Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όλες οι ενδείξεις που υπάρχουν μέχρι στιγμής συνηγορούν ότι το 2020 θα είναι μια χρονιά απογείωσης της φτώχειας. Η άλλη όψη της αναπάντεχης οριακής μείωσης της ανεργίας, όπως καταγράφτηκε στην πρόσφατη ανακοίνωση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την Έρευνα εργατικού Δυναμικού, τον  μήνα Ιούλιο τόσο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2019 όσο και τον Ιούνιο του 2020, θα είναι η συντριβή των  πραγματικών μισθών και εισοδημάτων. Η πρωτοφανής συρρίκνωση των αποδοχών των εργαζομένων είναι πλήρως προβλέψιμη ως αποτέλεσμα του μέτρου με την επωνυμία «Συνεργασία» που εφάρμοσε η κυβέρνηση και σε γενικές γραμμές επιδίωκε τη διατήρηση των θέσεων εργασίας έναντι της μείωσης των αμοιβών.

Στην αντίπερα όχθη ωστόσο τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα κι αυτό κάνει τη μεγάλη διαφορά σε σχέση με την κρίση του 2008, όταν από τις ΗΠΑ μέχρι και την Ελλάδα η αστική τάξη κατέγραψε σημαντικές απώλειες από την πρώτη στιγμή της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Φυσικά, κάθε αστική τάξη στην πορεία εκμεταλλεύτηκε το σοκ για να επιβάλλει μέτρα μείωσης μισθών και συντάξεων, ελαστικοποίησης των ωραρίων, κ.λπ. Κυρίως όμως η αστική τάξη …έμαθε.

Για να φτάσουμε στην τρέχουσα κρίση, του 2020, που αναμένεται να καταγραφεί πτώση ρεκόρ του ΑΕΠ κατά 10%, που ο δείκτης τιμών καταναλωτή κινείται σε αρνητικά επίπεδα, -2%, ως αποτέλεσμα της καθίζησης του τζίρου στην αγορά, και σε αυτή την χρονιά που η πτώση είναι πολύ μεγαλύτερη οποιασδήποτε πτώσης καταγράφτηκε ακόμη και κατά την δεκαετή κρίση, οι πολύ μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις να εμφανίζουν αύξηση-ρεκόρ των καταθέσεων και ρευστών τους διαθεσίμων. Σε μια χρονιά που η φτώχεια θα καταγράψει επίπεδα ρεκόρ η ελίτ των ελληνικών επιχειρήσεων θα καταγράψει κέρδη ρεκόρ!

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα στις 27 Οκτωβρίου η Τράπεζα της Ελλάδας, θεματοφύλακας του ευρώ και μαζί με αυτό της πολιτικής φτωχοποίησης, λιτότητας και των υπερκερδών των ελληνικών μονοπωλίων, για την τραπεζική χρηματοδότηση και τις καταθέσεις το Σεπτέμβριο του 2020 ήταν προσβολή για κάθε εργαζόμενο. Τα στοιχεία για τις καταθέσεις αποκαλύπτουν ότι οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις κατέγραψαν μια αύξηση ρεκόρ στα υπόλοιπα των καταθέσεων τους και των ρέπος από 21,8 δισ. ευρώ τον Ιανουάριο του 2020 σε 29,5 δισ. ευρώ το Σεπτέμβριο. Με εξαίρεση τον Απρίλιο κάθε μήνα τα υπόλοιπα στους τραπεζικούς λογαριασμούς των επιχειρήσεων αυξάνονται!

Πηγή: Τράπεζα Ελλάδας

Για να μη δημιουργούνται εντυπώσεις, η παράλληλη αύξηση που καταγράφεται στα υπόλοιπα των νοικοκυριών, εμφανίζει αρχικά μια πολύ προβλέψιμη κόπωση από τον Απρίλιο ως τον Αύγουστο, ενώ η συνολική αύξηση στο έτος αποδίδεται ακόμη και τώρα στο άνοιγμα …απορροφητήρων, παταριών και ηχείων, στο ξεσκόνισμα των μετρητών και την επιστροφή τους στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Δε σημαίνει, με άλλα λόγια, άνοδο της ευημερίας σε τέτοιο βαθμό ώστε να περισσεύουν χρήματα για κατάθεση…

