ΛΥΣΣΩΔΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΟΥΧΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ

Tα νεοαποικιακά αντανακλαστικά των κυρίαρχων κύκλων του ευρωπαϊκού κατεστημένου και κυρίως του Βερολίνου, έχει προκαλέσει η αναθέρμανση των ελληνορωσικών σχέσεων, καθώς δεν ανέχονται καμιά χώρα της ΕΕ να ακολουθεί μια εθνικά συμφέρουσα ανεξάρτητη πολιτική, παρά μόνο να σέρνεται πίσω από τις συντηρητικές νεοφιλελεύθερες ψυχροπολεμικές επιλογές τους, ακόμη κι αν αυτές είναι καταστροφικές για τους λαούς και υπονομεύουν την ειρήνη.  

Χαρακτηριστικές από αυτήν την άποψη είναι οι σημερινές λυσσώδεις επιθέσεις και ωμοί εκβιασμοί Ευρωπαίων αξιωματούχων, που αποτυπώνονται στον ευρωπαϊκό Τύπο, με αφορμή το ταξίδι κυβερνητικού κλιμακίου στη Μόσχα με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα, την επόμενη βδομάδα.

«Ταξίδι στη Ρωσία: Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Σούλτς προειδοποιεί τον Τσίπρα» είναι ο τίτλος του δημοσιεύματος του Spiegel, σύμφωνα με το οποίο ο Μάρτιν Σούλτς απεύθυνε αυστηρή προειδοποίηση στον Έλληνα πρωθυπουργό ενόψει του ταξιδιού του στη Ρωσία και τη συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην Τετάρτη.  

Ο Μάρτιν Σούλτς, σπεύδει να... νουθετήσει την ελληνική κυβέρνηση και να ζητήσει, να μην στραφεί για βοήθεια στη Ρωσία και να μην βάλει σε κίνδυνο την κοινή ευρωπαϊκή στάση, ανεξάρτητα αν αυτή ζημιώνει το συμφέρον της χώρας μας!

Είναι προφανές ότι στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού κατεστημένου βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην ενεργειακή συνεργασία μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας, καθώς και στη γενικότερη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.  

Παρόμοια αντίδραση υπήρξε και από τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ. «Δεν μπορώ να πιστέψω, με όλη την καλή διάθεση, ότι οποιοσδήποτε στην Αθήνα παίζει πραγματικά με την σκέψη να στρέψει την πλάτη στην Ευρώπη και να πέσει στην αγκαλιά της Μόσχας», είπε σε συνέντευξή του στη Rheinische Post.  

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις στην Hannoversche Allgemeine Zeitung του προέδρου της επιτροπής ευρωπαϊκών υποθέσεων της γερμανικής Βουλής, Κούντερ Κρισμπάουμ: "Αν η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι μπορεί να βρει την ψυχή της στη Μόσχα, τότε είναι σε λάθος πλευρά. Όποιος θέλει να συνεχίσει να έχει ευρωπαϊκή βοήθεια, η πυξίδα του πρέπει να δείχνει προς τις Βρυξέλλες και όχι τη Μόσχα", είπε παρουσιάζοντας ως μονόδρομο την κηδεμονία της χώρας από τη Γερμανική ΕΕ.  

Διαφορετική βέβαια είναι η άποψη που εξέφρασε η επικεφαλής της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, Γκάμπι Τσίμερ. «Το θέμα δεν είναι να στραφούν η ΕΕ και η Ρωσία η μία εναντίον της άλλης», δηλώνει και προσθέτει ότι η Αθήνα επιδιώκει κυρίως να χαλαρώσει η Ρωσία τον αποκλεισμό των εισαγωγών αγροτικών προϊόντων από την Δύση. «Η Ελλάδα έχει τεράστιο συμφέρον από τη δυνατότητα εξαγωγής αγροτικών προϊόντων. Αυτές είναι φυσιολογικές διαπραγματεύσεις», τονίζει.  

Είναι προφανές ότι στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού κατεστημένου βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση επειδή προσπαθεί να ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην ενεργειακή συνεργασία μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας, καθώς και στη γενικότερη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, που σε τελευταία ανάλυση είναι σε όφελος όλων των λαών της Ευρώπης. Αυτό ακριβώς δεν αντέχουν, επειδή η πολιτική αυτή ενισχύει τη θέση της Ελλάδας στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ και έρχεται σε αντίθεση με τα επικίνδυνα ψυχροπολεμικά παιχνίδια που παίζουν, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, και που υπονομεύουν το κλίμα της ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή.  

