Τους τρεις άξονες δράσης για την άμεση αντιμετώπιση της παχυσαρκίας παρουσιάζει, σε ανακοίνωσή της, η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης της Παχυσαρκίας, του Μεταβολισμού και των Διαταραχών Διατροφής, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παχυσαρκίας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παχυσαρκίας, που γιορτάζεται σήμερα, Τρίτη 4 Μαρτίου, η Ελληνική Εταιρεία Μελέτης της Παχυσαρκίας, του Μεταβολισμού και των Διαταραχών Διατροφής (ΕΠΑΜΕΔΙ) και η Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας (World Obesity Federation) παραθέτουν τα βασικά στατιστικά στοιχεία για την παχυσαρκία, σε μια προσπάθεια να ενημερώσουν το κοινό σχετικά με το μέγεθος και τον αντίκτυπο αυτής της νόσου σε όλο τον κόσμο:

1. Σχεδόν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο σήμερα ζουν με παχυσαρκία (1 στους 7)
2. 1 στους 4 ανθρώπους θα είναι παχύσαρκος το 2035
3. Η παιδική παχυσαρκία αναμένεται να αυξηθεί κατά 100% από το 2020 έως το 2035, φτάνοντας τα 400 εκατομμύρια (1 στα 5 παιδιά)
4. Οι ιατρικές συνέπειες της παχυσαρκίας θα κοστίζουν πάνω από 4,3 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2035

Η ανακοίνωση της ΕΠΑΜΕΔΙ αναφέρει, επιπλέον, τα εξής:

«Τις προηγούμενες Παγκόσμιες Ημέρες Παχυσαρκίας, όλες οι Εταιρίες – Μέλη της World Obesity Federation (Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας) κινητοποίησαν ανθρώπους από όλο τον κόσμο, για να αναγνωρίσουν τις βαθύτερες αιτίες της παχυσαρκίας, να ενισχύσουν τις γνώσεις τους σχετικά με τη νόσο και να προβάλουν τις φωνές των ανθρώπων με παχυσαρκία, που βιώνουν καθημερινά προβλήματα.

Το 2022, προσεγγίστηκαν περισσότεροι άνθρωποι από ποτέ με το μήνυμα «Every Body Needs To Act» στην παγκόσμια προσπάθεια αντιμετώπισης της παχυσαρκίας. Το 2023, το μήνυμα ήταν «Αλλάζοντας τις προοπτικές». Το 2024 το μήνυμα ήταν «Ας μιλήσουμε για την Παχυσαρκία».

Φέτος το μήνυμα είναι: «Αλλάζουμε συστήματα, για να ζούμε με υγεία»

Ας εξετάσουμε με προσοχή τα συστήματα που μας περιβάλλουν κι όχι μόνο τους ανθρώπους. Για πολύ καιρό, οι απαντήσεις στην κρίση της παχυσαρκίας εστιάζονται μόνο στα άτομα. Είναι καιρός να στρέψουμε την προσοχή μας στα συστήματα, που δεν μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε ριζικά την παχυσαρκία: Τα συστήματα υγείας, τα συστήματα διακυβέρνησης, τα συστήματα παραγωγής και διακίνησης τροφίμων, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα περιβάλλοντα στα οποία ζούμε και εργαζόμαστε. Όλα αυτά τα συστήματα συμβάλλουν στην αύξηση των ποσοστών παχυσαρκίας σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να συνεργαστούμε, για να αλλάξουμε αυτά τα συστήματα, με ηγέτες αυτής της προσπάθειας τα άτομα που ζουν με παχυσαρκία και τους γιατρούς τους.

Πρέπει, επίσης, να αναγνωρίσουμε την παχυσαρκία ως μία πολύπλοκη και χρόνια ασθένεια και υπεύθυνη άλλων ασθενειών και σοβαρών σωματικών και ψυχοκοινωνικών επιπλοκών. Η ανάληψη δράσης για την παχυσαρκία είναι ένα κρίσιμο βήμα για τη μείωση της παγκόσμιας επιβάρυνσης από άλλες χρόνιες ασθένειες, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, οι καρδιαγγειακές παθήσεις και ο καρκίνος.

Μαζί, κυβερνήσεις, γιατροί και άλλοι επαγγελματίες υγείας, υποστηρικτικές οργανώσεις και όλοι οι πολίτες μπορούν να μεταμορφώσουν τα συστήματά μας και να χτίσουν ένα μέλλον με περισσότερη υγεία για τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο».