Το σκληρό ταξικό πρόσημο της αύξησης των υπολοίπων στους εταιρικούς λογαριασμούς το ανάλυσε με κάθε λεπτομέρεια ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Θ. Μητράκος, στη διαδικτυακή συζήτηση του Ινστιτούτου Εναλλακτικών Πολιτικών (ΕΝΑ) του ΣΥΡΙΖΑ με θέμα «Χρηματοδότηση της οικονομίας & ιδιωτικό χρέος», στις 20 Οκτωβρίου. Ανέφερε συγκεκριμένα στην ομιλία του ότι «παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση της πιστωτικής επέκτασης προς τις Μη Χρηματοπιστωτικές Επιχειρήσεις, με τον ετήσιο ρυθμό ανόδου να ανέρχεται τον Αύγουστο του 2020 σε 7,2% το υψηλότερο ποσοστό που έχει παρατηρηθεί μετά τον Ιούνιο του 2010. Το ποσοστό αυτό οφείλεται ουσιαστικά στο ρυθμό ανόδου που εμφάνισαν οι επιχειρήσεις μεγάλου μεγέθους (13,2%) καθώς ο αντίστοιχος ρυθμός για τις μικρομεσαίες ήταν ελαφρά θετικός (1,8%) με το θετικό πρόσημα να παρατηρείται ουσιαστικά μόνο τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Για το σύνολο του πρώτου 8μήνου του 2020 ο ετήσιος ρυθμός της πιστωτικής επέκτασης ανήλθε στο 4% ενώ ήταν 9,2% για τις μεγάλες επιχειρήσεις (έναντι 6,4% την αντίστοιχη περίοδο του 2019) και -0,5% για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις (2019:-1,4%). Με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδας η πρόσφατα παρατηρούμενη αύξηση της χρηματοδότησης των επιχειρήσεων οφείλεται κυρίως στη χρηματοδότηση μεγάλων επιχειρήσεων», επανέλαβε ο υποδιοικητής της κεντρικής τράπεζας.

Στη συνέχεια μάλιστα το έκανε ακόμη …καλύτερο όταν αποκάλυψε ποιοί είναι οι μεγάλοι ευνοημένοι της ρευστότητας που έχει εισέλθει στα τραπεζικά ταμεία τους τελευταίους μήνες. Οι καλύτερα πληροφορημένοι θα περίμεναν πώς η πλημμυρίδα ρευστού θα κατέληξε στους τραπεζικούς λογαριασμούς των 20.000 επιχειρήσεων (από ένα σύνολο 700.000 περίπου κάθε μορφής) που με διαφορετικές αφορμές χαρακτηρίζονται ως οι στυλοβάτες της οικονομίας κι αυτές που αξίζει να επιβιώσουν. Μόλις πρόσφατα ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, Φωκίων Καραβίας δήλωσε ότι αυτές οι 20.000 επιχειρήσεις πληρούν τα κριτήρια του τραπεζικού δανεισμού κι αυτές δανειοδοτούνται. Στην πραγματικότητα ούτε καν αυτές!

Την μερίδα του λέοντος των χρηματοδοτήσεων έλαβε μονοψήφιος αριθμός επιχειρήσεων! Ανέφερε ο Θ. Μητράκος στην εκδήλωση του ερευνητικού κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ, που ήρθε να υποκαταστήσει το Ίδρυμα Νίκος Πουλαντζάς το οποίο χαρακτηρίζεται ως απαρχαιωμένο και υπερβολικά μαρξιστικό: «Αξίζει μάλιστα να ειπωθεί ότι στην αύξηση της χρηματοδότησης των Μη Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων μεγάλου μεγέθους για την περίοδο Μαρτίου – Ιουλίου 2020 συνέβαλαν πιστοδοτήσεις συγκεκριμένων πολύ μεγάλων επιχειρήσεων της βιομηχανίας (ΕΛΠΕ, Motor Oil, ΤΙΤΑΝ, Μυτιληναίος, Lamda Olympia Village AE) και άλλων κλάδων (ΟΠΑΠ) που απορρόφησαν περίπου τη μισή χρηματοδότηση. Εν ολίγοις, οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις έσπευσαν να επωφεληθούν από τη ρευστότητα και τους ευνοϊκούς όρους του τραπεζικού τομέα»… Για την περίοδο που αναφέρει ο υποδιοικητής τα τραπεζικά δάνεια έφτασαν τα 6 δισ. ευρώ. Άρα Λάτσης, Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος και Μελισσανίδης πήραν τα μισά: 3 δισ. ευρώ ανακυκλώνοντας πιθανότατα παλαιότερα δάνεια με νέα, σχεδόν μηδενικού επιτοκίου και παίρνοντας καινούργια!