ΣΠΥΡΟΣ ΒΡΑΝΑΣ

πηγη: iskra.gr

Του ΑΝΤΩΝΗ ΝΤΑΒΑΝΕΛΟΥ*

Η «σκληρή αντιπολίτευση» θυλάκων της πραγματικής εξουσίας –με εμβληματικές τις προκλήσεις στελεχών της οικονομικής και δικαστικής γραφειοκρατίας, αλλά και μια πρώτη προειδοποίηση από τα ΟΥΚ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου – υπενθυμίζουν σε όλους, αλλά και κυρίως στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τη σημασία της συνεδριακής-ιδρυτικής απόφασης του ΣΥΡΙΖΑ που έβλεπε την κυβέρνηση της Αριστεράς όχι ως «τελικό σταθμό» (όπου αναλαμβάνεται το καθήκον «σωτηρίας της χώρας») αλλά, αντίθετα, ως «μεταβατικό σταθμό» μέσα στη συνέχεια της πορείας προς τη γενικότερη σοσιαλιστική απελευθέρωση.  

Η όχι τόσο ισχυρή (τουλάχιστον όσο νομίζουν πολλοί) θέση της κυβέρνησης «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ» παρουσιάζεται ασθενέστερη αν ιδωθεί μέσα στον διεθνή συσχετισμό δύναμης. Ο ασύστολος εκβιασμός των δανειστών, μέσω των ευρωπαϊκών «θεσμών» και του ΔΝΤ, επιχειρεί να οδηγήσει την κυβέρνηση στο δίλημμα: άμεση υποταγή ή γρήγορη κατάρρευση. Παραφράζοντας μια διάσημη φράση των πρωταγωνιστών της εποχής της ρωσικής επανάστασης, θα μπορούσαμε και σήμερα να εκτιμήσουμε: χωρίς μια νέα πολιτική ανατροπή στην Ευρώπη (στην Ισπανία; στην Ιρλανδία;), χωρίς το ξέσπασμα μιας πολιτικής αντεπίθεσης του κινήματος και της Αριστεράς στη Γαλλία ή την Ιταλία, θα χαθούμε... Η διαπίστωση αυτή δημιουργεί πρόσθετες υποχρεώσεις στο κόμμα ΣΥΡΙΖΑ και στην ηγεσία του. Η πολιτική μας οφείλει να διατηρεί «ζεστό» το κάλεσμα για πανευρωπαϊκό ξεσηκωμό για την ανατροπή της λιτότητας.  

Η συνειδητοποίηση αυτών των δυσκολιών, που θα πρέπει να μεταφραστεί σε συγκεκριμένη μαζική πολιτική, δεν ξετυλίγεται μέσα σε συνθήκες της δικής μας επιλογής. Η υποχώρηση του μεγάλου ανατρεπτικού κινήματος του 2010-12 (που εν πολλοίς δημιούργησε τον μαζικό και εκλογικά νικηφόρο ΣΥΡΙΖΑ) έχει δημιουργήσει τις συνθήκες της «ανάθεσης», της προσωρινής αναμονής για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα του «εκλογικού δρόμου». Όμως αυτή η αναμονή περιορίζει τις πολιτικές δυνατότητές μας, η απουσία της άμεσης παρέμβασης του κόσμου στις εξελίξεις δημιουργεί ευκαιρίες στους ντόπιους και διεθνείς αντιπάλους μας. Η όποια τακτική αντοχής μας μέσα στις προφανώς δύσκολες συνθήκες προϋποθέτει την αναζήτηση πρωτοβουλιών που θα ξαναβάλουν τον κόσμο στο προσκήνιο.  

ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ  

Η εκτίμηση αυτή οδηγεί κατευθείαν στον κρίσιμο ρόλο του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ. Στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης η συζήτηση για το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ φωτίζεται με αρνητικό χρώμα: το κόμμα ως «βαρίδι», που εμποδίζει την ηγεσία να κάνει τις τολμηρές προσαρμογές (στις επιθυμίες των δανειστών και των αγορών), το κόμμα ως φωλιά «κολλημένων»-μαρξιστών, που δεν επιτρέπουν στα «φωτισμένα» στελέχη της κυβέρνησης και του κράτους να κάνουν τα αναγκαία «ανοίγματα» (π.χ. στο Ποτάμι) και να οδηγήσουν με ασφάλεια τη χώρα στα ήρεμα νερά της Κεντροαριστεράς, των συναινέσεων, της προόδου και της οριστικής παραμονής στο ευρώ.  

