Στις 1 Απριλίου 1965, ο Τσε Γκεβάρα απευθυνόμενος προς το σύντροφο, συνοδοιπόρο και  φίλο του, Φιντέλ Κάστρο, έγραφε τούτα:
«Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα, όταν σε συνάντησα στο σπίτι της Maria Antonia, όταν μου είπες να έρθω μαζί σου, όλες τις εντάσεις της προετοιμασίας.

Μια μέρα μας ρώτησαν ποιον να ειδοποιήσουν στην περίπτωση του θανάτου μας, και αυτή η πιθανότητα μας συγκλόνισε. Αργότερα ξέραμε ότι σε μια επανάσταση κερδίζεις ή πεθαίνεις (αν είναι αληθινή)…

Παραιτούμαι επίσημα από τις θέσεις μου στην Ηγεσία του κόμματος, ως Υπουργός, Διοικητής και της Κουβανέζικης υπηκοότητάς μου…

Συνεχίζω σε νέα μέτωπα μαχών με την πίστη που μου δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα, την ικανοποίηση του ιερότερος καθήκοντος: να μάχομαι εναντίον του ιμπεριαλισμού οπουδήποτε. Αν η τελευταία μου ώρα με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι αυτοί οι άνθρωποι και ιδιαίτερα εσύ… Δε λυπάμαι ότι δεν αφήνω τίποτα στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Χαίρομαι γι’ αυτό, δε ζητάω τίποτα για αυτούς, καθώς το κράτος θα τους παρέχει αρκετά για να ζήσουν και να έχουν εκπαίδευση»

Δεν έφυγε επειδή ηττήθηκε, ούτε επειδή απέτυχε, μα ούτε και επειδή δυσαρεστήθηκε από εσωκομματική φαγωμάρα.

Δεν ήταν υπερ-ήρωας της επανάστασης. Ήταν απλά, εντελώς αληθινός.

Ασθματικός και γενικά σωματικά  αδύναμος από παιδί, αλλά τόσο δυνατός στη θέληση και τις αποφάσεις.

Βαθειά και ολόψυχα δοσμένος στο σκοπό και την ουσία της επαναστατικής στράτευσης και όχι στο εκάστοτε μέσο.

Ακλόνητος και χαμογελαστός όχι γιατί πετούσε στα σύννεφα, αλλά για τον απλό λόγο ότι αγαπούσε βαθειά τους φτωχούς και εμπιστευόταν τη δύναμή τους και το δίκιο τους. Δεν ήθελε να τους κυβερνήσει ούτε να τους σώσει, μόνο να βαδίσει μαζί τους προς τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη της δικής τους απελευθερωμένης κοινωνίας.

Δυο χρόνια μετά άφηνε την τελευταία αναπνοή του,  δολοφονημένος στη Βολιβία πασχίζοντας  για μία νέα επανάσταση σε μια άλλη χώρα και αφού προηγουμένως είχε  ματώσει με τους συντρόφους του στο μακρινό Κογκό της Αφρικής, πάντα με την έγνοια στους φτωχούς.

Είκοσι χρόνια αργότερα, ο Τσε δε ζούσε αλλά η επανάσταση στη Κούβα λικνιζόταν στο δικό της προκλητικό χορό.  Αλλά είχε και τα σύννεφά της, όπως όλο το »σοσιαλιστικό στρατόπεδο». Τότε ήταν που και  ο Εντουάρντο Γκαλεάνο,  στο βιβλίο του »Μνήμη της φωτιάς-Ο αιώνας του ανέμου», συνέχιζε το διάλογο που άνοιξε ο Τσε, με ένα μικρό σημείωμα με τίτλο »Περιγραφή ενός γραφειοκράτη»:
»Μαύροι καιροί, που τους διαδέχεται η κόκκινη εποχή, ώστε να έρθουν κάποτε άσπρες μέρες: η αλληλεγγύη αρχίζει σιγά σιγά να παίρνει τη θέση της απληστίας και του φόβου.

Η Κουβανική Επανάσταση επιβιώνει, επειδή εφευρίσκει, δημιουργεί και τολμά. Όμως δεν της λείπουν οι εχθροί. Ένας από τους επίφοβους εχθρούς της είναι και ο γραφειοκράτης, καταστροφικός όσο και ο κυκλώνας, ασφυκτικός όσο και ο ιμπεριαλισμός: δεν υπάρχει επανάσταση που να μην τον φέρει μέσα της.
Ο γραφειοκράτης είναι ο άνδρας από ξύλο, γεννημένος από λάθος των θεών, που τον έκαναν δίχως αίμα, δίχως πνοή, αλλά με αντοχή, και που δεν προφέρει λέξη.

