Dave Zirin | μετάφραση Πάνος Πέτρου αναδημοσίευση από thenation.com Σε άρθρο που γράφτηκε πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Dave Zirin αναδεικνύει την «άλλη μεριά» πίσω από την ιστορία της ομάδας προσφύγων στην Ολυμπιάδα του Ρίο, αυτήν της υποκρισίας της ΔΟΕ. Σε μια Ολυ­μπιά­δα όπου υπάρ­χουν ελά­χι­στες «όμορ­φες ιστο­ρί­ες», υπάρ­χει μία από την οποία έχουν αρ­πα­χτεί οι δη­μο­σιο­γρά­φοι και οι λά­τρεις των Ολυ­μπια­κών, λες και είναι σω­σί­βια λέμ­βος στο μο­λυ­σμέ­νο Κόλπο Γκουα­να­μπά­ρα. Πρό­κει­ται για την ιστο­ρία της πρώ­της Ολυ­μπια­κής Ομά­δας Προ­σφύ­γων στην ιστο­ρία, και αναμ­φί­βο­λα οι προ­σω­πι­κές δια­δρο­μές αυτών των αν­θρώ­πων είναι εντυ­πω­σια­κές. Οι 10 αθλη­τές-τριες θα πα­ρε­λά­σουν στην τε­λε­τή έναρ­ξης χωρίς εθνι­κή ση­μαία. Θα ανε­μί­σει μόνο η Ολυ­μπια­κή ση­μαία και οι 10 συμ­με­τέ­χο­ντες -η νε­ό­τε­ρη των οποί­ων είναι 13 ετών- θα εκ­προ­σω­πή­σουν τον εκρη­κτι­κά αυ­ξα­νό­με­νο προ­σφυ­γι­κό πλη­θυ­σμό όλου του πλα­νή­τη, που αυτήν τη στιγ­μή εκτι­μά­ται πως φτά­νει τα 60 εκα­τομ­μύ­ρια άτομα. Κο­λυμ­βη­τές-τριες από τη Συρία, αθλη­τές τζού­ντο από…

H έκθεση του Ανεξάρτητου Γραφείου Αξιολόγησης του ΔΝΤ και η αντιπαράθεση των αστικών κέντρων γύρω από αυτήν: ένα υπόδειγμα πολλαπλής θεσμικής υποκρισίας Σταύρος Μαυρουδέας* Πρόσφατα το Ανεξάρτητο Γραφείο Αξιολόγησης (IEO) του ΔΝΤ κατόρθωσε, μετά πολλών βασάνων, να εκπονήσει την έκθεση αξιολόγησης των προγραμμάτων οικονομικής προσαρμογής (ΠΟΠ) που εφάρμοσε ή εφαρμόζει ακόμη (στην περίπτωση της Ελλάδας) η τρόικα ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ σε χώρες της ευρωζώνης (ΕΖ). Για την ακρίβεια, όσον αφορά την Ελλάδα, το ΙΕΟ εξετάζει μόνο το 1ο ΠΟΠ που επισήμως έχει θεωρηθεί ως αποτυχημένο, διακόπηκε πριν ολοκληρωθεί για να συνεχισθεί αμέσως με το 2ο ΠΟΠ και σήμερα με το 3ο που συνομολόγησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς αξιολογεί το περιεχόμενο και τις διαδικασίες εκπόνησης και εφαρμογής ενός προγράμματος που ρητά έπεσε έξω. Βέβαια, επί της ουσίας, το 2ο και το 3ο ΠΟΠ αποτελούν συνέχεια (με μη ουσιώδεις αναπροσαρμογές) της στρατηγικής και των μέτρων του 1ου. Και μόνον αυτό – δηλαδή να αξιολογείς ένα…