Το κόμμα παίζει, πράγματι, έναν σημαντικό «αμυντικό» ρόλο. Μέσα στις συνθήκες των τεράστιων εσωτερικών και διεθνών πιέσεων, είναι αναντικατάστατος παράγοντας προκειμένου η κυβέρνηση να κρατηθεί σε επαφή με το αρχικό πολιτικό σχέδιο και πρόγραμμα. Ακριβώς γι’ αυτό η λογοδοσία προς τη βάση και τις Οργανώσεις Μελών πρέπει να διαφυλαχτεί και να ενισχυθεί αποφασιστικά.  

ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ  

Όμως αυτός ο αμυντικός ρόλος δεν είναι αρκετός. Οι Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να πάρουν επιθετικά πρωτοβουλίες που, επιχειρώντας να κινητοποιήσουν τον κόσμο, θα πιέζουν πολιτικά τους αντιπάλους όλων μας, δηλαδή τους μεγάλους και επικίνδυνους αντιπάλους της κυβέρνησης. Πρωτοβουλίες που θα διεκδικούν ριζοσπαστικές αλλαγές και κοινωνικές κατακτήσεις με βάση, αρχικά, τις προεκλογικές δεσμεύσεις της ΔΕΘ, αλλά και συνολικότερα με βάση το συνεδριακό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.  

Για παράδειγμα, οι δυνατότητες της κυβέρνησης να αντισταθεί στις εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις για ιδιωτικοποιήσεις, θα εξαρτηθούν άμεσα από το να συνεχίσει ένας ολόκληρος κόσμος να δρα ενάντια στο ΤΑΙΠΕΔ, για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων και αγαθών, για να σταματήσει το έγκλημα στις Σκουριές κ.ο.κ. Οι δυνατότητες της κυβέρνησης να αντισταθεί στην ισοπέδωση της δημόσιας υγείας θα εξαρτηθούν άμεσα από το εάν και κατά πόσο οι Οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ θα μπουν μπροστά στο χορό των κινητοποιήσεων, των απαιτήσεων, των ελπίδων των εργαζομένων στην Υγεία, αλλά και της κοινωνικής πλειοψηφίας που χρησιμοποιεί και χρειάζεται τα δημόσια νοσοκομεία. Αυτά ασφαλώς θα πρέπει να γίνουν συντεταγμένα, με πολιτική τακτική, με πρόγραμμα, αλλά επίσης πρέπει να γίνουν αποφασιστικά και γρήγορα. Γιατί ο χρόνος δουλεύει, πλέον, για τους απέναντι.  

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ  

Η επιμονή στο ριζοσπαστικό-αριστερό πρόγραμμα, η επιμονή στη διεκδίκηση του κόσμου, η επιμονή στην κοινωνική κινητοποίηση, είναι μονόδρομος για το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ. Στην πραγματικότητα είναι ο μοναδικός δρόμος και για την υπεράσπιση της κυβέρνησης που βρίσκεται υπό την απειλή της Σκύλλας και της Χάρυβδης, του ντόπιου και του διεθνούς κεφαλαίου.  

Τα ΜΜΕ υποδεικνύουν με απέχθεια την ύπαρξη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μιας μαρξιστικής-ριζοσπαστικής πτέρυγας και ζητούν τον εξοβελισμό της, ως προϋπόθεση για να αναγνωρίσουν την κυβέρνηση ως «εξημερωμένη». Η «πτέρυγα» αυτή είναι πραγματική και πλατύτερη από ό,τι μετρούν οι πάσης φύσεως «αναλυτές». Μέχρι σήμερα απέδειξε πολλές φορές, πέρα από τα φυσιολογικά για ένα μαζικό κόμμα ενδο-τασικά επεισόδια, ότι είναι πολύτιμος και αναντικατάστατος παράγοντας της πολιτικής δυναμικής του ΣΥΡΙΖΑ. Όλος αυτός ο κόσμος, που σε μεγάλο βαθμό είναι μη καταγραμμένος σε «τάσεις», αναλαμβάνοντας σήμερα την αγωνιστική ενεργοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ, με βάση το αριστερό-ριζοσπαστικό πρόγραμμα, είναι η δύναμη που μπορεί να ανοίξει τον αναγκαίο δρόμο. Το δρόμο της μεταβατικής πολιτικής που, ξεκινώντας από τη διεκδίκηση όσων προεκλογικά υποσχεθήκαμε, θα επιμένει στον γενικότερο στόχο της ανατροπής.

