Των Π. ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ & Π. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ *

Στην παρέμβασή του για την συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, σχετικά με τις ευθύνες για την είσοδο της Ελλάδας στα μνημόνια, μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας τόνισε: «δεν ζητάμε μια εξεταστική επιτροπή προκειμένου να κριθούν πολιτικές αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε», αλλά «για να διερευνήσει αν πέρα από την υλοποίηση μιας κακής, νεοφιλελεύθερης και εμμονικής πολιτικής τελέστηκαν εν τέλει πράξεις που είχαν μη πολιτικά κίνητρα».

Πρόκειται για μια διευκρίνιση που με σαφή και ειλικρινή τρόπο, παρουσιάζει το όριο και το στόχο των κάθε λογής διερευνήσεων των αιτιών για μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές πληγές, που γίνονται από μεριάς κυβερνήσεων και πολιτικών δυνάμεων που κινούνται μέσα στα όρια του συστήματος. Δεν εξετάζουν και δε στοχεύουν ποτέ στην κύρια ταξική λειτουργία και τον εγγενή αντεργατικό και εκμεταλλευτικό της χαρακτήρα, αλλά στην πιθανή παράπλευρη και μη σύννομη με το αστικό δίκαιο διάσταση διαφθοράς, προσωπικού οφέλους, κλεπτοκρατίας.

Και οι δύο διαστάσεις είναι σημαντικές.

Στην αστική πολιτική, η δεύτερη πλευρά αναδεικνύεται για να συσκοτισθεί ή να μείνει εκτός συζήτησης η πρώτη. Με διοχέτευση όλης της λαϊκής δυσαρέσκειας στο «σκάνδαλο», στο μη τυπικά νόμιμο. Εξασφαλίζοντας έτσι μια νομιμοποίηση της βασικής λειτουργίας, μέσω της ανταπόκρισης στην περί δικαίου αίσθηση και απαίτηση για απονομή δικαιοσύνης και τιμωρία των ενόχων.

Στην εργατική πολιτική, η στόχευση είναι εντελώς αντίθετη. Από την ανάδειξη των παρά-σκανδάλων αντλείται υλικό για την ανάδειξη του μεγάλου σκανδάλου της «νόμιμης» (ο νόμος δεν είναι ταξικά ουδέτερος), αλλά αντεργατικής λειτουργίας του αστικού κράτους και του πολιτικού συστήματος.

Σε μια γιγαντιαία και ταχύτατη αφαίρεση εισοδήματος και κοινωνικών πολιτικών δικαιωμάτων από την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα προς την ανώτερη πυραμίδα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα και γενικά, δύο πράγματα είναι αντικειμενικό να συμβούν και να διαπιστωθούν.

Πρώτον, κάποια κλοπιμαία φυσικά και θα πάνε σε θέσεις ενδιάμεσων και καμιά φορά θα πέφτουν και στο δρόμο και στη κοινή αντίληψη, προδίνοντας τη μεταφορά.

Δεύτερον, θα βγαίνουν στη φόρα τα διάφορα «πολιτικά βαποράκια», που είναι πάντα απαραίτητα όταν η βρώμικη δουλειά είναι χοντρή και γίνεται μέρα μεσημέρι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η λεγόμενη «διαφθορά» δεν αφορά μόνο τις λεγόμενες υπανάπτυκτες χώρες, αλλά ίσα ίσα επισημαίνεται και στις πλέον ανεπτυγμένες, (ΕΕ, Γερμανία).

Με την ίδια μεθοδολογία πρέπει να δούμε και να κρίνουμε την πρωτοβουλία της κυβέρνησης, δια μέσου της Προέδρου της Βουλής, για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Χρέος. Πρέπει και πάλι να εντοπίσουμε την κύρια επιδίωξη και τις δευτερεύουσες, αλλά όχι ασήμαντες πλευρές.

Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για αναγκαία για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κίνηση αποπροσανατολισμού προς το λαϊκό παράγοντα και ειδικά την αριστερή και εργατική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, σε σχέση με τη βασική της επιλογή και ρητή έγγραφη δέσμευση για πληρωμή και όχι διαγραφή του χρέους, προς όλους. Αυτό αποτυπώθηκε στη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη στη συνεδρίαση της ευρω-ομάδας.

