Αυξήθηκαν το 2023 οι δαπάνες «out of pocket», δηλαδή τα χρήματα που δίνουν οι πολίτες για ΜΗΣΥΦΑ, σκευάσματα αρνητικής λίστας και αποζημιούμενα φάρμακα που επιλέγουν να τα πληρώνουν

Αυξάνεται όλο και περισσότερο το ποσό που καλούνται οι πολίτες να πληρώσουν από την «τσέπη» τους για φάρμακα. Οι αλλαγές στη φαρμακευτική πολιτική που προχώρησαν και όσες προωθούνται προκαλούν αυξημένη συμμετοχή των ασφαλισμένων. Εκτός, όμως, της θεσμοθετημένης συμμετοχής, σημαντικές είναι οι επιβαρύνσεις για σκευάσματα που δεν αποζημιώνονται.

Όπως προκύπτει από τις εκτιμήσεις για τη φαρμακευτική αγορά στην Ελλάδα το 2023, μια μελέτη που κάθε χρόνο εκδίδει το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΣΦΕΕ), οι ιδιωτικές δαπάνες για φάρμακα (out of pocket, όπως λέγονται) αυξήθηκαν σε 1,078 δις ευρώ, σε σχέση με 1,016 δις ευρώ το 2022. Πρόκειται για μια αύξηση κατά 6%, που είναι όμως σημαντική εάν αναλογιστεί κανείς ότι οι άμεσες πληρωμές κάθε χρόνο παίρνουν την… ανηφόρα, αυτές δε του 2023 κόστισαν επιπλέον 62 εκατομμύρια ευρώ.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τις πληροφορίες, η δαπάνη των πολιτών για Μη Συνταγογραφούμενα Φάρμακα (ΜΗΣΥΦΑ) ανήλθε το 2023 σε 391 εκατ. ευρώ, σε σύγκριση με 349 εκατ. ευρώ το 2022. Αντίστοιχα, η δαπάνη για σκευάσματα αρνητικής λίστας (δηλαδή φάρμακα που συνταγογραφούνται αλλά δεν αποζημιώνονται από το κράτος) το 2023 ανήλθε σε 130 εκατ. ευρώ, έναντι 127 εκατ. ευρώ το 2022, ενώ για φάρμακα αποζημιούμενα, τα οποία, όμως, επέλεξε ο ασθενής να πληρώσει εξολοκλήρου, τα 540 εκατ. ευρώ του 2022 ανέβηκαν σε 557 εκατ. το 2023.

Αντίθετα, σταθερές, με μικρές διαφοροποιήσεις, είναι οι δαπάνες σε ό,τι αφορά στη συμμετοχή των ασθενών για φάρμακα. Συγκεκριμένα, όπως προκύπτει από εκτιμήσεις, η θεσμοθετημένη συμμετοχή για φαρμακευτικά σκευάσματα το 2023 (10%, 25%) ανήλθε σε 409 εκατ. ευρώ (413 εκατ. ευρώ το 2022). Η επιβάρυνση που προκύπτει από τη διαφορά λιανικής και ασφαλιστικής τιμής διαμορφώνεται το 2023 σε 273 εκατ. ευρώ, έναντι 276 εκατ. ευρώ το 2022.

Όλες οι παραπάνω κατηγορίες πληρωμών από τους πολίτες είναι ιδιωτικές δαπάνες, δηλαδή χρήματα που καταβάλλουν οι ίδιοι για φαρμακευτική περίθαλψη. Συνολικά το 2023, οι δαπάνες αυτές ανήλθαν κοντά σε 1,8 δις ευρώ, έναντι 1,7 δις ευρώ το 2022.

Νέες αυξήσεις στις τιμές των φαρμάκων

Με τα διαρθρωτικά μέτρα του Υπουργείου Υγείας για τον εξορθολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης, προκύπτουν νέες αυξήσεις στη συμμετοχή των ασθενών.

Τον Φεβρουάριο προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση στους πάγκους των φαρμακείων από πολίτες που ανακάλυπταν μεγαλύτερη συμμετοχή συγκεκριμένων γενοσήμων φαρμάκων σε σχέση με εκείνη που συνήθιζαν να καταβάλουν.

Οι αυξήσεις στη συμμετοχή των γενοσήμων αποτελούν επακόλουθο της αλλαγής των όρων αποζημίωσης για τη συγκεκριμένη κατηγορία φαρμάκων και την κατάργηση της εξίσωσης λιανικής με ασφαλιστική τιμή. Η ρύθμιση και η επακόλουθη διαμόρφωση των τιμών σήκωσαν θύελλα αντιδράσεων, αναγκάζοντας το Υπουργείο Υγείας να προχωρήσει στην επιβολή «κόφτη» ύψους 3 ευρώ για τη διαφορά λιανικής – ασφαλιστικής τιμής. Όπως και να έχει, πάντως, σε αρκετά γενόσημα η συμμετοχή είναι αυξημένη και σημαντική για τον μηνιαίο οικογενειακό προϋπολογισμό των ασφαλισμένων.

