Δεν έχουν προηγούμενο οι πρωτοβουλίες που έχουν ληφθεί και ανακυκλώνονται όλο το τελευταίο διάστημα στην πόλη του Πειραιά σχετικά με την ανάπτυξη της κρουαζιέρας.

Δήμος Πειραιά, Περιφερειακή Διοίκηση Πειραιά, ΟΛΠ, Εφοπλιστικές και εργοδοτικές οργανώσεις μαζί και ο νέος αναπληρωτής Υπουργός Ναυτιλίας διαγκωνίζονται και γίνονται πρωταγωνιστές μιας ιδιότυπης καμπάνιας στο όνομα της ανάπτυξης της κρουαζιέρας για όφελος της χώρας, της οικονομίας και της τοπικής κοινωνίας. Αυτή η συμμαχία όπως δηλώνουν οι διοργανωτές της είναι έξω από κομματικές και πολιτικές αναφορές και επιδιώξεις.

Το πρόβλημα είναι αναμφισβήτητα υπαρκτό και οφείλουμε να επισημάνουμε τις σωστές διαστάσεις και πλευρές που οι πρωταγωνιστές σκόπιμα αφήνουν στο απυρόβλητο.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία διότι η ανάπτυξη της κρουαζιέρας μπορεί κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και σε μια σωστή πολιτική κατεύθυνση να συμβάλει και να οδηγήσει σε πολλαπλασιαστικά οφέλη την χώρα, τον Πειραιά και τους εργαζόμενους.

Κατ’ αρχήν εκείνο που θέλουμε να παρατηρήσουμε είναι ότι αυτές οι πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο γίνονται ερήμην των εργαζομένων και των θεσμοθετημένων φορέων τους όπως είναι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, τα Ναυτεργατικά Σωματεία στην Ναυτιλία και τα Εργατικά Σωματεία στην Ναυπηγοεπισκευή που έχουν δώσει σκληρούς αγώνες για να μην αρθεί το καμποτάζ και μετατραπεί το Αιγαίο σε θάλασσα ασυδοσίας από τις πολυεθνικές της κρουαζιέρας.

Σημειώνουμε ότι πριν την άρση του καμποτάζ στην κρουαζιερόπλοιο Ναυτιλία, τα ελληνικά κρουαζιερόπλοια κατείχαν μερίδιο αγοράς στην Μεσόγειο πάνω από 40% και πολύ περισσότερο στο Αιγαίο. Το σύνολο των κρουαζιερόπλοιων 25 πλοία, είχαν αφετήριο λιμάνι τον Πειραιά και κυρίως από τον Πειραιά εξασφάλιζαν την τροφοδοσία, τα καύσιμα. Στον Πειραιά (επισκευαστική ζώνη) πραγματοποιούσαν τις επισκευές και μετασκευές των πλοίων και στήριζαν την τοπική οικονομία και κοινωνία. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι πάνω από 2500 Ναυτικοί εργάζονταν στα πλοία αυτά.

Καθόλου δεν μας κάνει εντύπωση ότι οι διοργανωτές και οι συμμετέχοντες σε αυτές τις συσκέψεις εξαφάνισαν από τις λεγόμενες «προτάσεις» τους τις καταστροφικές συνέπειες που είχε για τον Πειραιά , την χώρα, και την τοπική κοινωνία η άρση του καμποτάζ……… και φυσικά η σιωπή για την επαναφορά του………..

Επίσης δεν μας κάνει καθόλου εντύπωση ότι δεν τέθηκε σε όλες τις συσκέψεις κανένας όρος και δέσμευση για τις πολυεθνικές της κρουαζιέρας αναφορικά με την απασχόληση των Ελλήνων Ναυτικών, την επισκευή των πλοίων στην χώρα μας και στον Πειραιά και συνολικά έμεινε στο απυρόβλητο η ασυδοσία που απολαμβάνουν στην επιχειρηματική τους δράση οι Ναυτιλιακές, πολυεθνικές επιχειρήσεις που αναπτύσσουν την δράση τους στην χώρα μας και στα νησιά μας.