Δευτερευόντως,αποτελεί κίνηση αδύναμης διαπραγμάτευσης προς τους δανειστές. Εντελώς αναποτελεσματικής μιας και έχει προαναγγελθεί η κατάληξή της. Στην ουσία, το χρώμα ενός πιθανού κουρέματος χρέους με αυτή την πρωτότυπη μέθοδο »πρώτα παράδοση, μετά διαπραγμάτευση», θα μοιάζει απελπιστικά με το προηγούμενο PSI. Όχι τόσο στο σκέλος της ονομαστικής διαγραφής, όσο στο σκέλος του φορτώματος των επιπτώσεων στα λαϊκά στρώματα με την υπογραφή νέου μνημονίου.

Επιπλέον, επιχειρείται και εδώ η συσκότιση για τον βασικό χαρακτήρα και τη ταξική εκμεταλλευτική λειτουργία του χρέους και της χρεομηχανής στο σύγχρονο καπιταλισμό.

Η αναζήτηση της διάκρισης μεταξύ του απεχθούς και του νόμιμου χρέους, εγγράφεται κατά κύριο λόγο στην αστική πολιτική και λειτουργεί κατά βάση νομιμοποιητικά για αυτήν. Σύμφωνα με αυτήν περιορίζεται η εξέταση σε ερωτήματα όπως: «Μήπως δάνεια που ελήφθησαν δεν χρειάζονταν; Μήπως, χρειάζονταν μεν για κάποιους σκοπούς, αλλά δόθηκαν για άλλους; Μήπως πήγαν σε άχρηστα πράγματα, πχ έργα ολυμπιάδας ή εξοπλισμούς; Μήπως κάποιοι πήραν μίζες ή κέρδισαν ποντάροντας ανάλογα;»

Όταν ένα νεοφιλελεύθερο κράτος νόμιμα (με το δικό του νόμο) φορο-απαλάσσει την αστική τάξη και στη συνέχεια λόγω μειωμένων εσόδων, δεν μπορεί να καλύψει μεταβιβαστικές πληρωμές, τι αποτέλεσμα έχουμε, από ένα σημείο και πέρα; Πρώτον, αυτοί που απαλλάχτηκαν από τους φόρους, αυξάνουν την ικανότητα αποθησαυρισμού τους, δηλαδή μπορούν να δανείσουν. Δεύτερον, το αστικό κράτος αδυνατεί να πληρώσει μισθούς ή για νοσοκομεία, δηλαδή πρέπει να δανειστεί. Ένα νέο πεδίο αγοραπωλησίας και κερδοφορίας έχει δημιουργηθεί. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται αλλά και βαθαίνει. Η ανάγκη αναχρηματοδότησης των δανείων είναι διαρκής. Το αστικό κράτος (μέσω των εκάστοτε κυβερνήσεων, λειτουργίας τραπεζών κλπ) και η αστική τάξη, είναι σε αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους, με σταθερό παρονομαστή τη μεταφορά εισοδήματος από τα εργατικά και λαϊκά στρώματα. Σε όλη αυτή τη λειτουργία της χρεομηχανής (παρουσιάστηκε η πλέον «αγαθή» πλευρά της, χωρίς τους «πολλαπλασιαστές» στην ευρύτερη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, των παραγώγων κ.ο.κ ) δεν υπάρχει καμιά συμβατική παρανομία, παρά μόνο αυτή η ουσιαστική τεράστια κλοπή που παράγεται από την ίδια καπιταλιστική λειτουργία, δια μέσου κρατών και τραπεζών. Έτσι εξηγείται και το φαινομενικά παράδοξα όλοι να χρωστούν σε όλους, οι δε μεγάλες καπιταλιστικές χώρες να είναι αυτές ακριβώς που έχουν τα θηριώδη ποσοστά δημόσιου και ιδιωτικού χρέους.

Το πράγμα βοά. Αλλά βρωμά και ζέχνει ταυτόχρονα. Χρειάζεται διαχείριση. Οι αστικές κυβερνήσεις αυτό κάνουν με αυτές τις Πρωτοβουλίες. Αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις που κινούνται στο πλαίσιο του συστήματος, υπεκφεύγουν μέσω προτάσεων ελέγχου για τις αιτίες αύξησης του χρέους και αναζήτησης πολιτικών ευθυνών κυρίως σε πολιτικά πρόσωπα και όχι σε πολιτικές συστημικές λειτουργίες.

