Γράφει ο Ιάσωνας Μπελίδης.

Όλο το προηγούμενο διάστημα είδαμε την κυβέρνηση να προβαίνει σε μια έντονη κινητικότητα για να προετοιμάσει το έδαφος, ώστε να προβάλλει και να υποβάλλει στην κοινή γνώμη την εντύπωση, ότι τάχατες βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα για να υπερασπιστεί τα εργασιακά δικαιώματα στο πεδίο των τωρινών διαπραγματεύσεων της με τους λεγόμενους «θεσμούς», το ευρωενωσιακό κουαρτέτο. Έτσι επιδιώκει και προς τους εργαζόμενους να φαίνεται φιλική αλλά, κατά κύριο λόγο, και να καταφέρει να την αξιολογήσουν θετικά οι «θεσμοί» και να της δώσουν την πολυπόθητη «ελάφρυνση» του χρέους και την ένταξη της χώρας μας στο «πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ». Επιστράτευσε μάλιστα και μια διεθνή «Επιτροπή Ανεξάρτητων Ειδικών για τα Εργασιακά», τη λεγόμενη επιτροπή σοφών(;), της έδωσε τις υπαγορευμένες από το κουαρτέτο επιθυμίες του, αφού πρώτα έκανε ένα μικρό, για τα προσχήματα, ρετούς και οι «σοφοί» της έδωσαν το πόρισμα τους που στην ουσία ξεθεμελιώνει ό,τι έχει απομείνει από τα εργασιακά δικαιώματα αλλά ο υπουργός, ο κος Κατρούγκαλος πανηγυρίζει περιχαρής!!!

Στη συνέχεια, με αφορμή τις συναντήσεις του πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών παραγόντων, με παράγοντες της Ευρωένωσης αλλά και των ΗΠΑ, στα περιθώρια διάφορων διεθνών και ευρωενωσιακών συναντήσεων, διαρρέονται από του Μαξίμου διάφορα δημοσιεύματα, ότι τη μια ο Γιούνγκερ, την άλλη ο Ντράκι και την παράλλη η Μέρκελ, δήλωσαν την υποστήριξη τους στην Ελλάδα για θετική αξιολόγηση και τα παρελκόμενα της, που όμως οι ίδιοι στη συνέχεια το διέψευδαν ή ότι ο Ολάντ είναι σταθερός φίλος και σε λίγο θα έρθει ο Ομπάμα και θα παρέμβει θετικά για τη χώρα μας. Όλα αυτά βέβαια χρησιμοποιούνται για κατανάλωση και για να κρύψουν το γεγονός, ότι με ελάφρυνση του χρέους ή μη, με ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ ή μη, οι εργαζόμενοι και ο λαός της χώρα μας θα μπουν στο ζυγό και τέταρτου μνημονίου, όπως ωμά το έχει διαμηνύσει και το ΔΝΤ. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, θέλουν να αποκρύψουν ότι μας επιφυλάσσουν έναν διαρκή κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα, ανεξάρτητα από την ονομασία που κάθε φορά θα δίνουν στις πολιτικές και στα μέτρα που θα εφαρμόζουν σε βάρος μας. Το ότι η απαίτηση του ΔΝΤ για μνημόνιο είναι υποχρεωτική για τη χώρα μας, είναι γεγονός, αφού η τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαιτεί τη συμμετοχή του ΔΝΤ στο δανειακό πρόγραμμα της Ευρωένωσης για την Ελλάδα, μια συμμετοχή που το ΔΝΤ την κάνει αποδεκτή, μόνο με τον όρο του νέου μνημονίου για τη χώρα μας, για το οποίο άλλωστε δεν διαφωνεί και η τρόικα.