Με στόχο την ολόπλευρη ενημέρωση των αναγνωστών του Εργατικού Αγώνα, που δε μπορεί πάντα να καλύπτεται αποκλειστικά από τη δική μας αρθρογραφία, δημοσιεύουμε σήμερα δυο ενδιαφέροντα οικονομικά άρθρα. Το πρώτο είναι του οικονομολόγου Γιάννη Τόλιου και αναφέρεται στον έλεγχο του τραπεζικού συστήματος από τα FUND. Το δεύτερο είναι του οικονομολόγου Καλλίνικου Κ. Νικολακόπουλου και αναφέρεται στις χώρες που πέτυχαν διαγραφή του δημοσίου χρέους τους. Τα παραθέτουμε χωρίς δικά μας σχόλια: ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ FUND Ο ΟΔΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ του Γιάννη Τόλιου* Ο χρηματοπιστωτικός τομέας τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε βαθιά κρίση η οποία αποτελεί βασική πτυχή της κρίσης του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού και «αδύναμο κρίκο» της γενικότερης κρίσης της ευρωζώνης και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Η κρίση του τραπεζικού συστήματος εκδηλώνεται κυρίως με τα «κόκκινα δάνεια» και τα αλλεπάλληλα μέτρα «σωτηρίας» των τραπεζών με ενέσεις «ζεστού χρήματος» (ανακεφαλαιοποιήσεις) το ύψους…

Περί ολυμπισμού και αρχαίων ημών προγόνων Του Γιώργου Μητραλιά Σε όλους αυτούς που κλαίνε και οδύρονται επειδή «εξαγριωμένοι Βραζιλιάνοι» πολίτες προσπαθούσαν σχεδόν κάθε μέρα να σβήσουν την «ολυμπιακή φλόγα», έχουμε να πούμε δυο πράγματα. Πρώτον, ότι τα ίδια και χειρότερα είχαν συμβεί στην πρώτη λαμπαδηδρομία του 1936 όταν –διορατικοί, όπως αποδείχτηκε- Τσέχοι πολίτες πετροβολούσαν τους γερμανόφωνους λαμπαδηδρόμους που διέσχιζαν τη χώρα τους, καθώς ήταν φανερό ότι η διαδρομή που ακολουθούσαν διέγραφε τα όρια του μεγάλου Τρίτου Ράιχ που θα γινόταν εφιαλτική πραγματικότητα τέσσερα χρόνια αργότερα. Και κατόπιν, ότι περιμένουμε εδώ και δεκαετίες με αδημονία τη στιγμή που αυτή η φλόγα θα σβήσει οριστικά και αμετάκλητα! Γιατί; Μα, απλούστατα επειδή «η ολυμπιακή φλόγα» είναι «μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς», όπως σωστά διαπίστωνε ο τίτλος του ολοσέλιδου άρθρου της «ημετέρας» Εστίας τον Αύγουστο του 1936… Λοιπόν, ποιοι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ποιες παρθένες ιέρειες, ποιες ιερές φλόγες και άλλα τέτοια «αρχαιοπρεπή» παραμύθια…

Οι τράπεζες, τα κόκκινα δάνεια και η χρεωκοπία του λαού. του Αλέξανδρου Καπακτσή. Όταν ο ευφυέστατος και πολυμήχανος Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε τη γενική επίθεση εναντίον του βιοτικού επιπέδου του λαού και την προσφυγή στους προστάτες δανειστές σύσσωμη η αστική τάξη της χώρας στρατεύθηκε στην "εθνική" προσπάθεια. Έβλεπαν ότι το προηγούμενο μοντέλο λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου, που παράγουν οι εργαζόμενοι, εξάντλησε τη δυναμική του και ξεκίνησαν ένα νέο γύρο αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων ώστε να μακροημερεύσουν την κερδοφορία τους, σε νέο πλαίσιο, έστω και αν ήταν αναγκασμένοι να πληρώσουν ακριβά ασφάλιστρα ζωής στους ξένους συμμάχους και εταίρους σε αυτήν την προσπάθεια. Σκέφτηκαν ως συνήθως. Δε βαριέσαι, θα πληρώσουν οι κάτω τον λογαριασμό και εμείς από τη χασούρα πάλι κέρδος θα βγάλουμε. Αμ δε! Τα ασφάλιστρα ζωής αποδεικνύονται πολύ ακριβά και καλούνται να πληρώσουν και οι ίδιοι. Πρόσφατα υπέβαλε την παραίτηση του ο πρόεδρος της τράπεζας Πειραιώς, ο κ. Μ. Σάλλας, και…