Φυσικά υπάρχουν αντεπιχειρήματα. Παραθέτουμε ένα: «Δεν είναι γεγονός ότι ένα μέρος του ελληνικού χρέους είναι σε ασφαλιστικά ταμεία εργαζομένων της Ευρώπης; Αυτούς δε θα τους ζημιώσουμε με μια διαγραφή ολόκληρου του χρέους και όχι μόνο του παράνομου και επαχθούς, μετά από ένα λογιστικό έλεγχο;».

Πρόκειται για αντιστροφή της σχέσης βασικού και συνεπαγόμενου. Αφήνουμε προσωρινά στην άκρη ότι οι τοποθετήσεις αποταμιεύσεων των εργαζομένων σε κρατικά χρέη άλλων χωρών δε γίνονται από τους εργαζόμενους αλλά από τις οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν σε αυτές (θυμηθείτε την τοποθέτηση αποθεματικών ελληνικών ταμείων στην τρύπα των «δομημένων ομολόγων» με κυβερνητική παρότρυνση ή/και απόφαση).

Η τοποθέτηση για το χρέος με αφετηρία τα συμφέροντα των εργαζομένων (όχι μόνο της Ελλάδας), ξεκινάει από τη δεσπόζουσα πλευρά που σχετίζεται με τη φύση του χρέους και όχι με την διαχείριση και κατανομή του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κηρύσσεις γενική στάση όλων των πληρωμών και τη μη αναγνώριση και διαγραφή όλου του χρέους. Η διαπραγμάτευση γίνεται στη συνέχεια. «Ελάτε να αποδείξετε ότι…, να διεκδικήσετε αυτό ή το άλλο…». Εκεί, ναι, ακόμη και οι μπολσεβίκοι έκαναν συμβιβασμούς, τουλάχιστον χρονικούς. Δεν πρόκειται για νομικό ζήτημα, αλλά για άλλη πολιτική οπτική.

Σημαντική πλευρά στην διεκδίκηση σε αυτή την κατεύθυνση είναι η διεθνοποίηση των διεκδικήσεων για το χρέος, ζητώντας όχι μόνο αλληλεγγύη των λαών για διαγραφή του ελληνικού χρέους, αλλά διαγραφή των χρεών και απαλλαγή των λαών και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οποιαδήποτε λογική λογιστικού ελέγχου της κατανομής του χρέους, των σκανδάλων που συνοδεύουν τη χορήγηση και τη χρήση των δανείων, καθώς και των τεράστιων νομικών ζητημάτων που θα προκύψουν, στην αγωνιστική αριστερή και αντικαπιταλιστική προσέγγιση, τίθεται με αντίστροφους όρους.

Μια κυβέρνηση που θα είχε κηρύξει τη διαγραφή του χρέους, φυσικά και θα πρέπει να είναι έτοιμη να οχυρώσει νομικά και πολιτικά την επιλογή της, αξιοποιώντας ακόμη και το υφιστάμενο διεθνές δίκαιο και τα επιπόλαια λάθη των δημιουργών και χρηστών του. Αλλά δε μιλάμε για τέτοια κυβέρνηση. Όποιος έχει άλλη γνώμη θα πρέπει να τη θέσει καθαρά.

Και σε αυτή όμως την περίπτωση, αν υποθετικά υπήρχε, ο λογιστικός έλεγχος και τεκμηρίωση της διαγραφής του χρέους από μεριάς του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, έχει νόημα και θα συνεισφέρει, μόνο με διασφάλιση της πλήρους αυτοτέλειας από κρατικές κηδεμονίες. Πολύ περισσότερο, στην περίπτωση που έχεις απέναντι μια κυβέρνηση όπως η παρούσα, που έχει στεγνώσει ακόμη και τα ασφαλιστικά ταμεία για να πληρώσει το ΔΝΤ, το ζητούμενο είναι η αδιαπραγμάτευτη αντιπαράθεση μαζί της.

* Ο Παύλος Αντωνόπουλος και ο Πάνος Παπανικολάου είναι μέλη της Πρωτοβουλίας «Διαγραφή του χρέους Τώρα!».

