Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Τι συνέβη πέρσι το καλοκαίρι με τους τουρίστες που ήρθαν στην Ελλάδα;
O Δημήτρης Αναστασίου, Associate Professor στο πανεπιστήμιο Southern Illinois University Carbondale σε μια τολμηρή αποτίμηση του περσινού καλοκαιριού.
Ξαφνικά, πέρυσι το καλοκαίρι
Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τένεσι Γουίλιαμς. Επίσης θα μπορούσε να είναι ο τίτλος για το δράμα της μετάδοσης του SARS-CoV-2 στα ελληνικά νησιά και τις πραγματικές διαστάσεις των συνεπειών από το περσινό ανεξέλεγκτο άνοιγμα του τουρισμού με τον περίφημο αλγόριθμο EVA (αυτόν που θέλαμε να εξάγουμε και αλλού).
Πρόσφατη βρετανική μελέτη με πρώτο συγγραφέα τον Aggarwal από το πανεπιστήμιο του Cambridge, που είναι preprint εξετάζει 4.207 ταξιδιωτικές περιπτώσεις που επέστρεψαν στην Αγγλία μεταξύ 27/05/2020 and 13/09/2020 και βρέθηκαν να είναι θετικά κρούσματα στον κορωνοϊό.
Όπως φαίνεται στον Πίνακα, το μεγαλύτερο ποσοστό εξ’ αυτών 21,0% (882 κρούσματα) ήρθαν από την Ελλάδα. Ακολούθησε με 16,3% (685 κρούσματα) η Κροατία και με 14,0% (589 κρούσματα) η Ισπανία. Η Τουρκία ήταν στην 6η θέση με 4.4% και 187 κρούσματα.
Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι το διάστημα 2/6/20 με 11/10/20 η Ελλάδα είχε πιο χαλαρά μέτρα στον έλεγχο των τουριστών από ό,τι είχε η Ισπανία και η Τουρκία. Αυτό δείχνει ο Δείκτης Αυστηρότητας του Πανεπιστημίου του Oxford. Πρώτη στη χαλαρότητα η Κροατία, δεύτερη η Ελλάδα. Η δε Τουρκία να ανεβάζει έξυπνα την αυστηρότητα όταν βλέπει ότι η κατάσταση πάει να ξεφύγει (βλ. γράφημα στο πρώτο σχόλιο).
Παρόλα αυτά μέλη της Επιτροπής Λοιμωξιολόγων έχουν βγάλει ένα priprint στο οποίο προσπαθούν να αποδείξουν “επιστημονικά” τη μη συσχέτιση του τουρισμού με την αύξηση των κρουσμάτων με δείγμα … από Αθήνα, Λάρισα και Θράκη. Ως γνωστό, πήζει η Λάρισα και η Θράκη από τουρίστες το καλοκαίρι.
Είναι πολύ λυπηρό να βλέπεις επιστήμονες να εναγκαλιάζονται τόσο στενά με την εξουσία που όχι μόνο τους χρησιμοποιεί αλλά και οι ίδιοι να δίνουν την ενεργητική τους συναίνεση σε αυτή την χρήση με γραπτό τρόπο.
Δείκτης αυστηρότητας για Ελλάδα, Ισπανία, Τουρκία και Κροατία πέρυσι την καλοκαιρινή τουριστική περίοδο.
«Ειδικοί», μόνο όταν συμφωνούν με την κυβέρνηση
Το απόγευμα της Παρασκευής 2 Απριλίου η επιτροπή των λοιμωξιολόγων εισηγούταν να εξαιρεθούν από την επανεκκίνηση του λιανεμπορίου η κεντρική Μακεδονία, η Αχαΐα και η Κοζάνη, επικαλούμενη τα επιδημιολογικά δεδομένα. Η απόφαση προκάλεσε έκρηξη οργής στους εμπόρους της Πάτρας και διαμαρτυρίες στη Θεσσαλονίκη. Στην Κοζάνη, η οργή των καταστηματαρχών παρέμεινε βουβή. Μία εβδομάδα αργότερα, την Παρασκευή 9 Απριλίου, η Επιτροπή εισηγήθηκε επανέναρξη του λιανεμπορίου στην Αχαΐα, click away στη Θεσσαλονίκη και παράταση της αναστολής στην Κοζάνη. Η οφθαλμοφανής αντιστοιχία των «επιστημονικών» εισηγήσεων της επιτροπής με την ένταση των διαμαρτυριών των εμπόρων θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τραγική.