Γράφει ο Κίμων Ρηγόπουλος Αφού έπαιξαν πρώτα το παιχνίδι της κότας που ντύνεται λιοντάρι, αφού εξάντλησαν όλο το μελό ρεπερτόριο του ‘τραβάτε με κι ας κλαίω’, αφού ασέλγησαν πάνω στην απελπισία των ανθρώπων που τους επέτρεψε να λεονταρίζουν δωρεάν, τώρα γειώθηκαν οι τιποτένιοι στην πραγματική τους φύση. Είναι οι σύγχρονοι κοτσαμπάσηδες. Δεν προσκυνούν βέβαια τον Σουλτάνο αλλά τον Σόιμπλε. Δεν λογοδοτούν στην Υψηλή Πύλη αλλά στην τρόικα. Μικρές λεπτομέρειες που δεν ακυρώνουν την αποκαλυπτική ιστορική αναλογία. Είναι οι ίδιοι για τους οποίους η μακαρίτισσα η Μαλβίνα Κάραλη είχε πει κάποτε: αυτοί δεν είναι κόμμα, είναι δέκα κώλοι που ζητάνε καρέκλα. Απομυζούν αποστεωμένα κουφάρια με το καλαμάκι. Έχοντας περιηγηθεί ασκόπως στην πρώτη νιότη τους σε θεωρίες που τους ξεβόλευαν, αποφάσισαν να αγκυροβολήσουν στο απάνεμο λιμάνι του ολοκληρωτικού καπιταλισμού που διά βίου τους τρέφει. Άλλοτε με κανένα κέφαλο, κανένα πρόγραμμα ευρωπαϊκό, τώρα με συναγρίδα πεσκέσι των αξιοσέβαστων δανειστών. Φοροεισπράκτορες της συμφοράς, αφήνουν…

Ούτε οι έρευνες που παραγγέλλει η ευρωυποταγμένη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δε μπορούν να κρύψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην πηγή των προβλημάτων, την ΕΕ. Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία της μηνιαίας έρευνας του Πολιτικού Βαρόμετρου της Public Issue που διενεργήθηκε για λογαριασμό της «Αυγής της Κυριακής» (δηλαδή της κυβέρνησης). Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, το 55% των πολιτών έχει αρνητική γνώμη για την ΕΕ, την ώρα που το 44% την βλέπει θετικά και το 1% δεν έχει άποψη. Ακριβώς ίδια είναι τα ποσοστά σχετικά με τη γνώμη των Ελλήνων για το ευρώ: το 55% θεωρεί θετικό το κοινό νόμισμα, το 44% έχει αρνητική γνώμη και το 1% δεν έχει άποψη. Τονίζεται όμως ότι η θετική γνώμη μειώνεται σταθερά. Στο ερώτημα τι θα συνέβαινε αν η χώρα επέστρεφε σε εθνικό νόμισμα το 50% κρίνει πως τα πράγματα θα ήταν «μάλλον χειρότερα», το 32% ότι θα ήταν «μάλλον καλύτερα», το 12% πως…