Δημοσιεύτηκε στο «ΠΡΙΝ»

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*

«Ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού», δηλαδή «σκουπίζοντας» όλα τα ταμειακά διαθέσιμα οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα για να πληρώνει τοκοχρεολύσια, η κυβέρνηση κερδίζει χρόνο πληρωμένο με αίμα.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τα repos με τα οποία δε­σμεύ­ο­νται αυτά τα δια­θέ­σι­μα συ­νι­στούν μια έμ­με­ση εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών υπό προ­σω­ρι­νή ανα­στο­λή με­ρι­κών μηνών, σε κα­τη­γο­ρί­ες κοι­νω­νι­κών και ανα­πτυ­ξια­κών δα­πα­νών. Γι' αυτό οι δα­νει­στές όχι μόνο δεν είχαν κα­νέ­να πρό­βλη­μα με αυτή την πρα­κτι­κή, αλλά πρό­τει­ναν να επε­κτα­θεί με ανα­γκα­στι­κή (μέσω νο­μο­θε­τι­κής ρύθ­μι­σης) δέ­σμευ­ση ρευ­στών δια­θε­σί­μων ύψους 2 δισ. ευρώ ορ­γα­νι­σμών που οι διοι­κή­σεις τους αρ­νού­νται να τα δια­θέ­σουν. Όχι μόνο αυτό, αλλά εμ­μέ­σως πα­ρό­τρυ­ναν αυτή η ιδιό­τυ­πη εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών να επε­κτα­θεί και σε μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, με την πλη­ρω­μή τους με «πα­ράλ­λη­λο νό­μι­σμα».

Στο δί­λημ­μα που εκ των πραγ­μά­των έχει τεθεί,«εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών ή στάση πλη­ρω­μών σε το­κο­χρε­ο­λύ­σια», η κυ­βέρ­νη­ση έχει απα­ντή­σει έμ­με­σα με μια εσω­τε­ρι­κή στάση πλη­ρω­μών της οποί­ας τα απο­τε­λέ­σμα­τα θα «σκά­σουν» αρ­γό­τε­ρα. Αυτό το «αρ­γό­τε­ρα», όμως, επα­να­φέ­ρει την υπό­θε­ση του «κερ­δι­σμέ­νου χρό­νου»: έχει νόημα ένας τέ­τοιος «αι­μα­τη­ρός» κερ­δι­σμέ­νος χρό­νος; Πόσος χρό­νος μπο­ρεί να «κερ­δη­θεί» έτσι, για να απο­κτη­θεί ποιο πλε­ο­νέ­κτη­μα, για να γίνει τι και σε ποια χρο­νι­κή στιγ­μή; Και για να το θέ­σου­με πιο απε­ρί­φρα­στα: όλα αυτά γί­νο­νται για να μην υπο­γρά­ψει η κυ­βέρ­νη­ση το τρίτο μνη­μό­νιο ή επει­δή ανα­ζη­τεί­ται τρό­πος δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας τέ­τοιας υπο­γρα­φής;