Πηγή : rproject.gr

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ*

OΙ ΛΕΞΕΙΣ, ΟΙ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ Η ΤΑΞΙΚΗ ΑΒΥΣΣΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι ιδιωτικοποιήσεις ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού ήδη από τη δεκαετία του ’80 δεν ήταν παρά η αναζήτηση διεξόδου από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Η λέξη με­ταρ­ρύθ­μι­ση κυ­ριαρ­χεί στην ει­δη­σε­ο­γρα­φία και στον δη­μό­σιο πο­λι­τι­κό λόγο των τε­λευ­ταί­ων ετών. «Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις» ονο­μά­στη­κε το σύ­νο­λο των μνη­μο­νια­κών πο­λι­τι­κών που έχουν δια­λύ­σει βα­σι­κές υπο­δο­μές του κρά­τους, έχουν κα­ταρ­γή­σει στοι­χειώ­δη κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα κι έχουν απα­ξιώ­σει το σύ­νο­λο των αξιών και των πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων, δη­μό­σιων και ιδιω­τι­κών, κι­νη­τών και ακι­νή­των, υλι­κών και άυλων. Δη­λα­δή, το σύ­νο­λο των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων. Με­ταρ­ρυθ­μί­σεις ονο­μά­ζει και η κυ­βέρ­νη­ση όλα τα μέτρα, εντός και εκτός προ­ε­κλο­γι­κού της προ­γράμ­μα­τος, που υπο­βάλ­λει στους δα­νει­στές ως προ­α­παι­τού­με­να για μια συμ­φω­νία άρσης του χρη­μα­το­δο­τι­κού απο­κλει­σμού.

Εδώ υπάρ­χει πρό­βλη­μα κώ­δι­κα επι­κοι­νω­νί­ας, γλώσ­σας, εν­νοιών που χρη­σι­μο­ποιούν δυ­νά­μεις που, κατά τεκ­μή­ριο, τις χω­ρί­ζει τα­ξι­κή άβυσ­σος.

Όταν οι «τα­λι­μπάν» του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού που κυ­ριαρ­χούν στις τά­ξεις των δα­νει­στών μι­λούν για «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις», μι­λούν για έναν ρι­ζι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό του κρά­τους, της κοι­νω­νί­ας και των πα­ρα­γω­γι­κών σχέ­σε­ων υπέρ του κε­φα­λαί­ου, και δη του σκλη­ρού πυ­ρή­να του, του χρη­μα­το­πι­στω­τι­κού, εν ονό­μα­τι του οποί­ου άλ­λω­στε προ­κλή­θη­κε και η κρίση χρέ­ους. Το να κα­τα­στή­σει, λοι­πόν, μια κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας συμ­βα­τή τη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή της ατζέ­ντα με την αντί­στοι­χη ατζέ­ντα των δα­νει­στών και της ευ­ρω­κρα­τί­ας απο­τε­λεί πο­λι­τι­κό άθλο. Και μά­λι­στα όχι και πολύ ρε­α­λι­στι­κό. 

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πεδίο της αβυσ­σα­λέ­ας αντί­θε­σης ανά­με­σα στο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πνεύ­μα της μιας και της άλλης πλευ­ράς είναι η δη­μό­σια πε­ριου­σία.  

ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή «αξιο­ποί­η­σης» δεν ήταν μια πα­ρε­μπί­πτου­σα ανά­γκη για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των έκτα­κτων, μνη­μο­νια­κών δη­μο­σιο­νο­μι­κών ανα­γκών, και ιδιαί­τε­ρα της εξό­φλη­σης του χρέ­ους. Είναι μια στρα­τη­γι­κή που προ­ϋ­πάρ­χει των μνη­μο­νί­ων του­λά­χι­στον τρεις δε­κα­ε­τί­ες. Σε με­γά­λο βαθμό είχε εν­σω­μα­τω­θεί θε­σμι­κά στην «κα­νο­νι­κή» δια­δι­κα­σία επι­τή­ρη­σης των χωρών της ΕΕ λόγω υπερ­βο­λι­κού ελ­λείμ­μα­τος. Και, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, μέσω της κοι­νο­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας αντα­γω­νι­σμού, απα­γό­ρευ­σης των κρα­τι­κών ενι­σχύ­σε­ων και απε­λευ­θέ­ρω­σης των αγο­ρών, προ­κά­λε­σε τε­ρα­τώ­δεις «απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις», με εμ­βλη­μα­τι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα στην Ελ­λά­δα τον αφα­νι­σμό της Ολυ­μπια­κής, την αρ­πα­γή του ΟΤΕ από την κατά 32% κρα­τι­κή Deutsche Telekom ή το ενερ­γεια­κό σκάν­δα­λο των Energa και Hellas Power. 