Αυτή είναι μια σκληρή πραγματικότητα που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καλείται να τη χειριστεί και να τη διαχειριστεί, χωρίς να έχει περιθώρια για τερτίπια, κόλπα και υπεκφυγές, πέρα από το κούφιο, τετριμμένο και δηλωτικό αδυναμίας, παλαιοκομματικό κόλπο του κυβερνητικού ανασχηματισμού. Το σίγουρο πάντως είναι, ότι, με βάση τη γενική κυβερνητική αρχή και πρακτική, του, «πάση θυσία» μένουμε στην Ευρωένωση και στο Ευρώ, θα λειτουργήσει και πάλι η κυβέρνηση, ως υπάκουη, νομοταγής, μνημονιακή αστική κυβέρνηση. Απλά οι μεθοδεύσεις πασαρίσματος αυτής της λειτουργία της, θα διαφέρουν από τις μεθοδεύσεις των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Η γνωστή και πλέον προσφιλής μεθόδευση της, είναι να προβάλλει το επιχείρημα ότι οι καταστάσεις γίνονται και πάλι διλημματικές και ότι μπροστά στο δίλημμα να μείνει η χώρα στο, γιαυτήν, «ιδεώδες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή να προκύψει ένα Grexit με τη μη υπογραφή ενός νέου μνημονίου, η κυβέρνηση θα επιλέξει ξανά, «μετά πολλής θλίψεως», την υπογραφή και αυτού του μνημονίου. Επειδή όμως θα ήθελε και τις άλλες πολιτικές δυνάμεις να συνυπογράψουν, όπως έκαναν και στο τρίτο μνημόνιο, που τώρα βέβαια, αν και δε διαφωνούν, όμως για τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες, δεν συνυπογράφουν, ενδέχεται η κυβέρνηση να παραιτηθεί, να επακολουθήσουν εκλογές, να μην μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση αυτοδύναμη ή με δορυφόρους και τότε, όλες οι μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις, στο όνομα της «σωτηρίας του έθνους» εντός της Ευρωένωσης, θα συγκυβερνήσουν και θα συνυπογράψουν και τα νέα αντιλαϊκά μέτρα ενός νέου μνημονίου, ή, ανεξάρτητα αν συγκυβερνήσουν όλες οι κάποιες, οπωσδήποτε όμως θα συνυπογράψουν όλες. Έτσι θα επαληθευτεί και η «προφητεία» του προέδρου της Ένωσης Κεντρώων (ΕΚ) για την οικουμενική κυβέρνηση που την επιθυμεί διακαώς αφού, όπως λέει ο ίδιος, του το είπαν οι Γερμανοί στην πρεσβεία τους εδώ στην Αθήνα, ότι τέτοια κυβέρνηση θέλουν και η επιθυμία τους αυτή για τον πρόεδρο της ΕΚ, κ. Λεβέντη είναι νόμος απαράβατος. Το ίδιο θα συμβεί και αν η κυβέρνηση παραιτηθεί, επικαλούμενη την αθέτηση της δέσμευσης των εταίρων της στην Ευρωπαϊκή Ένωση να συζητήσουν την ελάφρυνση του χρέους εντός του 2016. Μια τέτοια όμως συζήτηση για ελάφρυνση δεν την θέλει και δεν θα την κάνουν η Μέρκελ και άλλοι Ευρωεταίροι, γιατί θα τους κοστίσει πολιτικά στις εκλογές που θα γίνουν στις χώρες τους μέσα στο 2017. Αυτήν την παραίτηση της μάλιστα, η κυβέρνηση της χώρας μας, θα θελήσει να την παρουσιάσει ως πράξη γενναίας αντίστασης στη Μέρκελ και στο κουαρτέτο. Ταυτόχρονα μάλιστα η κυβέρνηση θα μπορεί να διατείνεται ότι, μια τέτοια ελάφρυνση του χρέους, ως στρατηγικός στόχος της, ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της κυβερνητικής «νίκης» στις γνωστές «17ωρες» διαπραγματεύσεις του έλληνα πρωθυπουργού για το τρίτο μνημόνιο με το κουαρτέτο. Θα μπορεί να διατείνεται πως αυτή η «ελάφρυνση» θα οδηγούσε τη χώρα σε ευημερία για το λαό, αποκρύβοντας βέβαια ότι οποιαδήποτε ελάφρυνση του χρέους θα γίνει με τους εταίρους του κουαρτέτου, θα γίνει μόνο και ταυτόχρονα με νέα αντιλαϊκά μέτρα. Άλλωστε και το ΔΝΤ λέει να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας μας, αλλά μόνο με νέο μνημόνιο, με νέα αντιλαϊκά μέτρα. Η δε Παγκόσμια Τράπεζα, συνεταίρος του ΔΝΤ και βασικός βραχίονας του παγκόσμιου καπιταλισμού, με πρόσφατα δημοσιεύματα της, λέει ότι θα πρέπει στην Ελλάδα να γίνουν νέες περικοπές των συντάξεων (εστιάζοντας μάλιστα στο φάγωμα της προσωπικής διαφοράς μετά τον επαναϋπολογισμό των συντάξεων) αλλά λέει ακόμα και να μειωθεί στα 5000€ το ετήσιο αφορολόγητο εισόδημα του έλληνα φορολογούμενου. Φυσικά, αν το κουαρτέτο, στο ενδεχόμενο πρόωρων βουλευτικών εκλογών, δεν βλέπει βιώσιμη εναλλακτική κυβερνητική λύση ή αν δεν μπορέσει να διασφαλίσει μια τέτοια λύση στο εγγύς μέλλον, πράγμα που ίσως δημιουργήσει ανεξέλεγκτες εξελίξεις, ύστερα και από το πρόσφατο Brexit, τότε, ίσως προβεί σε συγκατάθεση να γίνει κάποια συζήτηση για το χρέος μέσα στο 2016 που θα σώζει κάπως τα προσχήματα στην κυβέρνηση, αλλά και θα διασφαλίζει τη συνέχιση των αντεργατικών σχεδιασμών του σε βάρος των εργαζομένων και του λαού μας. Ήδη δειλά δειλά, κάποια κυβερνητικά στελέχη σε τηλεοπτικές συζητήσεις αφήνουν να εννοηθεί ότι, αν το κουαρτέτο επιβάλλει τώρα νέα αντεργατικά μέτρα αλλά μας υποσχεθεί μια συγκεκριμένη αναδιάρθρωση του χρέους, έστω από το 2018 και μετά, τότε «ας πάει και το παλιάμπελο» με τέταρτο μνημόνιο. Άλλωστε και τα μέχρι τώρα αντιλαϊκά «έργα και ημέρες» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εγγυούνται την προώθηση αυτών των σχεδιασμών. Σήμερα λοιπόν που είναι εδώ οι εκπρόσωποι του ευρωενωσιακού κουαρτέτου, ξέρουμε ότι θα απαιτήσουν την πλήρη ανασκολόπιση των όποιων ελάχιστων εργασιακών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Θα απαιτήσουν την πλήρη κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, τη γενίκευση των ευέλικτων και ελαστικών εργασιακών σχέσεων εργασίας, τη θεσμοθέτηση του υποκατώτατου μισθού των 400€, την παραπέρα μείωση όλων των μισθών και συντάξεων, το δικαίωμα της εργοδοσίας για ομαδικές απολύσεις, την κατάργηση βασικών συνδικαλιστικών δικαιωμάτων κλπ. Στη συνέχεια θα αποχωρήσουν και θα επανέλθουν στις 7 Νοέμβρη και ως τις 5 Δεκέμβρη θα πρέπει να τελειώσουν οι συζητήσεις, οπότε η κυβέρνηση θα αναλάβει να επικυρώσει με νόμο αυτή τη «βρώμικη δουλειά» είτε άμεσα είτε δια της τεθλασμένης σύμφωνα με τα προαναφερόμενα μας σ’ αυτό το άρθρο.  