Σε αντίθεση δε με ό,τι παρατηρείται για τις πολύ μεγάλες επιχειρήσεις (κι όχι τις επιχειρήσεις γενικά), η τραπεζική πίστη προς τα νοικοκυριά εμφάνισε τάσεις συρρίκνωσης με το συνολικό ποσό των στεγαστικών δανείων από 52,5 δισ. ευρώ τον Αύγουστο του 2019 να μειώνεται τον Αύγουστο του 2020 στα 49,6 δισ. ευρώ. Ανάλογη μείωση κατέγραψαν και τα καταναλωτικά δάνεια από τα 16,1 δισ. στα 15.

Συμπερασματικά φαίνεται ότι πριν ακόμη συμπληρωθεί εξάμηνο από το ξέσπασμα της κρίσης της πανδημίας, η αστική τάξη βελτίωσε με θεαματικό τρόπο τη θέση της απέναντι στην εργαζόμενη πλειοψηφία. Τα μέτρα στήριξης  που εφαρμόστηκαν, από τα επιδοτούμενα δάνεια μέχρι την επιστρεπτέα προκαταβολή, κατέληξαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς της ελίτ των ελληνμικών επιχειρήσεων, ενώ οι υπερ-ευνοημένοι ήταν λιγότεροι από δέκα μονοπωλιακοί όμιλοι! Από την άλλη, τα περίφημα μέτρα στήριξης κατάφεραν να ρίξουν τους μισθούς και τα ημερομίσθια στα 534 ευρώ, με αντάλλαγμα την αποτροπή της απόλυσης, ακόμη πιο χαμηλά δηλαδή από εκεί που τα έριξαν οι μειώσεις της μνημονιακής περιόδου… Για το κεφάλαιο κέρδη και δάνεια λοιπόν και για τους εργαζόμενους ούτε μισθοί, ούτε δανεικά.

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι τα δάνεια στις μεγάλες επιχειρήσεις και η συσσώρευση χρηματικών διαθεσίμων εκ μέρους τους είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τις επενδύσεις, που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, θα αναπτύξουν την οικονομία, κ.λπ., κ.λπ. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται. Με βάση τα πιο πρόσφατα εποχικά διορθωμένα μάλιστα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας για το ΑΕΠ ο ακαθάριστος σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2020 μειώθηκε: από 5,02 δισ. (το πρώτο τρίμηνο) σε 4,87 δισ. Η μείωση μάλιστα σε σχέση με το προηγούμενο έτος έφτασε το 10,3%. Επίσης, μείωση στον ακαθάριστο σχηματισμό πάγιου κεφαλαίου  παρατηρήθηκε και το πρώτο τρίμηνο του έτους, κατά 6,9%, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2019 κι αυτή την μείωση δεν μπορεί να αποδοθεί στην πανδημία. Κατά συνέπεια η βελτίωση της χρηματοοικονομικής θέσης της αφρόκρεμας των ελληνικών επιχειρήσεων δεν μετατράπηκε σε νέες επενδύσεις! Πιθανότατα θα μετατραπεί σε κέρδη για τους μετόχους…

Η επενδυτική αποχή δεν είναι αυστηρά και μόνο ελληνικό φαινόμενο. Το ίδιο παρατηρείται και στην Ευρώπη, όπου ο πλέον σύγχρονος κανόνας δε θέλει μόνο την αποσύνδεση των παχυλών λογαριασμών από τις επενδύσεις, αλλά ακόμη και των κερδών! Με βάση πάλι πρόσφατη ανακοίνωση της Eurostat το δεύτερο τρίμηνο του 2020, ενώ τα επιχειρηματικά κέρδη στην ευρωζώνη αυξήθηκαν από 38% σε 39,8% ανακτώντας σχεδόν τα επίπεδα πριν την έναρξη της πανδημίας, οι επιχειρηματικές επενδύσεις μειώθηκαν κατά 23,2%. Η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία μάλιστα αποδίδει την αύξηση των κερδών στην απότομη μείωση των μισθών κατά 16,3%!