Είναι, όμως, ένας ακόμη κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα εργαλειοποίησης της επιστήμης και των σχέσεων αλληλεξάρτησης «ειδικών» και κυβέρνησης, που γίνεται ολοένα και πιο εμφανής όσο περνούν οι μήνες και όσο η παταγώδης αποτυχία στη διαχείριση της πανδημίας εντείνει τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της επιτροπής, αλλά και μεταξύ επιστημόνων και κυβερνητικού επιτελείου.
Σε αυτό το πλαίσιο, αποκαλυπτική είναι η αρνητικά φορτισμένη αναφορά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, στην «αίσθηση πολυφωνίας» που προκαλούν οι δημόσιες διαφοροποιήσεις επιστημόνων από την επίσημη κυβερνητική γραμμή! Και αυτό γιατί, πέραν της «αλλεργικής» αντίδραση που επιδεικνύει στην πολυφωνία, η συγκεκριμένη αναφορά σε συνδυασμό με αντίστοιχες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος δείχνουν ότι οι «ειδικοί», οι οποίοι παρείχαν την απαιτούμενη επιστημονική νομιμοποίηση
στην κυβέρνηση την περίοδο του «μένουμε σπίτι και όποιος αντέξει», μοιάζουν να μετατρέπονται σε βαρίδι κατά το πέρασμα στο «ανοίγουμε και ό,τι γίνει». Το μήνυμα από το Μαξίμου, εστάλη.
πηγη: prin.gr
Η εποχή των κούληδων…
του Θανάση Σκαμνάκη
Kάθε εποχή έχει τα πρόσωπα όπως και τα σκάνδαλα που της αναλογούν. Η εποχή των Κούληδων (όπως θυμάστε κούληδες αποκαλούνταν οι κινέζοι που έσερναν τα αμαξίδια στα οποία επέβαιναν οι λευκοί έμποροι αποικιοκράτες -η αναλογία δεν είναι μακρινή) έχει τους ζβίγκους που κυκλοφορούν γύρω από την εξουσία και παράγουν τα ανάλογα σκάνδαλα. Ακόμα κι από τα σκάνδαλα απογοητεύεσαι!.. Τώρα κυκλοφορεί ένας Μένιος στο προσκήνιο.
Το φαινόμενο είναι γενικευμένο. Η υποβάθμιση της πολιτικής, μεταθέτει συνεχώς τις αποφάσεις είτε σε κέντρα αποφάσεων εκτός των χωρών, υπερεθνικά και «παντοδύναμα», είτε σε εξωθεσμικά, σε κύκλους επιχειρηματιών, σε λόμπι συμφερόντων κ.ο.κ. Εφόσον πολιτική σημαίνει ενεργοποίηση του πολίτη και δημοκρατία συνεισφορά των πολιτών στις αποφάσεις που αφορούν την πόλη και το κράτος, μπορούμε να διαπιστώσουμε με ένταση την υποχώρηση των βασικών συστατικών και της πολιτικής και της δημοκρατίας.
Η πολιτική γίνεται όλο και λιγότερο μια διαδικασία διαμεσολάβησης μεταξύ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των πολιτών, του οργανωμένου κινήματος διεκδικήσεων, της λειτουργία διανομής και αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου, προς όφελος και προς διατήρηση της κοινωνικής ισορροπίας αλλά και προς όφελος της αστικής τάξης εν συνόλω και γίνεται όλο και περισσότερο μια επιχείρηση διαχείρισης των δημόσιων συμφερόντων προς όφελος των ιδιωτικών.
Οπότε το προσωπικό που αντιστοιχεί σε μια τέτοια λειτουργία επιλέγεται αναλόγως.
Πρόσωπα ήσσονος σημασίας αναλαμβάνουν πλέον μια λειτουργία που έχει πολύ έντονα τα χαρακτηριστικά της διεκπεραίωσης αν και δεν παύει να είναι περίπλοκη και (αν και λιγότερο πλέον) απαιτητική στους χειρισμούς. Το κρίσιμο είναι να γίνεται η δουλειά.
Φυσικά με αυτόν τον τρόπο αδυνατίζει η λειτουργία του κράτους και της πολιτικής ως διαμεσολαβητή και ως μηχανισμού που εξασφαλίζει τις κοινωνικές ισορροπίες. Καθώς έχουν φροντίσει να ξεδοντιάσουν το κίνημα αντίστασης και πολιτικής ενεργοποίησης των πολιτών, πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, οργανωμένους φορείς, αναπτύσσουν τεράστια συστήματα παρακολούθησης και ιδεολογικής χειραγώγησης καθώς και ογκώδεις κατασταλτικούς μηχανισμούς για να πειθαρχήσουν τα ξεσπάσματα οργής που κατά διαστήματα εμφανίζονται και που θα συνεχίσουν να εμφανίζονται όσο συνεχίζεται και διευρύνεται η πολιτική διεύρυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων και παράδοσης όλο και μεγαλύτερων φιλέτων της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας έκφρασης στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, σε βάρος των πολιτών, του περιβάλλοντος, της κοινωνικής ζωής.