Τα μνη­μό­νια κα­τέ­στη­σαν αυτή τη στρα­τη­γι­κή ολο­κλη­ρω­τι­κή. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις απο­τέ­λε­σαν μία από τις συ­νι­στώ­σες της «εσω­τε­ρι­κής υπο­τί­μη­σης» που δεν ήταν πα­ρά­πλευ­ρη απώ­λεια, αλλά σκό­πι­μη και δια­κη­ρυγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή με δυο δια­κε­κρι­μέ­νους στό­χους: μια εξευ­τε­λι­στι­κά χα­μη­λή τιμή ερ­γα­τι­κής δύ­να­μης και μια εξευ­τε­λι­στι­κή απα­ξί­ω­ση της δη­μό­σιας και ιδιω­τι­κής πε­ριου­σί­ας της χώρας, ώστε να κα­τα­στεί πάμ­φθη­νο και πα­νεύ­κο­λο το με­γά­λο πλιά­τσι­κο. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις ως στρα­τη­γι­κή του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού ήδη από τη δε­κα­ε­τία του ’80 δεν ήταν παρά η ανα­ζή­τη­ση διε­ξό­δου από την κρίση υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης του κε­φα­λαί­ου. Οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις με όρους μνη­μο­νί­ου πρό­σθε­σαν σ’ αυτή τη μα­κρό­χρο­νη στρα­τη­γι­κή του κε­φα­λαί­ου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αποι­κιο­ποί­η­σης της χώρας. Γι’ αυτό και το ΤΑΙ­ΠΕΔ συ­γκρο­τή­θη­κε εξ αρχής ως τα­μείο εμπράγ­μα­της εγ­γυο­δο­σί­ας υπέρ των δα­νει­στών. 

ΤΑ ΘΟΛΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Τι προ­βάλ­λε­ται ως αντί­πο­δας στην τέ­τοιου τύπου «αξιο­ποί­η­ση» της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας της χώρας; Ποιος είναι ο με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κός αντί­λο­γος της Αρι­στε­ράς στην αποι­κιο­ποί­η­ση; Στο προ­ε­κλο­γι­κό πρό­γραμ­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οι ανα­φο­ρές είναι φει­δω­λές: «Ανα­πτυ­ξια­κή αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας αντί για τις μνη­μο­νια­κές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και την εκ­ποί­η­ση αντί πι­να­κί­ου φακής… Προ­στα­σία και αξιο­ποί­η­ση, όχι ξε­πού­λη­μα… Το Δη­μό­σιο θα ασκή­σει πλή­ρως τα ιδιο­κτη­σια­κά του δι­καιώ­μα­τα στις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­η­μέ­νες με κρα­τι­κό χρήμα τρά­πε­ζες». 

Στις προ­γραμ­μα­τι­κές δη­λώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης οι ανα­φο­ρές έγι­ναν λίγο πιο συ­γκε­κρι­μέ­νες και με βα­σι­κούς άξο­νες τους εξής: 1) κατά πε­ρί­πτω­ση εξέ­τα­ση κάθε πρό­τα­σης αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας με κρι­τή­ρια το σε­βα­σμό της ερ­γα­τι­κής και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας και το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον, 2) μη πα­ρα­χώ­ρη­ση δι­κτύ­ων και υπο­δο­μών που απο­τε­λούν εθνι­κό κε­φά­λαιο, 3) κί­νη­τρα για ξένες επεν­δύ­σεις, δια­κρα­τι­κές συμ­φω­νί­ες και ανα­πτυ­ξια­κές κοι­νο­πρα­ξί­ες με συμ­με­το­χή του Δη­μο­σί­ου, 4) όχι ξε­πού­λη­μα, αλλά αξιο­ποί­η­ση του φυ­σι­κού και ορυ­κτού πλού­του, 5) Τα­μείο Εθνι­κού Πλού­του και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης στο οποίο θα ει­σφέ­ρο­νται έσοδα από αξιο­ποί­η­ση (με πα­ρα­χώ­ρη­ση και όχι πώ­λη­ση) ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας και από την εκ­με­τάλ­λευ­ση του ορυ­κτού πλού­του. 