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, οι πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου, άμεσα ή έμμεσα, σιγοντάρουν αυτές τις αντιλαϊκές εξελίξεις. Το ΚΚΕ από την πλευρά του, δέσμιο της αδιέξοδης θέσης του: «τώρα σοσιαλισμός» για να λυθούν άμεσα όλα τα προβλήματα, ουσιαστικά, με αυτή την ουτοπική, για τώρα θέση του, αντικειμενικά αβαντάρει την επέλαση του ευρωενωσιακού και ντόπιου καπιταλιστή ενάντια στους εργαζόμενους. Και τον αβαντάρει αφού, το ΚΚΕ σήμερα, δε βάζει στόχο και δεν κάνει μέτωπο για άμεση έξοδο από την Ευρωένωση και επομένως δεν ενοχλεί την κύρια μήτρα αυτής της επέλασης που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας ότι μόνο με την, για τώρα αόρατη, λαϊκή εξουσία πρέπει να γίνει η έξοδος από την Ευρωένωση, άρα, καλύτερα τώρα μέσα με μνημόνια, παρά έξω χωρίς λαϊκή εξουσία!!! Τώρα μάλιστα που πυκνώνουν και τα σύννεφα του πολέμου, επικαιροποιεί και την άλλη αδιέξοδη και όχι μόνο, θέση του, ότι σε περίπτωση πολέμου οι κομμουνιστές, φτιάχνοντας δικό τους στρατό, δεν θα πολεμήσουν μόνο τον επιτιθέμενο στα σύνορα της χώρας μας εισβολέα αλλά και τον κρατικό στρατό της χώρας αφού είναι στρατός της ντόπιας άρχουσας αστικής τάξης, οπότε, μετά το νικηφόρο αυτό πόλεμο τους, οι κομμουνιστές, οσονούπω, εγκαθιδρύουν τη λαϊκή εξουσία!!! και, άρα έτσι, συντομότατα έχουμε και τη «σωστή» έξοδος από την ευρωπαϊκή ένωση και από τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς!!! Και όλα αυτά, και το δικό του στρατό, θα τα κάνει το κομμουνιστικό κόμμα, με ένα εκλογικό ποσοστό 5% διαρκώς συρρικνούμενο λόγω της νέας αδιέξοδης πολιτικής του που, σε οργανωμένα και συνειδητά κομματικά μέλη, αυτό το ποσοστό γίνεται ένα ελάχιστο υποπολλαπλάσιο;;; Και βέβαια, όσο αυτή θέση του κόμματος μένει ως ένας ανόητος βολονταρισμός, προσπερνιέται, ως γραφικότητα κάποιων γραφικών. Αν όμως γίνει πράξη, τότε πρόκειται για τραγωδία που πρώτα θα την υποστούν οι κομμουνιστές. Με τέτοιες θέσεις είναι δυνατόν να γίνει ποτέ πράξη ο στρατηγικός στόχος και το όραμα της σοσιαλιστικής Ελλάδας; Φυσικά και ποτέ, γι’ αυτό και ο ταξικός αντίπαλος, όχι μόνο δεν ενοχλείται από τέτοιες «απειλές» αλλά χαίρεται κιόλας, γιατί ξέρει ότι πρόκειται για υποθετικό λόγο του απραγματοποίητου. Γι’ αυτό άλλωστε συχνά πυκνά και τα κρατικά και τα ιδιωτικά κανάλια φιλοξενούν το ΓΓ του ΚΚΕ καθώς και άλλα στελέχη και ουδέποτε, σ’ αυτές τις εμφανίσεις τους, δεν τα «κοντράρουν» γι’ αυτές τους τις θέσεις. Αν όμως το ΚΚΕ δημιουργούσε ή συνέπραττε για το αναγκαίο σήμερα σύγχρονο ΕΑΜ, με στόχο την άμεση έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη σημερινή ιμπεριαλιστική μήτρα της εξελισσόμενης επίθεσης ενάντια στο λαό μας, ένα ΕΑΜ που θα άνοιγε και το δρόμο για την προοπτική του σοσιαλισμού, τότε σίγουρα θα βλέπαμε το πραγματικό αποκρουστικό πρόσωπο του ταξικού αντίπαλου που όμως, η μαζικότητα και η μαχητικότητα ενός τέτοιου μετώπου, θα το μούδιαζε και θα το παραμέριζε.