Άμεση κινητοποίηση και ολοκληρωμένη δράση

Η ΕΠΑΜΕΔΙ και η Παγκόσμια Ομοσπονδία Παχυσαρκίας έχουν καθιερώσει ως Παγκόσμια Ημέρα Παχυσαρκίας την 4η Μαρτίου, για να υπενθυμίσουν στις κυβερνήσεις την δέσμευσή τους και να ζητήσουν από αυτές να λάβουν επείγοντα μέτρα.

Στην ανακοίνωσή της, η ΕΠΑΜΕΔΙ ζητά επιπλέον «την άμεση και χωρίς καθυστέρηση δράση κυβερνήσεων, παρόχων υπηρεσιών υγείας και ασφαλιστικών ταμείων σε 3 τομείς:

• -Κατάλληλες ιατρικές υπηρεσίες υγείας για την αντιμετώπιση των ατόμων με παχυσαρκία
• -Έγκαιρη παρέμβαση σε πρώιμο στάδιο της νόσου για καλύτερα αποτελέσματα στη θεραπεία
• -Πρόληψη στους νεότερους για να μειωθεί η ανάγκη για θεραπεία παχυσαρκίας

Η θεραπεία της παχυσαρκίας δεν είναι μόνο το αδυνάτισμα και η απώλεια κιλών. Είναι η συνολική βελτίωση της υγείας. Εκτός από την εξατομικευμένη παρέμβαση στις διατροφικές συνήθειες, τις οδηγίες για τη σωματική δραστηριότητα και την ουσιαστική ψυχική στήριξη, τα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας και οι βαριατρικές επεμβάσεις, είναι πολύτιμοι σύμμαχοι».

Πηγή: ygeiamou.gr

Πανελλήνιο σωματείο εργαζομένων vodafone-παναφον

(Αρ. Απόφασης Πρωτοδικείου: 5215/2008) Αρ. Πρωτοκόλλου: 9/2025

ΑΜΕΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ Ε. ΜΙΧΟΥ & Χ. ΠΡΑΝΤΖΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ

Παράσταση διαμαρτυρίας Χαλάνδρι, Τετάρτη 05/03, 08:30

Οι συνάδελφοι Ειρήνη Μίχου και Χρήστος Πράντζιος εργάζονταν για πολλά χρόνια στο τηλεφωνικό κέντρο της Vodafone. Στο πλαίσιο της αποδόμησης των σταθερών σχέσεων εργασίας, με το συνεχές outsourcing και τις αλλεπάλληλες «εθελούσιες» εξόδους -μαζικές απολύσεις στην πραγματικότητα- η διοίκηση της Vodafone προχώρησε το 2012 στην απόλυση των συναδέλφων με την δικαιολογία της χαμηλής απόδοσης, πολύ κοντά χρονικά στην τότε «εθελούσια» έξοδο του 2012.

Η διοίκηση δεν επέμεινε απλώς στην απόλυσή τους -αλλά λόγω της σθεναρής στάσης τους ενάντια στην απόλυση και στην εντατικοποίηση της εργασίας- προσπάθησε μέσω των καταθέσεων των τότε ομαδαρχών τους (team leaders) και του κατηγορητηρίου να προχωρήσει σε «δολοφονία» του χαρακτήρα τους. Χαρακτηρισμοί όπως «διπρόσωποι», κ.ά. φιγουράριζαν χωρίς φειδώ και χωρίς αιδώ στις καταθέσεις των διοικητικών στελεχών. Από τότε ξεκίνησε ένας μακροχρόνιος αγώνας των συνάδελφων με τη στήριξη του επιχειρησιακού Σωματείου της Vodafone -Πανελλήνιο Σωματείο Εργομένων Vodafone-Πάναφον- για την επαναπρόσληψή τους. Μετά από οχτώ χρόνια αγώνα, μία προσφυγή στην Επιθεώρηση Εργασίας, μία αγωγή των συναδέλφων, με την οποία διεκδικούσαν την επαναπρόσληψή τους, που απορρίφθηκε από το Πρωτοδικείο, την προσφυγή τους στο Εφετείο, απεργιακές κινητοποιήσεις του Σωματείου και δράσεις, το 2020 προέκυψε ως επακόλουθο η απόφαση του Εφετείου που δικαίωνε πλήρως τους συναδέλφους και το Σωματείο: το Εφετείο Αθηνών έκρινε πως οι απολύσεις τους είναι άκυρες και ταυτόχρονα επιδίκαζε στον κάθε συνάδελφο το ποσό των 11 χιλ. ευρώ.