Είναι η ηχώ, όχι η φωνή.

Ξέρει να μεταφέρει διαταγές, όχι ιδέες.

Θεωρεί αίρεση την οποιαδήποτε αμφιβολία, προδοσία την οποιαδήποτε αντίφαση.

Συγχέει την ενότητα με την ομοφωνία, και πιστεύει ότι το λαό, αιώνιο ανήλικο, πρέπει να τον τραβάς από το αυτί.
Ο γραφειοκράτης σπανίως ρισκάρει τη ζωή του. Και αδιανόητο να ρισκάρει τη θέση του».

Διαβάζοντας αυτά τα λόγια,  καταλαβαίνεις  γιατί ο Τσε έμεινε αθάνατος, αλλά και γιατί  η Λατινική Αμερική εξακολουθεί να  »εφευρίσκει, δημιουργεί και τολμά». Μα και γιατί το πνεύμα της επανάστασης, ως γνήσια ανάγκη των  φτωχών, των καταφρονεμένων και όσων δεν  τους επιτρέπεται να έχουν φωνή, δε μπορεί να δολοφονηθεί ούτε από τις χούντες του  κεφαλαίου και τις σφαίρες του ιμπεριαλισμού, ούτε και από και τη φορμόλη των μαυσωλείων και της ακινησίας.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

του Γιάννη Ελαφρού

Ενα παραλυτικό κλίμα αναμονής και αμηχανίας απλώνεται στον ελληνικό λαό, απειλώντας με μεγάλο πισωγύρισμα εάν δεν αντιστραφεί. Το μαύρο μπλοκ της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ελληνικού κεφαλαίου έχει απογειώσει το γνωστό πια παιχνίδι των απειλών και της τρομοκρατίας: Θα χρεοκοπήσετε, έρχεται χάος εάν δεν υπογραφεί συμφωνία, σενάρια της ΕΚΤ για πληρωμή μισθών και άλλων υποχρεώσεων του δημοσίου με «χαρτιά», κόλαση η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (Πολ Κρούγκμαν), δεν αντέχει η οικονομία αυξήσεις μισθών (ΣΕΒ και λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις), δεν αντέχουμε άλλους μετανάστες (και μαχητές ανάμεσά τους, κατά τον τραγικό Γ. Πανούση), λένε τα κανάλια, τα οποία «δεν αντέχουν» να πληρώσουν τα εκατομμύρια που χρωστούν από την (κατά)χρηση των δημόσιων συχνοτήτων. Όλοι αυτοί μας λένε πως πρέπει επειγόντως να κλείσει η συμφωνία αλλιώς έρχεται η καταστροφή. Στην πραγματικότητα, συμφωνία με τους «οικονομικούς δολοφόνους» των λαών, σημαίνει καταστροφή!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όμως είναι σταθερά τοποθετημένη υπέρ της συμφωνίας, την οποία βαφτίζει έντιμο συμβιβασμό. «Ένας συμβιβασμός που θα σέβεται τόσο τη πρόσφατη λαϊκή εντολή, όσο όμως και το πλαίσιο λειτουργίας της ευρωζώνης» δήλωσε την Πέμπτη στο Ρόιτερς ο Αλ. Τσίπρας. Η λαϊκή εντολή όμως με σαφήνεια απαιτεί σταμάτημα και αναίρεση-κατάργηση των πολιτικών μνημονιακού τύπου, που (ανεξάρτητα πόσο το συνειδητοποιεί ο κόσμος σήμερα) δεν είναι άλλες από τις αστικές αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις για να υπερβεί το κεφάλαιο την κρίση του σε βάρος των εργαζομένων. Από την άλλη, το πλαίσιο λειτουργίας της ευρωζώνης επιβάλλει και προωθεί αυτή την πολιτική. Άρα ο συμβιβασμός που περιγράφει ο Αλ. Τσίπρας είναι αδύνατος. Η κυβέρνηση Τσίπρα αποχαυνώνει τον κόσμο με το χάπι της συμφωνίας που έρχεται, η οποία θα είναι «έντιμος συμβιβασμός». Το σαράκι του συμβιβασμού μπαίνει στη ζωή μας και αντικαθιστά τη λέξη ελπίδα. Η ελπίδα φεύγει, ο συμβιβασμός έρχεται. Συμβιβασμός με το χρέος, τους πετσοκομμένους μισθούς πείνας, τη φτώχεια, την ευρωκηδεμονία, την αμερικανοκρατία, την αστυνομοκρατία και τα πρώτη φορά αριστερά χημικά. Η διατήρηση της υπάρχουσας αθλιότητας, η μη χειροτέρευση της κατάστασης, γίνεται το μέτρο της «αριστερής κυβέρνησης». Η συνέχεια είναι προφανής: η διατήρηση μέχρι να εκτονωθεί η ελπίδα και η διάθεση του λαού για αλλαγή θα οδηγήσει σε παραπέρα κλιμάκωση της αστικής επίθεσης.