Όσον αφορά στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι γεγονός ότι ο εργοδοτικός και ο παλιός και νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός, με τον κοινωνικό εταιρισμό του και τη σύμπραξή του στους διαβόητους κοινωνικούς διαλόγους για χρόνια, συνέπραξε με τις κυβερνήσεις και την ΕΕ και είναι συνένοχος για το αντεργατικό έγκλημα που εξελίσσεται σε βάρος των εργαζομένων της χώρας μας. Άμοιρο ευθυνών όμως δεν είναι ούτε και το ΠΑΜΕ, γιατί, ως συνδικαλιστική έκφραση του ΚΚΕ και λειτουργώντας με την αδιέξοδη λογική των αδιέξοδων θέσεων του, κινήθηκε και κινείται σ’ ένα μοναχικό δρόμο με ακτιβισμούς, με επαναστατική φρασεολογία με γενικολογίες, με τη στρατηγική της λαϊκής εξουσίας, το στρατηγικό στόχο του ΚΚΕ!!!, με παλινωδίες και αμηχανίες, κάνοντας κάποιες φορές συμμαχίες, ακόμα και με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό!!!, όπως στην περίπτωση της 48ωρης απεργίας ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, που έγινε κατόπιν εορτής, όταν ο νόμος του Κατρούγκαλου ψηφιζόταν στη βουλή. Το ώριμο πολιτικό αίτημα για έξοδο τώρα από την ΕΕ που, με δεδομένες και βιωμένες τις αντεργατικές μνημονιακές επιθέσεις της στο λαό μας είναι παραπάνω από αναγκαίο να πρυτανεύσει στην πολιτικοποίηση των αγώνων, το ΠΑΜΕ, κατ’ αντανάκλαση της προαναφερόμενης θέσης του ΚΚΕ για την ΕΕ, το έχει εξοβελίσει. Αντ’ αυτού, αρκείται σε μια αιτηματολογία για απόκρουση των μέτρων που υπαγορεύει και επιβάλλει η Ευρωένωση, όχι όμως και στην ανάγκη να φύγουμε τώρα από αυτήν. Αυτό το είδαμε και στην αφίσα και στις ομιλίες που έγιναν στο πρόσφατο συλλαλητήριο των ελεγχόμενων από το ΠΑΜΕ συνδικάτων που έγινε στις 17 Οκτώβρη, στην πλατεία Συντάγματος. Μια τέτοια τακτική που είναι αποδεδειγμένα άκρως αναποτελεσματική αφού στα επτά χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης δεν απέτρεψε ουτ’ κατ’ ελάχιστο τις μνημονιακές πολιτικές, απορρίπτεται ως αδιέξοδη και δεν πείθει πλέον ούτε και τους ίδιους τους φιλικά προσκείμενους στο ΠΑΜΕ. Μια τέτοια απόρριψη σηματοδοτείται και από τη σημαντικά μικρή συμμετοχή στη συγκέντρωση των συνδικάτων του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα στις 17 Οκτώβρη, όπου οι συγκεντρωμένοι δεν ξεπέρασαν τα 2500 άτομα, πράγμα που σημαίνει ότι ο αριθμός αυτός είναι μικρότερος και από το άθροισμα των μελών των διοικητικών συμβουλίων των 516 συνδικάτων του ΠΑΜΕ που συνδιοργάνωσαν το συλλαλητήριο. (500 συνδ. Χ 7 μέλη Δ.Σ. κάθε συνδικάτου = 3500 μέλη). Ούτε βέβαια οι πομπώδεις διακηρύξεις του ΠΑΜΕ για «ανασυγκρότηση» παλιότερα και τώρα «ανασύνταξη» του κινήματος που εδώ και 17 χρόνια μένουν ένα κενό γράμμα αλλά και ούτε οι τρεις και μία τέταρτη που θα κάνει τώρα το Νοέμβρη, συνδιασκέψεις του, που αναπαράγουν τον εαυτό του, μπόρεσαν και μπορούν να αντικρούσουν τον ταξικό εχθρό.

Με αυτά τα δεδομένα, στο πολιτικό πεδίο, με τις υπάρχουσες πολιτικές δυνάμεις του ευρωμονόδρομου αλλά και με την μη αμφισβήτηση αυτού του εργατοκτόνου και ανθρωποκτόνου ευρωμονόδρομου ούτε από το ΚΚΕ, αφού μια τέτοια αμφισβήτηση το ΚΚΕ την παραπέμπει στο αόρατο μέλλον μιας αόρατης λαϊκής εξουσίας, δημιουργείται ένα τεράστιο πολιτικό κενό. Αντίστοιχα, με την αντίστοιχη τακτική του ΠΑΜΕ, δημιουργείται ένα ανάλογο συνδικαλιστικό κενό. Στη ζώσα όμως κοινωνία, όπως και στη φύση, τέτοια κενά, που μάλιστα η ύπαρξή τους αφήνει ασύδοτες τις πιο καταστρεπτικές δυνάμεις που καταστρέφουν τους πιο δυναμικούς ζωντανούς οργανισμούς της νομοτελειακής διαλεκτικής κίνησης και έτσι φρενάρεται η κοινωνική εξέλιξη, πάντα γεννιούνται εκείνες οι δυνάμεις που τα καλύπτουν.