ΔΙΑ­ΠΡΑΓ­ΜΑ­ΤΕΥ­ΣΕΙΣ

Έχο­ντας «ακτι­νο­γρα­φή­σει» την κα­τά­στα­ση των δη­μο­σί­ων οι­κο­νο­μι­κών αλλά και των τρα­πε­ζών κ.λπ., ύστε­ρα από χρό­νια πα­ρου­σί­ας, τα τε­χνι­κά κλι­μά­κια της τρόι­κας προ­σπα­θούν να κα­τα­λά­βουν πότε εξα­ντλεί­ται και το τε­λευ­ταίο ευρώ δια­θε­σί­μων του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου. Οι αρ­χι­κές προ­βλέ­ψεις ότι αυτό θα συ­νέ­βαι­νε στις 9 Απρι­λί­ου δια­ψεύ­στη­καν –οι αντο­χές του ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου απο­δεί­χτη­καν με­γα­λύ­τε­ρες. Τώρα, οι υπο­λο­γι­σμοί και οι εκτι­μή­σεις που βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας στα εγ­χώ­ρια και διε­θνή ΜΜΕ μι­λούν για εξά­ντλη­ση και του τε­λευ­ταί­ου ευρώ στο διά­στη­μα από τα τέλη Απρι­λί­ου μέχρι τα μέσα Μαΐου. Ενό­ψει αυτού, ενορ­χη­στρώ­νο­νται οι νέες πιέ­σεις για άμεση συμ­μόρ­φω­ση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης στις απαι­τή­σεις τους, ώστε να υπάρ­ξει συμ­φω­νία που θα εξα­σφα­λί­σει τη στα­δια­κή απο­δέ­σμευ­ση της χρη­μα­το­δό­τη­σης. «Προ­σφέ­ρο­νται», λοι­πόν, και πιέ­ζουν για άμεση ολο­κλή­ρω­ση της συμ­φω­νί­ας, ώστε να επι­κυ­ρω­θεί από το Eurogroup (στις 11 Μαΐου) στα νέα –υπο­τι­θέ­με­να ή πραγ­μα­τι­κά– χρο­νι­κά όρια της χρη­μα­το­δο­τι­κής ασφυ­ξί­ας.
Εδώ εμ­φα­νί­ζε­ται νέα αντι­φα­τι­κή και πα­ρά­δο­ξη ει­κό­να: Οι δα­νει­στές εμ­φα­νί­ζο­νται ελα­στι­κοί στο ζή­τη­μα του ύψους του πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος (1,5% ή και λι­γό­τε­ρο), αλλά δεν κά­νουν βήμα πίσω στην απαί­τη­ση να πε­ρι­λη­φθούν στη λίστα «με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων» νέες μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις, νέες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις και νέες αντι­με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην αγορά ερ­γα­σί­ας (μα­ζι­κές απο­λύ­σεις), δη­λα­δή ο «ιδε­ο­λο­γι­κός πυ­ρή­νας» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη. Αντί­θε­τα, η κυ­βέρ­νη­ση... πα­ραι­τεί­ται οι­κειο­θε­λώς από το μο­να­δι­κό μέχρι σή­με­ρα επί­τευγ­μά της στη δια­πραγ­μά­τευ­ση, την ανα­θε­ώ­ρη­ση του στό­χου για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα το 2015 από 3% του ΑΕΠ σε 1,5% του ΑΕΠ. Η ανα­θε­ω­ρη­μέ­νη λίστα Βα­ρου­φά­κη πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα συ­νο­λι­κής από­δο­σης 4,68 - 6,1 δισ. ευρώ που δια­σφα­λί­ζει πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,1 - 3,9% του ΑΕΠ! Για να απο­φύ­γει τα μέτρα του «ιδε­ο­λο­γι­κού πυ­ρή­να» της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη, η κυ­βέρ­νη­ση δεί­χνει υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο ως προς το συ­νο­λι­κό ύψος των μέ­τρων!
Ωστό­σο, οι δα­νει­στές απέρ­ρι­ψαν και τη νέα λίστα Βα­ρου­φά­κη, με το αι­τιο­λο­γι­κό ότι πε­ρι­λαμ­βά­νει μέτρα προ­σω­ρι­νής και όχι μό­νι­μης από­δο­σης, αλλά και επει­δή δεν πε­ρι­λαμ­βά­νει τα μέτρα της λί­στας Χαρ­δού­βε­λη! Σύμ­φω­να με δη­μο­σιο­γρα­φι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες, για να κάμ­ψει και τις νέες αντιρ­ρή­σεις των δα­νει­στών, η κυ­βέρ­νη­ση απέ­στει­λε «εμπλου­τι­σμέ­νη» λίστα με επι­πλέ­ον μέτρα 700 εκατ. ευρώ - 1 δισ. ευρώ για το 2015 αλλά και μέτρα από­δο­σης 5,49 δισ. ευρώ για το 2016, με­τα­ξύ των οποί­ων και μέτρα για τις ΔΕΚΟ με εκτι­μώ­με­νη εξοι­κο­νό­μη­ση 58 εκατ. ευρώ. Ο συ­ντο­νι­σμέ­νος χα­ρα­κτή­ρας των διαρ­ρο­ών και η ακρί­βεια στα νού­με­ρα δεί­χνουν ότι όλες αυτές οι επε­ξερ­γα­σί­ες είναι πραγ­μα­τι­κές.

ΝΕΟ ΜΕ­ΣΟ­ΠΡΟ­ΘΕ­ΣΜΟ;