Ο Δ. Κουτσούμπας βρίσκει πάντα τρόπους να μας εκπλήσσει δυσάρεστα. Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αγνοώντας τις μνημονιακές περιστάσεις και την περισσή υποκρισία του θεάματος, παρευρέθη πανευτυχής στη δεξίωση που έδωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκ. Παυλόπουλος, έμπιστος ακόλουθος του Τσίπρα, την Κυριακή το βράδυ, για τα 42 χρόνια της δήθεν “αποκατάστασης της δημοκρατίας”, όπως προπαγανδιστικά είπαν. Ο Δ. Κουτσούμπας έλαμπε στην εθιμοτυπική φωτογραφία παραταγμένος στη σειρά, βάσει κομματικής δύναμης, μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και όλους τους μνημονιακούς πολιτικούς αρχηγούς να χαίρονται την απαθανάτιση της εξαίσιας στιγμής. Τι δουλειά, άραγε, είχε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε αυτήν την κακόγουστη και επιδεικτική προεδρο-κυβερνητικο-μνημονιακή επικοινωνιακή φιέστα, στην οποία περίσσευε η υποκρισία, το ψεύδος, το πολιτικό εμπόριο, η ευτέλεια και η πολιτική απάτη; Η φιέστα του Προεδρικού Μεγάρου συνιστούσε μια μεγάλη πρόκληση στο κοινό αίσθημα ή τουλάχιστον στα αισθήματα όσων διαθέτουν, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, στοιχειώδη μνήμη και…

του Δημήτρη Καλτσώνη Η σημερινή κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και η προσωρινή αδυναμία των λαών να ορθώσουν ριζικές απαντήσεις, ξαναφέρνει από χίλιους δυο δρόμους τη συζήτηση για την ανάγκη μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης, ενός κοινωνικού συστήματος σοσιαλιστικού. Η ανθρωπότητα ψάχνει να βρει το δρόμο της. Για τον ίδιο λόγο επανέρχεται συχνά η συζήτηση για τις επαναστατικές αλλαγές που γνώρισε ο 20ός αιώνας και για την κατάληξή τους, με κορυφαία την περίπτωση της ΕΣΣΔ. Από επιστημονική άποψη η συζήτηση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να κλείσει. Ωστόσο, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουν τα βασικά στοιχεία της ιστορικής αυτής εμπειρίας για να συμπεριληφθούν κριτικά στα μελλοντικά εγχειρήματα οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας, πιο δίκαιης. Σε κάθε περίπτωση η μελέτη οφείλει να είναι ψύχραιμη, επιστημονική, χωρίς ωραιοποίηση, ούτε δαιμονοποίηση προσώπων, περιόδων ή καταστάσεων. Αντίθετα, χρειάζεται διαλεκτική προσέγγιση. Στις αναζητήσεις αυτές έχουν συμβάλει οι Κουβανοί κομμουνιστές και πρωτίστως ο Φιδέλ Κάστρο. Η ανάλυσή τους παρουσιάζει…

Δημήτρης Γρηγορόπουλος Το πραξικόπημα στην Τουρκία και η άγρια καταστολή του αποτελούν ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα των φαινομένων βίας, που προσιδιάζουν στον σύγχρονο ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Το καθεστώς Ερντογάν έχει εξαπολύσει πογκρόμ όχι μόνο κατά των πραξικοπηματιών, αλλά εναντίον ευρύτερων τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, που είναι καταγεγραμμένα απ’ τις μυστικές υπηρεσίες ως μη νομιμόφρονα έναντι του καθεστώτος Ερντογάν (δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, δικαστικοί, εκπαιδευτικοί). Ήδη στην Τουρκία κηρύχτηκε καθεστώς έκτακτης ανάγκης, τρίμηνης υποτίθεται διάρκειας, για να πληγούν χωρίς φραγμούς οι εθνωτικές και θρησκευτικές μειονότητες (Κούρδοι, κυρίως, και Αλεβίτες), αλλά και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Η φυσική εξόντωση αγνώστου αριθμού αντιπάλων του καθεστώτος είναι επί θύραις, αφού ο Ερντογάν δήλωσε ότι είναι υπέρ της επανόδου της θανατικής ποινής. Η σαρωτική βία του Ερντογάν έχει θορυβήσει ΗΠΑ και ΕΕ, που νουθετούν την Τουρκία να σεβαστεί τις δημοκρατικές διαδικασίες, κυρίως για να περισώσουν κάποια απ’ τα ερείσματά τους. Η έξαρση της βίας και της…