Εν κατακλείδι, η πανδημία του Covid-19 αποτέλεσε χρυσή ευκαιρία του κεφαλαίου στην Ελλάδα και την Ευρώπη για ένα επιπλέον πλήγμα στους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους και τους συνταξιούχους που πρέπει να μάθουν να ζουν με ακόμη λιγότερο λεφτά τον μήνα. Για το κεφάλαιο η πανδημία αποτέλεσε …ευλογία!

πηγη: kommon.gr

Σύμφωνα με πειραματική έρευνα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα, το ποσοστό των εργαζομένων στην Ελλάδα που έχασε την απασχόλησή του στο δεύτερο τρίμηνο φέτος ήταν χαμηλότερο από το 2%.

Η χώρα μας εμφανίζεται σε καλύτερη μοίρα σε σχέση με την Ισπανία που καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό (6,5%) και στην Ιταλία που βρίσκεται μεταξύ 3,5% και 5%.

Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ οι απώλειες των θέσεων απασχόλησης κυμάνθηκαν από 2% έως 3,5%.

Όπως και σε όλες χώρες της ΕΕ, οι χαμηλόμισθοι στην Ελλάδα είχαν τον μεγαλύτερο κίνδυνο απώλειας της εργασίας τους στο δεύτερο τρίμηνο, ο οποίος ήταν τριπλάσιος σε σχέση με τους υψηλόμισθους.

«Σήμερα δημοσιοποιήθηκε η έρευνα της Eurostat, η οποία κατατάσσει την Ελλάδα ως μία από τις πλέον αποτελεσματικές ευρωπαϊκές χώρες στην προστασία των θέσεων εργασίας το δεύτερο τρίμηνο του 2020, όταν η πανδημία προκάλεσε lockdowns σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση», σχολιάζει ο υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης.

πηγη: efsyn.gr

Του Anish R. για το Peoples Dispatch

Πηγή: Guernica

Ποιος εκλέγει τον πρόεδρο των ΗΠΑ; Υπάρχουν μόνο δύο υποψήφιοι; Ποια είναι τα βασικά ζητήματα; Ακολουθούν ορισμένα σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τις εκλογές στις HΠΑ.

Παρά τις επιπτώσεις στην παγκόσμια πολιτική, οι εκλογές στις Hνωμένες Πολιτείες σπάνια γίνονται κατανοητές από ανθρώπους εκτός των συνόρων τους. Ακόμη λιγότερο κατανοητό είναι το πώς και γιατί το δικομματικό σύστημα είναι τόσο καλά εδραιωμένο. Υπάρχουν δυο βασικοί υποψήφιοι, οι Ντόναλντ Τραμπ και Τζο Μπάιντεν, οι οποίοι εκπροσωπούν τα δυο μεγάλα κόμματα, τους Ρεπουμπλικάνους και τους Δημοκρατικούς, αντίστοιχα. Αλλά ποιο είναι το σύστημα πίσω από το τυπικό;

Λιγότερο από δύο εβδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές, δείτε τι χρειάζεται να ξέρετε για το τι κρύβεται πίσω από τις αμερικάνικες εκλογές και τι λαμβάνει χώρα κατά την προσεχή εκλογική περίοδο.

Πώς εκλέγεται ο πρόεδρος των ΗΠΑ;

Σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα έθνη με προεδρικό σύστημα, η λαϊκή ψηφοφορία δεν είναι πάντα ο αποφασιστικός παράγοντας για την εκλογή του αρχηγού κράτους στις ΗΠΑ. Οι πολίτες ψηφίζουν μια ομάδα αντιπροσώπων, που έχουν ταχθεί με έναν συγκεκριμένο υποψήφιο ή κόμμα στην αντίστοιχη πολιτεία τους. Αυτοί οι αντιπρόσωποι αποτελούν το εκλογικό σώμα που υπάρχει με μοναδικό σκοπό την εκλογή προέδρου.

Σε κάθε πολιτεία παραχωρείται ένας ορισμένος αριθμός αντιπροσώπων, λίγο-πολύ σύμφωνα με τον πληθυσμό της, αν και οι μικρότερες πολιτείες λαμβάνουν συχνά μεγαλύτερο αριθμό αντιπροσωπειών από τον μέσο όρο. Εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, οι αντιπρόσωποι επιλέγονται με τρόπο που σημαίνει ότι ο υποψήφιος που εξασφαλίζει τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων κερδίζει όλες τις ψήφους των αντιπροσώπων σε αυτή την πολιτεία.