Συ­μπέ­ρα­σμα: η κυ­βέρ­νη­ση, προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει τον σκλη­ρό πυ­ρή­να του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη, απο­δέ­χε­ται να συ­ζη­τή­σει το πλαί­σιο μιας συ­νο­λι­κής συμ­φω­νί­ας μνη­μο­νια­κού χα­ρα­κτή­ρα, με μέτρα που εξα­σφα­λί­ζουν υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Συ­ζη­τά­ει τους όρους του Με­σο­πρό­θε­σμου Πλαι­σί­ου 2015-2018 που, όπως έγινε και με όλα τα προη­γού­με­να, στη­ρί­ζε­ται στον προσ­διο­ρι­σμό των μέ­τρων για τα δύο πρώτα χρό­νια (2015-2016) ενώ για τα δύο επό­με­να χρό­νια προσ­διο­ρί­ζο­νται «απλώς» οι δη­μο­σιο­νο­μι­κοί στό­χοι.
Όμως, μια τέ­τοια συμ­φω­νία, αν τε­λι­κώς υπάρ­ξει, θα έχει πλέον ορι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Σε αντί­θε­ση με τη συμ­φω­νία της 20ής Φε­βρουα­ρί­ου, αυτή θα ισο­δυ­να­μεί με το γε­νι­κό πλαί­σιο ενός νέου, του τρί­του, μνη­μο­νί­ου, με εξει­δι­κευ­μέ­να μέτρα για τα δύο πρώτα χρό­νια.
Έχο­ντας υπο­γρά­ψει στις 20 Φε­βρουα­ρί­ου ότι το χρέος θα απο­πλη­ρω­θεί «πλή­ρως και εγκαί­ρως», η κυ­βέρ­νη­ση φέ­ρε­ται τώρα να συ­ζη­τά­ει και να απο­δέ­χε­ται να υπο­γρά­ψει μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία με τε­τρα­ε­τή ορί­ζο­ντα με κύριο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τα υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, υπό τον όρο να μην υπάρ­ξουν νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις, μα­ζι­κές απο­λύ­σεις και νέες μεί­ζο­νες ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις. Αλλά αυτός ακρι­βώς ο συν­δυα­σμός (χρέ­ος-τέ­ρας και υψηλά πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα) είναι ο συν­δυα­σμός που πα­ρά­γει και ανα­πα­ρά­γει τις πο­λι­τι­κές της λι­τό­τη­τας, της υψη­λής ανερ­γί­ας και της εκτε­τα­μέ­νης φτώ­χειας. Σε ένα τέ­τοιο πλαί­σιο, ακόμη και αν απο­φευ­χθεί η λήψη μέ­τρων όπως νέες πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις και μα­ζι­κές απο­λύ­σεις, πρώ­τον δεν θα αλ­λά­ξει ο σκλη­ρός μνη­μο­νια­κός χα­ρα­κτή­ρας της συμ­φω­νί­ας και δεύ­τε­ρον οι πιέ­σεις για τη λήψη τέ­τοιων μέ­τρων θα επα­νέλ­θουν αρ­γό­τε­ρα πιο ωμά και πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά, σε κά­ποια επι­και­ρο­ποί­η­ση του με­σο­πρό­θε­σμου ή του μνη­μο­νί­ου που θα έρθει αρ­γό­τε­ρα.
Το μόνο που θα εξα­σφα­λί­σει η προ­σω­ρι­νή απο­φυ­γή τέ­τοιων μέ­τρων είναι η δυ­να­τό­τη­τα κα­λύ­τε­ρης δια­χεί­ρι­σης των πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών μιας συ­νο­λι­κής μνη­μο­νια­κής συμ­φω­νί­ας στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας και ιδιαί­τε­ρα στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ... Ίσως σε αυτή την προ­ο­πτι­κή να πα­ρέ­πε­μπαν οι πα­σχα­λι­νές δη­λώ­σεις του Γιάνη Βα­ρου­φά­κη ότι «θα ανα­λά­βου­με το πο­λι­τι­κό κό­στος μιας συμ­φω­νί­ας». Αυτό το γνω­στό στε­ρε­ό­τυ­πο της μνη­μο­νια­κής ρη­το­ρι­κής δεν πα­ρα­πέ­μπει σε κά­ποια ρήξη με τους «έξω», αλλά σε απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα για ρήξη με τους «μέσα» (στην κυ­βέρ­νη­ση, στην ΚΟ και στο κόμμα ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ).
Παρ' όλα αυτά, δεν είναι κα­θό­λου βέ­βαιο ότι οι δα­νει­στές θα απο­δε­χτούν μια συ­νο­λι­κή συμ­φω­νία χωρίς τα επί­μα­χα μέτρα του μέιλ Χαρ­δού­βε­λη. Σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση, μια οξεία κρίση στις σχέ­σεις με τους δα­νει­στές αλλά και μια οξεία πο­λι­τι­κή κρίση στο εσω­τε­ρι­κό ανα­δει­κνύ­ε­ται σε ισχυ­ρή πι­θα­νό­τη­τα, αν όχι ανα­πό­φευ­κτη.
Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, εί­μα­στε κοντά στο ση­μείο κα­μπής, όπου θα γνω­ρί­σου­με το «νόημα» της συ­γκυ­ρί­ας όχι μόνο από την όψη αλλά και από την κόψη. Και το μόνο σί­γου­ρο είναι ότι δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τα απο­κα­λυ­πτή­ρια με σταυ­ρω­μέ­να χέρια και με το φλέγ­μα του απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νου σχο­λια­στή των τε­κται­νο­μέ­νων...