Είναι επόμενο να φτηναίνει το όλο θέαμα. Στη σκηνή ανεβαίνουν οι διασκεδαστές, ίσως οι Τραμπ, ίσως οι Τζόνσον, ίσως οι Μπολσονάρο, ίσως ο Άδωνις, ίσως ο Κούλης… Όχι πως οι διασκεδαστές δεν έχουν την αξία τους και κυρίως πως ο ρόλος τους δεν είναι σοβαρός, και εν προκειμένω μοιραίος για τους ανθρώπους, ούτε πως οι πραγματικοί διασκεδαστές στη ζωή μας δεν είναι πρόσωπα αξιοσέβαστα και με σημαντικό κοινωνικό ρόλο. Αλλά οι διασκεδαστές της πολιτικής υπογραμμίζουν το ήσσον της επιδίωξης, δίνουν μια αίσθηση μοιραίου στην κατρακύλα. Αν μιλάμε για πολιτικούς που εμπλέκονται σε σκάνδαλα τύπου να προμηθευθούμε τσάμπα ένα τηλεφωνικό κέντρο, καταλαβαίνουμε πόσο χαμηλά τοποθετείται ο πήχυς.
Αντιστοίχως φτηναίνει και το λοιπό προσωπικό, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, επιστήμονες που καλούνται να ακολουθήσουν και να εξωρραΐσουν την εικόνα των πολιτικών προϊσταμένων.
Και αντιστοίχως, τα σκάνδαλα που βγαίνουν στο προσκήνιο είναι ανάλογα. Οι ζβίγκοι λοιπόν δεν είναι παρά πρόσωπα σαν τον Μένιο. Τα μεγάλα σκάνδαλα δεν είναι μόνο πως δεν βγαίνουν στο προσκήνιο γιατί τα κάνουν οι μεγάλοι, αλλά είναι εν πολλοίς και θεσμοθετημένα, οπότε μετατρέπονται σε νομιμότητα. Ποιος θεωρεί, για παράδειγμα, σκάνδαλο την παραχώρηση του ΟΠΑΠ, του χρυσωρυχείου του ελληνικού κράτους, στον Μελισσανίδη έναντι εξευτελιστικού τιμήματος; Ποιος θεωρεί σκάνδαλο την παραχώρηση του Ελληνικού στο Λάτση με όλα τα έξοδα πληρωμένα από τον Έλληνα φορολογούμενο; Την διαπραγμάτευση για την εκποίηση της Εθνικής Ασφαλιστικής σε ξένο φάντς που κατέχει δύναμη στον τομέα της Υγείας έναντι πινακίου φακής; Και όρεξη νάχουμε να παραθέτουμε περιστατικά.
Η μεταφορά πόρων από το δημόσιο, δηλαδή από το πορτοφόλι του κράτους που το γεμίζει ο Έλληνας φορολογούμενος, μισθωτός και μικρομεσαίος που δεν έχει απαλλαγές όπως οι μεγάλοι (ακόμη ένα σκάνδαλο θεσμοθετημένο), ούτε αποθήκες κεφαλαίων στο εξωτερικό (σκάνδαλο διεθνώς θεσμοθετημένο αυτό), προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τις τράπεζες, τα μέσα ενημέρωσης, τους αχρείαστους εξοπλισμούς είναι ο κανόνας λειτουργίας της σύγχρονης πολιτείας, ο οποίος, παραδόξως (;), γίνεται αποδεκτός ως αναγκαίος και νόμιμος από τους πολίτες (χάρη και στην κρίσιμη συμβολή των μέσων ενημέρωσης).
Μέσα σε αυτό το ωραίο περιβάλλον (είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε!..) οι διασκεδαστές βγάζουν στη σκηνή τα δευτερεύοντα πρόσωπα του δράματος, τα εκθέτουν όταν παρίσταται ανάγκη, στα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού, και προς βρώσιν μιας αντιπολίτευσης η οποία μιλάει για το μπάζωμα της Ακρόπολης από την υπουργό Πολιτισμού, αλλά δε λέει λέξη για το ρόλο του Ιδρύματος Ωνάση στο ίδιο αυτό μπάζωμα, ή συναινεί στο Ελληνικό κάνοντας παρατηρήσεις επί της διαδικασίας.