Το σώμα των εκλεκτόρων υπήρξε η πιο αμφιλεγόμενη πτυχή των προεδρικών εκλογών. Το 2000, μια οριακή διαφορά μεταξύ του Αλ Γκορ και του Τζορτζ Ο. Μπους είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του τελευταίου, αν και ο Γκορ κέρδισε την εθνική λαϊκή ψήφο με διαφορά πάνω από μισό εκατομμύριο. Αυτό συνέβη απλά επειδή ο Μπους ανακηρύχθηκε νικητής μιας σημαντικής “μεταβαλλόμενης πολιτείας”, της Φλόριντα, η οποία του έδωσε 25 αντιπροσώπους, με περίπου 500 ψήφους διαφορά. Ακολούθησε η παρέμβαση του Ανώτατου Δικαστηρίου η και η απόφασή του είναι αμφιλεγόμενη μέχρι σήμερα.

Το πρόβλημα εμφανίστηκε ξανά στις προεδρικές εκλογές του 2016 όταν ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε περισσότερες ψήφους στο σώμα των εκλεκτόρων, παρά το γεγονός ότι έχασε από την αντίπαλό του Χίλαρι Κλίντον με διαφορά 2,8 εκατομμυρίων ψήφων.

Τι είναι οι “μεταβαλλόμενες πολιτείες”;

Λόγω του συστήματος στο σώμα των εκλεκτόρων, η αμερικανική πολιτική έχει σταθεροποιήσει ένα άκαμπτο δικομματικό σύστημα, με ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες για τρίτα κόμματα. Από αυτό προκύπτουν οι αποκαλούμενες “μπλε πολιτείες” και “κόκκινες πολιτείες”, βάσει των χρωμάτων που αποδίδονται στο Ρεπουμπλικανικό και το Δημοκρατικό κόμμα.

Αυτό σημαίνει ότι κάποιες πολιτείες, απλώς και μόνο λόγω του εκλογικού συστήματος, καταλήγει να εκλέγει μονίμως ένα από τα πολιτικά κόμματα, ανεξάρτητα από το πόσα κέρδη ή ζημίες αποκομίζει το νικητήριο κόμμα. Μέχρι τώρα, 37 από τις 50 πολιτείες έχουν επανειλημμένα εκλέξει υποψηφίους από το ίδιο κόμμα για περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Οι πολιτείες που δεν επιδεικνύουν τέτοια συνέπεια αποκαλούνται “μεταβαλλόμενες”. Αυτή τη στιγμή, 12 πολιτείες εναλλάσσονται σταθερά μεταξύ των κομμάτων, με τους νικητές υποψηφίους να κερδίζουν με διαφορά μόλις 500 ψήφων. Από αυτές, λίγες πολιτείες, όπως το Οχάιο και η Φλόριντα, έχουν επιδείξει εξαιρετικά κοντινά ποσοστά με τις προτιμήσεις να εναλλάσσονται συνέχεια.

Τι γίνεται με τα τρίτα κόμματα;

Η μεγαλύτερη κριτική κατά του σώματος των εκλεκτόρων είναι ότι ωφελεί τα μεγαλύτερα κόμματα και ασκεί πιέσεις στα μικρότερα κόμματα. Ούτε οι Δημοκρατικοί ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν δείξει ενδιαφέρον για την αλλαγή του συστήματος. Για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι κέρδισε τη λαϊκή ψήφο με μεγάλη διαφορά αλλά έχασε την προεδρία, η Χίλαρι Κλίντον δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να αμφισβητήσει το σύστημα.

Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι ένα τέτοιο σύστημα καθιστά περιττή μια τρίτη επιλογή και ωθεί τους ανθρώπους να ψηφίσουν για μια εναλλακτική λύση αντί της αποχής ή κάποιου τρίτου κόμματος. Ένα σημαντικό αποτέλεσμα αυτού του συστήματος είναι ότι η προσέλευση παραμένει σχεδόν ίδια για σχεδόν πέντε δεκαετίες, κυμαινόμενη μεταξύ 50-55%, με το υψηλότερο ποσοστό να είναι 57% το 2008 όταν εξελέγη ο Ομπάμα.