Η ουσία της κυβερνητικής στάσης είναι πως ασκεί αστική διαχείριση της κυρίαρχης πολιτικής, κινείται δηλαδή εντός του πλαισίου χρέος, ευρωζώνης, ΕΕ και καπιταλιστικής κερδοφορίας, εντός της ευρύτερης αστικής αναδιάρθρωσης. Επιδιώκει να υλοποιήσει διαφορετικό μείγμα πολιτικής από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, για να μπορέσει να ενσωματώσει την αντίφαση της εργατικής λαϊκής αντιμνημονιακής ψήφου (με τα όριά της) και της κυρίαρχης αστικής κατεύθυνσης. Αυτή η αντίφαση θα δημιουργεί εντάσεις, επιπλοκές, επεισόδια, αστάθμητους παράγοντες, για τα οποία πρέπει η αντικαπιταλιστική Αριστερά να είναι έτοιμη να παρέμβει δημιουργικά και ανατρεπτικά (και να μη στέκεται αμήχανη, θεωρώντας πως όλα είναι τακτοποιημένα). Αλλά δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία πως η κύρια κατεύθυνση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι να καταλήξει συμφωνία με ΕΕ-ΔΝΤ και να ενσωματώσει το λαό και τις αντιδράσεις του στο νεομνημονιακό πλαίσιο. Γι’ αυτό, για παράδειγμα, συγκροτείται παραπλανητικά η Επιτροπή Αλήθειας για το χρέος, τη στιγμή που πληρώνονται κανονικά οι δόσεις και διατυμπανίζεται πως το χρέος θα πληρώνεται στο διηνεκές! Αυτό αποκαλύπτεται περίτρανα από το γεγονός πως η κυβέρνηση από το πρωί μέχρι το βράδυ υμνεί το συμβιβασμό και διαβεβαιώνει πως θα υπάρξει συμφωνία, δεν προειδοποιεί, δεν κινητοποιεί (έστω με τον δικό της τρόπο) τον κόσμο, υπνωτίζει το μαζικό κίνημα, πληρώνει κανονικά τις δόσεις στερώντας από το λαό πόρους αλλά και χρηματικά εργαλεία αντίστασης, ενώ επαναφέρει στο προσκήνιο τους ένστολους τραμπούκους των ΜΑΤ. Δεν υπάρχει σχέδιο και θέληση για ρήξη, εκτός εάν αυτό επιβληθεί αναπόδραστα από Βερολίνο και Βρυξέλες, επιδιώκοντας την τιμωρία του ελληνικού λαού για την απειθαρχία του. Σήμερα όμως, λόγω και των αστάθμητων επιπτώσεων στην ευρωπαϊκή και διεθνή καπιταλιστική οικονομία ενός γκρέξιτ, προτιμάται η λύση της ενσωμάτωσης και της υποχρέωσης σε ταπεινωτική συμφωνία.

Άρα το κρίσιμο ζητούμενο εδώ και τώρα είναι να σπάσει η κρούστα της αναμονής, να εισβάλει το μαζικό εργατικό, λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα στο προσκήνιο, για να επιβάλλει τις διεκδικήσεις του και να αποτρέψει την πορεία της ήττας· να σαλπίσει αντεπίθεση ενάντια στην αναμονή, για την ανατροπή της πολιτικής του μαύρου μετώπου κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, για να ηττηθεί η κυβερνητική πολιτική της διαχείρισης και της υποταγής. Με άμεσα αιτήματα διεκδίκησης κινήσεων για την αντιμετώπιση των ζωτικών αναγκών των εργαζομένων, με μονομερείς ενέργειες κόντρα στη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου και τον έλεγχο των θεσμών-τρόικα, ώστε να μη δοθεί ούτε ευρώ από εδώ και πέρα στους δυνάστες-δανειστές, με παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, με κάλεσμα σε παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια σε κάθε συμφωνία-νέο Μνημόνιο. Πρέπει να σηκώσουμε το γάντι, τονίζοντας πως καταστροφή δεν είναι η ρήξη και η έξοδος από ευρώ-ΕΕ και το Τζουράσικ Παρκ του κεφαλαίου αλλά η παραμονή εντός τους.
Μεγάλοι αγωνιστικοί σταθμοί είναι η ανεξάρτητη ταξική Εργατική Πρωτομαγιά και το διήμερο 11-12 Μάη, με το Γιούρογκρουπ στις 11/5 και την καταβολή 700 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ την επομένη.