Εκείνο συνεπώς που προέχει, ως άμεση επιτακτική και αδήριτη ανάγκη για την κάλυψη αυτών των κενών, είναι η ενεργοποίηση και συσπείρωση εκέινων των δυνάμεων, «των τέκνων της ανάγκης και της οργής», που με ενιαίο ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΕΝΩΣΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ για άμεση έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη μήτρα της εξαθλίωσης του λαού μας σήμερα, και στο πολιτικό και στο συνδικαλιστικό και γενικότερα στο λαϊκό επίπεδο, θα κάνουν πράξη τη μαρξιστική ρήση ότι, οι πρωτοπόροι αγωνιστές, οι κομμουνιστές, πάντα λύνουν τα ώριμα ζητήματα που η κάθε ιστορική στιγμή θέτει επί τάπητος, στην εκάστοτε κοινωνία.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

ΑΝεξάρτητος Αριστερός Χώρος -ΕΑΑΚ

Οι λαοί ανά τον κόσμο χαρακτηρίζονται από πολλές κοινωνιολογικές – πολιτισμικές – πολιτικές διαφοροποιήσεις. Διαφοροποιήσεις ως προς το τρόπο ζωής, τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο διασκέδασης ακόμα ακόμα και τον τρόπο ένδυσης. Παρά τις όποιες διαφορές όμως υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ένα σημείο που ενοποιεί, με ιστορικούς όρους, όλους τους λαούς του πλανήτη. Το μίσος και η οργή για την καταδυνάστευσή τους, για τα βάσανα που έχουν υποστεί ανά ιστορικές περιόδους.

Το μίσος και την οργή για τους πολέμους που διεξήχθησαν για τα οικονομικά συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών – πολυκλαδικών κολοσσών, το μίσος και την οργή για τις δεκάδες των πραξικοπημάτων που επέβαλλε ένας γέρος με ψηλό καπέλο, ντυμένος στα άσπρα, τα μπλε και τα κόκκινα, ένας γέρος τον οποίο ποτέ δεν γνώρισαν οι λαοί παρά μόνο μέσα από τις βόμβες και τις σφαίρες του πιο μισητού στρατού στην παγκόσμια ιστορία, παρά μόνο μέσα από τα διαγγέλματα μίσους και μισαλλοδοξίας του λευκού οίκου.

Μέχρι τώρα, θα έχει γίνει κατανοητό πως αυτό το κοινό σημείο αναφοράς για κάθε κατατρεγμένο λαό της υφηλίου δεν είναι άλλο από τον ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ. Γιατί, η εικόνα ενός κοντοκουρεμένου αξιωματικού, με περίσσιο μίσος στα μάτια του, ντυμένο με στρατιωτική στολή στην οποία είναι χαραγμένη με τεράστια μαύρα γράμματα η επιγραφή “U.S. ARMY”, ερεθίζει κάθε άνθρωπο σε όλες τις γωνίες της γης ανεξαιρέτως χρώματος – θρησκείας – φύλου, δημιουργώντας του ένα τεράστιο και αυθόρμητο αίσθημα μίσους και αηδίας. Από την Σόλωνος και την Πατησίων το ‘73, από τα πανεπιστήμια στην Αμερική το ‘60, από τους δρόμους της φωτιάς στο Παρίσι το Μάη του ‘68,  από τα χαλάσματα στη ζώνη του θανάτου στη Γάζα,  από τα υψίπεδα που μάχονται οι Κούρδοι και Κούρδισσες ήρωες στη Ροζάβα και από κάθε άλλη στιγμή στην ιστορία της ταξικής πάλης που ξεπήδησαν αντιιμπεριαλιστικά – λαϊκά κινήματα, το σύνθημα “λευτεριά στο λαό – θάνατος στο φασισμό”, ειπωμένο σε διαφορετικές γλώσσες, αναιρούσε τις χιλιομετρικές και πολιτισμικές αποστάσεις και ενοποιούσε τους λαούς στη βάση των κοινών υλικών τους συμφερόντων.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΜΠΑΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ:

Πολλοί ξέχασαν την μαύρη περίοδο της επταετίας…Ή μάλλον την ξέχασαν σκόπιμα. Όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας τα τελευταία χρόνια αναφέρεται στη χούντα των συνταγματαρχών σαν ένα γεγονός που οφείλεται σε μεμονωμένους φασιστικούς θύλακες, στον τότε Ελληνικό στρατό. Σωρεία αστικών κομμάτων μάλιστα, δεν δίστασαν μετά τη πτώση της χούντας να σπεύσουν να διεκδικήσουν αντιχουντικά παράσημα, όταν καθ ‘όλη τη διάρκεια της επταετίας, οι τότε πολιτικοί τους αρχηγοί βρίσκονταν στα καμπαρέ του Παρισιού και στα πολυτελή ξενοδοχεία της Σουηδίας.