Πέραν αυτού, μεμονωμένοι πολιτειακοί νόμοι δεν επιτρέπουν σε υποψηφίους τρίτων κομμάτων να συμμετάσχουν στις εκλογές. Οι περισσότερες πολιτείες έχουν κανονισμούς για την πρόσβαση στις κάλπες, οι οποίες καθορίζουν την επιλεξιμότητα ποιου υποψηφίου εμφανίζεται στην ψηφοφορία. Το Φιλελεύθερο Κόμμα ήταν το μοναδικό τρίτο κόμμα που έχει πρόσβαση σε ψηφοφορίες σε ολόκληρο το εκλογικό σώμα.

Αυτό επηρεάζει επίσης τις πιθανότητες ανάπτυξης και ωρίμανσης εναλλακτικών πολιτικών σχηματισμών, ανεξάρτητα από το δικομματικό σύστημα. Ένα από τα σημαντικότερα σημεία των φετινών προεδρικών εκστρατειών ήταν η ελπιδοφόρα άνοδος του Μπέρνι Σάντερς, η εκστρατεία του οποίου επιχείρησε να ωθήσει τους Δημοκρατικούς περισσότερο προς την αριστερά. Αλλά η εκστρατεία τελικά εμποδίστηκε για να ανοίξει το δρόμο για το διορισμό του αγαπημένου του κατεστημένου Τζο Μπάιντεν, διατηρώντας έτσι την καθεστηκυία τάξη.

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις;

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι παρά την ακαμψία του δικομματικού συστήματος, οι ΗΠΑ έχουν βιώσει στο παρελθόν ορισμένες φοβερές προκλήσεις τρίτων κομμάτων.

Οι σοσιαλιστές υποψήφιοι Eugene Debs (1912, 1920) και Robert M. La Follette (1924) ήταν δύο σημαντικοί υποψήφιοι από τρίτο κόμμα στην ιστορία των ΗΠΑ. Η La Follette, η οποία είχε τη στήριξη άλλων μικρότερων προοδευτικών κομμάτων, κέρδισε το 16,6% των ψήφων και 13 αντιπροσώπους το 1924. Αυτή ήταν η καλύτερη απόδοση για οποιαδήποτε τρίτη υποψηφιότητα στις ΗΠΑ μέχρι στιγμής.

Πιο πρόσφατα, ο Πράσινος υποψήφιος Ralph Nader το 2000 (2,9 εκατομμύρια ψήφοι) και ο Jill Stein το 2016 (1,5 εκατομμύρια ψήφοι) εμφανίστηκαν ως σημαντικές και ορατές επιλογές τρίτων.

Αυτό το έτος, δυο διακεκριμένοι προοδευτικοί υποψήφιοι που θα εμφανιστούν στην πολιτική σκηνή είναι η Gloria La Riva, υποψήφια για το Κόμμα Σοσιαλισμού και Απελευθέρωσης (PSL), και ο υποψήφιος των Πρασίνων Howie Hawkins. Το PSL πραγματοποιεί εκστρατεία για ένα πρόγραμμα 10 σημείων, συμπεριλαμβανομένων αιτημάτων που δεν αγγίζει κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτα περιλαμβάνουν αποζημιώσεις για την αφροαμερικανική κοινότητα, πλήρη δικαιώματα για όλους τους μετανάστες, κλείσιμο των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και ανάληψη του κλεμμένου πλούτου των τραπεζών και εταιρειών.

Ποια είναι τα βασικά ζητήματα που πρέπει να τεθούν σε αυτές τις εκλογές;

Η οικονομική κρίση και η κρίση υγείας που προκλήθηκε από την πανδημία COVID-19 πρόκειται να είναι το πιο εξέχον ζήτημα της τρέχουσας εκλογικής περιόδου. Ζητήματα όπως η αύξηση της ανεργίας, η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, το εκ νέου άνοιγμα σχολείων και χώρων εργασίας, και η ομοσπονδιακή βοήθεια για την αντιμετώπιση της πανδημίας είναι μερικά από τα βασικά ζητήματα που εντοπίζονται από διαφορετικές έρευνες.