Η μάχη δεν θα κριθεί στα γραφεία, στα υπουργεία, στις διαπραγματεύσεις, στη Βουλή, εντός του ΣΥΡΙΖΑ ή στις αψιμαχίες των συνιστωσών του. Η ελπίδα δεν κατοικεί εκεί. Η ελπίδα θα αναστηθεί στους δρόμους ή δεν θα υπάρξει. Στους δρόμους του αγώνα, με πυξίδα για τον άλλο δρόμο, της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Με πρωτοπόρα συμβολή των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, πρώτον και κύριον της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της πολιτικής συνεργασίας ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ και όλων όσων επιλέγουν να υπηρετούν το λαό μετωπικά και ανατρεπτικά και όχι το συμβιβασμό.

Πηγή:«ΠΡΙΝ»

Η πολιτική της ΕΕ είναι εγκληματική. Η πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων είναι αδιέξοδη. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μια «αποθήκη ψυχών» που ζουν σε άθλιες συνθήκες. Πάνω στο μέγα πρόβλημα του μεταναστευτικού παίζεται ένα πινγκ – πονγκ μεταξύ των φορέων του μισανθρωπισμού, από την μια, με τους φορείς ενός ακτιβισμού της πλάκας, από την άλλη. Ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, αντί της λήψης άμεσων μέτρων - ανθρώπινων για τους πρόσφυγες, δρακόντειων για τα κυκλώματα, προστατευτικών για το αίσθημα ασφάλειας – επιλέγεται η πεπατημένη της επικοινωνιακής φούσκας. Τουτέστιν: Οι μετανάστες κάθονται στις πλατείες και… «λιάζονται».

***

    Η πολιτική που επιτρέπει στο μεγάλο κεφάλαιο να λυμαίνεται τον δημόσιο πλούτο από τις Σκουριές μέχρι τη Γαύδο, επιτρέπει ταυτόχρονα στους εργολάβους να χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους και να τους «βάζουν» στο όνομα της δουλειάς και του μεροκάματου να διαδηλώνουν – στην ουσία – για τα συμφέροντα του αφεντικού.  Αλλά ή θα διατηρηθεί η νομιμότητα που επιτρέπει σε εργολάβους να διαφεντεύουν, ή θα οικοδομηθεί άλλη νομιμότητα. Τέτοια που θα σέβεται τους ανθρώπους του μόχθου. Τη ζωή τους. Την υγεία τους. Τον τόπο τους. Και θα εξασφαλίζει το μεροκάματο θέτοντας την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου στην υπηρεσία των αναγκών όλης της κοινωνίας και όχι των χρυσοκάνθαρων εκμεταλλευτών της. Τι υποτίθεται ότι δεν καταλαβαίνει η κυβέρνηση ώστε να κωλυσιεργεί; Τουτέστιν: «Για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή»… 

***

    Η κυβέρνηση θα έβαζε τέλος στα Μνημόνια. Στην πορεία έγινε «καλό» το 70% του Μνημονίου. Οι δανειακές συμβάσεις με τα αγγλικά τους δίκαια έγιναν «γέφυρα». Το δεν θέλουμε άλλα δάνεια έγιναν «δώστε μας τις δόσεις» των δανείων. Το «πρώτα μισθοί και συντάξεις» συνοδεύτηκε από το θα πληρώνουμε στο «διηνεκές» το χρέος. Το δεν διαπραγματευόμαστε την εφαρμογή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης έγινε «αναστέλλουμε» το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Το «η Ευρώπη που αλλάζει» έγινε «η Ευρώπη που εκβιάζει». Τουτέστιν: Η διαπραγμάτευση (που δεν ξέρουμε αν ξέρουν τι περιλαμβάνει ακόμα κι αυτοί που συμμετέχουν σε αυτήν) συνεχίζεται.Ομοίως και τα σενάρια «ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή καλό καιρό θα κάνει». Βεβαίως υπάρχει και κάτι σταθερό: «Η θέση της (σσ: ηλιόλουστης) Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται»…