Την ίδια στιγμή, πριν από το Πάσχα αναμένονται νέες, αυξημένες, τιμές για αρκετά φάρμακα. Πρόκειται για σκευάσματα φθηνά, κυρίως κάτω των πέντε ευρώ, που είναι μοναδικά, δηλαδή δεν κυκλοφορούν άλλα στην ίδια κατηγορία. Το Υπουργείο Υγείας κρίνει πως είναι σημαντικό για λόγους δημόσιας υγείας να μη φύγουν από την αγορά λόγω κόστους. Οι τιμές τους, όμως, είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με εκείνες σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Με δεδομένο το υψηλό clawback (αυτόματες υποχρεωτικές επιστροφές) που καλούνται να καταβάλλουν οι φαρμακευτικές εταιρείες στη χώρα μας, δεν υπάρχει εμπορικό όφελος από την κυκλοφορία αυτών των φαρμάκων. Γι’ αυτό και σε αρκετές περιπτώσεις παρουσιάζονται ελλείψεις και παραγγέλνονται εκτάκτως μέσω ΙΦΕΤ, σε έως και τριπλάσιες τιμές. Με σκοπό να σταματήσει αυτό το φαινόμενο, Υπουργείο Υγείας και ΕΟΦ επεξεργάζονται τα αιτήματα των φαρμακευτικών εταιρειών (για πάνω από 900 κωδικούς φαρμάκων) και θα προχωρήσουν σε αναδιαμόρφωση τιμών. Με την αύξηση των τιμών θα ακολουθήσει και αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων, η οποία, ωστόσο, θα είναι διαχειρίσιμη, όπως επιβεβαιώνουν πηγές από το Υπουργείο Υγείας.

Πηγή: ygeiamou.gr

Πηγή: protothema.gr

Στη Λυγερή του Ανδρέα Καρκαβίτσα o γέροντας πατέρας συμβουλεύει τον Νικολό, τον σύζυγο της μονάκριβης κόρης του της Ανθής: «Έτσι, γαμπρέ μου!… Το καϊμένο το κορίτσι είνε καλομαθημένο… δίνε του κάποτε και καμμιά σβερκιά!»

Όπως εξηγεί ο συγγραφέας, έτσι συνήθιζε ο πατέρας «να εκδηλώνη πάντοτε τας συζυγικάς του τρυφερότητας». Και αφού ο πλούσιος μπακάλης έγραψε όλη την περιουσία του στον γαμπρό, τον πρώην  υπαλληλάκο του, η χοντρή παλάμη του Νικολού «έλαβεν από τότε μεγαλειτέραν γνωριμίαν με τον εύτορνον τράχηλον της Ανθής». Ο μέχρι χθες μπακαλόγατος έγινε αφεντικό, έγινε κύρης και αφέντης της οικονομικά εξαρτημένης λυγερής.

Μπορεί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν να μην υπομένει, όμως ο γυναικείος τράχηλος  έπρεπε να υπομένει τις «σβερκιές». Στην εποχή του Καρκαβίτσα αλλά και πολύ αργότερα, οι γυναίκες έπρεπε να υπομένουν τις ταπεινώσεις, τις κλοτσιές και τα χαστούκια. Έτσι ήταν τότε η φυσική τάξη των πραγμάτων, και η γυναικεία υποταγή συγκαταλεγόταν στις παγιωμένες κοινωνικές αξίες. Το ίδιο και το δικαίωμα του άντρα να σηκώνει χέρι.

Σήμερα, μετά το έγκλημα στους Αγίους Αναργύρους, η «σβερκιά» γίνεται μαχαιριά. Και η δολοφονία, η επιβολή του σωματικά δυνατού επί του αδυνάτου, γίνεται η υπέρτατη μορφή ιδιοκτησίας, ελέγχου, μικρής ατομικής εξουσίας. Ταυτόχρονα, οι «Προστάτες του Πολίτη» γίνονται εχθροί του ευάλωτου, του ανυπεράσπιστου πολίτη και συνεργοί του δήμιου. («Δεν είναι ταξί το 100…»)

Άραγε, αν γίνει νομικά αποδεκτός ο όρος «γυναικοκτονία», οι δυνάμει δολοφόνοι θα λουφάξουν; Αυτό που μπορεί να ανακόψει τις γυναικοκτονίες θα ήταν η ύπαρξη ενός ενεργού δικτύου αλληλεγγύης στις γειτονιές και τους χώρους εργασίας και σπουδών, όπως και η ύπαρξη δομών όπου οι κακοποιημένες γυναίκες θα δέχονται νομική και πρακτική βοήθεια. Πάνω απ’ όλα θα ήταν ένας άνεμος ελευθερίας και χειραφέτησης που θα έπνεε παντού. Πώς όμως να χτιστεί ένα δίκτυο προστασίας όταν, κατά γενική ομολογία, ο περιβόητος «κοινωνικός ιστός» αποσαθρώνεται, όταν η οικονομική επιβίωση ή η «ατομική ευθύνη» έχει τον πρώτο λόγο;