Το μόνο νο­μο­θε­τι­κό δε­δο­μέ­νο που έχου­με μέχρι στιγ­μής από την κυ­βέρ­νη­ση είναι η απορ­ρό­φη­ση της ΕΤΑΔ και της Πα­ρά­κτιο Μέ­τω­πο από το ΤΑΙ­ΠΕΔ που θα εξε­λι­χθεί σε φορέα αξιο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας υπέρ κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης και κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής. Έχου­με, όμως, εν­δεί­ξεις ότι στη με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή λίστα που υπο­βλή­θη­κε στο Brussels Group πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται η πρό­βλε­ψη για έσοδα 1,5 δισ. από απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις και με κα­το­νο­μα­ζό­με­νες πηγές τον ΟΔΙΕ, τον ΟΛΠ και τα 14 πε­ρι­φε­ρεια­κά αε­ρο­δρό­μια. Πα­ρό­τι πρό­κει­ται για ήδη δρο­μο­λο­γη­μέ­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις για τις οποί­ες έχει δια­τυ­πω­θεί η δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή δέ­σμευ­ση ένα­ντι των δα­νει­στών ότι δεν θα ακυ­ρω­θούν, αξί­ζει να ση­μειώ­σου­με ότι οι δύο –ΟΛΠ και αε­ρο­δρό­μια– αφο­ρούν εξ ορι­σμού στρα­τη­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα υπο­δο­μές και δί­κτυα. Δυο ακόμη αμ­φι­λε­γό­με­νες εν­δεί­ξεις για τις κυ­βερ­νη­τι­κές προ­θέ­σεις απο­τε­λούν η επαμ­φο­τε­ρί­ζου­σα θέση στο θέμα της επέν­δυ­σης του χρυ­σού στη Χαλ­κι­δι­κή, αλλά πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο η το­πο­θέ­τη­ση του Π. Καμ­μέ­νου υπέρ μιας συ­νεκ­με­τάλ­λευ­σης των υδρο­γο­ναν­θρά­κων του Αι­γαί­ου με τις ΗΠΑ. Αλλά και η προ­βο­λή του ΟΤΕ ως εξαι­ρε­τι­κού πα­ρα­δείγ­μα­τος καλής συ­νερ­γα­σί­ας από κο­ρυ­φαία κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη θο­λώ­νει το τοπίο, πα­ρό­τι πρό­κει­ται για χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή πε­ρί­πτω­ση ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης με… επα­να­κρα­τι­κο­ποί­η­ση, αλλά με αλ­λα­γή κρά­τους-ιδιο­κτή­τη. Αυτό, άλ­λω­στε, απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή τάση στις χώρες του κα­πι­τα­λι­στι­κού «Βορρά». Πα­ρό­τι επι­βάλ­λουν γε­νι­κή εκ­ποί­η­ση των φι­λέ­των του δη­μο­σί­ου τομέα στις πε­ρι­φε­ρεια­κές χώρες, κρα­τούν για τις ίδιες το προ­νό­μιο του άμε­σου ή έμ­με­σου κρα­τι­κού ελέγ­χου στους στρα­τη­γι­κούς το­μείς των ενερ­γεια­κών, επι­κοι­νω­νια­κών κα με­τα­φο­ρι­κών δι­κτύ­ων. Αυτό δίνει στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που επι­βάλ­λο­νται στην κα­πι­τα­λι­στι­κή πε­ρι­φέ­ρεια έναν ακόμη πιο εξό­φθαλ­μο ιμπε­ρια­λι­στι­κό, νε­ο­α­ποι­κια­κό χα­ρα­κτή­ρα. 

ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ

Το πρό­βλη­μα με τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις δεν είναι ούτε το ύψος του τι­μή­μα­τος που μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί για ένα δη­μό­σιο πε­ριου­σια­κό στοι­χείο, ούτε ο συμ­βο­λι­σμός του στοι­χεί­ου αυτού, ούτε η νο­μι­κή μορφή της με­τα­βί­βα­σης –πώ­λη­ση ή πα­ρα­χώ­ρη­ση. Θα μπο­ρού­σε κα­νείς να απο­δε­χθεί, για πα­ρά­δειγ­μα, ότι το κρά­τος δεν χρειά­ζε­ται τα χι­λιά­δες διά­σπαρ­τα μι­κρής αξίας ακί­νη­τα που έχουν πε­ριέλ­θει με διά­φο­ρους τρό­πους στην κα­το­χή του και δεν μπο­ρούν να αξιο­ποι­η­θούν ως δη­μό­σιες ή κοι­νω­φε­λείς υπο­δο­μές. Αν πρό­κει­ται να προ­σθέ­σουν κάτι αξιό­λο­γο στον κου­μπα­ρά της κοι­νω­νι­κής πο­λι­τι­κής, καλώς να πέ­σουν. Όταν, όμως, προ­βάλ­λε­ται ως πρό­ταγ­μα μια φι­λο­λαϊ­κή πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση μιας οι­κο­νο­μί­ας κυ­ριο­λε­κτι­κά ισο­πε­δω­μέ­νης και μοι­ραία στρε­βλω­μέ­νης από τη μα­ζι­κή «υπη­ρε­σιο­ποί­η­σή» της, με τσα­κι­σμέ­νη βιο­μη­χα­νι­κή ρα­χο­κο­κα­λιά, χωρίς στοι­χειώ­δη δια­τρο­φι­κή αυ­τάρ­κεια, χωρίς εξα­γω­γι­κή δυ­να­μι­κή, είναι αυ­το­χει­ρία η πα­ραί­τη­ση από τον δη­μό­σιο έλεγ­χο στρα­τη­γι­κών πόρων, υπο­δο­μών και δι­κτύ­ων. Είναι απί­θα­νο να σχε­διά­σει κα­νείς πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση με τα αε­ρο­δρό­μια σε γερ­μα­νι­κά χέρια, τα τρένα σε γαλ­λι­κά, τα λι­μά­νια σε κι­νε­ζι­κά, τα ενερ­γεια­κά δί­κτυα σε ιτα­λι­κά, τα κοι­τά­σμα­τα σε αμε­ρι­κα­νι­κά ή ισ­ραη­λι­νά. Το απο­τέ­λε­σμα θα είναι η με­τα­τρο­πή της πα­ρα­γω­γι­κής βάσης της χώρας σε πα­ρα­κο­λού­θη­μα άλλων, και μά­λι­στα αντα­γω­νι­στι­κών, «εθνι­κών σχε­δί­ων». 