Η διοίκηση της Vodafone με συνέπεια στην αντεργατική της στάση και αξιοποιώντας κάθε μέσο που είχε στη διάθεσή της επέμεινε στις αξιώσεις της και προχώρησε με θράσος στην προσβολή της απόφασης του Εφετείου φθάνοντας στον Άρειο Πάγο. Η υπόθεση εκδικάστηκε στον Άρειο Πάγο το 2023 και η απόφαση εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2024. Η απόφαση ήταν πλήρως απορριπτική για τις θέσεις της διοίκησης. Ουσιαστικά ακυρώνει την απόλυση και δίνει τη δυνατότητα στους συναδέλφους να απαιτήσουν την επαναπρόσληψή τους.

Στις 23/7/2024, μέσω των δικηγόρων της, η Vodafone ανακοίνωσε στους συναδέλφους Ειρήνη Μίχου και Χρήστο Πράντζιο, (που έχουν εν τω μεταξύ κερδίσει δικαστικά και τελεσιδίκως στον Άρειο Πάγο την ακυρότητα της απόλυσής τους που έγινε το 2012), πως… τους απολύει εκ νέου(!), καθώς δεν επιθυμεί να τους επαναπροσλάβει.

Επισημαίνουμε πως η διοίκηση με συνέπεια από το 2008 απολύει εργαζόμενους με σταθερή σχέση εργασίας και τους αντικαθιστά με εργαζόμενους μέσω εργολαβιών σε μία προσπάθεια χτυπήματος των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων και συνεχής μείωσης των εργατικών αμοιβών. Ουσιαστικά η αντεργατική στάση της διοίκησης και η συνεχής υποτίμηση των εργαζομένων της υπαγορεύουν και την εκδικητική στάση της στους συγκεκριμένους συναδέλφους και τη λυσσαλέα προσπάθεια της να τους πετάξει εκτός εταιρείας. Η απόλυση των συναδέλφων είναι και επίθεση απέναντι στο Σωματείο και στο συνδικαλισμό αλλά και στο σύνολο των εργαζομένων στην εταιρεία, τους οποίους η διοίκηση απαιτεί να είναι πειθήνιοι και εκμεταλλεύσιμοι.

Οι δύο συνάδελφοί μας διεκδικούν την επαναπρόσληψή τους και την ακύρωση της εκ νέου απόλυσης τους από την εταιρία δικαστικώς στις 11/03. Η διοίκηση με μία παρελκυστική τακτική επιχειρεί -όπως έκανε και στο παρελθόν- την αναβολή της δίκης για να περνά ο χρόνος και να κωλυσιεργεί. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να στηρίξουν τους δύο απολυμένους συναδέλφους, καθώς ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων μας για την διατήρηση των θέσεων εργασίας μας και την αξιοπρέπεια μας. Καλούμε όλους τους συναδέλφους στην παράσταση διαμαρτυρίας έξω από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο Χαλάνδρι, την Τετάρτη 05/03 – στις 08:30πμ.

Οι μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις της Παρασκευής 28ης Φεβρουαρίου μας δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι, οι νέοι και όλα τα λαϊκά φτωχά στρώματα απαιτούν ΟΞΥΓΟΝΟ για να μπορέσουν να αναπνεύσουν και δικαιοσύνη για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο απαιτούμε ως Σωματείο ΟΞΥΓΟΝΟ για όλους τους συναδέλφους και απόδοση ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ σε κάθε παράνομη πράξη της εργοδοσίας.

Να εφαρμοστεί άμεσα η απόφαση του Αρείου Πάγου και να γυρίσουν οι συνάδελφοι στην εργασία τους
Να καταβληθούν όλα τα νόμιμα στους συναδέλφους Ειρήνη Μίχου και Χρήστο Πράντζιο
Να σταματήσουν οι απολύσεις και οι κακοποιητικές συμπεριφορές της διοίκησης
Συλλογικές συμβάσεις εργασίας και αυξήσεις στους μισθούς – κανένας συνάδελφος κάτω από 1000€ καθαρά.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Πηγή: kommon.gr

Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις

Καμία αφηγηματική τεχνική δεν επαρκεί να περιγράψει αυτή τη μέρα. Δεν έχουν φτιαχτεί ακόμα λέξεις που να χωρούν όσα συνέβησαν. Μπορείς να μιλήσεις για τη μυρωδιά του αέρα και για όσα χρώματα άλλαξε ο ουρανός, για τα χιλιάδες παπούτσια που πάτησαν ταυτοχρόνως Σταδίου και για όλα τ’ αποτσίγαρα που φίλησαν την άσφαλτο, αλλά δεν είναι εύκολο να βρεθούν οι λέξεις για να περιγράψουν το αίσθημα. Μαζική απόπειρα εισπνοής.

Στην πλατεία Καραϊσκάκη τα ταξί έχουν δεμένο από ένα μαύρο μπαλόνι στον δεξί τους καθρέφτη. Στην Καρόλου δεν υπάρχει ψυχή. Στην γωνία με Μάρνη ένας ψηλός άνδρας των ΜΑΤ πλακώνεται με έναν χρήστη. «Ό,τι θέλω είμαι. Δολοφόνος πάντως δεν είμαι» του λέει ο άλλος και παραπατάει στην προσπάθειά του να κολλήσει το κούτελο στο κράνος του ψηλού. «Έχε χάρη που δεν ασχολούμαστε μαζί σας σήμερα. Πού να χωρέσετε μέσα όλοι μαζί;». Η σιωπή της Αβέρωφ στις εννιά και μισή το πρωί προμηνύει τα όσα θα συμβούν. Στη Σατωβριάνδου εκείνη την ώρα υπάρχουν μόνο μυστικοί. Ορισμένοι νηστικοί έχουν γραμμένο ΠΕΙΝΑΩ στα χαρτόκουτά μπροστά τους.

Στις δέκα παρά τέταρτο ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να συγκεντρώνεται. Βγαίνουν σαν μυρμήγκια απ’ τα μετρό κι απλώνονται στην πόλη. Πρόκειται για την πιο άμεση και μαζική προσπάθεια οικειοποίησής της απ’ την εποχή των Ελευσίνιων Μυστηρίων, μόνο που σε κάθε γωνία προς το παρόν αντί για μύστες έβρισκες ασφαλίτες.

Πλήθος συρρέει στην πλατεία Ομονοίας. Στην Πανεπιστημίου ένας 60χρονος άντρας μιλάει στο τηλέφωνο. «Μαρία θα το μετανιώσεις που δεν ήρθες, στο σταυρό που σου κάνω, τόσο κόσμο δεν είχε ούτε στην κηδεία του Παπανδρέου». Λίγο πιο πάνω τρεις φιλενάδες λεν τα σεκλέτια τους. Μία κυρία με μαλλί λάχανο και πέρλες στο λαιμό φοράει ταγέρ και καπνίζει με τον πιο παράδοξο τρόπο. Κρατάει το τσιγάρο ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρα. Έχει γαμψά νύχια κόκκινα και πολύ μπάσα φωνή. «Φυσικά χρυσό μου, έχουνε κλείσει σπίτια για πολύ πιο ασήμαντα θέματα από τα κληρονομικά. Προτείνω τα πατήσεις πόδι ταχέως». Ένα μικρό κοριτσάκι είχε σκουλαρίκι μόνο το δεξί του αφτί. Πιθανότατα κάποια ένδειξη πένθους παρόμοια με εκείνη των ταξί.

Εντός λίγων λεπτών οι δρόμοι γεμίζουν ασφυκτικά. Πίσω απ’ τη Μεγάλη Βρετανία αγόρια με full face και ιατρικές μάσκες κάτι βγάζουν απ’ τις τσέπες τους. Ένα-ένα αρχίζουν να φοράνε χειρουργικά γάντια, γάντια μηχανής, γάντια για χιόνι. Είναι νευρικά και οι κόρες των υγρών ματιών τους σχεδόν ανύπαρκτες. Σφίγγουν τις γροθιές τους κι αν θες μπορείς να ακούσεις το τρίξιμο του λάτεξ ή/και του υφάσματος που τις καλύπτει. Ένα απ’ τα κορίτσια με τα πρησμένα χείλη που είναι μαζί τους φαίνεται να μην έχει καμία ιδέα που ετοιμάζεται να μπλέξει. Τα νύχια της την ζορίζουν έτσι εγκλωβισμένα. Κοιτάει συνεχώς τα μπλε γάντια που της δώσανε να βάλει.

Όση ώρα απ’ την εξέδρα της πλατείας Συντάγματος μιλούν οι γονείς των θυμάτων, η ομάδα φωνάζει οπαδικά συνθήματα. Όσοι πολίτες βρίσκονται γύρω κοιτούν εξοργισμένοι. Μια ηλικιωμένη πετά ένα μπουκάλι νερό. Τα μέλη της ομάδας αδιαφορούν. Προσπαθούν να επικοινωνήσουν με μια άλλη ισάριθμη ομάδα, η οποία βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τα φανάρια. Βασιλίσσης Σοφίας και Πανεπιστημίου. Ο αρχηγός της είναι σκαρφαλωμένος στην κολώνα της περίφραξης του διοικητικού κτηρίου του Υπουργείου Εξωτερικών. Μιλάει ταυτόχρονα σε δύο πακιστανικά. Μιλάει με τον αρχηγό της ομάδας που βρίσκεται πίσω απ’ τη Μεγάλη Βρετανία και με τον αρχηγό μιας άλλης ομάδας που περιμένει με ανυπομονησία στα πλαϊνά της Βουλής. Ακριβώς δίπλα από τους φίλους της, τα ΜΑΤ. Κάνουν νοήματα με τα χέρια. Σε πόσο; Απ’ το μεγάφωνο μια μητρική φωνή ευχαριστεί κι ανακοινώνει πως η συγκέντρωση έχει λήξει. Καλεί τον κόσμο να μεταβεί ψύχραιμα προς τα μετρό.

