λαϊκό κίνημα αποτροπής του πολέμου εμφανιστεί δυνατό και ικανό να επαληθεύσει τον τίτλο του.

[1] Ιστορία και επανάσταση, αντικρούοντας τον αναθεωρητισμό Mike Haynes, Jim Wolfreys, σελ. 23.

πηγη: kommon.gr

Τηλέμαχος

Η διάσωση του στρατιώτη Μητσοτάκη αντί για Πρωταγωνιστές θα μπορούσε να ονομαστεί η –ο θεός να την κάνει– συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Σταύρο Θεοδωράκη την Τρίτη το βράδυ. Η υποτιθέμενη πιο κρίσιμη «ανάκριση» για ένα ταξικό έγκλημα που έχει ξεσηκώσει τον κόσμο ξεκίνησε με μια «διαπίστωση»-πάσα του τηλε-παρουσιαστή προς τον Κ. Μητσοτάκη: «Φοβάμαι ότι δεν ήταν η “κακιά στιγμή”, ήταν η στιγμή που η χώρα συγκρούστηκε με τις αμαρτίες της». Για να συνεχίσει ο πρωθυπουργός: «Ήταν η στιγμή που η χώρα ήρθε αντιμέτωπη, όπως σωστά λέτε, με διαχρονικές αμαρτίες». Από ‘κει και πέρα όλα κίνησαν απόλυτα προβλεπόμενα, με τον Κ. Μητσοτάκη να αναπτύσσει το αφήγημά του πως «όλοι φταίμε», μια παραλλαγή του «μαζί τα φάγαμε».

Το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου έχει τροποποιήσει αρκετές φορές την τακτική του στην προσπάθειά του να ξεθυμάνει η λαϊκή και νεολαιίστικη οργή για το έγκλημα στα Τέμπη· χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Αρχικά, από την επόμενη μέρα κιόλας, ο Μητσοτάκης τα φόρτωσε όλα σχεδόν αποκλειστικά στον σταθμάρχη, μιλώντας «κυρίως για ανθρώπινο λάθος». Όταν είδαν πως αυτό εξαγρίωσε τον κόσμο, υπήρξε πρωθυπουργική ανάρτηση στο facebook που ζητούσε «συγγνώμη» κι έκανε λόγο για ευθύνες — και των προκατόχων του βεβαίως. Μετά άρχισε μια προσπάθεια επιμερισμού των ευθυνών με τον ΣΥΡΙΖΑ, τι ποσοστό του έργου είχε παραδοθεί κ.λπ. Όταν είδαν πως αυτό οδηγούσε τον κόσμο στο –λογικό– πολιτικό συμπέρασμα για τις ευθύνες όλων των κυβερνήσεων, χωρίς να ελαφρύνεται η θέση της ΝΔ, η γραμμή άλλαξε πάλι κι έγινε διπλά επιθετική. Αφενός η ατομική ευθύνη έγινε ομαδική, βάζοντας μέσα τους σταθμάρχες που έφυγαν, τον επόπτη, τους γιατρούς που έδωσαν αναρρωτική κ.λπ.

Αφετέρου, στοχοποιήθηκε το (δικό τους) «βαθύ κράτος», που δεν εκσυγχρονίζεται, δεν θέλει αξιολόγηση, έχει συντεχνίες κ.λπ., προβάλλοντας όλο το αντιδραστικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της ΝΔ. Όπως ο διάολος το λιβάνι αποφεύγονται λέξεις όπως ιδιωτικοποίηση και ιδιώτες, Hellenic Train και ιταλικό μονοπώλιο της FSI, εταιρείες-εργολάβοι των χρυσοπληρωμένων και ουδέποτε τελειωμένων έργων στα τρένα κ.λπ. Για να φτάσουν τελικά στο κυνικό «όλοι φταίμε»! Το πρόβλημα γι’ αυτούς είναι πως ο κόσμος ακυρώνει όλες τις επικοινωνιακές γραμμές άμυνας που στήνουν…

Ειδήσεις πίσω από τις κάμερες

ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ προκαλεί στον «αγγελικό» κόσμο των καναλαρχών η είσοδος της πολυεθνικής United Media στην ελληνική αγορά, εταιρείας που ειδικεύεται στα συνδρομητικά δίκτυα. Η United Media προετοιμάζεται για απόκτηση μεριδίων στα δύο κανάλια συμφερόντων Βαρδινογιάννη, Alpha και Star, ενώ ήδη εξαγόρασε εταιρεία που ελέγχει το 50% της ιστοσελίδας Newpost και της αθλητικής Sportdog. Οι επόμενες κινήσεις αναμένονται μετά τις εκλογές.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ παρατηρούνται σε άλλα κανάλια, που θεωρούν πως χάνουν από την είσοδο της United Media, ύστερα από τη νομοθετική ρύθμιση, η οποία βεβαίως προσαρμόστηκε σε οδηγία της ΕΕ. Μεταξύ των αντιδρώντων φέρεται ο Θοδωρής Κυριακού του Ομίλου Αντέννα, δημιουργώντας ρήγμα στις καλές σχέσεις του με το Μαξίμου. Μάλιστα, παρατηρήθηκε και αντικυβερνητική στάση σε ενημερωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές του ΑΝΤ1 τις προηγούμενες μέρες.

ΚΑΙ ΣΤΟ MEGA ο Βαγγέλης Μαρινάκης εμφανίζεται δυσαρεστημένος με τις εξελίξεις, καθώς θεωρεί πως ο ίδιος δεν πήρε και τη Forthnet, όταν «ψώνιζε» τον ΔΟΛ. Ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού έχει εκφράσει την δυσαρέσκειά του και για την υπόθεση των υποκλοπών (στην πορεία κατέβηκε πολύ το θέμα στον όμιλο) και για τη… διαιτησία απέναντι στον «Θρύλο». Η πρόσφατη συνέντευξη Τσίπρα στο Mega, με υποτονική παρουσία του Γ. Πρετεντέρη, έδωσε λαβή για σχόλια…

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (24.3.23)

ΠΗΓΗ: prin.gr