Ακόμη και μια κεϊν­σια­νής έμπνευ­σης επι­χεί­ρη­ση ανά­τα­ξης της οι­κο­νο­μί­ας, είναι αδύ­να­τη χωρίς μια επι­θε­τι­κή πο­λι­τι­κή δη­μο­σί­ων επεν­δύ­σε­ων, με πρώτη ύλη την ήδη υπάρ­χου­σα δη­μό­σια πε­ριου­σία. Έστω κι αν η αξιο­ποί­η­σή της, στις υπάρ­χου­σες συν­θή­κες τα­μεια­κής ασφυ­ξί­ας, απαι­τεί ένα γε­ω­πο­λι­τι­κά κα­λο­ζυ­γι­σμέ­νο μίγμα δια­κρα­τι­κών συ­νερ­γα­σιών και επεν­δυ­τι­κών κοι­νο­πρα­ξιών. 

Το ερώ­τη­μα είναι αν ακόμη κι αυτό το μίγμα δη­μό­σιων και ξένων επεν­δύ­σε­ων είναι δυ­να­τό να πε­ρά­σει από τη στενή κρη­σά­ρα των «θε­σμών». Οι οποί­οι συχνά λει­τουρ­γούν πιο πολύ ως θλι­βε­ροί ντί­λερ των «εθνι­κών πρω­τα­θλη­τών» τους, παρά ως εκ­φρα­στές κά­ποιου κοι­νού «ευ­ρω­παϊ­κού σχε­δί­ου».  

Πηγή: rproject.gr

Toυ ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

Μπαίνουμε ίσως στο πιο αποφασιστικό δεκαήμερο ύστερα από τις εκλογές. Η χρηματοδοτική ασφυξία του ελληνικού Δημοσίου έχει φτάσει στο οριακό σημείο όπου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσουν να πληρώνονται ταυτόχρονα μισθοί και συντάξεις αλλά και τοκοχρεολύσια του κρατικού χρέους, οπότε η κλεψύδρα του πολιτικού χρόνου αδειάζει. Είναι η ώρα που δεν μπορεί να «αγοραστεί» χρόνος και που τα διλήμματα γίνονται απόλυτα. Είναι η ώρα των μεγάλων και καθαρών αποφάσεων.

ΤΟ ΔΙΛΛΗΜΑ  

Ύστερα από τη συνάντηση Μέρκελ-Τσίπρα, η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε ότι πλέον δεν είναι οι δανειστές που βιάζονται αλλά η ελληνική κυβέρνηση, που είναι αναγκασμένη να «τρέξει» με τις «μεταρρυθμίσεις», ώστε να ανοίξει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης. Πράγματι, η συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου δεν εξασφάλισε ανάσα χρόνου για την κυβέρνηση αλλά για τους δανειστές. Καθώς δεν προέβλεπε καμία χρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου για το άμεσο διάστημα του Μαρτίου και του Απριλίου, η κυβέρνηση βρέθηκε «με το πιστόλι στον κρόταφο», να πρέπει να πληρώνει τόσο μισθούς και συντάξεις όσο και τοκοχρεολύσια, ενώ τα ρευστά διαθέσιμα δεν επαρκούσαν για την κάλυψη και των δύο αυτών κατηγοριών δαπανών. Έχοντας αποκλείσει τη στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κατέφυγε στη «λύση» να «σκουπίσει», δεσμεύοντας με repos, τα ρευστά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να συνεχίσει να πληρώνει τους τοκογλύφους. Ο χρόνος που κερδήθηκε έτσι είναι πληρωμένος με «αίμα»: αυτά τα χρήματα πρέπει να επιστραφούν σύντομα στα ταμεία των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, για να μην κάνουν αυτοί πλέον στάση πληρωμών σε δικές τους πιεστικές ανάγκες.  