Η υποψήφια του PSL, Gloria La Riva, μιλώντας στο People Dispatch, δήλωσε ότι κανένας από τους υποψηφίους δεν πρότεινε κανένα ριζοσπαστικό σχέδιο υγειονομικής περίθαλψης με ακόμα και τον Δημοκρατικό υποψήφιο Τζο Μπάιντεν να υποστηρίζει την ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη. Ομοίως, επεσήμανε ότι καμία υποψήφια πλευρά δεν έχει μιλήσει για τον τρόπο δημιουργίας απασχόλησης, ή για τις στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ, οι οποίες υπερβαίνουν ετησίως το 1 τρισεκατομμύριο αμερικάνικα δολάρια (συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών δαπανών). Εναπόκειται στα προοδευτικά κόμματα και τα λαίκά κινήματα να ασχοληθούν με τέτοια θέματα.

Παρ’ όλα αυτά, η πανδημία και τα προβλήματα γύρω από αυτήν έχουν οδηγήσει στη συντριπτική πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης του Τραμπ. Δημοσκόπηση του ABC News-Ipsos εκτίμησε ότι περίπου το ένα τρίτο των Αμερικανών ψηφοφόρων (35%) είναι ικανοποιημένοι από την πανδημική απόκριση της κυβέρνησης.

Η αγνόηση του Τραμπ προς το COVID- 19 έχει επίσης επηρεάσει τις αντιλήψεις για τη σοβαρότητα του κατά την περίοδο πανδημίας , με ποσοστό άνω του 72% να απαντά ότι δεν ήταν αρκετά σοβαρός σε ότι αφορά την εξάπλωση του COVID- 19. Η δημοσκόπηση έδειξε επίσης ότι πάνω από τέσσερις στους πέντε ερωτηθέντες φοβούνται πλέον να συνάψουν σύμβαση εργασία την περίοδο του COVID-19, συμπεριλαμβανομένου του 70% των Ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων.

Τα ζητήματα της φυλετικής δικαιοσύνης, της αστυνομικής βίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων βρίσκονται στο επίκεντρο της πολιτικής των ΗΠΑ. Οι απεργίες των εργαζομένων έχουν αυξηθεί εκθετικά σε όλους τους τομείς σε ότι αφορλά την επανέναρξη εργασίας, τις περικοπές μισθών και τον συνδικαλισμό κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19.

Οι συνεχιζόμενες πανεθνικές διαμαρτυρίες κατά των φυλετικών διακρίσεων και της αστυνομικής βίας, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από τη δολοφονία του George Floyd τον Μάιο, έχουν γίνει επίσης βασικό ζήτημα, καθώς έχουν οδηγήσει σε ένα κύμα λαϊκής οργάνωσης γύρω από θέματα υγειονομικής περίθαλψης, ενοικίου και φτώχειας, μεταξύ άλλων. Οι διοργανωτές των κινημάτων αυτών αρνήθηκαν να επιτρέψουν την υπαγωγή των θεμάτων αυτών στο πλαίσιο των δύο κομμάτων.

πηγη: kommon.gr

Αύξηση κατά 18,4% κατέγραψε η διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων από και προς σημαντικά λιμάνια της Κίνας κατά την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο.

Πιο συγκεκριμένα, τα κινεζικά λιμάνια Tianjin, Shanghai, Ningbo-Zhoushan, Xiamen, Guangzhou και Shenzhen σημείωσαν ανάπτυξη μεγαλύτερη του 20% στη διακίνηση φορτίων σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2019. Παράλληλα, ο όγκος των εξαγόμενων εμπορευματοκιβωτίων από τα εν λόγω λιμάνια αυξήθηκε κατά 19,8%, με τις εισαγωγές να καταγράφουν επίσης αύξηση κατά 14,6% σε σχέση με πέρυσι.

Αξιοσημείωτη ήταν η διακίνηση φορτίων αργού πετρελαίου από τα παραπάνω λιμάνια. Ενδεικτικά, κατά μέσο όρο οι εισαγωγές μαύρου χρυσού αυξήθηκαν κατά 27,7%, με τον λιμένα του Dalian να σημειώνει μάλιστα αύξηση κατά 60%. 38,1% ήταν η αντίστοιχη αύξηση στα συνολικά αποθέματα αργού στο Dalian.

Ομοίως με το πετρέλαιο, έτσι και η διακίνηση μετάλλων σημείωσε αύξηση κατά 21,2%, ενώ απεναντίας τα αποθέματα των κινεζικών λιμανιών μειώθηκαν κατά 7,4%.

Φωτό: Roman Pilipey/ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγη; naftikachronika.gr