Προφανώς τα μικρά σκάνδαλα έχουν την αξία και τη σημασία τους. Όπως και οι μικροί πολιτικοί και οι ασήμαντοι δημοσιογράφοι. Αλλά, μην ξεχαστούμε χαζεύοντας τους σαλτιμπάγκους που παίζουν στη σκηνή!
πηγη: kommon.gr
ΕΚΘΕΣΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ «Βλέπει» αύξηση πτωχεύσεων, ανέργων και «κόκκινων» δανείων μετά την πανδημία
Αύξηση των πτωχεύσεων επιχειρήσεων, εκτίναξη της ανεργίας και μεγέθυνση των «κόκκινων» δανείων εκτιμά η Τράπεζα της Ελλάδας στη «μεταπανδημική περίοδο», μέσω της ετήσιας έκθεση του διοικητή της, Γ. Στουρνάρα, που δημοσιεύτηκε σήμερα.
Σύμφωνα με την ΤτΕ, η ελληνική οικονομία με το πέρας της πανδημίας έχει να αντιμετωπίσει δύο σημαντικούς κινδύνους»:
-- Την εμφάνιση ενός μεγάλου αριθμού πτωχεύσεων «μη βιώσιμων» επιχειρήσεων και την κατάργηση πολλών θέσεων εργασίας, κυρίως σε υπηρεσίες διαμεσολαβητικού χαρακτήρα και σε κλάδους εντάσεως εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης.
-- Το ενδεχόμενο πτώχευσης μεγάλου αριθμού οριστικά μη βιώσιμων επιχειρήσεων ενέχει σημαντικούς πιστωτικούς κινδύνους (νέα «κόκκινα» δάνεια).
Γίνεται επίσης λόγος για δημοσιονομικούς κινδύνους, όπως καταπτώσεις κρατικών εγγυήσεων (επιχειρηματικά χρέη που τελούν υπό την εγγύηση του κράτους και θα φορτωθούν στη συνέχεια στους κρατικούς προϋπολογισμούς), οριστική διαγραφή χρεών προς το Δημόσιο, εισοδηματική στήριξη στους απολυόμενους εργαζομένους και άλλοι παράγοντες «οι οποίοι επηρεάζουν αρνητικά τον χρηματοπιστωτικό τομέα και επιβραδύνουν την επιστροφή στη δημοσιονομική ισορροπία», τονίζει η ΤτΕ.
Οπως χαρακτηριστικά διαπιστώνεται, η κρίση προκάλεσε σημαντικές μακροοικονομικές, χρηματοπιστωτικές και δημοσιονομικές επιπτώσεις, το κόστος των οποίων δεν κατανέμεται ομοιόμορφα. «Ταυτόχρονα όμως λειτούργησε ως καταλύτης αλλαγών. Επιτάχυνε τάσεις που είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται και συμπύκνωσε μέσα σε λίγους μήνες θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις», διαπιστώνει η έκθεση της ΤτΕ αναφορικά με τις αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, που κλιμακώνονται με φόντο την εκδήλωση της νέας καπιταλιστικής κρίσης.
Με βάση τις προβλέψεις της κεντρικής τράπεζας ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ το 2021 θα διαμορφωθεί σε 4,2%, με την επισήμανση ότι «η πρόβλεψη αυτή εμπεριέχει αβεβαιότητα, εξαιτίας των κινδύνων που συνδέονται με την εξέλιξη των επιδημιολογικών δεδομένων και τη δυνατότητα άμεσης άρσης πολλών περιοριστικών και απαγορευτικών μέτρων, αλλά και με τα ιδιαίτερα δομικά χαρακτηριστικά της οικονομίας».
Οπως επισημαίνεται σχετικά, «η πρόταξη των μεταρρυθμίσεων αποτελεί προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ που θα επιτρέψει όχι μόνο την κάλυψη του παραγωγικού κενού, αλλά και - σημαντικότερα - την ενεργοποίηση της συνολικής προσφοράς για την αύξηση της συνολικής παραγωγικότητας, την επέκταση των παραγωγικών δυνατοτήτων και την ενίσχυση του ρυθμού αύξησης του δυνητικού προϊόντος».
Σε αυτό το πλαίσιο, το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ, σε συνδυασμό με το μπαράζ των αντιλαϊκών παρεμβάσεων που προβλέπονται σε αυτό, παρέχει - σύμφωνα με την ΤτΕ - μια «μοναδική ευκαιρία για την εφαρμογή των αναγκαίων πολιτικών με στόχο την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου της χώρας».
ΠΗΓΗ; 902.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή