Tου ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ* Η απάντηση στην «ύβριν» των δανειστών δεν μπορεί να είναι η «νέμεσις» των 47 σελίδων, που ξαναφέρνουν από το παράθυρο το μνημόνιο που βγάλαμε δήθεν από την πόρτα. Η Γαλ­λία ως αστι­κό κρά­τος δέ­χθη­κε μέσα στο 19ο αιώνα δύο σκλη­ρές και τα­πει­νω­τι­κές ήττες. Στις 18 Ιου­νί­ου 1815, ο Να­πο­λέ­ων, που είχε απο­κα­τα­στή­σει την εξου­σία του στη Γαλ­λία γυρ­νώ­ντας από την αιχ­μα­λω­σία του στην Έλβα, και μετά από 100 μέρες δια­κυ­βέρ­νη­σης, νι­κή­θη­κε από τον ενω­μέ­νο στρα­τό των Βρε­τα­νών του δούκα του Γου­έ­λιγ­κτον και των Πρώ­σων του Μπλί­χερ, στο Βα­τερ­λό του Βελ­γί­ου στις 18 Ιου­νί­ου 1815. Η ήττα του Βα­τερ­λό υπήρ­ξε μια με­γά­λη στρα­τη­γι­κή ήττα και για τον επε­λαύ­νο­ντα φι­λε­λεύ­θε­ρο-δη­μο­κρα­τι­κό γαλ­λι­κό αστι­σμό της πε­ριό­δου 1792-1815 καθώς και για τη Γαλ­λία ως με­γά­λη πε­ρι­φε­ρεια­κή ηγε­μο­νι­κή δύ­να­μη στην Ευ­ρώ­πη. Ο μεν δη­μο­κρα­τι­κός αστι­σμός χρειά­σθη­κε πάνω από 50 χρό­νια για να απο­κα­τα­στα­θεί στη Γαλ­λία, η δε Γαλ­λία ως κρα­τι­κή δύ­να­μη υπο­βαθ­μί­στη­κε μέσα…

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ* Το στυγερό έγκλημα συνέβη στις 10 Ιουνίου 1944. Χτες συμπληρώθηκαν 71 χρόνια.Τα γεγονότα εκτυλίχτηκαν ως εξής: Τα ναζιστικά στρατεύματα μπαίνουν στην κωμόπολη του Διστόμου και αποκλείουν τις εισόδους. Αρχίζουν τις έρευνες στα σπίτια αναζητώντας μαχητές του ΕΛΑΣ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, άντρες και γυναίκες, αρκετές μαζί με τα μωρά τους. Η σφαγή είναι ολοκληρωτική. Στη συνέχεια πυρπολούν τα σπίτια. Το Δίστομο ξεκληρίζεται. Στα πτώματα, πάνω στα άψυχα κατακρεουργημένα κορμιά, έχει απομείνει αποτυπωμένη η ανείπωτη φρίκη. Το ολοκαύτωμα του πυρπολημένου Διστόμου αποτελεί κορυφαίο τεκμήριο της κτηνωδίας του ναζισμού: 218 εκτελεσμένοι. Ανάμεσά τους 114 γυναίκες, 45 παιδιά και έφηβοι, 20 βρέφη... Η πρωτοφανής θηριωδία καταγράφηκε στην έκθεση του Δ. Κιουσόπουλου (επικεφαλής της Υπηρεσίας Εγκλημάτων Πολέμου), απ΄ όπου και το παρακάτω συγκλονιστικό απόσπασμα: «Εις το πέρασμα των αιώνων ουδέποτε η ανθρωπότης εδοκίμασε τοσαύτην θηριωδίαν. Το Δίστομο μεταβάλλεται σε κόλασιν. Κάθε περιγραφή είναι αδύνατον να αποδώσει…

Για την πολιτική συνεργασία των δυνάμεων της ανατροπής Συνάντηση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 03.06 ανάμεσα σε αντιπροσωπείες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ΜΑΡΣ. Στην συνάντηση έγινε ανταλλαγή απόψεων σε συντροφικό κλίμα για την τρέχουσα πολιτική περίοδο. Οι δύο αντιπροσωπείες συμφώνησαν ότι: 1. Οι 5μηνες διαπραγματεύσεις επιβεβαιώνουν ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ είναι εχθροί των εργαζόμενων, εκπροσωπούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζιτών, καταπατώντας εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, παραβιάζοντας την δημοκρατία και την λαϊκή κυριαρχία. 2. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ κινείται σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. Η δική της πρόταση προς τους «θεσμούς» είναι μια πρόταση, αντιλαϊκή / νεοφιλελεύθερη / μνημονιακή. Οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να παλέψουν να μην περάσει η νέα συμφωνία. 3. Συνολικότερα, με βάση τις εξελίξεις, τίθεται το ζήτημα της ήττας και της ανατροπής αυτής της πολιτικής και του ανοίγματος ενός άλλου δρόμου στην ελληνική κοινωνία, έξω από ευρωζώνη / ΕΕ, με στάση πληρωμών στους δανειστές και διαγραφή του…

ο τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για ρήξη, χωρίς βεβαίως να εννοούν όλοι τα ίδια πράγματα, να δίνουν το ίδιο περιεχόμενο και να την εντάσσουν στο ίδιο πρόγραμμα. Η ρήξη σαν έννοια είναι ασύμβατη με την οποιαδήποτε διαχείριση, η οποία κινείται για την αναπαραγωγή του συστήματος, σε αντιδιαστολή με τη ρήξη που επιφέροντας ρήγματα – πλήγματα στο σύστημα προωθεί την ανατροπή του. του Δημήτρη Γρηγορόπουλου Ρήξη – Μια λέξη διαφορετικές πολιτικές Ο όρος ρήξη χρησιμοποιείται ευρύτατα ιδίως στην Αριστερά. Ως σημαίνον δεν έχει μονοσήμαντη και συγκεκριμένη έννοια. Η έννοια του όρου συγκαθορίζεται απ’ τα συμφραζόμενα. Γι’ αυτό γίνεται κατάχρηση του όρου απ’ αυτούς που στην πολιτική επικοινωνία επιδιώκουν τη «δημιουργική ασάφεια», όχι όμως και από αυτούς που επιδιώκουν, πασχίζουν και δεν φοβούνται την επιστημονική ακριβή διατύπωση. Ο όρος ρήξη (κυριολεκτικά σημαίνει σπάσιμο) έχει τελευταία την τιμητική του στη χρησιμοποίησή του με διαφορετικά σημαινόμενα από πολιτικές δυνάμεις, με στοχο τον προσδιορισμό…

Τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της αριστεράς αναπτύσσεται μια συζήτηση σχετικά με τα κομμουνιστικά προγράμματα και τις επιπτώσεις που είχε η υιοθέτηση καθενός από αυτά. Πιο ειδικά επικρατεί να θεωρείται ο διαχωρισμός του προγράμματος των κομμουνιστικών κομμάτων σε μίνιμουμ και μάξιμουμ ως πηγή όλων των δεινών για το κομμουνιστικό κίνημα, ως βάση για τη σταδιοποίηση της πάλης και της υποταγής των κομμουνιστικών κομμάτων στην αστική πολιτική. Από την άλλη, η υιοθέτηση μεταβατικού προγράμματος θεωρείται ως η μόνη ορθή τακτική, πραγματική «σωτηρία», η βάση για την επιτυχία. Σε αυτή τη λογική προσχώρησε τα τελευταία χρόνια και η ηγεσία του ΚΚΕ και ως νεόκοπη είναι η πιο απόλυτη σε σημείο που δεν απορρίπτει μόνο το μίνιμουμ πρόγραμμα, αλλά συνολικά τη διαμόρφωση τακτικής. Στο θέμα αυτό θα αφιερώσουμε ορισμένες σκέψεις. Το μίνιμουμ πρόγραμμα των κομμουνιστικών κομμάτων ήταν το πρόγραμμα εκείνο που εμπεριείχε όλους τους στόχους για τους οποίους το κομμουνιστικό κόμμα και το…

Γράφει ο Δ. Δημητριάδης Οι εντατικές συζητήσεις των τελευταίων ημερών και η ανταλλαγή προτάσεων ως βάση για συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των «θεσμών» προϊδεάζουν ότι επίκειται η κατάληξη των συνομιλιών και η υπογραφή συμφωνίας. Απ' ότι φάνηκε επίσης από την πρόταση των «θεσμών», αυτοί δεν δείχνουν διατεθειμένοι να δεχτούν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, κάποιο συμβιβασμό. Προβάλλουν όλο και περισσότερες αντιλαϊκές απαιτήσεις. Αν επιμείνουν σε αυτή τη λογική μέχρι το τέλος δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει το αδιέξοδο και την προκήρυξη εκλογών από την κυβέρνηση. Εκείνο που πρέπει να αποκλειστεί είναι η εκ μέρους της κυβέρνησης διακοπή των συνομιλιών, η σύγκρουση και η ρήξη και η αποχώρηση από την ευρωζώνη και την ΕΕ. Με τις μέχρι στιγμής προτάσεις της η κυβέρνηση βρίσκεται σε πολύ μεγάλη απόσταση όχι μόνο από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά και από τις προγραμματικές δηλώσεις της. Έχει κάνει πολύ μεγάλες υποχωρήσεις. Το μοναδικό φιλολαϊκό μέτρο που…

Παναγιώτης Μαυροειδής Δόθηκαν στη δημοσιότητα-φυσικά μέσω διαρροών- τα σχέδια συμφωνίας που προτάθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση αφενός και τη θεσμοτρόικα αφετέρου. Ας πούμε κατ΄ ευθείαν τα πράγματα με τα όνομά τους: Πρόκειται για δύο σχέδια άγριων μνημονίων εργατικής και κοινωνικής δολοφονίας. Δηλαδή είναι τα ίδια; Όχι δεν πρόκειται για ταυτόσημα κείμενα, παρά τα πολλά κοινά σημεία τους, ακόμη και τις ίδιες εκφράσεις, που αντανακλούν τις συζητήσεις στα λεγόμενα τεχνικά κλιμάκια. Συμφωνώντας στην ουσία Η συμφωνία των δύο σχεδίων έγκειται στη βασική ουσία: Πρέπει να μείνει η ελληνική κοινωνία σε πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Επί το λαϊκότερο: μνημόνια στον αιώνα τον άπαντα. Αυτό είναι εξαιρετικά σαφές σε τρεις κύριους άξονες: Πρώτο: Διατηρείται με νύχια και με δόντια το αντεργατικό αιματηρό δημοσιονομικό και εν γένει αντιδραστικό αποτέλεσμα της πεντάχρονης εφαρμογής των δύο προηγούμενων μνημονίων. Η συμφωνία για το λεγόμενο πρωτογενές πλεόνασμα (ανεξάρτητα από την μικρή τελικά διαφορά στο ύψος), συμπυκνώνει αυτή την πλευρά…

Τη συγκριτική ανάλυση της πρότασης της ελληνικής πλευράς και των απαιτήσεων που οι Ευρωπαίοι εταίροι θέτουν κάνει το Μέγαρο Μαξίμου, υπογραμμίζοντας πως «η πρόταση που παρουσιάστηκε από τους θεσμούς στις Βρυξέλλες την Τετάρτη περιέχει ακραίες θέσεις που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την ελληνική κυβέρνηση». Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του Μεγάρου Μαξίμου: Η πρόταση που παρουσιάστηκε από τους θεσμούς στις Βρυξέλλες χθες, Τετάρτη, περιέχει ακραίες θέσεις που δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την ελληνική κυβέρνηση. Δεν ανταποκρίνονται, μάλιστα, στις αλλαγές που είχαν αποδεχθεί στο Brussels Group! Δεν έχουν κάνει ούτε βήμα πίσω, ανεξάρτητα αν στους τέσσερις αυτούς μήνες οι δύο πλευρές είχαν συγκλίνει σε μεταρρυθμίσεις, τις οποίες, ενώ η ελληνική κυβέρνηση ενσωμάτωσε στην πρότασή της, η πρόταση των δανειστών δεν τις εμπεριέχει. Αυτή τους η στάση δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο συμβάλει στην εύρεση αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας. Αν γίνουν αποδεκτές οι προτάσεις τους θα συνεχιστεί…