Η βία, είτε την πούμε έμφυλη, είτε «σχολική» (μπούλινγκ), είτε ενδοοικογενειακή, είτε εργοδοτική, είναι πανταχού παρούσα. Σαν τοξικό δίχτυ απλώνεται και διαβρώνει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής. Πέρα από την «οδηγική βία» (ή road rage), αυτήν που εκδηλώνεται στους δρόμους, υπάρχει και η «επιβατική βία» στα πολυφορτωμένα, ανεπαρκή και ημισαραβαλιασμένα αστικά λεωφορεία τις ώρες της αιχμής. Αυτή τη βία, μεταξύ των πιο φτωχών, δεν την βλέπουν, δεν την βιώνουν όλοι. Είναι η βία που προέρχεται από τους ομοίους μας, όχι η βία των από πάνω, της εξουσίας. Η βία της ανελεύθερης καθημερινότητας γίνεται εργαλείο για να θριαμβεύει η βία της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, η συστημική ή δομική βία όπως χαρακτηρίζεται. Μορφές βίας μπορεί να συναντήσουμε και στους κόλπους της εργατικής τάξης, και αυτή η «συναδελφική βία», που συχνά συνυπάρχει με τη δουλοπρέπεια έναντι της εργοδοσίας, είναι εξαιρετικά θλιβερή. Υπηρέτες και τροφοδότες της Μεγάλης Βίας γίνονται κάποτε και οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Ας θυμηθούμε την 8χρονη τσιγγανοπούλα, την Όλγα, που την έλιωσε η γκαραζόπορτα στο Κερατσίνι. Ή τους ναυτεργάτες που πέταξαν από τον καταπέλτη τον Αντώνη, το παλληκάρι από την Κρήτη στο λιμάνι του Πειραιά. Δεν τον πέταξαν οι εφοπλιστές…

"Αλλεπάλληλες σβερκιές, χαστούκια, μαχαιριές μάς δίνει το κράτος, ενώ η αγορά μάς μετατρέπει σε δούλους μονομάχους που σκοτώνουν στην αρένα
τους άλλους δούλους"

Η γενικευμένη οικονομική ανασφάλεια, ο κρατικός και ο εργοδοτικός αυταρχισμός δεν οδηγούν κατ’ ανάγκη στη λαϊκή αντίσταση και την ατομική ή συλλογική απελευθέρωση. Όταν πολλοί αλλάζουν κάθε τόσο δουλειά, σε συνδυασμό με λίγο-πολύ παρατεταμένα διαστήματα ανεργίας, όταν ο μισθός εξανεμίζεται στις 15 του μήνα, τότε η ίδια η οικογένεια, το σπίτι γίνεται εστία διαρκούς έντασης και πεδίο ανταγωνισμού. Ο ανταγωνισμός αυτός, που συνήθως έχει οικονομική αφετηρία, δεν παίρνει πάντα τις διαστάσεις τραγωδίας, δεν σκοτώνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα ή ο σύντροφος τη σύντροφο. Συνήθως είναι βουβός, διαβρωτικός και αμείλικτος. Γιατί, όπως έχει ειπωθεί, «και η σιωπή σκοτώνει». Η σιωπή που είναι φορτισμένη με μνησικακία αίσθηση γενικευμένης αδικίας ενώ το μίσος μετατρέπεται σε αναγκαστική ψυχρή συνύπαρξη. Οι ξέφρενες ιδιωτικοποιήσεις στην υγεία και την εκπαίδευση, ο βίαιος «εξευγενισμός» (gentrification), η εμπλοκή της χώρας μας στους νέους βρόμικους πολέμους, όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στο επίπεδο των διαπροσωπικών, οικογενειακών αλλά και ερωτικών σχέσεων.

Μια αλυσίδα από «σβερκιές». Αλεπάλληλες σβερκιές, χαστούκια, μαχαιριές μάς δίνει το κράτος, ενώ η αγορά μάς μετατρέπει σε δούλους μονομάχους που σκοτώνουν στην αρένα τους άλλους δούλους για να μη σκοτωθούν οι ίδιοι. Ναι, υπάρχουν κάποια ξέφωτα, υπάρχουν νησίδες αλληλεγγύης «και» στο πεδίο της έμφυλης βίας. Όμως πλάι στο σύνθημα «καμία μόνη» θα πρέπει να αντηχήσει, κραταιό και αποφασιστικό, και να γίνει πράξη και το σύνθημα «κανένας άνεργος/απολυμένος μόνος του», «κανένας κακοποιημένος μαθητής/-τρια μόνος του/μόνη της». Αλλά και καμία ΛΑΡΚΟ μόνη της.

Πηγή: prin.gr