*Πηγή: rproject.gr

Η εγκληματική ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ και των ευρωπαίων «συμμάχων μας» με τις συνεχείς επεμβάσεις τους στην περιοχή της Μεσογείου είναι οι ηθικοί αυτουργοί για τους χιλιάδες μετανάστες που χάνουν καθημερινά την ζωή τους στα σαπιοκάραβα των δουλεμπορικών κυκλωμάτων που λειτουργούν ανεξέλεγκτα και έχουν μετατρέψει την Μεσόγειο σε θάλασσα τραγωδίας και φρίκης για τους πρόσφυγες και μετανάστες που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους στην προσπάθειά τους να σωθούν από τους τοπικούς πολέμους (Συρία – Ιράκ – Λιβύη κ.λπ) τους οποίους υποδαυλίζουν και προκαλούν οι ιμπεριαλιστές για να προωθήσουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντά τους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συμμετέχει ενεργά στους επεκτατικούς σχεδιασμούς και τις επεμβάσεις ενώ ταυτόχρονα με την μεταναστευτική πολιτική της να αντιμετωπίζει τους μετανάστες σαν εγκληματίες επιδεινώνει την κατάσταση και πολλαπλασιάζει τα θύματα με αυτήν την πολιτική της.

Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας που στηρίζουν αυτήν την αντιδραστική επεκτατική πολιτική έχουν τεράστιες ευθύνες για την γενοκτονία που εξελίσσεται στην Μεσόγειο θάλασσα.

Μόνο ως υποκριτικές μπορούν να θεωρηθούν οι αναφορές των ηγετών και των οργάνων της Ε.Ε (με αφορμή το πολύνεκρο ναυάγιο έξω από την Λαμπεντούζα) και όσο θα συνεχίζεται αυτή η πολιτική, η σφαγή των μεταναστών και των προσφύγων δεν θα έχει τέλος,

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απεμπλακεί από τους επιθετικούς και επεμβατικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε) και της πολιτικής τους και να συμβάλει με ουσιαστικές πρωτοβουλίες μέσα και έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση στον επανασχεδιασμό της μεταναστευτικής πολιτικής έτσι ώστε να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και να μετατρέψει την Μεσόγειο από νεκροταφείο ψυχών προσφύγων και μεταναστών σε θάλασσα ειρήνης και ασφάλειας.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                                   Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                         Κροκίδης Νικόλαος

Το παρόν ψήφισμα να σταλεί:

Πρόεδρο Κυβέρνησης

Βουλή των Ελλήνων

Υπουργό Εξωτερικών κ. Νικόλαο Κοτζιά

Αναπληρώτρια υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής κυρία Αναστασία Χριστοδουλοπούλου

Αναπληρωτή Υπουργό Ναυτιλίας κ. Θοδωρή Δρίτσα

Πολιτικά Κόμματα

ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΕΚΠ

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης

Συνέντευξη του Ν. Τσόμσκι στην εκπομπή Global Conversation, του Euronews και στην Ιζαμπέλ Κουμάρ, o οποίος μεταξύ άλλων αναφέρει ότι πολιτική των Βρυξελλών καταστρέφει την Ελλάδα, και η οποία έχει ως εξής:

euronews:
Σας ευχαριστούμε που είστε μαζί μας. Ο κόσμος το 2015 φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα ασταθής. Αν δούμε την μεγάλη εικόνα, αισθάνεστε αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για την κατάσταση του κόσμου στον οποίο ζούμε;

Νόαμ Τσόμσκι:
Σε παγκόσμιο επίπεδο τρέχουμε προς το γκρεμό και μάλλον είμαστε αποφασισμένοι να πέσουμε. Έτσι μειώνουμε σημαντικά τις προοπτικές για μια πιο αξιοπρεπή επιβίωση στον πλανήτη γη.

euronews:
Ποιος είναι αυτός ο γκρεμός;

Νόαμ Τσόμσκι:

Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα είναι η περιβαλλοντική καταστροφή που επίκειται και δεν έχουμε πολύ χρόνο για να την αντιμετωπίσουμε. Το δεύτερο είναι η απειλή του πυρηνικού πολέμου που μας κυνηγάει εδώ και 70 χρόνια και στην πραγματικότητα αυξάνεται. Αν κοιτάξετε την ιστορία μας, είναι θαύμα που έχουμε επιβιώσει.

euronews:
Σε ό, τι αφορά τον πυρηνικό πόλεμο βλέπουμε πως Ιράν και διεθνής κοινότητα βρίσκονται κοντά σε συμφωνία. Μήπως αυτό σας δίνει μια αχτίδα ελπίδας πως ο κόσμος μας μπορεί να γίνει ένα ασφαλέστερο μέρος;

Νόαμ Τσόμσκι:
Είμαι υπέρ των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, αλλά θεωρώ πως είναι σε τελείως λάθος δρόμο. Υπάρχουν δύο κράτη, το ένα στη Μέση Ανατολή, που εξαπολύουν επιθέσεις βίας και προχωρούν σε τρομοκρατικές πράξεις και παρανομίες. Αυτές οι δύο χώρες διαθέτουν τεράστια πυρηνικά οπλοστάσια, όμως για κάποιο λόγο τα δικά τους πυρηνικά δεν αποτελούν πρόβλημα.

euronews:
Αν δούμε την κατάσταση στην Ευρώπη, υπάρχει και ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο. Βλέπουμε την Ελλάδα να κινείται προς την Ανατολή, μετά τις επιλογές της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπουμε ακόμη τους Podemos στην Ισπανία να κερδίζουν έδαφος, ενώ έχουμε και σοβαρές εξελίξεις στην Ουγγαρία. Βλέπετε πως η Ευρώπη ευθυγραμμίζεται με τα ρωσικά συμφέροντα;

Νόαμ Τσόμσκι:
Ρίξτε μια ματιά σε όσα συμβαίνουν. Η Ουγγαρία είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία, μετά από εντολή του λαού που είπε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει πλέον να εφαρμόζει τις πολιτικές των Βρυξελλών και πως οι γερμανικές τράπεζες καταστρέφουν τη χώρα. Η επίδραση των πολιτικών αυτών, πράγματι αύξησε το ελληνικό χρέος. Το 50% των νέων είναι άνεργοι και περίπου το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η Ελλάδα καταστρέφεται.

euronews:
Οπότε το ελληνικό χρέος πρέπει να διαγραφεί;

Νόαμ Τσόμσκι:
Ναι, ακριβώς όπως έγινε με τους Γερμανούς το 1953. Τότε η Ευρώπη διέγραψε το μεγαλύτερο μέρος του Γερμανικού χρέους. Το ίδιο να γίνει και τώρα. Έτσι η Γερμανία κατάφερε να ανακτήσει το χαμένο έδαφος μετά τις μεγάλες καταστροφές του πολέμου.

euronews:
Θα ήθελα να κλείσουμε αυτή την συνέντευξη γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο, με μια ερώτηση από τον Ρόμπερτ Λάιτ. Ρωτάει λοιπόν, «Τι σας δίνει ελπίδα;»

Νόαμ Τσόμσκι:
Τι μου δίνει ελπίδα..Μερικά πράγματα για τα οποία έχουμε μιλήσει. Η ανεξαρτησία της Λατινικής Αμερικής για παράδειγμα. Αυτό είναι ιστορικής σημασίας. Δείτε τι συνέβη, στη σύνοδο κορυφής της αμερικανικής ηπείρου στον Παναμά. Στις πρόσφατες συναντήσεις οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πλήρως απομονωθεί. Είναι μια ριζική αλλαγή σε σχέση με 10 ή 20 χρόνια πριν, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά διοικούσαν την Λατινική Αμερική. Στην πραγματικότητα, ο λόγος για τον οποίο ο Ομπάμα έκανε χειρονομίες καλής θέλησης προς την Κούβα, ήταν για να ξεπεράσει την απομόνωση της χώρας του. Αυτή την στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν απομονωθεί και όχι η Κούβα. 
Τα σημάδια αισιοδοξίας στην Ευρώπη είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos. Ας ελπίσουμε ότι υπάρχει επιτέλους μια λαϊκή εξέγερση εναντίον των καταστροφικών οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που προέρχονται από τη γραφειοκρατία και τις τράπεζες, και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Πρέπει να είναι.

πηγη: iskra.gr