***

    Μετά την επικύρωση της απόφασης της προηγούμενης κυβέρνησης για καταβολή 500 εκατομμυρίων στους Αμερικάνους στο πλαίσιο των στρατιωτικών μας σχέσεων μαζί τους, είχαμε και την ανακοίνωση για ενίσχυση των στρατιωτικών μας σχέσεων και με τους Ρώσους, από τους οποίους θα πάρουμε κάτι ανταλλακτικά για κείνους τους - από την εποχή Σημίτη – σκουριασμένους S300. Αλήθεια τι το «πολυδιάστατο» εμπεριέχεται σε μια πολιτική που – συνεχίζει – να ταΐζει βιομηχανίες όπλων όταν στο μεταξύ εκατοντάδες εκατομμύρια από Ταμεία, περιφέρειες και ΔΕΚΟ δεσμεύονται για να πληρώνονται τοκογλυφικά στο ΔΝΤ; Τουτέστιν: «Με τον Ήλιο τα βάζω με τον Ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;»… 

***

    Ο κ.Πανούσης αρμόδιος υπουργός, καλεί τον πρωθυπουργό να δώσει λύση στα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του υπουργείου του. Ο πρωθυπουργός από την πλευρά του παρακολουθεί τον υπουργό του να τον καλεί να δώσει λύση στα θέματα του υπουργείου στο οποίο ο πρωθυπουργός διόρισε τον κ.Πανούση για να δώσει εκείνος λύση. Τουτέστιν: «Ένας αητός καθότανε στον Ήλιο και λιαζότανε»… 

***

    Ο κ.Βαρουφάκης πάει στις ΗΠΑ και βγάζει ανακοίνωση του τύπου "πάω για διαβουλεύσεις με τον Ομπάμα". Βγαίνει ο Λευκός Οίκος, τον διαψεύδει και λέει – σε απλά ελληνικά – ότι αν θέλει ο κ.Βαρουφάκης να ρίχνει νερό στο μύλο του ναρκισσισμού του να περιορίζεται σε φωτογραφήσεις τύπου «Παρί Ματς». Τουτέστιν: Το ανέκδοτο με το λαγό που λιαζότανε και έλεγε φανταστικές ιστορίες για το λιοντάρι, το θυμάστε;

***

    Στη Βουλή όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου δεν αδικεί τον εαυτό της  επιδιδόμενη σε κινήσεις που εμπεριέχουν το στοιχείο του προσωπικού σόου, βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας της αφιερώνουν… ποιηματάκια που σε ένα ρεσιτάλ ασυναγώνιστης βλακείας επιχειρούν να τα απαγγείλουν κιόλας από βουλευτικών εδράνων. Τουτέστιν: «Άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ΄τον Ήλιο ξεξασπρότερη»…

***

    Α, ναι: Σε μερίδα των ΜΜΕ ποτέ δεν έπαψε να ανθεί η δημοσιογραφία της σαχλαμάρας, του πολιτικού κατιναριού, του φτηνού εντυπωσιασμού, της κατασκευής «ειδήσεων» και της αναγωγής του τίποτα σε «κάτι». Αφού, λοιπόν, τα λύσαμε όλα τα υπόλοιπα, πάρτε και μια γερή τζούρα από… αποκαλυπτικά ρεπορτάζ - με ηχητική υπόκρουση «να μπορούσα στα σύννεφα να είχα και εγώ βενζινάδικο» -  για το αν έσκασε το λάστιχο της προέδρου της Βουλής κι αν το βουλκανιζατέρ είχε ή δεν είχε γρύλο. Τουτέστιν και κατόπιν όλων αυτών, ο ποιητής μας στέλνει τα χαιρετίσματά του: «Κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ’ αχαμνά του»…   

ΠΗΓΗ: enikos.gr 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Ως πότε θα αντέχει στην αφόρητη γερμανική πίεση ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας; Το ερώτημα αυτό απασχολεί όλο και ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού της χώρας μας. Ολο και περισσότεροι Ελληνες διαπιστώνουν τον λυσσώδη ανθελληνισμό της γερμανικής καγκελαρίας. Σιγά σιγά πολλοί συμπατριώτες μας συνειδητοποιούν ότι όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι Γερμανοί θα ζητούν διαρκώς περισσότερες. Φτωχή επαρχία του Δ' Ράιχ θέλει την Ελλάδα το Βερολίνο, τίποτα λιγότερο!

Να εξευτελίσουν πρώτα τον Αλέξη Τσίπρα, να τον κάνουν σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο και στη συνέχεια να τον ανατρέψουν. Αυτός είναι ο στόχος της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτα όμως να τον διασύρουν, όχι να φτιάξουν έναν καινούργιο «Αλιέντε» και μάλιστα στην Ευρώπη αυτή τη φορά! Oχι να κατασπαράξει ο γερμανικός Γολιάθ τον ελληνικό Δαβίδ! Αυτό θα ξεσηκώσει όλους τους λαούς της Ευρώπης εναντίον της Γερμανίας, αν ποτέ συμβεί.

Αυταπάτες έχει σίγουρα η ελληνική κυβέρνηση. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όμως ο πρωθυπουργός να μην πιστεύει στα σοβαρά αυτά που είπε την Πέμπτη στο αγγλικό πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς. «Η Ευρώπη των δημοκρατικών παραδόσεων και του Διαφωτισμού δεν θα υποχωρήσει στις ακραίες φωνές κάποιων» διακήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας στη δήλωσή του στο Ρόιτερς και συνέχισε: «Δεν θα επιλέξει τον δρόμο ενός ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού, αλλά τον δρόμο της γεφύρωσης των διαφορών, τον δρόμο της σταθερότητας και του αμοιβαίου σεβασμού». Πομφόλυγες! Ακριβώς τον «δρόμο του ανήθικου και στυγνού χρηματοδοτικού εκβιασμού» ακολουθεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα. Κανένας... «Διαφωτισμός» δεν χαρακτηρίζει τη στάση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ωμοί εκβιασμοί είναι η τακτική του, τίποτα άλλο.

Δεν μας άρεσε καθόλου μια φράση που είπε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στην ομιλία του στο ινστιτούτο Μπρούκινγκς, στην Ουάσιγκτον. «Καθήκον της κυβέρνησής μας είναι να δεχτεί το πολιτικό κόστος μερικών δύσκολων αποφάσεων που είναι αναγκαίες για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των παγκόσμιων εταίρων» είπε συγκεκριμένα. Τι άραγε εννοούσε; Υποταγή στις απαιτήσεις των Γερμανών; «Θα συμβιβαστούμε για να καταλήξουμε σε μια γρήγορη λύση, αλλά δεν θα οπισθοχωρήσουμε άτακτα» πρόσθεσε, αυξάνοντας την ανησυχία μας.

Δεν έπεισε η δήλωση που έκανε στη συνέχεια στην ηλεκτρονική εφημερίδα «Χάφινγκτον Ποστ». Φάνηκε εντελώς διεκπεραιωτική. «Αν δεν κάνουν πίσω οι σκληροί υποστηρικτές της λιτότητας στην Ευρώπη, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αθετήσει τις επερχόμενες πληρωμές χρέους της» διακήρυξε ο Γ. Βαρουφάκης. Μακάρι να κάνουμε εμείς λάθος και να εννοεί ο υπουργός ότι πραγματικά η Ελλάδα θα αρνηθεί να πληρώσει τους δανειστές το καλοκαίρι.

Oλα θα κριθούν τον Ιούνιο. Εκεί μας την έχουν στημένη και μας περιμένουν ο Σόιμπλε και οι Γερμανοί. Το καλοκαιρινό τρίμηνο Ιουνίου, Ιουλίου, Αυγούστου η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει 11,4 δισεκατομμύρια ευρώ στους ξένους δανειστές. Η χώρα ούτε έχει αυτά τα λεφτά ούτε μπορεί να τα μαζέψει.

Η αντίσταση Τσίπρα θα συνεχιστεί όπως μέχρι τώρα ή θα υποταχθεί στις απαιτήσεις των Γερμανών ο πρωθυπουργός; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα. Υποταγή σημαίνει νέα μείωση μισθών, μείωση συντάξεων, νέα αύξηση φόρων και ΦΠΑ, συρρίκνωση κοινωνικών παροχών. Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε τέτοια μέτρα; Αγνωστο για την ώρα. Μέχρι τώρα πάντως δεν έχει υποκύψει. Οψόμεθα.  

*Δημοσιεύθηκε στο ''ΕΘΝΟΣ''