Γίνεται φανερό και στους πλέον αδαείς ότι ο χαρακτήρας, το περιεχόμενο και η κατεύθυνση αυτών των συσκέψεων είναι βαθύτατα αποπροσανατολιστικές, δεν θίγουν και δεν αμφισβητούν κατ’ ελάχιστον το καθεστώς ασυδοσίας που παρέχει η χώρα μας στις πολυεθνικές των κρουαζιερόπλοιων.

Αντίθετα με τα όσα διατυπώνουν και ισχυρίζονται οι παραπάνω διοργανωτές, εάν δεν υπάρξει ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο για την κρουαζιέρα στην χώρα και ειδικά για τον Πειραιά δεν πρόκειται να προκύψουν οφέλη, εφόσον δεν καταργηθεί το καμποτάζ που αποτελεί την κυρίαρχη αιτία για την καταβαράθρωση και την απαξίωση της κρουαζιέρας, τα όποια οφέλη θα περιορίζονται πριν απ’ όλα στις πολυεθνικές, στους μεγαλοξενοδόχους, στους μεγαλεμπόρους και τα ψίχουλα για τις μικρές επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους.

Αυτό το μοντέλο που προωθούν οι παραπάνω φορείς εντάσσεται στην ιδεολογική και πολιτική του νεοφιλελευθερισμού για την ενίσχυση των προνομίων του μεγάλου κεφαλαίου και την αύξηση της κερδοφορίας του.

Η στρατηγική θέση της χώρας στην Μεσόγειο και το πολυσήμαντο τουριστικό προϊόν που διαθέτει την κατατάσσει στις χώρες εκείνες που έχουν απεριόριστες δυνατότητες αυτός ο πλούτος να διαχυθεί και να ωφελήσει τους εργαζόμενους με την ενίσχυση της απασχόλησης αλλά και τις τοπικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που στενάζουν από την οικονομική ασφυξία και παραπαίουν καθημερινά ενώ τα λουκέτα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Ο σχεδιασμός και η χάραξη μιας νέας πολιτικής για την κρουαζιέρα προβάλει σαν αδήριτη αναγκαιότητα όμως το ζητούμενο είναι σε ποια κατεύθυνση, με ποια μέτρα και πολιτικές και προς όφελος ποιών θα γίνει αυτή.

Νομίζουμε ότι σε αυτήν την φάση το εργατικό κίνημα δίνει το στίγμα και επισημαίνει την πραγματική εναλλακτική διέξοδο.    

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                             Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                          Κροκίδης Νικόλαος

Όπως είναι γνωστό στις 13/3/2015 έπειτα από πολυήμερη επίσχεση εργασίας της ΠΕΝΕΝ στο Ε/Γ-Ο/Γ «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» το πλήρωμα του ανωτέρω πλοίου με την Ένωσή μας διέκοψε την επίσχεση εργασίας αφού τόσο από την Ναυτιλιακή εταιρεία ΝΕΛ όσο και από τον αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας τους τέθηκε ένας ιδιότυπος εκβιασμός μέσω του επίσημου εγγράφου – ανακοίνωση του ΥΝΑ κ. Θ.Δρίτσα το οποίο μεταξύ των άλλων ανέφερε:

«Μετά την προαναφερθείσα εξόφληση και με δεδομένο ότι δεν εκκρεμεί άλλη οφειλή του Υπουργείου για την συγκεκριμένη σύμβαση, εάν το πλοίο «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» δεν εκτελέσει άμεσα το δρομολόγιο Λαύριο – Αγ. Ευστράτιος – Λήμνος θα ακολουθήσουν οι προβλεπόμενες από τον νόμο και την σύμβαση ενέργειες. Άλλωστε ήδη από ημερών το Υπουργείο έχει προβεί στις προβλεπόμενες οχλήσεις προς την εταιρεία».

Υπενθυμίζουμε ότι το Υπουργείο Ναυτιλίας και το ελληνικό δημόσιο εκταμίευσε προς την εταιρεία στις 13/3/2015 ποσόν 400.000 ευρώ, που αφορούσε την αποπληρωμή εκτελεσθέντων δρομολογίων του Γενάρη του 2015, από τα οποία διατέθηκε το ποσόν των 294.031 ευρώ για την καταβολή ενός μικρού μέρους των δεδουλευμένων μισθών των ναυτικών οι οποίοι ξεπερνούν τους 300.

Στο πλήρωμα του «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» διατέθηκε ποσόν ενός μισθού ενώ οι οφειλές ξεπερνούν τους 6 έως 8 μήνες!!!

Με το ποσόν αυτό δεν κατέστη δυνατόν να απολυθούν και να εξοφληθούν πάνω από 10 Ναυτικοί που έχουν ζητήσει την απόλυσή τους εδώ και πολλές μέρες!!!

Ταυτόχρονα η εταιρεία στα υπόλοιπα πληρώματα (245 άτομα) κατέβαλε το γελοίο ποσόν των 100 ευρώ μέσο όρο(!!!), προκαλώντας όπως ήταν επόμενο την έντονη δυσαρέσκειά τους και την κατηγορηματική καταδίκη τους για την σαλαμοποίηση στην καταβολή των δεδουλευμένων μισθών τους…….

Η ΠΕΝΕΝ για πολλοστή φορά αναλαμβάνει σχετικές με το πρόβλημα πρωτοβουλίες αφού η ΠΝΟ και τα υπόλοιπα Ναυτεργατικά Σωματεία προκλητικά απέχουν. Είναι φανερό ότι με την προωθούμενη από πλευράς εταιρείας σαλαμοποίηση στην καταβολή των δεδουλευμένων επιχειρείται η διάσπαση του κοινού μετώπου όλων των απλήρωτων Ναυτεργατών.

Ο εκβιασμός για τον οποίο μιλάμε αφορά το γεγονός ότι το Υπουργείο απαίτησε ευθέως όπως προκύπτει από το έγγραφο, ότι αν το πλοίο «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ» δεν εκτελέσει το δρομολόγιο στις 13/3/2015 η εταιρεία κηρύσσεται έκπτωτη και αντικαθίσταται από την παραπάνω δρομολογιακή γραμμή.

Τα πληρώματα δικαιολογημένα αντέδρασαν έντονα διότι αυτή η τακτική δεν συνιστά αντιμετώπιση της απλήρωτης εργασίας αλλά αντίθετα είναι απροκάλυπτη διασπαστική κίνηση με σκοπό το ελάχιστο αυτό ποσό να διατεθεί κατά 70% στο δρομολογημένο πλοίο «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ». Καλούμε την πολιτική ηγεσία του ΥΝΑ να σταματήσει την προσφυγή σε αποσπασματικά μέτρα που δεν συνιστούν λύση του προβλήματος της απλήρωτης Ναυτεργασίας δεν αποτελούν λύση για τα προβλήματα του Ακτοπλοϊκού συγκοινωνιακού δικτύου, αντίθετα και με αυτές τις μεθοδεύσεις υπονομεύεται η σύνδεση της ηπειρωτικής χώρας με όλο το νησιωτικό σύμπλεγμα. Σύντομα θα αντιληφθούν στο ΥΝΑ ότι με τεχνάσματα, αποπροσανατολιστικές κινήσεις, κωλυσιεργία και αδικαιολόγητη αδράνεια και ολιγωρία δεν είναι δυνατόν να αποποιηθούν τις σοβαρές ευθύνες που έχουν για την εφοπλιστική ασυδοσία που αφορά το γενικευμένο πρόβλημα της απλήρωτης ναυτικής εργασίας.  

Η ενότητα και το κοινό αρραγές μέτωπο των απλήρωτων Ναυτεργατών θα συνεχίσει οργανωμένα την δράση μέχρι την εξάλειψη του απαράδεκτου αυτού φαινομένου.

Η ΠΕΝΕΝ θα συνεχίσει και θα κλιμακώσει τους αγώνες της ενάντια στην απλήρωτη Ναυτική εργασία .

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                             Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                         Κροκίδης Νικόλαος

Συνήθως αναφερόμαστε σε αυτά απλά ως νησιωτικά κράτη του Ειρηνικού, έχοντας την εικόνα μικρών κουκίδων στο χάρτη, στη μέση ενός τεράστιου ωκεανού. Ωστόσο, χώρες όπως το Κιριμπάτι είναι κάτι παραπάνω, αφού περιλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις ωκεανού. Το Κιριμπάτι αποτελείται από 33 ατόλες, δηλαδή κοραλλιογενείς νησίδες, διασκορπισμένες σε περισσότερα από 3,5 εκατ. τετραγωνικά χιλιόμετρα του Ειρηνικού Ωκεανού, μια έκσταση μεγαλύτερη και από την Ινδία, με κατοίκους που αναπόφευκτα είναι είτε ναυτικοί είτε ψαράδες.

Το Κιριμπάτι έχει μία από τις μεγαλύτερες αποκλειστικές οικονομικές ζώνες (ΑΟΖ) στον κόσμο και μπορεί να υπερηφανεύεται ότι έχει έναν από τους πιο παραγωγικούς κλάδους της αλιείας τόνου. Περισσότεροι από 250.000 τόνοι τόνου αλιεύονται εκεί κάθε χρόνο, καθιστώντας το Κιριμπάτι το δεύτερο μεγαλύτερο προμηθευτή σούπερ μάρκετ στον κόσμο, μετά την Παπούα Νέα Γουινέα. Ωστόσο, σχεδόν το σύνολο των ψαριών της περιοχής αλιεύονται από ξένα σκάφη.

Η αλιεία λειτουργεί ως πηγή εισοδήματος και απασχόλησης στο Κιριμπάτι. Τα ψάρια είναι απαραίτητα για τη διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού, ιδιαίτερα για αυτό το αναπτυσσόμενο κράτος, το οποίο ταλανίζεται από τη φτώχεια και τις επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών. Τα ψάρια που πιάνουν οι κάτοικοι ισοδυναμούν με το 75% της καθημερινής τροφής όλου του πληθυσμού, παρέχοντάς του το μεγαλύτερο μέρος της αναγκαίας πρωτεΐνης. Καθώς τα οικοσυστήματα των κοραλλιογενών υφάλων υποβαθμίζονται, τα πελαγικά ψάρια όπως ο τόνος, γίνονται ακόμη πιο σημαντικά για τη διατροφής τους.

Μερικά από τα μικρότερα, αλλά και μεγαλύτερα αλιευτικά σκάφη του κόσμου

Ο τρόπος με τον οποίο ψαρεύουν οι ντόπιοι έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες. Μικρά πληρώματα τριών ψαράδων βγαίνουν καθημερινά με ξύλινες βάρκες και με κίνδυνο της ζωής τους, για να εφοδιάζουν με τόνο τις τοπικές πόλεις και χωριά. Προσπαθούν να μείνουν κοντά στην ακτή για να μην χαθούν στη θάλασσα, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει αρκετές φορές. Τα σκάφη τους δεν έχουν GPS, ούτε ραντάρ, εφεδρική μηχανή ή ασύρματο. Ψαρεύουν με μοναδικό τους εφόδιο την εμπειρία και με κινητήρια δύναμη την ανάγκη τους να επιβιώσουν.

Δαυίδ vs. Γολιάθ

Η μικροσκοπική εικόνα της τοπικής αλιείας επισκιάζεται από το γιγαντιαίο θέαμα των ισπανικών γρι-γρι. Είναι από τα μεγαλύτερα στον κόσμο και λεηλατούν τη λιμνοθάλασσα του κύριου νησιού, Ταράουα. Δύο από αυτά, το Albatun Tres και το Albacora Uno, ανήκουν στη μεγαλύτερη εταιρεία αλιείας τόνου στην Ευρώπη, την Albacora. Τα δύο αυτά πλοία μπορούν να πιάσουν περισσότερα ψάρια σε τρία αλιευτικά ταξίδια από ό, τι πιάνουν όλοι οι ντόπιοι ψαράδες μαζί σε ένα χρόνο!

Η τεχνολογική τους ικανότητα είναι συγκλονιστική σε σχέση με αυτή που έχουν οι αλιείς του Κιριμπάτι, οι οποίοι βασίζονται στην ανάγνωση της φύσης, χρησιμοποιώντας δεξιότητες και εμπειρία που έχουν περάσει από πατέρα σε γιο. Αυτά τα δύο πλοία-τέρατα είναι εξοπλισμένα με δορυφορικά συστήματα και ραντάρ για να εντοπίζουν τα κοπάδια των ψαριών, καθώς και με καταστροφικές συσκευές συγκέντρωσης ψαριών που προσελκύουν, εκτός από τεράστια κοπάδια ψαριών και άλλα θαλάσσια είδη τα οποία ρίχνονται και πάλι νεκρά στη θάλασσα.

Μία καταστροφική «μπίζνα» με τις ευλογίες της Ε.Ε.

Η αλιεία του τόνου αποτελεί μια τεράστια οικονομική επιχείρηση αξίας δισεκατομμυρίων, κάτι που όμως δεν αντικατοπτρίζεται στην εθνική οικονομία του Κιριμπάτι. Τα Ηνωμένα Έθνη χαρακτηρίζουν το Κιριμπάτι ως λιγότερο αναπτυγμένη χώρα, η οποία έχει σοβαρά προβλήματα φτώχειας, υψηλής ανεργίας και μικρό προσδόκιμο ζωής. Πέρυσι, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της ήταν 169 εκ. δολάρια, για ένα κράτος με περισσότερους από 100.000 κατοίκους.

Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αλιευθεί στα ύδατα του Κιριμπάτι τόνοι αξίας 2 δις δολαρίων, ενώ από αυτά μόνο ένα ελάχιστο ποσό επεστράφη στη χώρα. Τα συνολικά έσοδα της Albacora ΑΕ και των θυγατρικών της ήταν περισσότερα από 475 εκ. ευρώ το 2012, ενώ έχει λάβει και εκατομμύρια ευρώ σε επιδοτήσεις της Ε.Ε. για την κατασκευή αυτών των πλοίων.

Η συμφωνία, την οποία υπέγραψε η Ε.Ε με το Κιριμπάτι, που επιτρέπει στην Albacora να αλιεύει σε αυτά τα παραγωγικά νερά, δίνει ελάχιστα πίσω στους ανθρώπους που έχουν δικαίωμα στην πρόσβαση αυτών των πόρων. Επιπλέον, υπονομεύει τις προοδευτικές προσπάθειες των νησιωτικών χωρών του Ειρηνικού να συνδιαχειριστούν τους φυσικούς τους πόρους για να έχουν ένα βιώσιμο μέλλον.

Μέχρι η Ε.Ε. να ανταμείψει με δίκαιο τρόπο το Κιριμπάτι, τα «τέρατά» της πρέπει να φύγουν από την περιοχή. Δεν είναι δίκαιο για τους κατοίκους. Δεν είναι δίκαιο για τις θάλασσές τους. Δεν είναι δίκαιο για όλους εμάς. Τα πλοία-τέρατα δεν έχουν θέση πουθενά.

Πάρε κι εσύ θέση υπέρ της βιώσιμης αλιείας και κατά των πλοίων-τεράτων που καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμά τους.

ΠΗΓΗ: greenpeace.org

Σήμερα, 11 Μαρτίου 2015, είναι η τέταρτη επέτειος από τη μέρα που ξεκίνησε μία από τις χειρότερες πυρηνικές καταστροφές: η τριπλή τήξη του πυρήνα και οι ρωγμές στο δοχείο πίεσης του αντιδραστήρα στον πυρηνικό σταθμό Νταίτσι της Φουκουσίμα. Μία πυρηνική κρίση που δυστυχώς ξετυλίγεται ακόμα.

Η εκτεταμένη μόλυνση του περιβάλλοντος με ραδιενέργεια παραμένει σε μεγάλο βαθμό. Οι προσπάθειες απομόλυνσης συχνά δεν επιτυγχάνουν τους στόχους της κυβέρνησης. Τεράστιες ποσότητες εξαιρετικά ραδιενεργού νερού ρέουν καθημερινά στη θάλασσα από τον χώρο του αντιδραστήρα. Το σημείο όπου βρίσκονται οι πυρήνες του αντιδραστήρα που έχουν υποστεί τήξη στις Μονάδες 1-3 παραμένει άγνωστο – ένα πρόβλημα που απαιτεί καθημερινά μεγάλες ποσότητες νερού για ψύξη ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος μίας ακόμα σημαντικής διαρροής ραδιενέργειας.

Παρά τα συνεχιζόμενα προβλήματα και το γεγονός ότι πολλοί από τους περισσότερους από 120.000 εκτοπισμένους πυρηνικούς πρόσφυγες εξακολουθούν να ζουν σε δύσκολες συνθήκες τέσσερα χρόνια μετά, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Άμπε της Ιαπωνίας πιέζει για την επανεκκίνηση των παροπλισμένων πυρηνικών σταθμών της χώρας.

Ο Άμπε θεωρεί ότι η πυρηνική ενέργεια είναι απαραίτητη στο ενεργειακό μίγμα της χώρας, προκειμένου η Ιαπωνία να μπορέσει να ανταποκριθεί στις κλιματικές της υποχρεώσεις. Στην πραγματικότητα όμως είναι εξαιρετικά απίθανο η Ιαπωνία να φτάσει τον στόχο της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικά κατά 15-20%. Επιπλέον, η προώθηση της πυρηνικής ενέργειας για την τήρηση των κλιματικών υποχρεώσεων της Ιαπωνίας θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των επόμενων γενεών και του πλανήτη.

Γιατί, πόσο «ασφαλής» και «καθαρή» είναι αυτή η πηγή ενέργειας στην πραγματικότητα; Αν πιστέψουμε τους υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας, είναι πολύ ασφαλής. Όπως ισχυρίζονται, ένα καταστροφικό ατύχημα συμβαίνει μόνο μία φορά κάθε 250 χρόνια.

Δεν χρειάζεται όμως να είναι κάποιος πυρηνικός επιστήμονας για να γνωρίζει ότι τα πυρηνικά ατυχήματα που έχουν συμβεί στα 70 χρόνια που χρησιμοποιείται η πυρηνική ενέργεια είναι περισσότερα. Το ατύχημα στη Φουκουσίμα με την τήξη πυρήνα σε 3 αντιδραστήρες, το καταστροφικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ και η μερική τήξη πυρήνα στους πυρηνικούς σταθμούς του Three Mile Island και Fermi 1 των ΗΠΑ είναι μερικά μόνο παραδείγματα.

Δυστυχώς, η πυρηνική βιομηχανία αλλά και πολλές ρυθμιστικές αρχές εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι η πυρηνική ενέργεια είναι ασφαλής, ενώ την ίδια στιγμή μειώνουν τις απαιτήσεις ασφαλείας ώστε οι γερασμένοι αντιδραστήρες να ανταποκρίνονται σε αυτές. Το αποτέλεσμα είναι η διαρκώς αυξανόμενη επικινδυνότητα των πυρηνικών αντιδραστήρων σε πολλά μέρη του κόσμου.

Η ασφάλεια της πυρηνικής ενέργειας όμως δεν περιορίζεται μόνο στους ίδιους τους πυρηνικούς σταθμούς αλλά επεκτείνεται στο σύνολο του πυρηνικού κύκλου και τους σοβαρούς κινδύνους που ενέχει για το περιβάλλον και τη δημόσια ασφάλεια. Αυτός περιλαμβάνει την εξόρυξη ουρανίου, την επεξεργασία του για τη δημιουργία πυρηνικού καυσίμου (μεταλλουργία, μετατροπή, εμπλουτισμός και παρασκευή – σε κάθε ένα από αυτά τα στάδια επεξεργασίας χρησιμοποιούνται ορυκτά καύσιμα και παράγονται ραδιενεργά απόβλητα), τις διαρροές ραδιενέργειας κατά τη λειτουργία (συνήθεις διαρροές και οφειλόμενες σε ατυχήματα) και το διαρκώς αυξανόμενο πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων. Η πυρηνική τεχνολογία, μετά από 7 δεκαετίες χρήσης, δεν έχει καταφέρει να λύσει το πρόβλημα της διαχείρισης των αναλωμένων πυρηνικών καυσίμων πουθενά στον κόσμο. Κάποιες χώρες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Ρωσία, επιδεινώνουν το πρόβλημα της διαχείρισης των ραδιενεργών αποβλήτων με την «επανεπεξεργασία» του αναλωμένου πυρηνικού καυσίμου. Πρόκειται για μία χημική διεργασία διαχωρισμού του πλουτωνίου από εξαιρετικά ραδιενεργά απόβλητα, που όχι μόνο δημιουργεί τεράστιες ποσότητες αέριων και υγρών ραδιενεργών αποβλήτων, αλλά και αυξάνει τον κίνδυνο διάδοσης της πυρηνικής βόμβας.

Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι οι πυρηνικοί σταθμοί είναι επικίνδυνοι για την ανθρώπινη υγεία, και ιδιαίτερα για τα παιδιά, ακόμα και χωρίς να συμβεί κάποιο μεγάλο ατύχημα.

Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε αυτή τη βρώμικη, επικίνδυνη και ξεπερασμένη τεχνολογία – ούτε για να έχουμε επαρκή ενέργεια ούτε για να μειώσουμε τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Πουθενά αλλού δεν είναι αυτό τόσο προφανές όσο στην Ιαπωνία. Ενώ κλείνουν τέσσερα χρόνια από την καταστροφή στη Φουκουσίμα, η χώρα κλείνει την ίδια στιγμή σχεδόν 1,5 χρόνο χωρίς πυρηνική ενέργεια – αλλά και χωρίς μπλακάουτ. Και ενώ διαδοχικά οι κυβερνήσεις της χώρας έχουν αποτύχει να μειώσουν τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, εφαρμόζοντας ολοκληρωμένες πολιτικές για την επέκταση των ανανεώσιμων πηγών και την εξοικονόμηση ενέργειας, οι τοπικές αυτοδιοικήσεις αναλαμβάνουν τις απαραίτητες πρωτοβουλίες.

Η Πόλη της Φουκουσίμα ανακοίνωσε το Δεκέμβριο του 2012 ότι ο πρώτος στόχος για την αναγέννηση της περιοχής είναι «η δημιουργία μίας ασφαλούς και βιώσιμης κοινωνίας χωρίς πυρηνική ενέργεια.» Το 2014 η τοπική αυτοδιοίκηση ακολούθησε με τη δέσμευση σε ένα στόχο για 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειες μέχρι το 2040.

Η Μητροπολιτική Κυβέρνηση του Τόκιο μόλις ανακοίνωσε μείωση ρεκόρ κατά 23% στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, στον τέταρτο χρόνο του προγράμματος εμπορίας ρύπων – κάτι που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας που λήφθηκαν έπειτα από την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα.

Αυτά τα σημαντικά βήματα βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τις κινήσεις της κυβέρνησης του Άμπε που εξακολουθεί να υποστηρίζει την πυρηνική ενέργεια, ενώ την ίδια στιγμή ενεργοποιεί μηχανισμούς για την υπονόμευση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οι υπεύθυνοι για την πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα όμως γνωρίζουν ότι η πυρηνική ενέργεια δεν έχει θέση στην Ιαπωνία. Το κόστος των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας πέφτει διαρκώς, ενώ το μερίδιό τους στην αγορά αυξάνεται συνεχώς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το λόμπυ της βρώμικης πυρηνικής βιομηχανίας προσπαθεί να σταματήσει αυτές τις εξελίξεις για να συνεχίσει να βγάζει κέρδη βασισμένα στη βρώμικη ενέργεια.

Για τους ανθρώπους της Ιαπωνίας όμως, που στην πλειονότητά τους αντιτίθενται στην επανεκκίνηση των πυρηνικών σταθμών, υπάρχουν πολύ μεγάλες ευκαιρίες για ένα μέλλον πραγματικά ασφαλές και καθαρό. Η Greenpeace θα συνεχίσει να βρίσκεται μαζί τους σε κάθε βήμα μέχρι να εξασφαλίσουμε ότι το καθαρό και ανανεώσιμο μέλλον θα γίνει πραγματικότητα.

Ένωσε κι εσύ τη φωνή σου με τους ανθρώπους της Ιαπωνίας και ζήτα ένα μέλλον χωρίς πυρηνικά εδώ >>

ΠΗΓΗ: greenpeace.org