Αυτή η προσπάθεια ξεκάθαρης παραχάραξης της ιστορίας (όμοια με αυτή του εμφυλίου), ίσως και να κρινόταν επιτυχής αν οι μνήμες δεν ήταν τόσο νωπές…Ίσως και να ξεχνούσαμε τι σήμαινε Χούντα, ίσως και να μην μας ενδιέφερε ποιος ιμπεριαλιστικός μηχανισμός βρισκόταν πίσω από αυτήν, ίσως και να μην τιμήσουμε την λαϊκή εξέγερση του πολυτεχνείου.

Αλλά η ιστορία δεν μας επιτρέπει να μιλάμε με ίσως….η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει. Το κτήριο των ΕΑΤ – ΕΣΑ στην οδό Μπουμπουλίνας είναι εκεί, η Μακρόνησος δεν βυθίστηκε στο πάτο της θάλασσας, η πύλη του Πολυτεχνείου, ανορθωμένη πλέον, συνεχίζει να δεσπόζει, οι μαρτυρίες – οι ομολογίες – τα ντοκουμέντα – τα λιγοστά βίντεο υπάρχουν. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο ούτε ξεχνάμε ούτε θέλουμε να ξεχάσουμε, άλλωστε “λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι αναγκασμένος να τη ξαναζήσει”…

Ξεχνάνε μόνο αυτοί που δίστασαν να πάρουν μέρος στους αγώνες ενάντια στους πραξικοπηματίες, ξεχνάνε αυτοί που συνεργάστηκαν μαζί τους, ξεχνάνε αυτοί που εγκαθιδρύουν τη νέα χούντα – όχι αυτή των τανκς αλλά αυτή των αγορών και του χρέους.. Εμείς από την άλλη δεν ξεχνάμε την ταξική μας μνήμη. Οι φωνές από τα βασανιστήρια στις πολιτικές φυλακές και στους τόπους ανάκρισης αντηχούν ακόμα στα αυτιά της νεολαίας και όχι για να μας τρομοκρατούν και να μας φοβίζουν, αλλά για να μας εμπνέουν και να μας πεισμώνουν.

Έτσι λοιπόν, ας μας επιτρέψει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που τολμά ακόμα να μιλά για τις αριστερές της καταβολές, αλλά εμείς δεν δεχόμαστε τον καλεσμένο της. Η Αμερική ήταν αυτή που από κοινού με την ντόπια αστική τάξη έδωσε άδεια στους φασίστες του στρατού να παρελαύνουν στους δρόμους της χώρας, ήταν αυτή που όπλισε τα χέρια τους, ήταν αυτή υπεύθυνη για τα βάσανα του λαού μας κατά τη περίοδο της μαύρης επταετίας. Στόχος των ΗΠΑ και του εδώ κεφαλαίου ήταν να τσακιστεί το ιδιαίτερα ισχυρό εκείνη την περίοδο εργατικό κίνημα, ώστε να αρχίσει η πλήρης αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού στα πρότυπα που επέβαλλε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.

ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ – ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ:

Η επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα μόνο τυχαία δεν είναι. Αφού επιδιώκουν να επιτεθούν στο συναισθηματικό φορτίο που έχει για το κίνημα η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η εν λόγω επίσκεψη έχει σαφή στόχο τον αστικό επανασχεδιασμό σε μια σειρά από πτυχές.

Αρχικά, η ελληνική αστική μπάντα, προσδοκά την μεσολάβηση του αμερικάνικου παράγοντα, μέσω κυρίως του ΔΝΤ για την μείωση του χρέους.

Προφανώς, μια τέτοια εξέλιξη τον μόνο που θα ωφελούσε είναι τις τράπεζες, ενώ ο λαός θα συνέχιζε να πληρώνει το δημοσιονομικό κόστος ανεξαρτήτου μορφής και ύψους του χρέους. Στην ουσία, μια απομείωση του χρέους θα γινόταν στην τελική ή με ένα 4ο μνημόνιο ή με μια νέα μορφή κουρέματος ομολόγων, με σκοπό ακόμα μια φορά τη μετακύληση του κόστους στο λαό. Συνέχεια της επίσκεψης αποτελεί η πλήρης εγκαθίδρυση των διεθνών συμμαχιών τόσο σε οικονομικό επίπεδο (TTIP-CETA), όσο και σε πολεμικό επίπεδο, με την καθιέρωση του άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτος σαν τις εγγυήτριες δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Αμερική, η Ελλάδα έχει σημαντικό γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, όπως είχε πάντα με τις βάσεις του ΝΑΤΟ σε Σούδα, Άραξο και Λάρισα και πως η ελληνική αστική τάξη θέλει να το εκμεταλλευτεί για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο.

Τέλος, η επίσκεψη Ομπάμα σχετίζεται με το μεταναστευτικό και με το ξεπέρασμα της «προσφυγικής κρίσης» για το ελληνικό κράτος. Αυτό που πραγματικά επιδιώκει η Αμερική είναι η κατανομή των προσφύγων και μεταναστών στην ευρωπαϊκή επικράτεια, έτσι ώστε να στελεχώσουν την παραγωγή της Ευρώπης ως φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά και να βρεθεί μια κοινή στρατηγική διαρκούς ελέγχου των περισσευούμενων πληθυσμών που γεννούν οι πόλεμοί τους. Τελικά, μόνο ως μεσσίας δεν μπορεί να ειδωθεί κάποιος σαν τον Ομπάμα. Η νεολαία και ο λαός δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα, παρά μόνο μεγαλύτερη εξαθλίωση.    

Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ :

Μπορεί σύσσωμη η πολιτική σκηνή της χώρας να υποδεχτεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως εθνοπατέρα και εθνοσωτήρα, για το τι θα κάνει η νεολαία όμως είναι μια άλλη υπόθεση. Η νεολαία στο πρόσωπο και το αξίωμα του Ομπάμα βλέπει την προσωποποίηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των διδακτοριών ανά τον κόσμο, της φτώχειας – της προσφυγιάς, της απάνθρωπης μεταχείρισης των μαύρων μειονοτήτων στα γκέτο των ΗΠΑ (παρότι μαύρος και ο ίδιος) κ.ο.κ..

Έτσι λοιπόν, εμείς δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια την ώρα που θα φωτογραφίζονται στο Μαξίμου Τσίπρας – Ομπάμα. Αν λόγω επετείου η 15η Νοέμβρη (ημέρα της επίσκεψης) σηματοδοτεί μια κατάσταση αφύπνισης και επαγρύπνησης για το νεολαιίστικο κίνημα, τη φετινή χρονιά ειδικότερα, η νεολαία καλείται να υπερασπιστεί τόσο την ιστορία των αγώνων του Ελληνικού λαού ενάντια στη χούντα, όσο και την ίδια της τη ζωή. Η λαομίσητη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αυτή που υποσχόταν γη και ύδωρ στο λαό και τελικά συνέχισε με τις αντιλαϊκές πολιτικές στο τσάκισμα  των δικαιωμάτων και των συμφερόντων, αυτή που ενώ διακηρυκτικά προασπιζόταν την δημόσια και δωρεάν παιδεία, στην πράξη ενισχύει καθοριστικά στην εμβάθυνση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και την ολοκληρωτική σύνδεση αυτού με την αγορά, παραχαράσσοντας παράλληλα το δικαίωμα πρόσβασης στη τριτοβάθμια εκπαίδευση στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, τώρα επιδιώκει να εξευτελίσει και άλλο τον ελληνικό λαό τολμώντας να φέρει τον πρόεδρο των ΗΠΑ σε μία τόσο σημαντική ημερομηνία.

Για όλους τους παραπάνω λόγους η νεολαία στις 15 Νοέμβρη θα βρίσκεται στου δρόμους. Θέλουν ένα Νοέμβρη της υποταγής, με ησυχία – τάξη και ασφάλεια. Θα τους θυμίσουμε το Νοέμβρη της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ… Με κλειστές σχολές υπό αγωνιστική κατάληψη, με πορείες και διαδηλώσεις, με απεργίες και με αγωνιστικό αναβρασμό σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας.

Η 15η ΝΟΕΜΒΡΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΘΑ ΧΤΥΠΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ:

•    ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

•    ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΝΑΤΟΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ

•    ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 09/11 ΣΤΙΣ 2, ΑΜΦ.ΣΙΔΕΡΗ

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ακόμη και οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που αμείβονται με μισθούς-πείνας της τάξεως των 360-400 ευρώ το μήνα θα πληρώνουν πλέον φόρο εισοδήματος, αν γίνει δεκτή από την κυβέρνηση η πρόταση-σοκ του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας για περαιτέρω μείωση του αφορολογήτου ορίου εισοδήματος των μισθωτών και των συνταξιούχων στις 5.000 ευρώ από τα επίπεδα των 8.636-9.545 ευρώ που κυμαίνεται σήμερα.

Την υποχρέωση να πληρώνουν φόρο εισοδήματος θα έχουν ακόμη και συνταξιούχοι που λαμβάνουν την κατώτατη σύνταξη του ΟΓΑ των 360 ευρώ το μήνα, παρά το γεγονός ότι το συνολικό ετήσιο πραγματικό εισόδημά τους είναι χαμηλότερο των 5.000 ευρώ, καθώς οι περισσότεροι από αυτούς εμφανίζονται πλέον στην εφορία με τεκμαρτά εισοδήματα μεγαλύτερα των 5.000 ευρώ, λόγω της εφαρμογής των τεκμηρίων διαβίωσης!

Τυχόν εφαρμογή της πρότασης αυτής του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας θα έχει, γενικότερα, ως αποτέλεσμα:

* Περίπου 3.500.000 μισθωτοί και συνταξιούχοι με χαμηλά και μεσαία ετήσια εισοδήματα μέχρι του ποσού των 12.000 ευρώ είτε να επιβαρυνθούν για πρώτη φορά με φόρο εισοδήματος είτε να κληθούν να πληρώσουν φόρους διπλάσιους έως και 60πλάσιους από αυτούς που πληρώνουν σήμερα!

Οι περισσότεροι από αυτούς θα επιβαρυνθούν, είτε για πρώτη φορά είτε επιπροσθέτως, με ποσά φόρου εισοδήματος από 110 έως και 800 ευρώ, με συνέπεια να χάσουν πάνω από ένα μισθό ή μία σύνταξη! Ακόμη και χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι, σύμφωνα με τον Ελεύθερο Τύπο, με ετήσια εισοδήματα κάτω από 5.000 ευρώ θα κληθούν κι αυτοί να πληρώσουν φόρο εισοδήματος για πρώτη φορά, καθώς ενώ τα πραγματικά τους εισοδήματα είναι χαμηλότερα από τις 5.000 ευρώ τα τελικά φορολογητέα εισοδήματά τους υπερβαίνουν τις 5.000 ευρώ, επειδή καθένας από αυτούς βαρύνεται με τεκμαρτό εισόδημα το οποίο προσδιορίζεται αθροιστικά:

α) από το ελάχιστο τεκμήριο διαβίωσης των 3.000 ευρώ, αν είναι άγαμος ή των 2.500 ευρώ αν είναι έγγαμος και

β) από το τεκμήριο διαβίωσης της κύριας κατοικίας (είτε αυτή είναι ιδιόκτητη είτε ενοικιαζόμενη είτε δωρεάν παραχωρούμενη), το ποσό του οποίου στις περισσότερες των περιπτώσεων ξεπερνά τις 2.000-2.500 ευρώ (υπολογίζεται με 40 ευρώ ανά τ.μ. μέχρι τα πρώτα 80 τ.μ. και με 65 ευρώ ανά τ.μ. για τα επόμενα 40 τ.μ., από 81 έως τα 120 τ.μ. κ.λπ.)

* Περίπου 1.700.000 μισθωτοί και συνταξιούχοι με ετήσια -πραγματικά ή τεκμαρτά- εισοδήματα πάνω από 12.000 ευρώ να υποχρεωθούν να πληρώνουν επιπλέον φόρο εισοδήματος 800 ευρώ το χρόνο.

Μισθωτοί και συνταξιούχοι με πραγματικά ετήσια εισοδήματα πάνω από 5.000 και μέχρι 12.000 ευρώ, δηλαδή κυρίως εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα με μηνιαίες αποδοχές από 360 έως 860 ευρώ, καθώς επίσης και δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι με μηνιαίες αποδοχές από 420 έως 1.000 ευρώ θα επιβαρυνθούν με φόρο από 20 έως και 800 ευρώ ετησίως.

Γενικά όσο πιο χαμηλό είναι το ετήσιο εισόδημα τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ποσοστιαία αύξηση του φόρου και συνακόλουθα η εισοδηματική απώλεια.

ΠΗΓΗ: enikonomia.gr

13/10/2016

Καταγγέλλουμε την ωμή παρέμβαση της κατά τα άλλα ΅τυφλής΅ δικαιοσύνης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Συγκεκριμένα καταγγέλλουμε την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, να ακυρώσει τις αποφάσεις του 29^ου Συνεδρίου του ΕΚΑ, με το σκεπτικό ότι ΅ο έλεγχος του κύρους των κάθε φύσεως εκλογών των οργάνων σωματείων υπόκειται στη δικαιοδοτική κρίση των Δικαστηρίων και όχι των Διοικητικών Συμβουλίων ή Γενικών Συνελεύσεων΅. Απόφαση που αφορά το σωματείο της AlphaBank , που με νοθείες και παρατυπίες προσπάθησε να συμμετάσχει στο συνέδριο με τους αντιπροσώπου του, την ώρα που το σώμα του Συνεδρίου ξεκάθαρα είχε απορρίψει τη συμμετοχή των συγκεκριμένων αντιπροσώπων.

Με άλλα λόγια γίνεται προσπάθεια από την αστική δικαιοσύνη να ακυρώσει στην πράξη τη δυνατότητα των σωματείων και των οργάνων τους, να ελέγχουν και να νομιμοποιούν τους αντιπροσώπους των συνδικαλιστικών τους αρχαιρεσιών, όπως άλλωστε προβλέπουν τα καταστατικά τους.

Καταδικάζουμε την ωμή δικαστική και κυβερνητική παρέμβαση στις εσωτερικές εκλογικές διαδικασίες των συνδικάτων σε μια περίοδο που εντείνονται και μεγεθύνονται τα προβλήματα των εργαζομένων ως αποτέλεσμα της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής. Η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση στο μεγαλύτερο εργατικό κέντρο της χώρας μας αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της μεγαλοεργοδοσίας και της κυβέρνησης.

Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη

Οι αποφάσεις μας να παλέψουμε για έναν καλύτερο μισθό, για μια καλύτερη ζωή δεν θα επιτρέψουμε να παίρνονται στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Το εργατικό κίνημα δεν θα μπει σε κανενός το χέρι. Ούτε κυβέρνησης , ούτε εργοδοσίας, ούτε δικαιοσύνης. Πρέπει η προσπάθεια να καταργήσουν κάθε μορφή οργάνωσης των εργατών να πέσει στο κενό.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να ζούμε μέσα στη μιζέρια, στη φτώχεια και την ανέχεια. Βαδίζουμε μπροστά με βάση τις δικές μας ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για το δικό μας μέλλον εμείς οι ίδιοι και δεν αφήνουμε τις ζωές μας στα χέρια καμίας κυβέρνησης, καμίας δικαιοσύνης.

Η Διοίκηση