Στο μεταξύ όμως, ακόμη κι έτσι, και αυτή η πηγή ρευστότητας έχει «στραγγίξει». Τώρα η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη είτε να επιβάλει με νομοθετική ρύθμιση τη δέσμευση ρευστών διαθεσίμων και άλλων οργανισμών, για να «κερδηθεί» λίγος ακόμη χρόνος πληρωμένος με αίμα, είτε να απαντήσει άμεσα στο δίλημμα «στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις ή στα τοκοχρεολύσια;».  

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΙΠΛΟΥ

Οι δανειστές προτείνουν εδώ μια νέα «λύση», που θα μας βάλει ακόμη πιο βαθιά στην παγίδα: το παράλληλο νόμισμα. Λένε: Αφού δεν κάνετε στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια και ταυτόχρονα θέλετε να πληρώνετε και μισθούς και συντάξεις, μία λύση υπάρχει: να πληρώνετε τοκοχρεολύσια σε σκληρό νόμισμα (ευρώ) και μισθούς-συντάξεις ή και άλλες κατηγορίες κοινωνικών δαπανών σε παράλληλο νόμισμα. Αυτό το παράλληλο νόμισμα είναι κουπόνια του Δημοσίου που θα λειτουργούν ως μέσο πληρωμών στην εσωτερική αγορά. Για τους τοκογλύφους το σκληρό νόμισμα, για τους μισθωτούς και συνταξιούχους το «εσωτερικό νόμισμα», που θα υποτιμηθεί ταχύτατα, θα ανταλλάσσεται με ευρώ σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα από την ονομαστική του ισοτιμία και εν ολίγοις θα σημαίνει μια γενναία υποτίμηση του εργατικού μισθού στην πράξη, δηλαδή μια καθολική και σκληρή μνημονιακή ρύθμιση αναδιανομής του πλούτου υπέρ του κεφαλαίου!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ  

Όταν το δίλημμα γίνεται τόσο απόλυτο και τόσο πιεστικό χρονικά, η μόνη αποδεκτή απάντηση από τη σκοπιά της Αριστεράς είναι η στάση πληρωμών στα τοκοχρεολύσια. Όμως, η «ιδρυτική» αυτή πράξη της ρήξης με τους δανειστές και το σύστημα έχει αυτόματες συνεπαγωγές, που όλες εντάσσονται στη γενική κατεύθυνση «οι κοινωνικές ανάγκες πάνω από το χρέος», στη διαγραφή του χρέους, ώστε να μπορέσει να υλοποιηθεί μια πολιτική κατάργησης των μνημονίων, ανατροπής της λιτότητας και υλοποίησης μέτρων και πολιτικών με μεταβατικό χαρακτήρα και σοσιαλιστική κατεύθυνση.  

Η δέσμευση των ρευστών διαθεσίμων των οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα βάζει στα χέρια των δανειστών άλλο ένα όπλο εκβιασμού (να χρηματοδοτήσουν αυτοί την επιστροφή αυτών των χρημάτων, αλλά βέβαια στο πλαίσιο μιας νέας χρηματοδοτικής σύμβασης και του τρίτου μνημονίου) ή μας οδηγεί στο διπλό νόμισμα και μάλιστα στην απόλυτα μνημονιακή και αντεργατική εκδοχή του: να πληρώνουμε τους τοκογλύφους δανειστές-εκβιαστές σε ευρώ και τους εργαζόμενους με υποτιμημένα «χαρτιά»!  

Όπως για κάθε νομισματική επιλογή, έτσι και για το παράλληλο νόμισμα, η πραγματική του λειτουργία καθορίζεται από το συνολικό πλαίσιο στο οποίο λειτουργεί, από το συνολικό σχέδιο στο οποίο εντάσσεται. Είναι άλλη η λειτουργία του διπλού νομίσματος (όπως και του εθνικού νομίσματος γενικότερα) όπως την προτείνουν οι δανειστές και άλλη η λειτουργία του αν επρόκειτο για επιλογή ενταγμένη σε ένα πολιτικό σχέδιο στάσης πληρωμών στους τοκογλύφους δανειστές πλαισιωμένη με μέτρα δέσμευσης των ευρώ των πλουσίων. Πρέπει λοιπόν να σπάσει η μυθολογία που θεωρεί το παράλληλο νόμισμα αυτονόητα συνώνυμο της ρήξης.

*Πηγή: rproject.gr