Δύο φλεγόμενα αντικείμενα πέφτουν ταυτόχρονα πίσω απ’ την Μεγάλη Βρετανία και επί της Βασιλίσσης Σοφίας στο ύψος της αριστερής εισόδου της Βουλής. Το πλήθος στρεσάρεται. Επικρατεί αναστάτωση. Οι μπάτσοι περιμένουν ώρα για σινιάλο. Απασφαλίζουν. Πέφτουν οι πρώτες κρότου λάμψης. Μάτια δακρυσμένα από χημικά και από απόγνωση.

Η γριά με το μαλλί λάχανο και τις πέρλες στο λαιμό προσπαθεί να τρέξει με το τσαντάκι στη μασχάλη και θυμίζει αγχωμένο πιγκουίνο. Ο μεσήλικάς κλείνει επιτέλους το τηλέφωνο λέγοντας «Μαρία, κλείσε. Πέφτουν μολότοφ. Ούτε στου Γρηγορόπουλου δεν έγιναν αυτά. Θα πέσει η κυβέρνηση. Έρχομαι σπίτι». Οι κοπέλες στην Πανεπιστημιού πλέον βρίσκονται στο ύψος της εισόδου του Νομισματικού Μουσείου. Έχουν εννοήσει πως το βασικό τους σεκλέτι δεν είναι απλώς ο τάδε ή ο δείνα μαλάκας, αλλά η έλλειψη επαναστατικών εργαλείων και συγκεκριμένα η γενική ανυπαρξία καύλας. Η μια φωνάζει «Δεν είναι μνημόσυνο μωρμαλάκες. Είναι η μέρα πριν την άνοιξη». Ο κόσμος διαχέεται στη Βουκουρεστίου. Ψάχνει τη μυρμηγκοφωλιά του.

Θα μπορούσες να πεις το βασικό συναίσθημα ήταν η αγανάκτηση. Όμως η αγανάκτηση δεν μπορεί να ενέχει καύλα. Τα πιο κάτω ενσταντανέ μαρτυρούν το αντίθετο. Μία ομπρέλα προσγειώνεται ανοιχτά της Βουλής την ώρα που κάποιος μύστης κόβει ένα νεράντζι απ’ τα κοινοβουλευτικά. Πυκνοί καπνοί απλώνονται στο Σύνταγμα. Ένας ιεροφάντης φτυστός ο Ντίλαν είναι ζωσμένος με μια κιθάρα και μια φυσαρμόνικα. Δίνει τον πιο νευρικό ρυθμό, όση ώρα οι μπάτσοι τον προσπερνούν σκουντώντας τον. Τρεις ιέρειες γράφουν ταυτόχρονα στον τοίχο του κτιρίου της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ. «Η ζωή έχει αξία και χωρίς να την παράγει», «Ζωή με κουπόνια, θάνατος με εισιτήριο», «Η Πύλος είναι εικόνα απ’ το μέλλον και τα Τέμπη η απόδειξη». Εκείνη την ώρα λίγο πιο δίπλα απ’ το κοινοβούλιο, η Πυθία υψώνει τα δυο της κωλοδάχτυλα στα ΜΑΤ την ώρα που η αύρα της αστυνομίας την περιλούζει. Τελείωσαν οι χρησμοί καθάρματα.

Οι αρτηρίες απόφραξαν. Το πλήθος ξεχύνεται σαν αίμα στο σώμα της πόλης. Η πλατεία Συντάγματος, μια ημιθανής τεράστια καρδιά, αποκτά επιτέλους παλμό. Η διαβατήρια τελετή τελειώνει. Πέρασμα στη ΖΩΗ.

Αυτή ήταν η μέρα πριν την άνοιξη κι αυτή η πόλη ήταν για λίγο δικιά μας.

Απ’ το εμπόλεμο αθηναϊκό κέντρο,
Για το Κοσμοδρόμιο,
Η Γειτόνισσα

Πηγή: kosmodromio.gr